‘A race against the haze’, noemde ChatGPT het. De stranden van Kamakura op amper een uur van Tokio staan bekend om hun schitterende zicht op Mount Fuji – áls de berg zich laat zien tenminste. In de wintermaanden mag je daar meestal op rekenen, maar in het voorjaar verschijnt hij vaak alleen in de vroege ochtenduren. Of helemaal niet.
Een kleine kans op Mount Fuji
Toen ik in de weersberichten zag dat dinsdag 12 mei een zonovergoten dag zou worden, besloot ik het erop te wagen en een dagtrip naar de kust te maken. Om zeven uur ’s ochtends vertrok ik, gewapend met mijn fotocamera, vanuit Shibuya, Tokio, naar de kuststad Kamakura, vastberaden om met mooie plaatjes van de beroemde berg thuis te komen.
Dat de kans klein was, wist ik uit ervaring. Pas na ruim twee weken in ons appartement in Tokio ontdekte ik op een heldere avond dat we vanaf ons terras zicht hebben op Mount Fuji. Na die ene glimp heb ik de berg niet meer gezien.
Dagtrip vanuit Tokio: van Shibuya naar Kamakura
Het plan was om de JR Shonan-Shinjuku Line te nemen, die iets voor acht uur vertrekt en rond negen uur aan de kust zou aankomen. Maar omdat ik al vroeg wakker was, besloot ik eerder te vertrekken om de nevel voor te zijn. Dat leverde een overvolle lokale trein op, waarbij ik het hele traject staand aflegde en ook nog eens moest overstappen op een druk station na Yokohama. Tip: neem altijd de sneltrein.
Richting Kamakura openen de groene bergen zich en krijg je plots een prachtig uitzicht over de oceaan. Dat had ik niet verwacht, en ik was meteen verrukt. Had ik het geweten, dan had ik mijn camera al klaar gehad.
In Kamakura stapte ik over op de Enoden-lijn: een nostalgisch groen treintje dat gemakkelijk te vinden is via de borden op Kamakura Station. Het boemelt door pittoreske straatjes, vlak langs huizen, en rijdt prachtig langs de kust.
Wie de drukte van Tokio kent – van wijken als Yanaka tot de neon van Akihabara – merkt in Kamakura meteen dat het tempo anders ligt.
Shichirigahama maar… géén Fuji
Ik had zorgvuldig opgezocht waar ik Mount Fuji het beste kon fotograferen en stapte uit op Kamakura-Kokomae Station. Deze plek is iconisch: niet alleen om het mogelijke zicht op de Fuji, maar vooral om het plaatje van de treinsporen met Shichirigahama Beach en de oceaan op de achtergrond – een beeld dat vaak opduikt in Japanse films en anime.
Tot mijn teleurstelling hield de berg zich op deze zonovergoten ochtend schuil. Ik kon zelfs niet zien waar de besneeuwde krater zich precies bevond. Ook op de foto’s bleef deze verborgen in de nevel, hoe zeer ik ze ook contrasteerde.
Dat nam niet weg dat het uitzicht op de diepblauwe oceaan en het groene Enoshima-eiland in de verte adembenemend was. Op het strand waren geen badgasten te bekennen, maar in het water gleden talloze surfers over de golven. Langs de kust loopt een weg met mooie strandhuizen, cafés en restaurants. Er is een breed wandelpad, maar de rust wordt er wel verstoord door het passerende verkeer.
Mijn tweede fotospot was het kleine park op de heuvel bij Inamuragasaki Station. Vandaaruit moet het uitzicht op een heldere dag spectaculair zijn. Omdat ik niet terugschrok voor een wandeling in de zon, liep ik verder langs de kust naar Hase. Daar ben je in ongeveer vijfentwintig minuten.
Hase-dera: tempel met zeezicht
De wijk Hase is misschien wel het sfeervolste deel van Kamakura. Smalle straatjes met kleine cafés en houten huizen lopen langzaam af richting zee; hogerop in de heuvels antieke tempels. Een van de hoogtepunten is de Hase-dera tempel, bekend om haar prachtige tuinen, houten terrassen en weidse uitzichten over de kust. De sfeer is hier zo anders dan bij de tempels in Tokio, zoals de Sensō-ji, die midden in de stad ligt en dagelijks wordt overspoeld door toeristen.
De tempel is gemakkelijk te vinden: volg gewoon de stroom toeristen van het stationnetje naar de hoofdstraat. De volgende keer wil ik hier absoluut vroeger zijn. Het mooiste aan dit tempelcomplex zijn de trappen en wandelpaden die omhoog slingeren. Tussen de bomen en kleine Jizō-beeldjes openen zich telkens nieuwe uitzichtpunten over Kamakura en de oceaan. Het houten terras is een perfect observatiepunt: je kijkt uit over de daken van de stad, de kustlijn van Shōnan en de glinsterende zee tot aan Enoshima.
Het zogenaamde Ocean View Path (dat gelukkig lang niet iedereen neemt) biedt misschien wel het allermooiste panorama. De hortensia’s – waar deze tempel bekend om staat – beginnen in deze periode voorzichtig uit te lopen; in juni moet de blauw-roze bloemenzee adembenemend zijn.
Yuigahama Beach lijkt van hieruit gezien wel een miniatuurlandschap met zijn brede strand en surfers in de branding. De ronde baai lag er die ochtend bijna bedrieglijk rustig bij. Luie golven rolden langzaam het strand op, terwijl de kustlijn, treinsporen en daken van Kamakura in elkaar overvloeiden. Ik kon me goed voorstellen welke verwoestende kracht diezelfde zee tijdens een tsunami kan hebben. Langs de kust werd er overal voor gewaarschuwd: zodra je de aarde voelt schudden, moet je onmiddellijk een hoger gelegen punt opzoeken.
Vlak onderaan de tempel stuitte ik op een verrassende kleine grot: de Benzaiten-grot. Het smalle, halfdonkere gangenstelsel, verlicht met kaarsen, vormt een mooi contrast met de open uitzichten boven. Langs uitgehouwen beelden en kleine altaren wandel je door een mysterieuze, eeuwenoude sfeer. Sommige doorgangen zijn zo laag dat je gebukt moet lopen.
Toen ik weer in het felle zonlicht stapte, hoorde ik plots een exotisch geluid. Na wat zoeken vond ik een dikke kikker op een boomstam, die meteen stilviel zodra hij zich ontdekt wist.
De Grote Boeddha van Kamakura
Op een paar minuten lopen van Hase-dera ligt de Kotoku-in tempel met de beroemde Grote Boeddha (Daibutsu). Het 13 meter hoge bronzen beeld uit de 13e eeuw staat sinds eeuwen in openlucht, nadat de oorspronkelijke tempelhal door tsunami’s en stormen werd verwoest. Het is een geliefde toeristentrekpleister – iedereen wil er wel een foto mee.
Omdat ik niet van toeristen en al helemaal niet van grote groepen houd, koos ik de kleine straatjes ernaast om af te dalen naar Yuigahama Beach. Die bleken pittoresk en heerlijk sereen. Ik genoot van de houten huizen, onderling verschillend, en de kleine spoorovergang.
Yuigahama Beach en Zushi
Yuigahama is het bekendste strand van Kamakura en ademt een ontspannen surf- en strandcultuur, pal naast de historische tempels. Het is boeiend hoe je in enkele minuten van eeuwenoude zen-tempels wandelt naar een brede kustlijn met surfers, strandcafés en zonsondergangen boven de oceaan. Hier voelt het easy-going, bijna Californisch op z’n Japans.
Buiten het hoogseizoen is het hier rustig: locals die wandelen, joggen of surfen. Het brede zandstrand lag er vandaag verlaten bij, maar in de oceaan zag ik surfers, ook al is die hier rustiger dan bij Shichirigahama.
Iets verderop ligt Zushi Beach: stijlvoller, rustiger en populair bij Tokioërs die een dagje aan zee willen zonder drukte. Met groene heuvels direct achter het strand voelt het bijna mediterraan aan. Bij helder weer zou je hier ook Mount Fuji moeten kunnen zien, vooral rond zonsondergang.
Kita-Kamakura en Engaku-ji
Op de terugweg naar Tokio stapte ik uit in Kita-Kamakura voor een bezoek aan de Engaku-ji tempel. Wat een verschil met de kust! Hier is het sereen, mystiek bijna, fris en groen. Het kleine station voelde landelijk aan, omringd door bamboebossen en beboste heuvels.
Meteen naast het station ligt Engaku-ji, een van de belangrijkste zen-tempels van Japan. Houten constructies, stenen trappen en verborgen paadjes in de volle natuur. Er daalde een diepe rust over me neer die ik aan zee niet had gevoeld. Het geluid van de wind door de bomen, verre tempelbellen en vogelgezang creëerden een sfeer die ik die dag nergens anders had gevonden.
In een van de houten tempels ving ik via een doorkijkje een glimp op van een Japanse vrouw die kyudo beoefende – het traditionele boogschieten. In volledige stilte en concentratie voerde ze de acht bewegingen uit: traag, precies, ceremonieel. Ik zag haar van achteren maar ontdekte toen een spiegel, waardoor ik ook haar gezicht kon zien. Het tafereel was zo betoverend dat ik bijna mijn trein miste.
Bij het verlaten van de tempel maakte ik, net als twee Japanse oude dames, een diepe buiging, iets wat niet mijn gewoonte is. Het was een stille dank voor de emoties die deze plek me had geschonken.
Meer dagtrips vanuit Tokio
Meer lezen over Japan
Project Kimono Party. Over kimono’s, sushi, sake en happy tears
