Iedereen die een beetje verstand van de Italiaanse keuken heeft, kent de Toscaanse cantucci: harde amandelkoekjes, afkomstig uit Toscane, lang van vorm en gemaakt van bloem, suiker, ei en amandelen.
Er is een soortgelijk recept dat cazzetti goriziani heet. Ik vond het in een vintage kookboek met oude recepten uit de keuken van Gorizia, een charmant stadje op de grens met Slovenië, in het noordoosten van Italië. Het recept dateert uit 1890, maar eerlijk gezegd was het vooral de eigenaardige naam van deze koekjes die mijn aandacht trok. Cazzetti…
Cazzetti goriziani
In het hedendaags Italiaans doet dat woord even de wenkbrauwen fronsen, want de naam is waarschijnlijk afgeleid van cazzo, een grof woord voor… hum… het mannelijke attribuut. Cazzetti is het verkleinwoord (en meervoud), waarmee je dus zou uitkomen op zoiets als ‘piemeltjes’ :-)
In oudere, regionale kookboeken werd zo’n pikante benaming vaak speels en volkstaalachtig gebruikt, met een knipoog naar de vorm van het gebak, zonder een expliciete obscene bedoeling. Net zoals in veel dialecten kregen ook koekjes en broodjes vroeger namen die licht ironisch of ondeugend waren, maar vooral huiselijk en humoristisch.
De cazzetti goriziani moeten in die optiek gezien worden: eenvoudige, rustieke koekjes met een lange vorm, bedacht in een tijd waarin koken nog vooral een kwestie was van overlevering, plezier en een gezonde dosis zelfspot.
We hebben het recept voor je uitgeprobeerd. De koekjes lijken inderdaad op de Toscaanse cantucci, al waren die van ons wat zachter. Je kunt ze op twee manieren bakken. De eerste manier wordt ook in Toscane gebruikt: het deeg wordt in lange rollen gebakken en ongeveer tien minuten voor het einde van de baktijd uit de oven gehaald, gesneden, en vervolgens verder afgebakken. Uit het vintage boek met recepten uit Gorizia blijkt echter dat in deze streek het deeg ook wel werd gesneden voordat het de oven inging, of juist na afloop van de baktijd.
Wij sneden het deeg van tevoren, maar haalden de koekjes niet los van elkaar. Na afloop van de baktijd hoefden we alleen nog maar de inkepingen van het mes te volgen om de cazzetti van elkaar te scheiden.
Het recept
Dit is het recept. We hebben de hoeveelheden van de ingrediënten aangepast aan een hedendaagse normale huishouding – het originele recept leek wel bedoeld voor een weeshuis! Ook hebben we een zakje gist toegevoegd, zodat het deeg mooi stevig en soepel wordt en de koekjes een fijne structuur krijgen.
Ingrediënten
- 4 eierdooiers
- 200 gram suiker
- 200 gram bloem
- 100 gram amandelbloem of 100 gram gehakte amandelen
- 1 zakje Vanillearoma Gist van Paneangeli
Bereiding
Klop het eigeel en de suiker op tot een schuimige zachtgele crème. Voeg de bloem, amandelbloem en gist toe en kneed alle ingrediënten tot een zachte, compacte deegbal. Bedek een bakplaat met bakpapier. Maak van het deeg een langwerpige vorm van ongeveer 3 tot 4 centimeter hoog van en snijd er koekjes van.
Bak het deeg in een voorverwarmde oven op 170 graden Celsius in ongeveer 30 minuten gaar. Volg met een mes de inkepingen in het deeg en maak de koekjes los. Ze kunnen nog wat zacht zijn, maar worden hard naarmate ze afkoelen. Let er wel op dat ze van binnen goed gaar zijn!
Serveer ze bij de thee of bij een dessert als ijs met een likeurtje ernaast.
