Toen ik begin jaren 2000 voor het eerst in Tokio kwam, voelde Shibuya alsof ik een andere wereld was binnengestapt. Ik herinner me nog goed hoe overweldigend het was om voor het eerst de beroemde Shibuya Crossing over te steken. De gigantische videoschermen, de mensenmassa’s die tegelijk begonnen te lopen, een zee van donkere deinende hoofden, de geluiden van de neonreclames en de energie van de stad. Ik had nog nooit zoiets gezien. Het was als een futuristische wereld à la Blade Runner. De beelden duizelden de hele nacht door mijn hoofd.
Destijds waren er nog relatief weinig buitenlandse toeristen. Shibuya voelde hypermodern, maar tegelijkertijd ook heel Japans en ontoegankelijk. Smartphones bestonden nauwelijks, mobiel internet was beperkt en vertaalapps waren er nog niet. Je moest jezelf redden. Ik verdwaalde constant en heb zelfs ooit bijna een uur gezocht naar de uitgang van een winkel.
Ook Shibuya Station zelf voelde toen al als een doolhof, en eigenlijk is dat nooit veranderd. Het gigantische station lijkt voortdurend verbouwd en uitgebreid te worden, alsof het nooit helemaal klaar is voor de enorme mensenmassa die er dagelijks doorheen stroomt.
Dit artikel maakt deel uit van mijn complete gids voor Tokio, Japan.
Het Shibuya van de jaren 2000
De sfeer van Shibuya in die tijd is mij altijd bijgebleven. Vooral de herinnering aan de avonden, wanneer de regen het asfalt liet glanzen en de neonlichten weerspiegelden in de straten. Het geluid van de crossing, de muziek uit de winkels en van de reclames, rook uit kleine izakaya’s en de constante stroom mensen maakten de wijk filmisch. Mysterieus, ondoorgrondelijk, intrigerend.
In die jaren was Shibuya dé verzamelplek van Japanse subculturen. In de gamecenters stonden rijen arcadegames, rhythm games en UFO catchers. Verdiepingen vol purikura-hokjes zaten stampvol jongeren die foto’s maakten met overdreven grote ogen en kawaii-filters. Veel van die klassieke arcades zijn ondertussen verdwenen of veranderd, maar destijds maakten ze echt deel uit van de identiteit van de wijk.
Ook Center Gai Street – de smalle straat vol neon, fastfoodzaken, gamecenters en muziek – voelde toen als het kloppende hart van jong Tokio.
Een kappersbezoek in Shibuya 109
Op die eerste reis liet ik mijn haar doen in een kapsalon in Shibuya 109. Alleen dat warenhuis al was een belevenis op zich. In die jaren was het dé place to be van subculturen. Je had de gyaru-subcultuur: meisjes in vermaakte schooluniformen, extreem losse sokken, opvallende make-up en geblondeerd haar. Daarnaast zag je er ook ganguro-stijlen: meisjes met diep gebruinde (zonnebank)huiden, zilverkleurig haar en zware eyeliner – een look die indruiste tegen het klassieke Japanse schoonheidsideaal van een bleke huid.
Ik had eerlijk gezegd meer oog voor deze rebelse modesubculturen dan voor de vele kledingwinkels in dit intrigerende winkelcomplex met zijn smalle roltrappen.
Het bleek een uitdaging om de kappers uit te leggen hoe ik mijn haar gestyled wilde hebben. We waren toen nog niet zo “connected” als nu. Geen Google Translate, geen Instagram-voorbeelden, geen screenshots op je telefoon. Ondanks dat werd het uiteindelijk een onvergetelijke culturele ervaring – maar ook mijn beste hair do ooit. Met losse krullen die dagen bleven zitten.
Shibuya vandaag: massatoerisme
Tegenwoordig is Shibuya compleet veranderd. Waar je vroeger vooral locals zag, stroomt de wijk nu dagelijks vol met toeristen. De crossing is niet langer alleen een symbool van modern Tokio, maar ook een van de meest gefotografeerde plekken ter wereld.
Zodra het licht van Shibuya Crossing op groen springt, rennen toeristen het zebrapad op om foto’s te maken, met op de achtergrond de stroom naderende voetgangers die vanaf de andere kant de straat oversteekt. Niet alleen de oversteekplaatsen zijn druk; ook de straten eromheen zijn op sommige momenten nauwelijks nog begaanbaar.
Zelfs het standbeeld van de beroemde hond Hachikō – jarenlang dé klassieke ontmoetingsplek van de Tokioërs – is tegenwoordig bijna permanent omringd door mensen die foto’s met het beeld maken. Ik moest lang wachten voordat ik één seconde de tijd had om Hachikō zonder poserende toeristen te kunnen fotograferen.
Shibuya voelt daardoor minder authentiek dan vroeger. Zelfs Hachikō zou zich in zijn graf omdraaien bij het zien van groepen toeristen die verkleed in kleurrijke karakterkostuums – Pikachu, Minnie Mouse, Minions – in go-karts door de straten rijden, terwijl winkels en cafés vaak stampvol zitten. Voor sommigen hoort het inmiddels bij het straatbeeld, voor anderen (ook voor mij) voelt het alsof de wijk langzaam verandert in een attractiepark.
Winkelen in Shibuya
Shibuya blijft ondanks alles een van de belangrijkste winkelwijken van Tokio. Je vindt er een mix van typisch Japanse ketens, internationale modemerken en gespecialiseerde lifestylewinkels.
Bekende namen zijn onder andere:
- Hands (voorheen Tokyu Hands) – een paradijs vol designproducten, stationery, reisgadgets en huishoudelijke spullen
- Don Quijote – een enorme discountwinkel (vaak 24 uur open) waar je letterlijk bijna alles kunt kopen tegen lage prijzen; een soort chaotische mix van Action, Kruidvat, MediaMarkt, supermarkt en souvenirshop in één.
- Shibuya PARCO – een modern shoppingcomplex met mode, design, gaming en popcultuur
- Onitsuka Tiger – waar dagelijks lange rijen voor staan
- internationale ketens zoals Zara en H&M
Een ander voorbeeld van de veranderingen in Shibuya, vind je rond het gebied dat veel mensen informeel “Shibuya Parkside” noemen: de moderne zone rond het winkelcomplex Miyashita Park. Dit is een combinatie van winkels, restaurants en hotelruimtes met daarboven een opvallend stadspark op het dak. Dat rooftoppark is inmiddels een populaire plek geworden om even aan de drukte van de stad te ontsnappen. Je vindt er grasvelden, zitplekken, een skatepark en uitzicht op de omliggende wolkenkrabbers van Shibuya.
Rondom het park zitten tegenwoordig talloze hippe cafés, brunchzaken en internationale restaurants die populair zijn bij zowel toeristen als jonge Tokioërs. Het gebied voelt moderner, schoner en gestroomlijnder dan het oude Shibuya van de jaren 2000.
Ook Shibuya 109 blijft populair, al zijn de uitgesproken subculturen van vroeger minder zichtbaar aanwezig. Tegenwoordig zie je er een mix van moderne kawaii-trends, meer commerciële jeugdmode en stijlen zoals jirai kei: een stijl die schattige, bijna popachtige elementen combineert met een donkere, melancholische uitstraling, vaak met roze en zwarte kleuren, kant, zware make-up en een theatrale sfeer.
Love Hotel Hill: een typisch Japans fenomeen
In de heuvelachtige wijk Dogenzaka, vlak bij het centrum van Shibuya, ligt het gebied dat bekendstaat als “Love Hotel Hill”.
Love hotels zijn typisch Japanse hotels waar kamers per paar uur of per nacht worden verhuurd aan koppels die privacy zoeken. Voor veel buitenlandse bezoekers klinkt dat misschien spannend of vreemd, maar volgens mijn Japanse vriendin is het in Japan juist heel normaal, zeker voor jonge mensen.
Veel jongeren wonen lang bij hun ouders of hebben kleine appartementen met weinig privacy. Een love hotel is dan simpelweg een discrete en comfortabele oplossing.
De hotels variëren van eenvoudig tot extreem thematisch, met kamers die eruitzien als filmsets, futuristische suites of klassieke hotelkamers. Het is een opvallend onderdeel van de Japanse stedelijke cultuur dat in Shibuya nog steeds zichtbaar aanwezig is.
De rustigere kant van Shibuya
Toch bestaat Shibuya uit meer dan drukte, mensenmassa’s en toeristen. Zodra je een paar straten van de crossing wegloopt, verandert de sfeer verrassend snel.
Rond The OneFive Tokyo Shibuya bijvoorbeeld wordt het merkbaar rustiger. Daar vind je smallere straten, leuke cafés, woonhuizen en een veel kalmer tempo. Het laat zien dat Shibuya niet alleen een toeristische trekpleister is, maar ook gewoon een wijk waar mensen wonen en werken.
Ook kun je vanuit Shibuya Station naar de sfeervolle en exclusieve wijk Daikanyama lopen. Hier maken mensenmassa’s en neonlichten plaats voor lage huizen, en stijlvolle cafés en geraffineerde boetieks.
Shibuya als groter stadsgebied
Wat veel bezoekers vergeten, is dat Shibuya meer is dan alleen de crossing en de winkelstraten eromheen. Het hele district omvat verschillende buurten met een compleet eigen sfeer, die bijna ongemerkt in elkaar overlopen.
Harajuku & Meiji Jingu
Harajuku was in de jaren 2000 een explosie van lolita-, decora-, punk- en visual kei-subculturen. Tegenwoordig is vooral Takeshita Street veel toeristischer geworden, met goedkope winkels, snackzaken, cosplayachtige shops en dierencafés waar je micropigs kunt knuffelen.
Vlak daarnaast ligt het rustige bos van Meiji Jingu – een onverwacht groene plek midden in de stad waar je op adem kunt komen.
Cat Street
Tussen Harajuku en Shibuya ligt Cat Street, een autoluwe winkelstraat die ooit een rivierbedding was. Tegenwoordig vind je hier streetwearboetieks, vintage winkels, sneakerstores en cafés.
Ondanks de relaxte sfeer is ook deze straat tegenwoordig vaak overspoeld door toeristen.
Omotesando
Omotesando voelt als een totaal andere wereld dan het chaotische Shibuya dat maar een paar minuten verderop ligt. De brede, met bomen omzoomde avenue heeft een bijna serene uitstraling (ook al is het daar in de weekend tegenwoordig ook druk).
Deze wijk staat bekend om zijn combinatie van luxe, mode en architectuur. Grote internationale modemerken (Dior, Saint Laurent, Prada) hebben hier niet alleen boetieks geopend, maar ook opvallende gebouwen laten ontwerpen door beroemde architecten. Daardoor voelt Omotesando soms meer als een openluchtarchitectuurmuseum dan als een traditioneel winkelgebied. Hier vind je ook het schitterende Nezu Museum.
Ondanks de luxe uitstraling ligt het er in Omotesando – om het maar even zo te zeggen – minder dik bovenop dan bijvoorbeeld in Ginza.
Aoyama
Aoyama is een wirwar van intieme straatjes met een kalme, chique uitstraling. Het is een woonwijk met lage huizen en luxe appartementencomplexen, maar ook kleine designboetieks, galerieën en cafés die een totaal andere kant van Tokio laten zien. Hier zie je minder grote commerciële ketens, maar kleine restaurants, gezellige koffiebarretjes en opvallend veel kapsalons.
Toen ik ooit aan een Japanse vriend vroeg waarom er zoveel kapperszaken waren, antwoordde hij droog: “Maybe because Japanese people have a lot of hair.”
Eén stadsdeel, meerdere gezichten
Shibuya is veel meer dan alleen de beroemde crossing die de hele wereld kent. Natuurlijk draait Shibuya om energie, drukte, commercie en een constante stroom mensen die dag en nacht door de wijk trekt.
Maar zodra je verder kijkt, ontdek je hoe snel de sfeer verandert. In Harajuku vind je nog steeds subculturen, jeugdmode en creativiteit, terwijl Omotesando en Aoyama juist bekendstaan om architectuur, design en internationale modemerken. De buurten liggen naast elkaar, maar voelen totaal verschillend aan.
Juist dat contrast maakt dit deel van Tokio zo fascinerend. Binnen een paar metrohaltes – of zelfs tijdens één wandeling (ik maak die ’s avonds vaak) – verandert de stad voortdurend van karakter.
Verder lezen over Tokio
- Wie even wil ontsnappen aan de drukte van Shibuya, vindt in Meguro en Daikanyama: rustige en stijlvolle buurten van Tokio een totaal andere sfeer.
- Op zoek naar alternatieve winkels, underground muziek en creatief Tokio? Lees dan ook Shimokitazawa: vintage winkels, underground muziek en creatief Tokio.
- Benieuwd naar de meer traditionele kant van de stad? Ontdek Yanaka, traditioneel Tokio.
- Voor liefhebbers van gaming, anime en Japanse popcultuur blijft Akihabara: waar nerd zijn een trend is een fascinerende wijk.
- Bekijk ook de complete Tokio Reisgids met al mijn artikelen over Tokio en Japan.
