Op onze eerste showdag van Paris Fashion Week ontdekten we na afloop van Stella McCartney tussen de zwermen modellen die naar buiten kwamen vrouwen met zilvergrijs haar. Aan hun haar, make-up en stijlvolle uiterlijk was onmiskenbaar te zien dat ze net van de catwalk kwamen. Het bleek een fenomeen dat zich de hele Paris Fashion Week zou blijven herhalen. Op de catwalks voor lente/zomer 2027 spotten we opvallend veel rijpere modellen met grijs haar. Na afloop van de shows spraken we met deze vrouwen, van wie sommigen hun modellencarrière opnieuw hebben opgepakt, en die met zichtbaar plezier voor onze camera poseerden. We vroegen ons af waarom modehuizen kiezen voor oudere modellen. En – belangrijker nog – of de modewereld echt klaar is om vrouwen ook op latere leeftijd een plaats te geven in haar schoonheidsideaal.
Van de catwalk verdwenen, maar niet voorgoed
Jarenlang leek de carrière van een professioneel model een houdbaarheidsdatum te hebben. Meestal kon je het als model op je 26e of 27e wel vergeten. Dan was je ‘oud’. Het criterium was (en is nog steeds vaak): nieuwe, jonge gezichten. Natuurlijk waren er uitzonderingen: iconische supermodellen die ook na hun hoogtijdagen bleven werken, of bekende actrices die voor een bijzondere gelegenheid een catwalk liepen. Maar ervaren modellen en oudere vrouwen waren zelden een vanzelfsprekend onderdeel van de modewereld.
Dat lijkt langzaam te veranderen. Tijdens de internationale modeweken voor lente/zomer 2027 zagen we vrouwen van boven de veertig en vijftig op de catwalk. In Parijs maakte actrice Olivia Colman bij Miu Miu op 52-jarige leeftijd haar debuut als catwalkmodel, met haar grijze haar goed zichtbaar in een lage paardenstaart. Ook Chanel zette onder creatief directeur Matthieu Blazy in op een casting waarin verschillende generaties samenkwamen.
Het zijn opvallende momenten, maar ze staan niet op zichzelf. De belangstelling voor oudere modellen was ook tijdens eerdere seizoenen zichtbaar. Zo opende Stephanie Cavalli (1976), met haar kenmerkende grijze lokken, in 2026 meerdere shows van Chanel. Deze trend zette zich voort tijdens de modeweken voor lente/zomer 2027, die in september en oktober 2026 werden gehouden.
In Parijs ontmoeten we vrouwen die opnieuw beginnen
Bij Stella McCartney fotografeerden wij Viktorija Bauzyte en Evelyn Effrim. Die laatste zou bijna zestig zijn en maakt na een eerdere carrière, die rond haar 25e werd afgekapt omdat ze toen als te oud gold, een opvallende comeback. Tijdens deze modeweken liep ze maar liefst zestien shows, wat haar tot een van de meestgevraagde gezichten van het seizoen maakt. Daarnaast stonden de supermodellen Amber Valletta (1974) en Karlie Kloss (1992) voor onze camera, al behoort die laatste met haar 34 jaar tot een jongere generatie.
In de daaropvolgende dagen spotten we steeds meer rijpere vrouwen onder de modellen. Zo opende Viktorija Bauzyte de show van Lanvin, terwijl Dörte Kleihauer de tweede look voor haar rekening nam. Bij Akris waren we onder de indruk van de charme van de Franse modellen Marie Seguy en Estelle Amiaud, beiden met een heel eigen uitstraling, en een andere vrouw van ongeveer dezelfde generatie van wie we de naam helaas niet hebben kunnen achterhalen. De dames vonden het maar al te leuk om samen op de foto te gaan. Onze coverfoto is het bewijs!
Niet alleen was er aandacht voor modellen met grijs haar. Zo koos Chloé ervoor om supermodellen uit de jaren 2000 in te zetten. We spotten Mariacarla Boscono (1980), Natasha Poly (1985), Julia Stegner (1984) en Jessica Miller (1984), die allemaal in de veertig zijn en in de jaren 2000 internationale bekendheid verwierven. In de cast van Givenchy kwamen we onder meer Eva Herzigová (1973), Malgosia Bela (1977) en Frankie Rayder (1975) tegen. Met hun leeftijden van rond de vijftig vertegenwoordigen zij weer een andere generatie.
Een verhaal apart is Karolin Wolter (1991). Met haar 35 jaar is ze geen rijp model in de gebruikelijke betekenis van het woord, maar wel een voorbeeld van een model dat zich door jarenlange ervaring een vaste plaats in de internationale modewereld heeft verworven. Tijdens de modeweken voor lente/zomer 2027 liep ze bij een indrukwekkend aantal modehuizen, waaronder Gabriela Hearst, Alaïa, Hermès, Givenchy, Balenciaga, The Row, Dior, Marni en Carolina Herrera. Haar aanwezigheid bij zulke uiteenlopende merken laat zien dat een model ook na jaren in het vak volop gevraagd kan blijven.
Elke vrouw heeft haar eigen verhaal. Sommigen zijn gevestigde namen die al decennialang in de modewereld werken, anderen zijn opnieuw ontdekt of hebben het modellenwerk na jaren weer opgepakt.
Na afloop van de shows lieten de vrouwen zich graag fotograferen. Er was enthousiasme, plezier en een opvallende bereidheid om even stil te staan voor onze camera’s. Het voelde niet alsof ze probeerden hun vroegere carrière over te doen, maar alsof ze aan een nieuwe fase waren begonnen in een wereld waarin rimpels en grijze haren niet langer worden gebannen, maar juist gewaardeerd.
Grijs haar als statement
Wat vooral opviel, was dat deze vrouwen hun grijze haar niet verborgen, maar lieten zien. Dat is op zichzelf niet nieuw. De afgelopen jaren zijn we grijs haar steeds meer gaan omarmen. Er is zelfs een naam voor deze ontwikkeling: greynaissance. Dat we grijze lokken nu ook op de internationale catwalks zien, is echter een opvallende volgende stap.
Voor vrouwen was ouder worden lange tijd iets wat zo veel mogelijk onzichtbaar moest blijven. Grijze haren werden bijgewerkt, rimpels verzacht en kapsels en make-up afgestemd op een ideaal waarin jeugdigheid en anti-aging de norm waren.
Nu we steeds vaker modellen met grijs haar op de internationale catwalks zien, verandert dat beeld. Mooi zijn hoeft niet langer te betekenen dat je tegen je leeftijd vecht. Je mag ouder worden, met behoud van je eigen uitstraling en persoonlijkheid.
De deelname van Olivia Colman aan de show van Miu Miu was daarvan een sprekend voorbeeld. De actrice verscheen met haar grijze haar op de catwalk en liet zien dat een vrouw van 52 niet eerst jonger hoeft te lijken om interessant te zijn voor de modewereld. Ook de aanwezigheid van modellen met zilverkleurige lokken bij modehuizen als Akris, Lanvin en Stella McCartney laat zien dat grijs haar niet per definitie hoeft te worden weggewerkt met haarverf of andere kunstgrepen.
Toch moeten we voorzichtig zijn om hier meteen van een revolutie te spreken. Grijs haar is inmiddels ook steeds vaker een esthetische keuze, een look die past bij de belangstelling voor persoonlijkheid, authenticiteit en een zekere nonchalance. Maar dat maakt het nog niet vanzelfsprekend dat de modewereld alle vormen van ouder worden omarmt.
Is de modewereld echt inclusiever geworden?
Er zijn zeker redenen om optimistisch te zijn. Ontwerpers lijken meer belangstelling te hebben voor gezichten met karakter, voor modellen die kleding op een andere manier dragen en voor een casting die niet uitsluitend uit jonge, onderling vergelijkbare gezichten bestaat.
Oudere modellen brengen iets mee wat alleen zij hebben: jarenlange levenservaring. Ze weten hoe ze zich moeten bewegen, hoe ze kleding kunnen dragen en hoe ze met hun lichaam een bepaalde houding kunnen uitdrukken. Hun uitstraling is niet noodzakelijk gebaseerd op jeugd of onschuld, maar kan juist kracht, ironie, elegantie of eigenzinnigheid overbrengen.
De waardering hiervoor sluit aan bij een tendens die we binnen de mode steeds vaker tegenkomen: persoonlijkheid en karakter worden belangrijker. Maar ook de doelgroep speelt een rol. De kleding die op de catwalk wordt getoond, is uiteindelijk ook bedoeld voor vrouwen die niet meer in de twintig zijn. Het is merkwaardig dat een industrie die zich richt op een volwassen publiek zo lang een relatief beperkt leeftijdsbeeld heeft gehanteerd.
Tegelijkertijd moeten we ons afvragen hoeveel er werkelijk verandert. Een handvol oudere modellen in een seizoen betekent niet automatisch dat vrouwen boven de vijftig voortaan regelmatig op de catwalk te zien zullen zijn. Het zou ook een trend kunnen zijn, net zoals de aandacht voor plussizemodellen een trend is, of misschien inmiddels was. Tijdens de afgelopen modeweken merkten we op dat de modellen die gewoonlijk als plussizemodellen worden geboekt, zienderogen slanker lijken te worden. Nog even en ze vallen niet meer in die categorie. De aanwezigheid van bekende namen kan bovendien een slimme publiciteitsstrategie zijn. Een vertrouwd gezicht uit de jaren negentig of een beroemde actrice trekt nu eenmaal de aandacht van pers en publiek – ons artikel getuigt ervan!
Bovendien is leeftijdsdiversiteit niet hetzelfde als inclusiviteit in de volle betekenis van het woord. Je hoeft maar naar onze foto’s te kijken om te zien dat al deze vrouwen een opvallend gezicht, een slank figuur en een sterke persoonlijke uitstraling hebben. De vraag is dus niet alleen of er oudere vrouwen worden gecast, maar ook welke vrouwen dat zijn en welke vormen van ouder worden zichtbaar mogen zijn.
De zilveren economie: ook een commercieel verhaal
Er is nog een andere mogelijke verklaring voor de hernieuwde belangstelling voor oudere vrouwen: de zilveren economie. Daarmee wordt het economische potentieel bedoeld van een vergrijzende bevolking, waaronder consumenten van vijftig jaar en ouder. Die zilveren economie groeit al jaren gestaag en vertegenwoordigt inmiddels een aanzienlijk deel van de Europese economie. Het gaat om uiteenlopende sectoren, van toerisme en gezondheidszorg tot cosmetica en mode.
Voor de mode-industrie is dat een interessant gegeven. Vrouwen die jarenlang als consument buiten het dominante modebeeld leken te vallen, vertegenwoordigen een omvangrijke en economisch relevante doelgroep. Een industrie die haar klanten wil blijven aanspreken, kan het zich steeds moeilijker veroorloven om uitsluitend jonge gezichten als ideaal te presenteren.
Dat betekent niet dat iedere castingbeslissing door commerciële overwegingen wordt gedreven. Oudere modellen kunnen ook passen bij een artistieke visie, een verlangen naar meer persoonlijkheid of een collectie waarin verschillende generaties samenkomen. Maar de commerciële en culturele ontwikkelingen sluiten elkaar niet uit. Misschien begint de modewereld langzaam te begrijpen dat vrouwen niet ophouden geïnteresseerd te zijn in kleding, schoonheid en stijl zodra ze vijftig worden.
Daar zit tegelijkertijd een paradox. Oudere vrouwen zijn commercieel interessant als consument, terwijl hun zichtbaarheid in modecampagnes en op catwalks lange tijd beperkt bleef. De vraag is nu of de industrie hen écht meer ruimte wil geven, of vooral ontdekt dat deze doelgroep commercieel aantrekkelijk is.
Het verschil zal uiteindelijk blijken uit de continuïteit. Niet uit één opvallende show of een beroemd gezicht dat een seizoen lang de aandacht trekt, maar uit de vraag of vrouwen van verschillende leeftijden ook in volgende seizoenen een vanzelfsprekend onderdeel van het modebeeld blijven.
Een tweede leven voor een modellencarrière
Toch vonden we het mooi om deze vrouwen tijdens de Paris Fashion Week te ontmoeten, ze te fotograferen en na de shows een paar woorden met ze te wisselen. Het idee dat een modellencarrière noodzakelijkerwijs op jonge leeftijd moet eindigen, lijkt minder vanzelfsprekend te worden. Vrouwen kunnen terugkeren, opnieuw worden ontdekt of op een andere manier een plaats vinden in een industrie die hen eerder misschien niet meer zag staan.
Zo is het verhaal achter de beeldschone Wanmai Bergman uit Thailand bijna een sprookje. Wanmai werkte in het verleden als model in Thailand en had nooit kunnen dromen dat ze op latere leeftijd opnieuw zou worden ontdekt en voor Miu Miu in Parijs zou lopen. Haar verhaal past bij een ontwikkeling waarin een carrière niet langer uitsluitend als een rechte lijn van ontdekking naar hoogtepunt en vervolgens exit hoeft te worden gezien.
Overigens is er niet alleen waardering voor de bekende rijpere gezichten op de catwalk. Ook in het modepubliek zien we steeds vaker vrouwen die met hun grijze haar, hun eigen stijl en hun persoonlijkheid op een positieve manier de aandacht trekken.
Misschien ligt daar de werkelijke betekenis van deze trend. Niet iedere vrouw hoeft model te worden en niet iedere oudere vrouw wil opnieuw in de schijnwerpers staan. Maar het is wel belangrijk dat die mogelijkheid bestaat, en dat leeftijd niet automatisch betekent dat je niet meer wordt gezien, niet meer interessant bent of dat je verhaal zijn relevantie heeft verloren.
Meer dan een trend?
Mode is bij uitstek een wereld die voortdurend op zoek is naar iets nieuws. Dat maakt het verleidelijk om ook de belangstelling voor oudere modellen als een trend te beschouwen, een ontwikkeling die over enkele seizoenen misschien alweer plaatsmaakt voor iets anders.
Maar de beelden die we in Parijs zagen, vertellen een persoonlijker verhaal. Achter de bekende namen en de opvallende catwalkmomenten staan vrouwen die opnieuw plezier beleven aan hun werk, die hun plaats in de modewereld terugvinden en die zich niet lijken te verontschuldigen voor hun leeftijd.
Misschien is dat uiteindelijk belangrijker dan het aantal oudere modellen dat een show loopt. Het gaat er niet om dat vrouwen met grijs haar een bijzonderheid blijven die de modepers moet uitlichten, maar dat ze steeds minder uitleg nodig hebben om er te mogen zijn.
Zolang hun aanwezigheid nog als nieuws wordt beschouwd, is de verandering niet voltooid. Maar iedere keer dat een vrouw op latere leeftijd opnieuw de catwalk betreedt, wordt het beeld van wat een model kan zijn een beetje verder opgerekt.
En misschien geldt dat niet alleen voor de modewereld, maar ook voor de vrouwen die naar die beelden kijken. Een tweede carrière, een nieuw begin of een herontdekking van jezelf hoeft niet aan een bepaalde leeftijd gebonden te zijn. Dat is een boodschap die verder reikt dan de catwalk.
