Spijt van kinderen? Mag of kan dat?

Kinderen krijgen
Spijt van kinderen? Mag of kan dat?

Eén van mijn vriendinnen, een trotse moeder van twee tieners, vertelde me pas dat ‘als ze het allemaal kon overdoen, ze niet voor kinderen zou hebben gekozen.’ Het is een van de eerste vrouwen die ik openlijk hierover heb horen spreken. Een andere vrouw, moeder van een tweejarig zoontje en een dochtertje van zes maanden, zei mij dat ‘het verschrikkelijke geheim van het moederschap het best bewaarde geheim van de wereld is. Zelfs je eigen moeder waarschuwt je niet voor de ontberingen van het moederschap’. Ze voegde er wel aan toe dat ze ‘ondanks alles’ haar kindertjes voor geen goud zou willen missen.

In onze huidige maatschappij zijn zwangerschap en moederschap in een kunstmatige roze wolk gehuld. Het lijkt wel of alles wat met ‘kinderen krijgen’ te maken heeft, alleen maar mooi kan en mag zijn. Jonge modelmoeders als Angelina Jolie en Gisele Bundchen versterken dit beeld. Kinderen krijgen is cool. Topmodel Cindy Crawford zou eens gezegd hebben dat ‘een kind het mooiste accessoire is dat je bij je kunt dragen’.

Maar de werkelijkheid is vaak anders. ‘De voorbereiding op de zwangerschap en bevalling laat nog te wensen over’, vertelde een 37-jarige moeder die net bevallen was van haar eerste kind mij. ‘Maar het ergste moment komt pas als alles voorbij en je opeens thuis zit met een kind waar je je geen raad mee weet terwijl je gewoonlijk naar je werk gaat en samen met je collega’s midden in de wereld staat. Niemand bereidt je voor op deze situatie. De eenzaamheid wordt nog groter omdat grootouders tegenwoordig ook geen tijd meer hebben om te helpen met de kleinkinderen. Zij hebben hun eigen leven, staan op de tennisbaan of zijn aan het zeilen. En de instanties laten je na de geboorte van je kind aanmodderen. Bij wie moet je aankloppen voor wat geestelijke steun?

De positie die de geëmancipeerde vrouw in de loop van de jaren in de maatschappij heeft verworven, maakt het er niet gemakkelijker op. Was het vroeger vanzelfsprekend dat de vrouw thuisbleef om voor de kinderen te zorgen, nu moeten er keuzes worden gemaakt. Stoppen met werken en dus afzien van een carrière en van een eigen inkomen (wat betekent dat je je economische zelfstandigheid inlevert)? Part-time werken? Blijven werken en de kinderen bij anderen onderbrengen? Steeds vaker worstelen vrouwen met deze vragen. En werkende moeders worstelen niet zelden met schuldgevoelens dat ze niet genoeg tijd en aandacht aan de kinderen zouden besteden.

Ook de relatie tussen de beide partners maakt een enorme verandering door als kinderen ten tonele verschijnen. Uit onderzoeken zou wel blijken dat de partners het jaar voorafgaand aan de geboorte van een kind als heel gelukkig ervaren, maar dat de periode na de geboorte vaak in het teken van onbegrip en verstoring het evenwicht van de relatie staat.

Eens las ik in een tijdschrift dat niet meer klakkeloos wordt aangenomen – zoals ons dat voorheen wel werd voorgeschoteld – dat ouders met kinderen gelukkiger zijn dan childfree (om een neutraler term te gebruiken dan childless) partners. Aan de ene kant kunnen kinderen enorm veel levensgeluk schenken, aan de andere kant is er ook meer oog voor de problemen en zorgen die het krijgen en opvoeden van kinderen met zich mee brengen. Zozeer zelfs dat er, zoals we al zagen, steeds meer vrouwen zijn, die er eerlijk voor durven uitkomen dat ze spijt van hun beslissing hebben (wat natuurlijk niet betekent dat ze niet van hun kinderen houden!).

We zijn benieuwd wat jullie hiervan vinden. Hebben jullie hier een mening over?

We danken iedereen die heeft gereageerd (wat een ontzettend eerlijke meningen!) en hopen nog veel reacties te ontvangen. Veel sterkte aan iedereen, childless or not!

Door: Charlotte Mesman

Lees ADVERSUS, mannen modetrends, kapsels en modellen. Klik hier

Heb je ons iets te zeggen? Schrijf ons! Klik hier

 

Vind je dit artikel leuk? Laten we dan contact houden. Voeg Trendystyle toe aan je favorieten. Druk op CRTL en D op je toetsenbord. We hopen je snel weer terug te zien! :-)

 
MEER OP TRENDYSTYLE
GESPONSORDE LINKS
Het achterlaten van een reactie is volkomen anoniem. We verzamelen geen enkel gegeven van je. Reacties worden eerst door ons gelezen en pas na onze goedkeuring geplaatst.
 

105 gedachten over “Spijt van kinderen? Mag of kan dat?”

  1. Ik ben bijna 27, en ik wil geen kinderen. Ik kan me een moederinstinct en liefde voor je kind voorstellen, maar er kleven zoveel praktische bezwaren aan… Het kost ontzettend veel geld, tijd en aandacht, wat je allemaal niet meer aan jezelf kunt besteden. Het onderhouden van je relatie komt op de tweede (of derde of vierde of vijfde) plaats, en gaat meer (negatieve) energie kosten. En dan is een goed resultaat niet eens zeker… En als je relatie misloopt, dan zit je met nog meer problemen dan dat je normaal zou hebben, zonder kinderen.

    Ik vind het een hoop gedoe om niets. Ik heb niet de drang om me voort te planten en leef mijn leven voor mezelf. Maar stiekem valt het ook niet mee om een vent te vinden die er hetzelfde over denkt…

  2. He, he, eindelijk… ik zou mijn kinderen voor niks willen missen maar het schijnt dat je als moeder vogelvrij bent tegenwoordig. Vroeger had je misschien niets (buitenshuis?) te vertellen maar tegenwoordig verteld iedereen je hoe je het moet doen, ben jij verantwoordelijk voor opvang en opvoeding althans meer dan je partner nog steeds en kan je het echt op je buik schrijven dat iemand je komt helpen inclusief de wederzijdse moeders die natuurlijk ook het allemaal beter weten en zich vreselijk aangevallen voelen wanneer je andere beslissingen neemt dan zij hebben gedaan. Partnerlief voelt zich meer verantwoordelijk dan zijn en jouw eigen vader wellicht zich voelden maar in de praktijk is mamalief toch de sjaak voor alles en vertrouwd hij op haar besluit. School kiezen, kinderdagverblijf regelen, dokter op juiste momenten inschakelen en keuzes en gevechten op het gebied van de opvoeding. Ook ik heb me een aantal maal afgevraagd hoe het mogelijk is dat ik met twee hogere opleidingen, en mij vooraf voorgenomen te hebben niet in deze fuik te stappen, hier toch ben terechtgekomen. Opvang is niet volledig of slecht en als je voor fulltime kiest ben je als vrouw een egocentrische bitch als je in de ogen van anderen een niet echt succesvolle carriere had. Ik heb me in ieder geval voorgenomen dit heel helder aan mijn kinderen voor te spiegelen voor de komst van hun kinderen. En niet zoals de grootmoeders in ons geval vooraf heel geemotioneerd enthousiast te doen om vervolgens alle aandacht vanaf de zwangerschap naar zichzelf toe te trekken en hun oma-rol uit te vergroten om na de geboorte aan te kondigen dat er geen structurele hulp kan worden verwacht omdat we daar echt geen zin in hebben.

  3. Ik ben mama van een heel tof zoontje van 4 jaar. Het is leuk om een kind te hebben, het te zien opgroeien maar het weegt niet op tegen de vrijheid die ik ervoor inlever. Het legt beslag op mijn leven, ik kan nergens gaan en staan zonder me in duizend bochten te wringen of mezelf blauw te betalen voor een babysit. Ik ervaar het als een handicap. Zelfs mijn huishouden kan ik niet meer 100% in orde houden en mijn carrière lijdt er onder, zelfs nu ik parttime werk.

  4. Wat een egoistisch gezeur! Ik ben moeder en het is het mooiste wat me ooit is overkomen. Schandalig dat je je eigen kinderen zo’n blok aan het been kunt vinden. Natuurlijk kun je het grootste deel van je vrijheid inleveren, maar je krijgt er iets veel mooiers voor terug en het is ook niet voor altijd. Wanneer de kinderen ouder zijn krijg je steeds weer wat meer van je vrijheid terug. Wat ik mij ook niet voor kan stellen is dat nieuwe ouders “verbaasd” zijn over de invloed dat een kind op je leven heeft. Dat kun je toch voor die tijd ook wel bedenken?!! Maar helaas zijn er nog steeds mensen op deze wereld die denken dat alles je komt aanwaaien. Die niet door hebben dat je zelf verantwoordelijk bent voor je eigen geluk. Helaas krijg je niet alles cadeau!

  5. Ik heb zelf ook een kindje van bijna 3 jaar ben zelf 25 ik vind het super om mama te zijn en mijn man vind het ook super we hebben een goede relatie en doen veel leuke dingen samen en willen graag nog een kind erbij mijn man verdient goed dus ik hoef ook niet te werken kan er voor mijn kind zijn en met het huishouden gaat het ook prima houd alles netjes bij dus met alles ik zou niet meer alleen willen zijn vind het heerlijk zo en ik vind dat mensen er eerder over na moeten denken dat achteraf het kind leid er wel onder je loopt toch steeds met de gedachte rond was ik nog maar…….. dat is niet eerlijk tegenover zo’n kindje.

    Dus ik hoop dat iedereen goed nadenkt erover om kinderen te nemen want het kost wel een hoop tijd en energie en wil je dat ervoor over hebben ook het werk zal moeten worden aangepast eigenlijk je heele leventje.

  6. Denk allemaal dan ook na voor je de keuze maakt om een kind te nemen!
    Iedere vrouw die ook maar een greintje spijt voelt, van het feit dat zij voor een kind heeft gekozen, moet zich doodschamen! Wat is het een egoistische maatschappij geworden! Ikke, ikke , ikke! En wat als je 68 bent, en aan het verrotten bent? Vereenzamen!? helemaal alleen? Niemand die je op komt zoeken, omdat je zo graag’voor jezelf” wilde leven. Nou, we zijn op deze aarde om ons voort te planten. Wees blij dat je kinderen kunt krijgen, als dat zo is. Er zijn mensen die om talloze reden geen kinderen kunnen krijgen, of niet nemen omdat ze er financieel niet voor kunnen zorgen.

    Ik ben 23, heb nog geen kinderen, en zou het ontzettend spannend vinden om ooit moeder te worden. Maar dat neemt niet weg dat ik het tegelijkertijd een prachtig idee vind, om ooit zo’n kleine ” Mini me” te hebben. Iets van mij en mijn man samen…Wow.

  7. Ik verbaas me er telkens weer over dat als mensen aangeven het ouderschap helemaal niet zo leuk vinden, er meteen op die mensen ingehakt dient te worden. Worden als “schandalig” en “egoistisch”. Blijkbaar moet de roze mythe in stand gehouden worden ten koste van alles.

    Mijn inziens kun je over alles wel spijt hebben, soms kun je de gevolgen van je beslissing immers niet altijd zien. Dus ook over kinderen kun (en mag!) je spijt hebben.

    Aan Els:

    En ja, als je 68 en alleen bent, dan hebt je er blijkbaar niet voor gezorgd dat je een actief leven hebt met vrienden en andere leuke contacten.

    Lijkt me overigens nog erger om 68 te zijn (en weg te rotten???) met kinderen die je nooit komen opzoeken.

    Grappig dat de halve mensheid op zoek is op de vraag waarom we in godsnaam op aarde zijn maar dat jij al weet te melden dat dat is om ons voort te planten. En dat terwijl de wereld al belachelijk overbevolkt is. Was je dat misschien nog niet opgevallen?

  8. Je kunt egoisme natuurlijk altijd goed gaan praten. Het heeft niets te maken met roze mythe. Het heeft echter alles te maken met een beetje gezond verstand. Quote: “soms kun je de gevolgen van je beslissing immers niet altijd zien.” Een beetje gezond verstand is meer dan voldoende. Wanneer je besluit om kinderen te nemen, moet je er rekening mee houden dat je leven niet meer alleen om jou draait en dat het best wel eens even moeilijk en zwaar kan zijn. Maar goed, in zo’n geval vinden een aantal mensen het normaal om zelfmedelijden te hebben. Om een last op je kinderen te leggen, want JIJ bent immers zielig. Niet het kind die nooit een keuze gehad heeft en die er al helemaal niets aan kan doen.

  9. Ik zeg ook niet dat je je kinderen in de steek moet laten, in tegendeel. Maar daarom mag je nog wel spijt hebben. Maar blijkbaar vinden heel veel mensen dat onzettend bedreigend.

    Ik stond onlangs in de kroeg met een vriend die altijd “heel happy” is met zijn kids. Maar na een aantal bier bekende hij met tranen in zijn ogen dat hij nooit aan kinderen had moeten beginnen. En ja, dan kun je wel naar iedereen net doen alsof het allemaal zo geweldig is, maar wie hou je dan voor de gek?

    Maar goed, spijt MAG je blijkbaar niet voelen wanneer het om kinderen gaat…

    Wat mij tegen de borst stuit is dat iedereen doet alsof het alleen maar ontzettend geweldig is (wat het natuurlijk voor de meeste mensen wel is).

  10. Als je kinderen neemt moet je er voor ze zijn dus ook 100% voor kiezen en altijd voor ze zorgen ook als ze het huis uit zijn.
    Dus er spijt van mogen hebben……..denk ik niet dat zoiets normaal is om te denken en kinderen moeten altijd op hun ouders kunnen rekenen.

    Ik vind wel dat je dan egoistisch bezig bent als je zo denkt.

  11. Jemig wat kan ik me hier over op vreten zeg…
    hoe kan het dat, als je idd ooit hebt gekozen om een kind op de wereld te zetten, je het woord ‘spijt’ gaat gebruiken !
    Spijt… van zo iets moois wat je op de wereld hebt gezet.
    Idd horen kinderen op hun ouders te kunnen rekenen.
    En ook al heb je misschien minder tijd voor je ‘eigen’ dingetjes, dat weegt toch niet op tegen alle liefde en leuke momenten die je met je kind mee maakt. Ik heb zelf 3 kinderen en doe ook nog leuke dingen. Hier lijden de kinderen heus niet onder. Ik pas mijn werktijden aan aan de schooltijden en zorg dat we samen eten en leg ze gewoon in bed, maar daarna is het mama tijd. Dus ga gewoon sporten of geniet van een avond met me vriendinnen. Papa past dan op en anders een leuke oppas meid.
    Aanpassen… of toepassen van methode’s…kleine moeite voor dubbel veel plezier.

    Tuurlijk zijn er mensen die geen kinderen willen, dat is wat anders. Die kiezen er voor om geen kinderen te nemen en dat is zeker ieders goed recht. Maar mensen die nadien zeggen dat ze ‘spij’t hebben van het krijgen van een kind… naaah laat maar zitten !! ik kan er niet over uit !!

  12. Ik vind het juist heel moedig als iemand ervoor durft uit te komen dat hij of zij eigenlijk liever geen kinderen had gehad. Er zijn zoveel mensen die zomaar aan kinderen beginnen, of die zich laten ompraten door de eigen ouders of de partner en die eigenlijk nooit kinderen hadden gewild. Daar mag je best voor uitkomen. En dat heeft helemaal niets met de liefde voor je kinderen te maken. Door zoiets te zeggen doe je ze niet te kort. Hoe kun je nu niet van je eigen kinderen houden?

  13. Mooi gezegd Fleur!

    Ik ken zat mensen die spijt hebben van het ouderschap. Mensen die niet van hun kinderen houden ben ik (gelukkig) nog nooit tegengekomen.

  14. Spijt hebben is misschien net een te drastisch woord……….. Ik ben toevallig iemand die door medicatie ( waardoor mijn pil niet werkte) ( niks ervan in de bijsluiter stond ) ( een dokter die zei dat ik buikgriep had) zwanger is geworden. En daar kwam ik pas na 3 maanden achter!!!! Natuurlijk schrok ik me een hoedje op dat moment maar ik nam zelf de keuze om het te houden. Ik vind het moederschap juist heerlijk!! Lekker pronken met me kleine ventje :-) En tuurlijk…… soms heb je van die dagen dat het even tegen zit…… en je bij jezelf denk……. kon ik er maar ff een weekendje tussenuit. Maar dat is vaak samenlopende dingen…. je kent het wel….. net een rotdag…… alles loopt mis…… de kleine man een huildagje…… enz enz En nee niemand heeft gezegt dat opvoeden altijd simpel is……. Maar je kan er beter maar wat van maken!! voor je het weet gaan ze naar de grote school en zie je ze weinig….. kan je ze niet meer knuffelen enz.
    Ik ben alleenstaande moeder van 21 jaar en heb een kindje van bijna een jaar. Vader is um gepeert….. tja moet hij zelf weten…… maar ik neem wel mijn verantwoordelijkheid!!
    En natuurlijk kunnen sommige mensen het “lastig” vinden………. Maar maak er wat van!! Je kan het zo leuk maken als je zelf wilt!!

  15. Spijt van je kinderen, ik kan het me voorstellen. Ik ken er genoeg die nu zeggen van als ik dit had geweten was ik er pas veel later aan begonnen of niet.

    Bij velen staat het spijt los van het houden van. Ik heb nog nooit iemand gehoord die zei ” ik houd niet van mijn kinderen” maar wel ” Ik vind het jammer dat ik er zo vroeg aan begonnen ben” Gewoon omdat zij zich toen niet besefte dat als je aan kinderen begint dat het plannen wordt als je op vakantie wil, of niet meer samen uit gaan. Ik merk bij veel van mijn vrienden een tweestrijd. Ze willen er alles aan doen om hun kinderen het beste te geven, maar willen ondertussen ook zorgen dat hun relatie stand houd.

    Ik vind dat velen wel een beetje snel zijn met hun oordeel door meteen maar te vinden dat spijt hebbende ouders egoistisch zijn! Dit heeft niks met ikke ikke ikke of egoisme te maken. Het verwachtingspatroon van deze ouders was net even anders dan de ouders die menen geen spijt te hebben van hun keuze. So be it! Je kan niet verwachten dat iedereen zijn of haar toekomstbeeld het zelfde is!

  16. hoi nu moet jij voor je kids zorgen. zij hebben er niet eens om gevraagd om op deze wereld te komen. het is jou keuze geweest maar het kan ook dat een tijd zal komen dat jij zorg nodig zal hebben. ben blij dat je kids heb geniet van je kids dan zie je het niet als een last maar het geluk dat je niemand kan geven
    voor mij kan wel elke vrouw een kind op wereld brengen maar niet elke vrouw kan een moeder zijn. het moederinstinct is toch nog iets anders het is iets heel bijzonder.
    groetjes jen

  17. Mama zijn is hartstikke leuk! Ik vind het een verrijking van mijn leven en ik vind het ook fantastisch om te zien hoe mijn partner vader is! Daarbij denk ik dat elke levensfase veranderingen met zich meebrengt en dat het goed is als je je daaraan kunt aanpassen. Ik moet zeggen dat ik natuurlijk wel bof met ouders die niet gaan zeilen etc. maar het heerlijk vinden om hun kleinkind veel te zien en met een man die ook niet per sé fulltime hoeft te werken maar zijn aandeel in de zorg met veel plezier op zich neemt. En natuurlijk een heel lief kind dat goed slaapt, eet en zich ontwikkelt. Het is gewoon gezellig en het is inderdaad anders dan vroeger met zijn tweeën waar ik ook ontzettend van genoten heb, maar het gezin zijn is ook ontzettend leuk.

  18. Spijt van kinderen? Dat kan m.i. wel, maar dat ligt dan helemaal aan jezelf. Waarschijnlijk voed je ze niet goed op waardoor ze minder leuk zijn dan je hoopte.
    Ik verbaas me er over hoeveel mensen zomaar voor kinderen kiezen terwijl ze zelf nog niet bewustzijn van hun eigen ‘ik’.
    Mijn schoonzus is een chronisch klagende zeurdoos die nu mooi -door eigen toedoen- met 2 ‘verpeste’ kinderen zit opgescheept. De een (van 7) stottert, heeft faalangst en heeft een houding van een zeer onzeker kind en de 2de (2,5) zegt nog geen woord en wordt totaal niet gestimuleerd om zich te ontwikkelen. Ze stopt (uit onwetendheid??) de kinderen vol met suiker en fabriekstroep – ‘fruit en groenten lusten ze niet……’ dus ze lopen de huisarts plat en zijn constant ziek zwak en misselijk. Zo kan ze mooi haar eigen ontevredenheid aan die kinderen ophangen. Tegen iedereen klaagt ze:
    “Wacht maar tot jullie kinderen hebben… dan heb je geen geld meer om uit eten te gaan, dan heb je geen zin en puf meer voor leuke dingen, dan heb je geen tijd meer om te sporten….”
    Als je een grote leegte hebt om op te vullen zijn kinderen een mooie ‘oplossing’.

    Voor mij (32) (voorlopig) geen kinderen, ik heb het compleet en prima zonder! :-)

  19. Ik denk dat Janneke een heel goed punt maakt! Zo voel ik het zelf ook, ik heb twee schatten van kinderen, werkelijk. Als er één niet te klagen zou hebben over haar kinderen dan zou ik het zijn. Mijn man is een prima vader. Samen vormen wij echt de basis van ons gezin.

    Maar toch als ik het anders zou kunnen doen had ik het anders gedaan. Hoewel wij heel bewust aan kinderen begonnen zijn, mis ik mijn oude leven enorm. De stapavonden met vrienden en vriendinnen. Zomaar een weekend weg. De lange avonden samen met mijn man. Spontane vakanties. Mijzelf kunnen ontwikkelen op alle manier die ik zou willen doen. Alles moeten we plannen. En dat spontane van vroeger dat mis ik. Na een dag werken en daarna de kinderen ben je wel op en zit je samen uitgezakt op de bank. Spijt is misschien een wat groot woord maar ik zou als ik nu zou mogen kiezen later aan kinderen beginnen. Gewoon omdat ik eigelijk nog zoveel dingen wil doen waarmee het niet verstandig is om tot je 50e te wachten of omdat het niet handig is met kinderen erbij.

    Ik kan me heel goed voorstellen dat ouders spijt kunnen hebben van hun kroost, ook al zijn het enorme lieve schatten. Ik denk dat ik me toch verkeken heb op het hele ouderschap en alles wat er bij komt kijken.

  20. Spijt! Ik geloof niet dat je het zo mag omschrijven. Voor een kind kiezen is tenslotte niet hetzelfde als het aanschaffen van een gebruiksvoorwerp.
    Dat je je van tevoren niet beter voorbereid op de veranderingen die gaan komen, dat is toch helemaal aan jezelf te wijten! En wie zegt trouwens dat je het zo moet doen als al die anderen??? Dat is volgens mij ook een groot probleem. Dat er teveel mensen, boeken, instanties, tabellen,grafieken, lijstjes etc. zijn die aankomende ouders willen voorlichten. Allemaal goedbedoeld, maar ouders gaan niet meer op hun instincten af en maken het zichzelf daardoor erg moeilijk.
    Wij hebben er 6, dus ik praat niet zomaar wat, en zijn geen modelgezin en daar ben ik trots op. Bij ons gaat altijd de persoon voor in het gezin en zo hebben wij ook onze kinderen opgevoed. Ik heb zelf tot en met de 5de doorgewerkt en verwacht van niemand dat zij voor mij met de oplossingen komen. Wanneer wij iets willen dan gaan we ervoor. Zo hebben we toen de oudste twee 3,5 jaar en 11 mnd. waren, ons hele boeltje opgepakt en zijn naar China vertrokken om daar voor 5 jaar te gaan werken en wonen. Ondertussen kwam er daar een derde bij en bij terugkomst in Nederland zijn we ook nog voor de volgende 3 gegaan. En volgens mij doen wij nog steeds die dingen die wij wanneer we geen kinderen hadden gehad ook zouden doen en belangrijk vinden. Dus misschien moeten ouders juist wat meer genieten van wat ze hebben/krijgen. En natuurlijk is de roze wolk soms een donderwolk, maar dat heb je met dat nederlandse weer!!!☺☺☺Get over it!

  21. Van mijn 18e tot mijn 38e heb ik vaak uit moeten leggen waarom ik geen zin in kinderen heb. Ik heb gewoon andere plannen met m’n leven. Die plannen heb ik ten volle kunnen uitvoeren en heb nooit spijt gehad van die beslissing toen. Intussen ben ik 46 en van het gezeur af. Nu zie ik verdrietige vriendinnen die afscheid moeten gaan nemen van hun op kamers gaande kids en niet zo goed weten wat nu met hun leven aan te vangen. Tja, toch iets vergeten soms?

  22. Waarom is spijt hebben egoistisch? Het hele willen hebben van kinderen is toch om te beginnen al egoistisch? Voor mij hoeft niemand eraan te beginnen hoor, iedereen doet dat volgens mij puur voor zichzelf.

  23. @ Pieter: Helemaal met jou eens.

    Hoezo overbevolking? De ene helft van de aarde staat in de fik, de ander loopt onder water. Prachtige dieren zoals de Siberische tijger hebben steeds minder ruimte om te leven omdat de mens alles inpikt. Om in deze maatschappij voor een kind te kiezen, moet je wel heel sterk in je schoenen staan.

    Respect voor alle ouders die het wel doen en die er geen spijt van krijgen; maar ik sla liever over. Mensen die hier een reactie plaatsen dat, als je geen kinderen hebt en je 68 bent, je dan alleen zit, nou dan zit er wel een schroefje los hoor.
    Ken voorbeelden genoeg van mensen met (klein) kinderen die alleen zitten….. (omdat ze spijt hadden van het feit dat ze ooit kinderen wilden)

  24. Sommige mensen fantaseren over wat ze van hun leven hadden kunnen maken zonder kinderen. Maar of die ideeën realistisch zijn? Ik denk dat veel mensen helemaal niet zo goed weten wat zij met hun leven moeten; door kinderen zíjn ze ineens iemand: een ouder, volwassen, belangrijk.
    Verder: je voelt wat je voelt: dat kan je beter maar onderkennen – anders gaat het onder de oppervlakte maar zitten rotten… Je bent niet verantwoordelijk voor wat je voelt, wél voor hoe je daar mee om gaat.

  25. tja; ik denk dat een mens spijt kan hebben van alles waar ze in hun leven voor gekozen hebben,en..van alles wat hun in het leven overkomen is.de kunst is om je eigen gevoelens te onderkennen, te accepteren en toch te kiezen voor een positieve benadering, anders ga je kapot.
    kinderen kosten tijd; ze zijn een dagtaak, men schijnt dat te vergeten en te vinden dat het er zo losjes tussendoor kan. mooi niet. soms hebben ze zelfs gebreken en kan je fluiten naar een carriere.
    en wat niemand durft te zeggen is, dat het vooral geld kost.als je geld hebt, kan je het allemaal leuk organiseren; kijk maar naar de filmsterren.
    kinderen hebben is het beste wat me ooit is overkomen; het feit dat ik toen financieel niet zo draagkrachtig was heeft mijn mogelijkheden beperkt; daar heb ik ‘spijt’ van.
    NIET van het hebben van de kids.

  26. hoi allemaal,

    ik heb een zoontje van 16 maanden en ben zelf 19.
    in het begin heb ik er moeite mee gehad maar al de liefde die ik terug krijg van mijn zoon is de moeite waard.
    ongeacht welke leeftijd, snap ik best dat moeders er moeite mee hebben. want wie verteld je wat je moet doen als de baby huilt of ziek is. en ja inderdaad ik snap ook wel dat sommige moeders er moeite mee hebben om hun vrijheid in te leveren, het is ook niet niks 9 maanden zwanger en dan opeens een kleine waar je 24 uur voor moet zorgen.
    maar ondanks alles zou ik hem voor geen goud willen missen.

  27. voor dat je aan kinderen begint, weet je dat het tijd, energie,geld en nog veel meer kost.
    dus moeders niet klagen, een kind is een wonder er zijn genoeg vrouwen die al die klachten maar graag hadden willen hebben.

  28. Ik had nooit verwacht dat t zo geweldig zou zijn om zon kleine uk te hebben en die onvoorwaardelijke liefde te voelen voor zon afhankelijk wezentje. Iedere dag van je werk thuis komen en zon big smile voorgeschoteld krijgen, maakt je hele dag goed. Papa en mama werken onregelmatig. Zorgt voor goede afspraken, maar ook voor veel papatijd met de mini. En we gaan nog steeds uit eten, hebben nog steeds onze hobbies en vrienden. Je plant de dingen alleen meer. Maar het is een absolute meerwaarde! Lang over nagedacht, nu dubbel en dwars zo gelukkig!!

  29. Ik ben een moeder van 3 kinderen en ik heb geen spijt van mijn kinderen, maar net als meerdere hier kon ook ik de gevolgen niet overzien van te voren. Het is natuurlijk heel makkelijk zeggen je weet dat ze tijd, geld etc kosten. Maar dat weet toch iedereen van te voren die serieus aan kinderen is begonnen. Het is geen onkunde om dat niet te voorzien, dat is zo en je hebt er mee te dealen. Maar ik vond de eerste jaren echt heel zwaar. Regelmatig moet je er in de nacht uit voor een fles een spook in een kast of iets anders maar vervolgens sta je wel om 6 uur naast je bed omdat het hele spul aangekleed en wel, voorzien van alle benodigdheden om half 9 gewoon op de creche en school moet zijn. Ik wil dan ook nog een beetje moeite doen om er zelf leuk uit te zien. Je moet wel extreem goed kunnen organiseren en tegen weinig slaap kunnen als je het oude leven dat je had voor je kinderen kreeg in stand wilt houden.

    Ik vind ouders die zeggen dat je niet moet zeuren een beetje te kort door de bocht. Verder vind ik dat Elsbeth gelijk heeft. Wij ouders zijn egoistische types. Kinderen vragen niet om op een wereld gezet te worden waar oorlogen, moorden, criminaliteit en dat soort zaken aan de orde van de dag zijn. Het is puur en alleen dat wij ons zo graag voort willen planten. En toch doen we het met z,n allen. Dus iedereen is egoistisch!

  30. Ik ben blij dat ik na Pieter’s grove reactie nog een hoop reacties kon lezen van gelukkige moeders die bewust zijn van hun verantwoordelijkheid en geluk. Misschien moet Pieter zich even herrineren dat Nederland vergrijst? (en niet alleen wij). en dat heeft niks te maken de overbevolking want dat heeft andere oorzaken. Waarvan ik toch maar aanneem dat je ze weet. Ik wordt veel te boos hierom. Maar ik moet je nageven Pieter, goed dat jij geen kinderen hebt en dat je je in elk geval bewust bent van je egoïsme.

  31. Waarom worden mensen die hun eigen gevoelens eerlijk opschrijven door andere mensen veroordeeld? Omdat het ‘spijt’ hebben van kinderen voor jullie niet mag bestaan? Helaas, alle gevoelens die niet door de maatschappij gewaardeerd worden, bestaan wel degelijk, je kunt niet zomaar tegen iemand zeggen, dat mag jij niet voelen, jij bent egoistisch want kinderen hebben is het mooiste wat er is, voor velen gelukkig wel maar er bestaan ook mensen die er meer moeite mee hebben dan een ander, dat is iets wat je voelt en niet iets wat je wilt. Je wilt ook het liefst de perfecte mens zijn zonder haakjes en oogjes maar ook jullie met jullie harde oordeel zijn geen perfecte mensen. Waarom helpen we elkaar niet door elkaar proberen te begrijpen in plaats van elkaar te veroordelen.

    Het is juist de bedoeling dat iedereen durft te zeggen wat er in hem/haar omgaat en zodoende misschien door het schrijven met mensen dingen van zich af kan zetten of in een ander perspectief kan zien. Hulde aan alle blije moeders die vinden dat je nooit mag klagen en alleen maar blijdschap voelen maar ik heb respect voor mensen die nadenken over hun imperfecties en er iets mee doen!

  32. Spijt is verspilde tijd. Ik heb ook genoeg verkeerde keuzes gemaakt, maar ik probeer er gewoon het beste van te maken. Als je bij de pakken neer gaat zitten komt het ook niet goed.

  33. Kinderen krijgen was voor mij inderdaad niet zoals ik verwacht had. Ik hou echt ziels veel van ze en misschien juist daarom is het nooit echt gelukt met opvoeden. Alles wat ik beter en anders had willen doen dan mijn ouders werd eigenlijk precies hetzelfde. Mijn oudste dochter is daar de dupe van en dat doet mij elke dag weer pijn. Ik heb er nu voor gekozen mijn kinderen meer naar mijn ex te doen. Hij en zijn vriendin vangen ze met alle liefde op. Gelukkig hebben mijn kinderen en ik die mogelijkheid, maar ik moet er niet aan denken als dat niet gekunt had.
    Ik snap het heel goed als het niet lukt, maar ben erg blij dat er mensen zijn die het niet snappen. Als je dat gevoel niet kent, betekend het ook dat je er wel gelukkiger van bent geworden en dat is voor alle partijen toch het mooiste wat er is. Ik benijd moeders die blijkbaar veiloos en met alle geduld en liefde van de wereld er voor hun kinderen kunnen zijn…(soms benijd ik hun kinderen evenzogoed. ) En ik had graag zo geweest voor mijn kinderen, maar helaas ik ben het niet en dat klinkt nou eenmaal door in mijn opvoeding. Het betekend niet dat ik minder van ze hou dat een ander en ik heb voor deze beslissing gelukkig heel veel respect gekregen vanuit de omgeving. Ik wens alle moeders die het moeilijk hebben met opvoeden verschrikkelijk veel sterkte en liefde toe en alle moeders die dit niet snappen, voel je gezegend met het feit dat je het niet snapt.

  34. Denk er dan toch eens goed overna voor je aan kinderen wil beginnen! Dat betekend ook alle negatieve punten en nadelen op een rijtje zetten. Dat lijkt me niet meer dan normaal.
    Wie denkt dat kinderen het einde zijn en alleen maar geluk brengen…? wake up. Die roze wolk duurd maar even een kind een heel leven…
    Goed om dat te beseffen. én blijf bij jezelf laat je niet teveel leiden door je omgeving. Dat kind van je vriendin, broer, zus is niet het kind dat jij zal krijgen.

  35. Gisteren weer iemand in de kroeg gesproken die spijt had van het moederschap. En vorige week een collega gesproken die “met de kennis van nu, waarschijnlijk een andere keuze had gemaakt”.

  36. Waarom is het een taboe, om te vertellen dat kinderen hebben geen roze wolk is en het leven mogen overdoen geen kinderen zou willen. Het betekend niet dat je niet van je kinderen houdt!

    Ik ben kindervrij, en kan mij de gevoelens wel goed voorstellen. Ik vind wel dat de kinderen alle liefde van de wereld moeten krijgen, en niet de dupe van een vergissing moeten zijn!

  37. wij hebben er 5 jaar over gedaan om onze 2 schatjes na een medisch traject te krijgen, geen twijfel dat wij graag kinderen wilde, en wij hadden geen romantisch beeld bij het hebben van kinderen, maar moet me wel van het hart dat het opvoeden vaker vermoeiend, zwaar en heel hard werken is, dan leuk, gezellig en ohhh wat zijn we toch happy together ( maar deze momenten zijn er zeker wel en daar geniet ik dan maar dubbel van dan) ik hou zielsveel van mijn kids, maar vaak schiet het door mijn hoofd, waar ben ik aan begonnen, maar ben wel vastbesloten het tot een goed einde te brengen….. sommige mensen zijn gemaakt voor het ouderschap sommige mensen niet of in wat mindere mate en dat weet je niet altijd van te voren, we moeten er maar het beste van maken!

  38. Misschien moeten we eerst eens stoppen met oordelen over elkaar. En elkaar vertellen wat we wel of niet moeten doen. Inmiddels zijn we al verder gevolueerd dan alleen nog als doel te hebben ons voort te planten. Zelf wil ik geen kinderen, omdat ik voor mijn idee teveel op moet geven. Ik ben hier nog gevoelsmatig te jong voor, en momenteel ook te beschadigd. Maar een vriendin die nooit kinderen wilde, heeft vorig jaar een zoontje gekregen. Ze is er heel blij mee, maar het heeft een enorme impact op haar leven. Dat is een keuze die je moet maken. En ik snap het als je niet alles van te voren ziet, dat kan ook niet. Maar als je er eenmaal voor gekozen hebt moet je ervoor gaan. Ik vind spijt ook een groot woord. Jeetje, als ik gehoord had dat mijn moeder spijt zou hebben dat ze kinderen had, dat zou een steek zijn. Weliswaar komt mijn moeder uit een andere tijd, toen de vrouw nog thuis kon blijven voor de kids. Ik ben er heel dankbaar voor dat zij thuis was, en dat ik een goede moeder had. Ik heb dan ook een super band met mijn moeder. Ik zie ouders om mij heen die er ook achteraf anders over denken. En ik zie ook hoe die kinderen vaak zijn, jong en oud. En dat vind ik heel erg jammer.
    Natuurlijk zijn we allemaal egoistisch. We kiezen allemaal iets waarbij we denken dat het onszelf gelukkig maakt. Als ouder wordt alleen van je verwacht dat je een stapje terug doet. Maar uiteindelijk heb je zelf voor kinderen gekozen. Vaak net zo bewust als ik er voor kies geen kinderen te nemen. Maar dat zal ik dan wel weer tot mijn 45ste uit moeten leggen.

  39. Op 22 jarige leeftijd ben ik in 2002 zwanger geworden toen ik nog maar net 3 maanden verkering had, ondanks het gebruik van anti-conceptie.
    De zwangerschap was dus niet gepland en ik stond voor een ingrijpende keuze.
    Het was normaal voor mij om 52 uur in de week te werken en daar stond dan ook een riant salaris tegenover.
    Zou ik het kind houden, dan zou ik minder kunnen werken maar dan verloor ik ook de helft van mijn inkomen.
    Zou ik het weg halen, had ik op dat moment in mijn leven het gezien als moord. Die gedachte kon ik niet aan.
    De vader van mijn kind en ik zijn niet lang samen geweest.
    Al met al had ik de meeste zekerheid als ik een bijstanduitkering zou aanvragen.

    Ik heb op mijn 22e best moeten wennen om zo veel vrijheid kwijt te zijn. Dat was op zich best lastig van tijd tot tijd. Daar is ongeveer 5 jaar overheen gegaan voordat ik mij er echt in kon berusten.
    Steun in de opvoeding of de opvang had ik niet van mijn ouders.
    Die wonen in het buitenland sinds mijn oudste 1 jaar was.
    Ik voelde mij nutteloos, omdat ik niet werkte en dus ook geen bijdrage aan de maatschappij leverde. Toen de kleine 3 was ben ik weer naar school gegaan en met 4 jaar ging ik nacht en weekeinddiensten draaien, om zo doordeweeks toch beschikbaar te kunnen zijn.

    Hoe dan ook, het is niet zo zeer de persoonlijke vrijheid die ik kwijt ben, maar vooral de financiele onafhankelijkheid die ik mis, waardoor ik soms denk dat ik liever een andere keuze had gemaakt.
    Wel een abortus, zodat ik een paar jaar later wat meer stabiliteit had gehad?
    Hoe dan ook, het is zoals het is en ik accepteer dat.

    En toch vind ik het schandalig, dat je als geemancipeerde vrouw zogenaamd de vrijheid hebt gekregen, want we mogen werken. Maar ondertussen wordt er nogsteeds van de vrouw verwacht om het gezin te onderhouden en OOK de bron van inkomsten te genereren.
    We hebben dus niet alleen die vrijheid gekregen, we hebben gewoon een dubbele taak gekregen. Emancipatie zou zorgen voor gelijke rechten, maar dat is nog steeds niet echt zo.

    Wanneer een vrouw het zelfde werk uitvoert als een man, verdient die vrouw 30% minder dan die man in een topfunctie.
    En gaan ouders scheiden, komen de kinderen 9 van de 10 keer bij moeder terecht. (dit is zowel een zegen als een vloek)
    We zijn nog steeds niet echt gewend aan de huisman.
    Geeft een man zijn baan op om zijn kinderen te kunnen verzorgen, is het een held omdat hij er zo veel voor over heeft, maar doet een vrouw dat is het niet meer dan normaal.

    Emancipatie is nogsteeds een illusie

  40. @Marit,

    Respect voor jou!!

    Tis helaas waar dat emancipatie een illusie is. Daar doen we allemaal aan mee, man & vrouw. Ik heb een goede baan met vrouwelijke collega’s. Die verdienen ongeveer hetzelfde als ik (de een ietsjes minder de ander weer ietsjes meer), dus het is niet altijd mis. Maar ik zie het rondom me heen aan alle kanten gebeuren: zodra er er een kind in beeld is, gaat de vrouw bijna automatisch minder werken. Vaak willen vrouwen dat zelf. En als een vrouw dat niet doet, is er altijd wel weer iemand te vinden die dat schandelijk vindt.

    Anyways, ik gun je een leuke kerel en een leuke baan!

    Groetjes,

    Pieter

  41. Ik (24jaar) moeder van een 1jarige dochter hou zielsveel van haar.

    Ook voor mij is spijt hebben niet hetzelde als het niet houden van je kind. Ik ben dol op haar. Maar mocht ik heb overnieuw doen, dan zou ik eerst nog even gewacht hebben.

    Ik en meedere vaders/moeders met mij hebben het idee dat de natuur een trucje met je uithaalt waardoor je op gegeven moment in een relatie denkt dat je graag kinderen wilt. Is het eenmaal zover dan kun je niet meer terug.
    Op geen enkele manier wordt je voorbereid op wat je te wachten staat. Tuurlijk moet je je vrije tijd in leveren, maar wat ik het meest verschrikkelijk vind is dat iedere dag constant hetzelfde is, als ik iemand op straat spreek weet ik niets anders om over te praten dan mn dochter. Je wereld word zo klein.
    In dit hele verhaal denk ik, ik ben een moeder, ik ben de vriendin van.. Maar waar ben ik dan?
    Ik doe dingen voor mn dochter en vriend, maar welke dingen doe ik nog voor mezelf?

    Dat is iets waar ik maar moeilijk vrede mee kan krijgen. Is dit wat ik graag wilde in mn leven?
    Ik hoop dat het in het verloop van jaren het makkelijker wordt.

  42. Met een leeftijd van 32 dacht ik eens; ” ja nu is het tijd voor kinderen”, maar die tijd is anders gelopen dan dat ik dacht dat het zou gaan lopen.

    Nu met een leeftijd van 38 en de nodige rompslomp, waarbij je door bijna niemand wordt begrepen, om zwanger te worden, heb ik de keuze gemaakt voor mezelf inplaats van een ander leven. Ik voel me als het ware bevrijd en vrij in de keuzes die ik nu kan maken. Dat zou met een kind waarschijnlijk heel moeilijk geweest zijn.

    Wat mij opvalt is dat velen juist zeggen van; ” had ik nog maar even gewacht”, maar ik heb eigenlijk het gevoel dat ik juist zo stom ben geweest om er niet veel eerder aan te beginnen. Allereerst omdat het gewoon voor je eigen lichaam veel beter is. Niet alleen het zwanger zijn, maar ook het opvoeden lichamelijk gaat je dan gewoon makkelijker af als je jonger bent. Dan is het waarschijnlijk financieel best moeilijk, maar op je 40ste heb je ook nog 27 jaar de tijd om te werken. Wat ik nog het belangrijkste vind is dat ik het heel erg had gevonden als mijn moeder nu 80 was geweest. Zij is nu 60(en was dus 21 toen ze zwanger was van mij) en we zijn nu de beste maatjes samen. Misschien ben ik op mijn 80ste nog wel fit, maar toch…..

    Op een gegeven moment (na weer een mislukte ivf poging) heb ik me afgevraagd of ik eigenlijk nog wel een kind wilde. Ik ben veel boeken gaan lezen over kindvrij en het wel hebben van kinderen en kwam eigenlijk tot de conclusie dat een leven zonder kinderen niet eens zo gek is.
    Met het ouder worden ga je echt beter nadenken over van alles en nog wat. Met 32 dacht ik er niet eens bij na. Het hoorde toch gewoon bij het leven kinderen? Iedereen word om je heen zwanger en krijgt alle aandacht. Dat vinden vrouwen prachtig al die aandacht. Is gewoon zo. Vooral als je het weinig van je man/vriend/vriendin krijgt!!!! Je wordt zo erg beinvloedt door je omgeving.
    Ik heb ook veel respect voor vrouwen en mannen die al in hun 20ste weten dat ze geen kinderen willen hebben, maar ik heb ook respect voor de ouders van nu, want het is geen eitje volgens mij.

    Wat de boeken mij bewust hebben gemaakt is het feit dat het leven nou ook weer niet zo geweldig is. Er zijn niet voor niks ongeveer 1600 zelfdodingen per jaar, 94.000 die het proberen en 410.000 die er over nadenken. Niet dat ik er over nadenk hoor, maar toch…

    Overbevolking; we hoeven ons echt niet voort te planten hoor!!! We kunnen nu keuzes maken( als het werkt tenminste) en leven niet meer in de middeleeuwen! Mensen die in deze tijd geen keuze kunnen maken en dat zijn er behoorlijk veel, krijgen er een stuk of 8 en die ook weer en die ook weer, dus reken maar uit…Daarom ook al die armoede daar. Teveel mensen om te voeden. En niet te vergeten het klimaatdrama.

    Mensen zijn niet gelukkiger met kinderen, maar ook niet ongelukkiger. Ongeveer even gelijk.

    De zorgen en de kosten van je kind.

    De vrijheid zonder kind.
    In ieder geval heb ik ondernomen om eens op kinderen te gaan passen een tijdje en te kijken wat ik nou echt mis. Ik kan je vertellen; niet veel. Ik ben blij als ik weer thuis kom (kapot)bij mijn hondjes, die wel luisteren en geen ruzie maken. Wat wel leuk is zijn de grappige opmerkingen die kinderen soms kunnen maken, maar dat overleef ik ook wel. Ik lag me soms ook rot om mijn hondjes, dus…
    Natuurlijk zijn het niet je eigen kinderen, maar ja moet dat dan? Adopteren kan tegenwoordig toch ook als je geld genoeg hebt? Of een draagmoeder voor 100.000 euro???? Nee hoor!!! En over later en eenzaamheid, nou ik bespaar zoveel zonder kinderen dat ik dat geld wel kan gebruiken om iemand in te huren om mijn maatje te zijn…en wie zegt dat jou kind je overleefd of niet gaat verhuizen naar een land waar het klimaatdrama nog niet heeft voltrokken, want waarschijnlijk mogen we hopen dat Nederland nog maar bestaat over 20 jaar!!!!

    Vrouwen zeggen ook altijd zo vaak dat ze er zoveel voor terug krijgen, maar kunnen niet exact vertellen wat precies. Daar doen ze het dan maar mee.

    Nu moeten jullie niet gaan denken dat ik dit nu heb geschreven omdat het bij mij niet gelukt is om een kind te krijgen en negatief ben over het hebben van kinderen, maar dit komt puur uit het feit dat ik er echt over na heb kunnen denken( ik word toch niet zwanger zonder hulp) en de meesten onder ons die denken niet, maar gaan er gewoon voor en zien het wel of het eigenlijk wel lukt en leuk is. Tja en lukt het en heb je kinderen dan kun je ze nu eenmaal niet even omruilen of terug brengen met een bonnetje als je er spijt van hebt. En tuurlijk kun je er spijt van hebben, maar dat zijn meestal de spijten van je eigen verwachtingen en niet van je kinderen! Het heet niet voor niks “in verwachting”!

    Ten einde wil ik ook nog even zeggen dat als het wel gelukt was om een kind te krijgen zou ik het eerlijk zeggen niet weten of ik spijt van mijn verwachtingen zou hebben gekregen. Ik denk dat ik juist eerder spijt zou hebben als ik het niet geprobeerd had om zwanger te worden, maar door alles wat ik nu weet heb ik vrede.

  43. Ik zou wel graag (een) kind(eren) willen. Maar nu nog even niet.
    Ik denk wel dat mensen goed moeten nadenken of ze een kind willen. Want beter geen, dan er wel waar je niet blij mee bent, geen tijd voor wil inleveren, geen tijd voor hébt, etc. Dat is alleen maar nadelig voor het kind.

    Mensen vinden ’t wel eens egoïstisch als mensen geen kinderen willen, ik denk dat het egoïstischer is om wél kinderen te nemen maar ze vervolgens (niet noodgedwongen, dat is weer een ander verhaal) aan hun lot overlaten.

  44. Wat me opvalt in de discussies is de impact op je leven. Die gaat meestal over verlies aan vrijheid, werk, geld. Maar dat is altijd maar tijdelijk en valt meestal wel mee.
    Ik vind de gevoelsmatige impact eigenlijk het grootst. En die wordt nooit minder.
    Iedere keer als ik mijn kind zie huilen is het weer een kras.

  45. mijn man en ik hebben (gelukkig) samen kinderen gekregen want we wilden ze allebei graag, we hebben samen de opvoeding en het huishouden gedaan, samen het geld voor hun opvoeding en ons huishouden verdiend. we hebben er geen spijt van dat we misschien daardoor minder verdiend hebben dan een stel wat zich wezenloos werkt, we zijn heel tevreden met ons sfeervolle huurhuisje met lekkere tuin, onze autootjes zijn oud maar veilig en ze rijden en we zitten er droog in.
    maar het belangrijkst van alles………….we hebben genoten van iedere levensfase van onze kinderen en met hen en hun vrienden en vriendinnen die hier geregeld binnenvielen en waarmee we ook gingen stappen toen ze daar rijp voor waren (op hùn verzoek!). nu zijn de kinderen volwassenen met leuke partners waarmee we een geweldig contact hebben en we hebben een kleinkind waar we ontzettend van genieten.
    ooit hadden we in verhouding veel meer geld als in de periode met kinderen, maar we hebben het meest genoten vanaf de geboorte van onze oudste.
    kinderen laten je op een andere manier naar de wereld kijken, waar je alleen maar wijzer van wordt en wij vinden het helemaal niet belangrijk om “meer” of “beter” te hebben dan de buren, we zijn tevreden met wat we hebben omdat we rijk zijn met het houden van ons gezin.

  46. poeh poeh..carriere…spijt van kinderen..vrijheid weg…uhhh sorry hoor, tja kinderen opvoeden is best moeilijk soms en het plannen vergt soms ook wat tijd…maar hallo wat een triest gedoe als je spijt voelt dat je kinderen gekregen hebt…sorry dames dan moeten jullie toch echt wat veranderen aan je leven…maak het zelf wat leuker door op je vrije dagen echt wat met je kinderen te ondernemen….en zie hoe blij de kids zijn en geniet geniet geniet van ze!als je oprecht kan genieten dan voel je geen spijt hoor!zwaarmoedig praten over wat je allemaal niet meer kan doen,ikke ikke ikke….leuke maatschappij.je kan gnoeg doen hoor!ik vrouw van 30 met twee kinderen van 9 en 4 jaar doe heeeeel veel. 3dagen werken, sporten,ga soms uit of een weekend weg met man…met kinderen dingen ondernemen….samen zijn en genieten thuis in weekend….zorg dat je je leven leuker maakt.Dan krijg je er veel voor terug,door maar te zeiken in je hoofd word het echt niet beter.en oja ik ken die momenten ook wel als de kids veel ruzie maken en ik politie speel..pfff AAAaa denk ik dan,maar oprecht spijt krijgen van ze nou NEE hoor!Dan is er toch wel wat mis.Hoop dat jullie kinderen er niks van merken dan!Kinderen zijn erg gevoelig naar moeders toe en zou toch erg zijn als de kinderen het in de gaten krijgen dat je zo erover denkt.succes met jullie gevoelens,doe er wat aan.

  47. Ik zou op dit moment dolgraag aan kinderen willen beginnen, ondanks dat ik weet dat ik er eigenlijk nog lang niet klaar voor ben. Ik ben nu 21, maar ik weet dat ik mezelf nog veel verder zal moeten ontwikkelen als ik een goede moeder wil zijn. Ik verheug me gewoon zo erg op alle leuke dingen van het moederschap (lekker knutselen, buiten spelen, blij zijn met alle eerste dingen die je kind kan/krijgt/doet). Ik realiseer me ook wel dat je ook poepluiers hebt, huilende kids, zieke kids, je moet je hele leven aanpassen aan je kind, etc.

    Ik vind ouders die achteraf liever wat later aan kinderen begonnen waren niet egoïstisch. Ze hebben hun kind namelijk niet laten stikken, ze hebben het toch ‘goed’ opgevoed (neem ik aan), ondanks dat ze af en toe liever gingen stappen met vrienden. Ze hebben het ouderschap gewoon onderschat.

  48. Ik ben 26 en weet al heel lang dat ik geen kinderen wil. Ik ben erg gesteld op mijn vrijheid, ga veel uit, heb veel hobby’s en een drukke (zelfstandige) job.
    Ben niet bereid alles zomaar op te geven, ik wil mijn heerlijke luxeleventje kunnen houden, en als dat egoïstisch klinkt, dan is het maar zo. Ik vind mezelf nog steeds het belangrijkste… Ik heb gewoon meer ambitie in het leven dan moeder worden, en het lijkt alsof andere mensen je daarvoor ‘veroordelen’.

  49. Ik ben midden 20 en begrijp de gedachtengang van een aantal mensen omtrent het spijt hebben wel, (ik wil zelf wel kinderen) maar om te zeggen: ik zie mijn kind als een handicap en dat soort dingen, dat vind ik wel erg om te lezen!
    Jij hebt ervoor gekozen, (als het goed is) en dat is dan, lijkt mij, ook een weloverwogen besluit geweest, waarbij je alles op een rijtje zet. Voordelen, nadelen etc. Je weet gewoon dat je leven gaat veranderen en dat jouw/jullie kind op plek een komt en niet meer stappen, winkelen, werk, noem maar op.
    Ik vind het inderdaad egoistisch worden hoor, ik, ik, ik!!
    Knap misschien van mensen die durfen zeggen: “als ik het over kon doen dan….” Maar uitspraken als b.v.: ik ervaar het als een handicap….gaan mij echt te ver!
    Wacht maar totdat je het misschien wel door welke reden ook kwijt raakt, dan krijg je pas spijt, en wel van die domme uitspraken!
    Die roze wolk is misschien een beetje overdreven, inderdaad.
    Ook de opa’s en oma’s die niet verplicht willen oppassen, moeten met rust gelaten worden! Jij kiest ervoor, zij niet! Dat neemt niet weg dat zij niet hartstikke gek zijn met hun kleinkind!

  50. Veel vrouwen kiezen uit gevoel voor een kind en niet rationeel.
    Want als je alle voor en nadelen afweegt is het niet rationeel te verantwoorden dat je voor een kind kiest.

  51. Ik heb met mijn 37 een kindje gekregen; zeer overwogen en gewilde beslissing.
    Nu twee jaar later ben ik nog steeds in therapie en kan niet met het ouderschap omgaan.
    Ik vind het emotioneel zo verdomd moeilijk om op te voeden en een goede mama te zijn!
    Kan het gewoon niet goed aan allemaal.
    Dit resulteert in uitlatingen naar mijn man toe dat ik spijt heb van onze beslissing om een kind te nemen.
    Als ik had geweten hoe ik compleet emotioneel uit balans zou raken na de geboorte, en jaren later nog steeds, had ik het nooit gedaan…..
    DIT DOET ZEKER NIET AF AAN DE LIEFDE DIE IK VOEL VOOR ONS ZOONTJE!!!!!
    Laat dat zeker duidelijk zijn!
    Voor mijn gevoel doe ik het niet goed en zal hem nooit een goede emotionele balans mee kunnen geven……………daar ben ik bang voor.
    Ik denk dat er wel meer mensen zijn die zich hier in herkennen..

  52. Ik kan me enerzijds voorstellen hoe het voor sommigen aan kan voelen (als een kindje er eenmaal is) , en dat er gevoelens van” had ik dit nou wel moeten doen”over je heen komen, ik denk ook dat niemand echt weet (als je geen kindje hebt) hoe het is als er wel een kindje is , waar je voor moet zorgen. Zelfs je beste voorstellingen en ideeen hierover kloppen niet met de werkelijkheid.
    Anderzijds ben ik het eens met Miep, ik hoor alleen maar ik, ik,ik. Mensen nemen tegenwoordig een kind (ook hier lees ik dat woord) en krijgen het niet meer, vrouwen willen en carriere en uitgaan en stappen en ohja, ook nog even een kind en inderaad als opa of oma niet wil dan is dat een schande?! Hoezo ? Opa en oma kiezen er nie voor??!

    Wat ik wel echt heel erg vind is dat gezonde wondertjes (want het is een wonder) dus eigenlijk soms niet : gewenst” zijn, achteraf dan…
    Niet te begrijpen, want je hebt al zoveel geluk met je gezonde kind het had heel anders kunnen gaan!!!!!

    Kortom, ik denk dat veel mensen er niet weloverwogen over nadenken, een kindje is voor het leven en niet voor even!
    En bedenk je ook even honderd keer hoeveel vrouwen er een moord voor zouden doen om zwanger te raken?!en bij wie het niet lukt?
    tel je zegeningen!!!!!!!!!!!

  53. Ik ben 33 en er zeker van dat ik geen kinderen wil. Tegenwoordig
    gaat niks meer normaal . Gezinnen vallen uit elkaar, en de kinderen
    zijn de dupe. Er wordt niet weloverwogen over nagedacht. Misschien denk ik te negatief, maar ik denk kleine kinderen kleine zorgen, grote
    kinderen grote zorgen. Ik wil geen zorgen. Je hebt je leven lang zorgen.
    Financieel kunnen wij meer, want kinderen kosten klauwen met
    geld. Als ze groot worden en je hebt je best gedaan krijg je evengoed
    nog stank voor dank. En de mensen die zeggen jullie zitten later alleen
    in het bejaardentehuis en niemand die komt. Nou mijn zus werkt er
    en niemand komt bij die oudjes langs, geen tijd. Dus ja ik zie alleen de
    nadelen.

  54. Ik lees hier nu weer een paar verhalen maar vind het echt egoistisch hoe mensen praten.

    Je kan wel voor kinderen kiezen of niet die keuze is er en om achteraf te zeggen ik heb spijt, dit vind ik heel triest naar de kinderen toe want ze merken dit hoe dan ook wel aan de ouders of ze krijgen niet genoeg liefde of aandacht en dit werkt ook op zo’n kind in, wat later verkeerd kan uitpakken.

    Dus wat mensen zeggen spijt mag je hebben vind ik niet je kan wel denken was ik maar op oudere leeftijd aan kinderen begonnen want dan kon ik nog dit of dat, dan zeg je niks verkeerds maar om te zeggen spijt van je eigen kinderen Nee, en hier zijn er een paar waar ik me toch een beetje aan erger op hun reactie.

    Er zijn mensen die willen dolgraag een kindje maar dat lukt niet die mensen hebben hier verdriet om en dan heb je nog mensen die nemen kinderen bij het leven en zeggen achteraf wat een rotkinderen en daar heb je niks aan had ik ze maar niet, heel erg is dit.

    Ik hoop gewoon dat de mensen de juiste keuze maken.

    Kinderen hebben is gewoon heerlijk geniet er elke dag van en samen dingetjes ondernemen als gezin heerlijk gewoon.

    En als je geen kinderen wil dan neem je ze niet maar niet achteraf gaan zeuren want dit werkt totaal niet.

  55. Zowel kinderen kinderen krijgen/nemen als geen kinderen willen is beide een egoistische keuzen. Enerzijds omdat je (juist JIJ) kinderen wilt voor je eigen gevoel en wil je ziet, net zo. Wel is het zo dat er nog een taboe heerst op het feit dat een vrouw of man niet mag zeggen dat het hebben van kinderen hem tegenvalt en als hij/zij het overnieuw mocht doen, dit dan niet zou doen? Waarom mag je dit niet zeggen? Veel commentaar komt verm. van de mensen die wel kinderen willen en niet kunnen krijgen. Die kunnen dan niet tegen mensen, waaronder ik, die kiezen voor een kindervrij leven. Egoistisch? Ja zeker. Net zoals de mensen die kiezen voor een leven met kinderen. Bang om later alleen te zijn? Waarom? Kijk eens goed om je heen.. er zijn maar weinig kinderen die vaak bij de ouders op bezoek gaan in de tehuizen. Gaan ze al, dan is het omdat ze zich verplicht voelen te gaan. Vergelijk het met het meerendeel van de mensen die liever met kerst zelf wat ondernemen dan “verplicht” naar de ouders te gaan. Zijn er ook genoeg van. Je moet de keuze van een ieder respecteren, maar neem wel een weloverwogen besluit. Persoonlijk vind ik het “nemen/krijgen” van kinderen om redenen als “vrienden om me heen hebben ze ook allemaal”, “sociale verwachtingen” (vooral kerkgangers) de vreselijkste. Daar krijg je dus die vervelende kinderen van. Just my 2 cents..

  56. Ik ben 29 jaar en 7 maanden zwanger van mijn eerste kindje. Ik wou nooit kinderen het zat gewoon niet in mijn plan, ik ging en ga nog steeds graag uit en kom heel graag onder de mensen. Zelf heb ik een niet zo gemakkelijke jeugd gehad en een erg slechte band met mijn moeder. Ik werd onverwachts zwanger en werd geconfronteerd met het feit houden of niet houden? uren, dagen, nachten heb ik nagedacht voordelen, nadelen,…hele lange gesprekken met mijn vriend en vriendinnen tot zelfs in de abortuskliniek toe. Mijn vriend wilde het kindje heel graag houden wat de druk bij mij alleen maar verhoogde want ik zou de uiteindelijke beslissing moeten nemen!
    Het was geen gemakkelijke beslissing en nu nog denk ik soms heb ik wel de juiste beslissing genomen maar hoe vaker ik hieraan denk hoe meer ik tot het besluit kom dat er geen juiste beslissing is! Aan alles zijn voor en nadelen verbonden een mens is een gewoonte dier en heeft het dus moeilijk om zijn ‘oude’ gewoonten los te laten en te veranderen in een nieuw patroon. Ik denk dat veel mensen gewoon angst hebben om het nieuwe onbekende leven in te stappen dat was althans één van mijn angsten, mijn leven was goed waarom moet dat dan veranderen? Daarom gaan de mensen ook sneller terug verlangen naar het leven dat ze voor de kinderen hadden als het even niet volgens wens gaat. Persoonlijk denk ik dat dit kind voor mij een levensles gaat worden met heel veel positieve momenten maar ook evenzeer vele negatieve momenten dat hoort nu eenmaal bij het leven. Ik heb dit kindje niet gehouden omdat ik later alleen zou eindigen zoals velen dat wel doen want ik ben mij bewust dat je ook met kinderen heel eenzaam kan zijn, wat eigenlijk nog triestiger is. Ik denk dat ik als persoon nog veel moet leren van de wereld en dat een kind je daarbij kan helpen, het volmaakt je. Ook denk ik dat een kind perfect te combineren valt met huishouden, werk, uitgaan, reizen en alles wat je maar wil. Het is niet je kind dat je in de weg staat om dit allemaal nog te willen realiseren het probleem ligt bij jezelf, hoe je er zelf mee omgaat. Het vraagt enkel meer geduld en organisatie. Het zijn niet de dingen om je heen die je leven bepalen dat ben enkel jij dat dat doet en hoe je met een situatie omgaat! Pas op ik heb ook een hele weg afgelegd om tot deze woorden en dit inzicht te kunnen komen want voorheen had ik ook enkel doemgedachten en nu soms nog heb ik het moeilijk het kan ook niet altijd rozegeur en manneschijn zijn het is dikwijls door de negatieve zaken in ons leven dat we van het positieve meer genieten! Moraal van het verhaal: ik denk dus niet dat ik spijt ga hebben van mijn kindje, wss ga ik het mij af en toe wel eens beklagen dat ik minder tijd heb voormijzelf maar dan denk ik als het dat maar is. Waarschijnlijk zou ik vroeger zonder kind ook geklaagd hebben over iets anders dat niet naar wenst verliep, dat is nou eenmaal wat mensen doen! Alles wat we niet hebben willen we en alles wat we hebben daar zitten we op te klagen totdat het eens een keertje wegvalt en we dan beseffen dat wat we hadden ons eigelijk toch best heel gelukkig maakte! Mensen geniet van het leven, met of zonder kinderen je leven is te kort om je teveel zorgen te maken of spijt te hebben over wat je wel of niet gedaan hebt!

  57. Ik zie alleen berichten van vrouwen daarom ook een berichtje van een man.
    Ook ik heb spijt van mijn besluit om kinderen te nemen.
    Schuldgevoelens zorgen er voor dat ik bij mijn vrouw en kinderen blijf.
    Mensen die zeggen: “je koos er toch zelf voor?”, hebben uiteraard wel gelijk maar dan?
    Ik garandeer je dat je niet kunt weten hoe het voelt.
    Eerste twee jaar vond ik geweldig maar op een gegeven moment kwam dat gevoel van:”ik wil mijn leven weer terug”.
    Waar ben ik zelf? Ik kan hem niet meer vinden.
    Je bent aan het regelen, zorgen, herstellen en in stand houden.
    Werk doen wat je niet leuk vind maar je moet omwille van het gezin.
    Nooit meer je eigen ritme.
    Dan komt het besef; mijn leven komt niet meer terug.
    Ben al jaren bezig om toch mijn draai te vinden binnen een gezinssituatie maar het lukt nog niet.
    Weglopen zal ik nooit doen want de kinderen kunnen er immers niets aan doen.
    Steeds moet ik me er weer toe zetten om iets met mijn kinderen te doen.
    Het is een echte strijd en ik hoop dat ze het niet zullen merken.
    Ik probeer echt, doe echt mijn best maar je kunt echt niet zomaar een knop omzetten zo van:”en nu ben ik liefhebbende, opofferende zorgzame, geduldige toegewijde vader”
    Ik zou aan de mensen die het niet begrijpen toch willen vragen om wat genuanceerder te zijn.
    Kinderdrang is inderdaad een gevoel.
    Zou je het beredeneren dan zou er nooit meer een kind geboren worden.

  58. Ik houd echt superveel van mijn kindje! Zij is mijn waardevolste ‘bezit’ en geloof me, ik zou haar nooit meer kwijt willen. Ik zou haar beschermen met mijn leven!!!
    Maar toch denk ik iedere dag aan de tijd voor dat zij er was. Ik wilde nooit kinderen en dacht er ook nooit aan. Pas toen ik een relatie kreeg met mijn man veranderde dat gevoel. Ik begon te verlangen naar een kindje en dat gevoel werd steeds sterker en sterker. En na jaren werd dat gevoel werkelijkheid. Ik was zo blij!!!

    Maar ik had een vreselijke zwangerschapskwaal, een traumatische bevalling na een week ingeleid te zijn, en die roze wolk heb ik (tuurlijk) nooit gevoeld of gezien. Maar ipv genieten na de geboorte, werd ik geleeft!!

    Tuurlijk zijn er ook (in die bijna 2 jaar dat ik moeder ben) mooie momenten waarvan ik volop geniet. Waarvan ik volschiet van emotie of iedere keer weer verbaast ben over wat ze allemaal weer kan en leert. Echt geweldig vind ik dat!

    En eigenlijk heb ik geen spijt van mijn kindje want zij is gewoon zo’n ontzettende lieverd, maar meer van mijn moederschap. Ik sleep me regelmatig uit bed of van de bank af om me er toe te zetten wéér iets voor haar te moeten doen of in te moeten grijpen. Dat ik niet gewoon een keer mijn ding kan doen zonder na te hoeven denken, of rekening te hoeven houden. Dat ik geen 1000x ‘NEE!’ moet roepen op 1 dag… Dat ik gewoon simpelweg een keer uit kan slapen! Me niet verplicht hoef te voelen om iets met haar te ondernemen… Me niet weg hoef te cijferen of aan de kant hoef te schuiven!

    En dat ik me zo voel of zo denk, JA daar voel ik me schuldig over!!! Dan kun je wel zeggen: Tja, zo is nou eenmaal t ouderschap. Of: Dan had je d’r niet aan moeten beginnen. Of: Wat ben je egoistisch. Maar over veel dingen van het ouderschap word gezwegen en heb je geen kaas van gegeten voor je eraan begint. Je weet gewoon nog niet voor een fractie waar je aan begint of wat het allemaal inhoud. En de mensen die geen kinderen hebben kunnen daar echt niet over oordelen! (Sorry!) Je kunt boeken lezen wat je wilt, je laten informeren, af en toe een keertje oppassen… Maar niets echt niets bereid je echt voor op t ouderschap! En ja, soms is t een hell!

  59. Ik ben er helemaal mee eens dat het krijgen van kinderen te roze wordt afgeschilderd. Wij zijn zelf na een lange, moeilijke periode nu 6 maanden geleden ouders geworden van een mooie dochter…. Maar ook ik heb last van emotionele uitspattingen…. vergeet niet dat er heeeeel veel veranderd wat je van te voren gewoon niet kunt bedenken.

    Ik hou ontzettend veel van haar maar ben ook blij dat ze overdag lekker gaat slapen. Het hebben van kinderen is een 24 uur taak, een extra baan, ook al doe je deze met heel veel liefde, met vallen en opstaan dien je deze baan onder de knie te krijgen en het grootste probleem, je wil hierin ook nog de beste zijn. Je wilt je kind toch het beste geven?

    Maar daarnaast heb je nog je sociale contacten, je werk, je relatie en heel belangrijk je eigen rust nodig!! Ik vind het heftig en kom erachter dat ik heel veel dingen moet loslaten.

    Het is een heel gevoelig onderwerp en je kunt er maar met weinig mensen over hebben maar ik prijs me maar gelukkig dat ik niet de enige ben, dat sterkt me.

  60. Ik wilde nooit kinderen. Was heel duidelijk. Totdat ik op mn 32e hét gevoel kreeg; ik wil een kind. En snel zwanger werd. Ik kan me nu geen leven voorstellen zonder mn mooie dochter. Mijn vriend en ik doen nog steeds alles wat we voor het ouderschap deden. Sporten, uit eten etc. Alleen nu is het vaker plannen. Maar het kan bijna altijd. En anders maken we een bewuste keuze iets te skippen. Zonder dat t als een gemis voelt. Ik voel me zoveel rijker nu ik haar moeder ben en mijn omgeving vind mij ook ten goede veranderd. Dikke JA dus :-)

  61. Ik kies bewust voor geen kinderen. Het is niet zo dat ik niets leuks aan kinderen zie, maar die verantwoordelijkheid en de absurde hoeveelheid energie die het opvreet, dat is het mij allemaal niet waard. Maar dat moet iedereen voor zichzelf uitmaken natuurlijk.

  62. Ook ik heb spijt van het krijgen van een kindje. Ik hou van mijn kind, maar daar houdt het mee op. En zodra hij lastig is, wat er nou eenmaal bijhoort wanneer ze peuter zijn, dan trek ik het gewoon niet meer. Ik zou het liefst mijn spullen pakken en weg gaan… Alleen.

  63. Ik heb enorm spijt dat ik kinderen heb gekregen. Ik vind het echt afschuwelijk!
    Ik heb er 2 en ze zuigenme helemaal leeg. Ze praten constant, onafgebroken, liegen, maken constant ruzie. Ik ben heel consequent met ze maar ze leren er helemaal niets van.
    Ik baal ontzettend, mijn leven is echt afgelopen. Elke dag weer sleep ik me door die ellende totdat ze eindelijk om 22:00 uur in slaap vallen, om 7 uur weer ruzie makend wakker te worden.
    Het liefst zou ik ze verlaten, maar dat kun je niet maken.

  64. vrouwen die besluiten om geen kinderen te nemen, daar sta ik echt voor!! Ik ben zelf een moeder van 2 maar mensen kinderen echt waar, wat heb ik een spijt zeg.
    kinderen zijn oprecht handenbinders, je kan geen klote meer!

    En kom me nu nijn vertellen dat je er zelf voor kiest, want beide zwangerscahppen waren gewoon met pil gebruik.

    bij de eerste kwam ik erachte met bijna 17 weken en tweede was ik haast 14 weken.

    ja en idd, ik hoop dat ze gelukig en gezond oud mogen worden, maar daarom mag ik ook wel zeggen dat ik liever geen kinderen had gehad en daar achter ook nooit getrouwed had willlen zijn ( LOL).

    VRIJHEID IS BLIJHEID!

  65. Ik ben heel dankbaar. Dankbaar dat ik geen kinderen heb. En telkens als ik bij vrienden langs ben geweest zeg ik tegen mezelf: “onthou dit, dit is alles wat je NIET wilt in het leven”. Als ik op zaterdag zo rond een uur of half vijf in de AH loop en al die ouders met hun kroost zie kloten….. Nogmaals ik ben zo verschrikkelijk blij dat ik ze niet heb! Vrijheid is namelijk niet: alles doen wat je kunt, maar: weten dat als je het zou willen, je het zou kunnen. Het leven is fantastisch, geniet ervan!!!

  66. Ik lees dat je blij moet zijn want je hebt er voor gekozen. In mijn geval wilde ik wel kinderen maar kon ze niet krijgen. Ik werd zwanger op oude leeftijd(40) en het was niet gepland. Toch wel welkom. Maar wat heb ik een berouw! mijn kind huilt al 3 jaar lang uren per dag zonder enige reden en dan bedoel ik ruim 10 uur elke dag!. Zo erg dat ik nu maar hulp gezocht heb. Het kind komt niets te kort aandacht liefde etc alles is er. Maar mijn man en ik zouden de tijd terug willen draaien. Wij willen van ons kind houden maar een kind wat elke dag uren huilt en dat non stop! Nee bedankt. Ik vind het vreselijk dat ik dit moet schrijven maar het gevoel is nu eenmaal zo. Alle aandacht gaat uit naar ons kind wij doen alles voor haar, maar zij blijft huilen en niets helpt maar dan ook niets. Het is sprekend mijn moeder altijd huilen en krijsen om aandacht. Als alle kinderen zo zouden zijn dan stierf het menselijk ras snel uit.

  67. Ik ben heel jong zwanger geworden en mijn kindje gehouden. Had ik beter niet kunnen doen want ik was er niet aan toe. Mijn kind heeft hier vreselijk onder geleden. Als je geen kinderen wilt is dan is dat je goed recht. Ik zie heel veel ellende van moeders in mijn omgeving, moeders die eigenlijk hun oude leventje willen behouden ten koste van. Zelf ben ik ook dochter van een vrouw die uitermate ongeschikt was om een kind te krijgen, maar gelukkig werd ik al heel vroeg ‘uit huis’ geplaatst. Kinderen krijgen doe je alleen bij een echte wens met de volle wetenschap dat je leventje in de eerste jaren volledig in het teken van je kind staat.. Die keuze heb je nu.. goddank.

  68. Het artikel vind ik heel herkenbaar. Een paar maanden geleden, op het sterfbed van mijn vader heb ik een lang gesprek gevoerd met mijn ouders. Over het leven, dood en of ze dezelfde keuzes zouden maken als ze alles over mochten doen. Mijn ouders hebben mijn broer en mij alle liefde van de wereld gegeven en we zijn allemaal dol op elkaar, maar ze vertelden dat ze waarschijnlijk toch niet nog een keer voor kinderen zouden kiezen als ze het over mochten doen. Tegelijkertijd zouden ze ons nu niet meer willen missen, want ze houden van ons. Maar het hebben van kinderen heeft hen veel zorgen gebracht ( komt mijn kind wel goed mee op school, kunnen we financieel wel goed rondkomen enz) Zonder kinderen was het leven nog heel erg zorgeloos en met kinderen moet je opeens overal rekening mee houden. Zij staan op de eerste plek. Het plan was om, nadat mijn broer en ik uit huis waren, het wat rustiger aan te gaan doen. Misschien met persioen op zijn 60ste en samen met mijn moeder quality time voor hun samen. Helaas mocht hij dat niet meer meemaken. De mooie reizen en het rustig op een terrasje zitten genieten met alleen hij en zijn vrouw is er niet meer van gekomen. Het heeft mij en mijn man gerealiseerd dat we vooral gelukkig moeten zijn in het hier en nu. Ik ben nu 27 en getrouwd met een hele lieve man. We zijn twee jaar bezig geweest met het krijgen van kinderen, wat niet is gelukt. In het begin deed mij dat veel pijn. Om mij heen heeft inmiddels mijn broer en al mijn vriendinnen 1 of 2 kindjes gekregen. Soms is dat heel moeilijk omdat ik besef dat wij de enige zonder kinderen in onze omgeving zijn en is het verlangen er wel, na het zien van zulke lieve kindjes en de trotse verhalen. Maak door dit gesprek ben ik vaak ook blij dat ik nog alle vrijheid heb en mijn leven kan indelen zoals ik wil. ik realiseer me nu meer wat ik wel heb, ipv wat ik niet heb. Ik kan genoeg met kinderen omgaan en heb heel vaak logeetjes. Daar genieten we ook erg van. Misschien was het wel de bedoeling dat wij geen kinderen zouden krijgen… We hebben besloten niet voor ivf te gaan.

  69. ik heb 6 jaar een relatie gehad, heb 2 hele mooie kinderen van bijna 4 jaar en eentje van bijna 4 maanden.
    Ik sta er sinds kort alleen voor en bij moeilijke momenten (bv wanneer de jongste een huilbui heeft, de oudste weeral eens niet wil eten of een woedebui heeft enz ..) dan heb ik indd spijt … dan denk ik bij mijn eigen : waarom heb je daarvoor gekozen, je bent nog zo jong, de relatiebreuk moest ik zien aankomen hebben … enz … .
    Het is voor mij te zwaar, en ondanks alles zie ik mijn kids wel graag en zal ik mij blijven inzetten met alle liefde enz maar als ik kon terug keren in tijd dan zou ik zeker niet meer voor kinderen kiezen ….

  70. nog even bijzeggen dat ik ontzettend ontzettend blij ben dat ik niet alleen ben … ik dacht altijd dat ik de enige was, wel niet dat ik de enige was, maar gewoon … ik voel(de) mij alleen met deze gevoelens en moet huilen bij het lezen van andere reacties …

  71. Na een moeilijke jeugd, net begonnen aan een studie was ik bezig om samen met mijn vriend een toekomst op te bouwen, toen ik met 22 jaar zwanger bleek te zijn. De schok was niet echt groot en ik vond het fantastisch en genoot ervan. De verzorging viel wel tegen, vond het vooral zwaar omdat ik het vooral in mijn eentje moest doen. 8 maanden later besloot vriend dat hij mijn beste vriendin leuker vond en vertrok.
    Een aantal jaar later kwam ik een leuke man tegen en met hem heb ik nog 3 kinderen gekregen. Vlak voor mijn 30ste verjaardag kwam nr. 4, de laatste. Wij zijn voor zijn werk diverse keren uitgezonden en de verzorging van de kinderen kwam op mij neer, het geen ik zwaar vond. Het enige wat ik in die jaren heb gemist is een baan, al was het maar een dag in de week geweest, even geen moeder, maar mezelf zijn. Het waren echte tropenjaren, ik reed 30.000 km per jaar alleen voor de kids; naar scholen, clubjes, zwemmen, hockey, zeilen etc. Toen de jongste net 8 was geworden werd mijn ex man verliefd op zijn 16 jaar jongere secretaresse en vertrok. Tja, en dan sta je er echt alleen voor. Had inmiddels een meer dan full-time baan en 4 kids om voor te zorgen. In de weekeinde bijtanken was er ook niet bij: de nieuwe liefde van pa vond 4 kids wat veel. Ik heb mijzelf toen voor gehouden dat als ik dit wilde overleven en mijn kids goed zou willen afleveren, ik mijzelf 100% opzij moest zetten. Dat heb ik 10 jaar gedaan en het is gelukt, zeker niet zonder slag of stoot maar ze hebben allemaal middelbare school afgemaakt, studeren ze en wonen zelfstandig. Het zijn stuk voor stuk evenwichtige kids geworden waar ik ontzettend dol en trots op ben. We hebben dan ook een fantastische band en waarderen en respecteren mij enorm.
    Ik ben inmiddels langer moeder dan dat ik zonder kinderen was en misschien is dat ook wel de reden dat er zoveel vrouwen zijn die met weemoed terugkijken naar hun oude leventje, het leventje wat ik nooit heb gehad. Het leven zonder kinderen waar ik nu aan begonnen ben, de vrijheid, doen wat je wilt, alleen rekening te hoeven houden met jezelf, vind ik heerlijk maar weegt voor mij niet op tegen de jaren met mijn kids nog thuis. Zware jaren? ja, leuke jaren? niet altijd, was het het waard? zeker wel.

  72. Nou, ik weet 1 ding. Ik hoef ze niet.

    Ik irriteer me aan kinderstemmetjes en geschreeuw, ga over m’n nek van stront en snot en mijn vrijheid is me veeeeeeelste lief!

    Ik ben nu 29 en zit best strak in mijn vel. Ik pas dan ook voor theezakjes, hangbuik en uitgescheurde doos.

    Zou me doodongelukkig voelen met een uitgewoond lichaam en een jankend stinkkind waar je aan vast zit.

    Vrijheid blijheid!

  73. Ik heb hier meerdere keren gelezen dat kinderen het toch wel merken als ouders spijt hebben en hoe verschrikkelijk dat dan zou zijn voor de kinderen. Misschien kan ik mensen met spijt gerust stellen: zolang je het niet vertelt en je best doet voor je kinderen, merken ze het denk ik echt niet. Mijn moeder heeft, pas toen ik zelf voor de beslissing stond, verteld dat zij er misschien niet opnieuw voor zou kiezen. Als kind heb ik dit echt niet gemerkt en ik ben blij dat ze nu zo eerlijk is. Inderdaad moet die hele roze-wolk-mythe er nu eens vanaf! Ik ken een stel waarvan de man zijn vrouw kwalijk neemt dat zij de roze wolk heeft verpest, terwijl de vrouw hele pijnlijke zwangerschapgerelateerde kwalen had. Natuurlijk is het dan geen roze wolk! Dat hele gedoe heeft ze veel relatieproblemen opgeleverd. Ik denk dat mensen met spijt ook echt empathie verdienen en dat eerlijkheid geen kwaad kan, maar zelfs respect verdient.

  74. Wat goed dat er eindelijk es een blog is die vele taboes voorbij gaat. Ook ik heb jaren getwijfeld over het moederschap. Tot mijn 30ste was ik er niet klaar voor want ik had nog zoveel te zien en te beleven en ik had niet de juiste partner (voor kinderen). Toen begonnen de moedergevoelens te komen en die KAN je gewoon niet negeren. Deze werden versterkt door vriendinnen die kinderen kregen. Toen ik mijn huidige man leerder kennen wisten we dat we beiden een kind wilden maar toch stelde ik het moederschap altijd weer wat uit. Tot die beslissing te stoppen met de pil er dan toch kwam. En toen werd er vastgesteld dat we er op natuurlijke wijze geen zouden hebben. Ik ging bijna ten onder aan verdriet en twijfels over de toekomst. Maar na 2 jaar werden we dan toch ouders van een WOLK van een zoon. Het is echt een lief en pienter ventje ! Ik had direct het moedergevoel en ik zie hem doodgraag. Toch zijn die eerste maanden loodzwaar en ik heb me zwaar mispakt. Je hoort dat het zwaar is maar wat hormonen met je doen kan je niet beschrijven. Ik kan nu heel goed begrijpen dat ouders met een huilbaby gek worden. en de onze was dan nog een zeer makkelijke baby ! Mijn raad : niet te vlug aan kinderen beginnen. Voor het lichaam is het beter maar op je 25 ste heb je niet de levenswijsheid die je hebt op 30-32 jaar. Wacht ook niet te lang want het wordt alsmaar zwaarder. Ik heb echt GEEN spijt ondanks de vele treurige momenten die ik misschien nog zal meemaken want kindjes zijn niet de bron van alleen maar geluk, ook van veel ellende ! we moeten de waarheid durven zeggen…ik kan het dan ook goed verstaan dat mensen geen kinderen willen. Geen kinderen is gewoon het makkelijkste. Zo veel is zeker….
    Kinderen geven je zoveel terug maar nemen ook zeer veel. Bij momenten voel ik me geen vrouw meer , enkel moeder. Ik ben heel blij met de grootouders die inspringen (en die dat niet moeten ! want het was onze keuze) want anders haalde ik het gewoon niet. De gelukkigste moment was toen ik weer mocht gaan werken omdat ik gek werd van voltijds te moederen. Mijn zoontje gaat graag naar de onthaalmoeder dus dat is ook een meevaller ! één tip : volg je hart en niet je verstand want er zijn geen ‘voordelen’ aan kinderen behalve de liefde die je voelt en krijgt. Ik ben dolblij met mijn zoon maar zonder moedergevoel was ik er niet aan begonnen. En een tweede is zwaar twijfelachtig !!

  75. nog één reactie …
    ik was 34 jaar toen ik mijn zoon kreeg maar ik heb geen theezakjes of een hangbuik ofzo :) het valt heel goed mee als je wat beweegt hoor (je moet zelfs geen topsporter zijn). Dit cliché wil ik dan ook de kop indrukken , het kan anders !! en echt respect voor de moeder hierboven. Niet de carrierevrouwen zijn sterke vrouwen (sorry …) maar vrouwen die dag in dag uit ALLEEN verschillende kinderen moeten opvoeden en het tot een goed einde brengen. In een bedrijf kan je delegeren, als moeder kan je dat te weinig en zeker niet als je er alleen voor staat. RESPECT!!! je kinderen zullen je echt waar (ooit) dankbaar zijn

  76. Ook ik heb soms van die momenten dat ik letterlijk gek word van mijn twee kinderen. Ik houd van ze en een leven zonder hun kan ik mij niet meer voorstellen, maar dat neemt niet weg dat ik op de gefrustreerde momenten (wat heel vaak is) niet heel stiekem denk….wat als…..ik geen kids zou hebben. Dat gevoel om weg te gaan en niet meer terug te komen heb ik heel vaak. Maar ik zou ze dat verdriet niet willen aandoen., maar toch ik zou heel graag een maand lang zonder kids willen zijn, alleen om even bij te tanken, want geloof mij of je er nou wel of niet bewust voor kiest, het is gewoon heel zwaar! En ik geef toe ik heb vaak van die momenten dat ik het gewoon niet meer aan kan. Ik weet niet eens meer hoe het was voor ik kinderen had, ik ben gewoon mezelf kwijtgeraakt. Het enige wat ik weet is dat ik behoefte heb aan rust, behoefte heb aan even geen zorg voor een ander. Even zorgeloos niks doen. Even geen gepraat aan je hoofd. Even geen politie spelen en continue nee zeggen. Gewoon even geen kids. Helaas is dit niet voor iedereen te begrijpen……maar zo is het nou eenmaal…

  77. Tot je ze hebt, kan je je inderdaad niet voorstellen hoe het in werkelijkheid is. Het heeft hele mooie kanten, en je kan enorm veel liefde voelen. Maar het kan ook zwaar zijn, de verantwoordelijkheid, de zorg (zeker als je kinderen ”iets hebben”, waar je niet voor kiest, maar wat gewoon zo op je pad kan komen, ieder van ons!) en de zorgen om hun welzijn en toekomst. Ook de opvoeding an sich kan je uitputten, tenminste mij wel. Kleine jongetjes die steeds je grenzen opzoeken zijn soms ronduit verschrikkelijk. Dan denk je wel eens: wat is er toch met mijn leven gebeurd? Of liever: waar is mijn leven gebleven? Ik weet: in het leven heb je veel niet in de hand en je moet gewoon ”dealen” met de dingen die je op je bord krijgt, maar hou alsjeblieft wel op met te doen alsof het allemaal zo leuk en geweldig is. Mensen die overwegen aan kinderen te beginnen, hebben toch ook recht op een eerlijke voorstelling van zaken…

  78. Nog een toevoeging; waar mijn man en ik sinds de kinderen er zijn ook met enige regelmaat tegenaan lopen is het eeuwige gepuzzel met werktijden en bij mijn werkgever het onbegrip over mijn beperkte flexibiliteit (machocultuur, plus het gaat niet zo goed met het bedrijf, hoge werkdruk etc. Die gesprekken met mijn chef zijn soms ronduit onaangenaam. Ik moet steeds voor mezelf opkomen. Natuurlijk, ik moet me er niets van aantrekken, maar het geeft toch steeds de nodige stress – en ook weer doordat je kinderen hebt ben je beduchter je baan te verliezen > verantwoordelijkheden).

    En verder: af en toe onenigheid over de opvoeding. Bij ons is het een met enige regelmaat terugkerend item, waar we gelukkig altijd wel weer goed uit komen, maar wel spanningen kan geven.

    Voor mij zelf is de conclusie als ik terugkijk op de afgelopen jaren, dat net de komst van kinderen je onbezorgde leventje gewoon voorbij is. Aan een kant goed, je moet risico’s durven te nemen ook, anders kom je nergens. En je groeit ervan als mens. Maar ik denk dat je zonder kinderen zeker ook gelukkig kan zijn en in elk geval onbezorgder.

  79. Ik ben 25 jaar en heb nooit een kinderwens gehad. Ik heb 2,5 jaar een relatie met een man die een stukje ouder is en hij hoeft nu ook nog geen kinderen (misschien later wel). Ik zie het zelf niet zitten om kinderen te krijgen. Mijn vriend en ik werken allebei fulltime en toch verdienen we niet heel veel samen vind ik. Dus het geld wat ik heb, besteed ik liever aan de schoonheidssalon, vakantie, auto kopen, het huis leuk inrichten en leuke dingen doen samen. Ik denk dat een kind mij veel zorgen gaat geven, veel geld gaat kosten en vrijheid afneemt. We hebben beiden geen vast contract en wil niet in een keer financiele zorgen gaan krijgen. En ik zou echt flink balen als ik een uitgezakt lichaam krijg.
    En ja… natuurlijk heb ik weleens gehoord dat mensen mij egoistisch vinden. Maar ik vind het juist egoistisch als mensen kinderen krijgen voor hun eigen plezier.

  80. Ik heb van vrienden met 3 kids gehoord, dat ze het niet over zouden doen, als ze het geweten hadden, ondanks de liefde die ze voelen… Het altijd en altijd zorg houden, alleen al..

    Van nog een (intussen bejaarde) man, heel goede kennis, hoorde ik, dat hij ook niet aan de kinderen was begonnen, als hij opnieuw moest kiezen.

    Je hoort inderdaad nogal eens stank voor dank…

    Als je niet klikt met je kinderen, wat je ook nogal eens hoort, ik klikte bv niet met mijn moeder, dan is dat heel vervelend…
    Het is en blijft je moeder, dus ik bleef altijd komen, maar er was geen echte band muv de bloedband, waardoor je toch een soort liefde hebt, die sterker is dan ik dacht, nadat ze overleed…

    Het is een oerdrift, kinderen willen, maar ik denk dat veeeeel mensen het doen, omdat de omgeving / de maatschappij vindt, dat dat zo hoort…

    Wat ik ook vaak zie…, vrouwen, die niet werken, thuis de kids doen, zeg maar, er al snel moe en dik en on aaantrekkelijk uitzien… Het kost BERGEN energie, en hoeveel gezondheidsproblemen zijn er vaak niet, ik weet van iemand met enorme knie problemen door meerdere kinderen.
    Mijn gezondheid is heeel belangrijk voor me.. en ook om er mooi uit te zien.

    Ik schrik te vaak van hoe vrouwen er na een kind of meer uitzien..

    Toch vind ik kids schattig en niemand zou denken, dat ik niet van kinderen hou.

    De drukte, de hele dag … kan me zeer voorstellen, hoeveel dat kost.. alle reacties begrijp ik, die hier staan.

    Veeeel meer ouders denken… had ik ze maar niet, maar zeggen het nooit, omdat het taboe is.

    Er zijn leuke kinderen. Maar ook heel veel, waarvan ik denk, ohhh, ben blij, dat ik die niet dagelijks zie…

    En de vrouw, de verlaten is door haar man, met diverse kinderen, zie hierboven…. daar zou een gevangenisstraf op moeten staan…
    Schande…
    Ik zou bij de rechter regelen, dat ze elk weekend bij pa zitten, laat hij ajb ook iets voor zijn eigen kinderen doen..
    of minimaal elke 14 dagen.

  81. Fijn dat er een plek op het internet is waar over dit onderwerp kan worden gesproken. Mensen vinden mij raar als ik praat over de angst die ik krijg bij het idee van een oncontroleerbaarheid: de zwangerschap en alles wat met je lichaam gebeurt (voor mij komt dit over als science fiction) en de periode daarna waar je nooit meer (ongestraft) van je kind kunt afkomen. Ik wil daarom ook geen kinderen, maar mijn partner wil dat juist wel heel graag. Hij heeft mij ten huwelijk gevraagd en ik denk dat hij daarmee denkt dat hij een stapje dichterbij zijn kinderwens komt. Ik heb mijn angst uitgesproken, en hij heeft aangegeven dat hij bereid is om zijn werk op te geven en huisman te worden. Een vriendin van mij heeft soortgelijke afspraken met haar vriend gemaakt toen zij na een onverwachte zwangerschap abortus wilde plegen. Het gevolg voor haar was dat haar vriend nóg later van zijn werk terugkwam (rond 22:30 uur ’s avonds) dan voorheen. Ik verwacht niet dat mijn partner mij in de maling zal nemen, maar dat neemt niet weg dat de angst blijft. Ik vraag me af of mijn vriend begrijpt dat mijn ‘kindervrije wens’ (mooie term trouwens, childfree) menes is en of hij dan ook echt bij me wil blijven.

  82. oh herkenbaar, met 1 kind, thuis, man werkt in het buitenland, wij zijn dol op elkaar , ik hou van mijn kind, maar als ik eraan denk dat ik al die problemen die iig mijn kind meebreng niet zou hebben, dan was het leven makkelijker. Dan was ik allang ver weg op een zonnige locatie, de verantwoordelijkheid houd me hier, kind moet naar school, kind moet…..maar wat mama nodig heeft, dat komt op de lange baan. ik heb geen familie die invalt, dus ik doe het wel alleen, mijn man heeft veel respect voor mij en samen zijn we wel nog altijd gelukkig, maar het is niet altijd makkelijk geweest. en nog steeds niet, als ik het geweten had allemaal, voornamelijk de problematiek waar ik tegenaan loop , pestende kinderen, een harde maatschappij en ook andere ouders (wat een nare bijkomstigheid “kijk die van mij eens”) ik had er niet voor gekozen als ik even vooruit had mogen kijken.

  83. ook ik herken me hierin heel erg goed, altijd eeuwig de twijfels in mijn hoofd, wel of geen kinderen? Worden we daar wel gelukkiger van? vind ik het wel leuk genoeg? zou ik niet vreselijk balen van m’n hangbuik en theezakjes. en niet iedere vrouw krijgt hier mee te maken, maar helaas de meeste vrouwen wel.
    Nu hebben we een paar jr geleden de keuze gemaakt om niet voor kinderen te gaan en ondanks anticonseptie toch onverwachts zwanger geworden… kwam erachter met 6 weken. je hele leven staat op z’n kop… wat nu?? wel of niet houden? ook aangaande m’n lichamelijke gezondheid die niet top is… je neemt alle afwegingen door samen, zelf’s gesprekken met artsen en specialisten.
    opzich ben ik tegen abortus en heb ik ook altijd gezegd, je bent er zelf bij… dus dan moet je er ook je verantwoordelijkheid voor nemen, Zelf kom ik uit een gezin waar ik niet gewenst was door mijn moeder, heb me altijd alleen gevoelt als kind en nog het meest erge, ik heb me altijd door mijn moeder ongewenst gevoelt! EN DAT VOELT VRESELIJK!! nu na alle voors en tegens hadden we eerst ergens zoiets van. misschien moeten we er toch voor gaan, wie weet wordt het geweldig mooi en is het echt wel leuk om kinderen te hebben en ze te zien opgroeien tot lieve vriendelijke volwassen mensen. aan de andere kant ook de grote zorgen; financieel, werk, tijd, huisvesting, huisdieren waar we super gek mee zijn en die voor ons hoe dan ook niet weg gaan. En toen erna ook gesprekken gevoerd met artsen… ook die vind het nogal een risico.. het kindje zou CF (taaislijmziekte) kunnen krijgen.. astma, ziekte M.E en zo kunnen we nog wel even door gaan… enkel door mijn astma en zuurstoftekort kan je al een kindje krijgen met spasmen.. nou geloof me ik heb jarenlang met zulke kinderen gewerkt en ze hebben ook hun blije momenten, maar echt een menswaardig leven hebben zulke kinderen niet. Dus nu uiteindelijk hebben we besloten om het kindje te laten weghalen, ergens met pijn in ons hart, maar aan de andere kant… we hadden altijd al twijfels (en ik denk zelf wel dat je voor 100% zekerweten voor kinderen moet willen gaan) en helemaal nu ik hier alle verhalen heb gelezen weet ik dat we de juiste keuze hebben gemaakt.
    Ook de zwangerschapskwalen die ik nu al ondervind, erg benauwd, extreem vermoeid, hoofdpijn, buikpijn en me algeheel niet lekker voelen… ondanks m’n gezonde leefstijl… weet ik dat het voor ons beter is om voor abortus te gaan. en hoop ik me na enige dagen weer wat beter te gaan voelen,. want ook de hormonen in mijn lijf (ik was ook altijd al minder lekker te pas van de pil) doen me geen goed, voel me eerder deprie dan blij. binnenkort de abortus en dan weer langzaamaan terug naar ons vorige leven! denk en ben er van overtuigd dat het goed is! Sterkte voor alle ouders die er spijt van hebben, ik ben dankbaar dat ik nu nog terug kan!

  84. Zelf heb ik nooit een kinderwens gehad. Het is een gevoel, ik heb nooit de “natuurlijke drang” gehad om moeder er worden, ook al ben ik inmiddels 32.

    De zorgen van het moederschap kan ik niet aan. Je moet kinderen de vrijheid geven en los laten, ik zou gek worden van bezorgdheid. Kinderen lijken me vooral leuk als je later ouder bent en ze komen gezellig langs, maar dat is een onzinnige reden om kinderen op de wereld te zetten. Kinderen als oudedagsvoorziening klinkt mooi, maar wie zegt dat je kinderen er later ook voor je zijn? Je weet nooit wat er allemaal gebeurt.

    Kinderen van anderen kan ik best wel leuk vinden, maar ik ben blij dat ik de bijbehorende zorgen niet heb. Soms ben ik wel bang dat ik er misschien spijt van ga krijgen, maar dan luister ik naar mijn gevoel en dan weet ik dat het goed is zo.

  85. Inmiddels 1 jaar later kom ik een klein beetje uit het gehuil. Het gaat beter met ons kind en ze wordt gevolgd door GGZ. Inmiddels begin ik gelukkig te zijn met het moederschap. Ik heb de ziekte ME en ons kind heeft tot heden geen handicap ontwikkeld ik hoop dat zij het nooit krijgt. Kinderen kunnen heel vermoeiend zijn de thuiszorg en GGZ zegt dat wij het niet getroffen hebben met een kind die verdacht wordt van hoogbegaafdheid, dit zou haar moeizaam te sturen gedrag kunnn verklaren. Maar ik kan wel echt zeggen dat ik enorm dankbaar ben voor haar. Het is zwaar maar soms huil ik nu echt van geluk en niet meer zoals voorheen van verdriet en onmacht omdat je kind niet stopt met huilen. Het huilen is enorm verminderd en eindelijk slaapt ze ook enkele uren per nacht. Ik krijg weer hoop dat het toch allemaal goed gaat komen.

  86. Ik heb nog elke dag spijt dat ik kinderen heb gekregen ze maken mijn leven een hel!!!! Het liefst zou ik mijn spullen pakken en weggaan….

  87. De druk is voor vrouwen te groot geworden, aan de ene kant wordt er van ze verwacht dat ze economisch zelfstandig zijn en ook moeten ze kinderen krijgen en daar alle verantwoording voor dragen. Dat is voor veel vrouwen te veel.
    Zelf heb ik drie kinderen gekregen en ben thuisgebleven, maar met als gevolg dat ik nu geen werk meer kan vinden omdat ik nu te oud ben. Ik had mijn kinderen niet willen missen maar vindt wel dat ik er een te hoge prijs voor heb moeten betalen.
    Ik leef nu op bijstandsniveau en had mijn leven toch wel anders voorgesteld.

  88. Ik ben 23, geen kinderen, en ik dank jullie voor al deze inzichten. Ik heb nooit geweten dat dit zo erg speelde.
    Mijn ouders zijn gescheiden, met mijn vader heb ik geen goede band mee. Hij vertelde mij en keer dat als hij het over kon doen, geen kinderen had genomen. Wat natuurlijk best naar is om te horen, maargoed, ergens snapte ik het ook wel met heel de scheiding, autistisch broertje, adhd broer en ikzelf en mijn zus waren natuurlijk ook niet de makkelijkste, van die tergende pubers. Ookal liet hij alles aan mijn moeder over.
    Ik heb bewonering voor mijn moeder hoe ze alles gedaan heeft, ik snap het zelfs niet. Door dit alles vroeg ik mijn moeder laatst hoe zij het over zou doen, of ze geen spijt had? Ze zei mij van niet. Maar misschien durfde ze niet eerlijk te zijn tegenover haar eigen kind. Wel vertelde ze mij dat het bijna zonde zou zijn om kinderen te nemen met al mijn dromerige plannen en ambities.
    Mijn vriend wilt geen kinderen. Ik had nog niet een besluit voor mezelf genomen, maar ik denk dat ik me bij hem aan kan sluiten.

  89. Zo blij om te lezen dat ik niet de enige ben die NOOIT maar dan ook NOOIT kinderen wil.
    Ik begrijp ook de vrouwen niet die spreken over het moedergevoel, what a load of crap!
    Hoe kan je de dag van vandaag nog een kind op deze rotte wereld zetten?
    Je bent pas een échte egoïst als je een kind op deze aardbol zet !

  90. alles van boven naar beneden gelezen! tranen met tuiten aan deze kant… hoe vaak ik niet op me donder heb gekregen van mensen om mij heen als ik zei:ik ben het ouderschap zo zat als ik dit had geweten had k het nooit gedaan, dit is een regelrechte hel!
    ik heb 2 kinderen van 5 en 3 waarvan de oudste adhd heeft (zwaar) en de jongste naar vermoeden autisme of laag iq.
    ben zwanger geworden op mij net 19jaar oud. wat ik toen ik ong 15 weken zwangerschap niet meer wilde vanwegen de relatie toen maar toch heb doorgezet.
    heel me zwangerschap was een regelrechte hel en me bevaling ook maaaaar wat daarna zou komen had ik nooit verwacht. mijn zoon huilde 8 maanden lang hele nachten en sliep vrijwel nooit tot de dag van vandaag is hij nogsteeds extreem moeilijk.
    zit ook nog niet op school en ik wordt gillend gek!
    hoevaak ik niet gedacht heb alsjeblieft laat dit stoppen! weetje ik pak gewoon me spullen ik ga weg, ALLEEN!

    niemand past op zodat ik even kan ontladen en me vriend werk tot laat savonds en vindt dat ik niet moet zeuren! ALLE VROUWEN DOEN DIT..

    moederschap is niet leuk. echt niet..
    al is me lichaam nog strak en hen ik wat dat betreft niks te klagen.
    door mijn moeilijke kinderen zie ik niemand meer zit ik totaal in een sociaal isolement en ben ik constant depressief.

    als je zwanger bent lijkt alles zo mooi alsof zwangerschap iets in je los maalt wat zegt wauw wauw ik ben zwanger!

  91. S. ik begrijp precies wat je bedoeld hier ook een kind met adhd en autisme en een kindje die heel erg driftig is

    ook ik zit in een isolement kom nergens meer de vrienden van vroeger heb ik niet meer omdat ik nergens heen kan mijn zoon (met adhd en autisme) kan niet functioneren als ik er even niet ben dus als ik ergens naartoe ga moet hij mee. even ontladen zit er niet bij en ik wordt ook soms echt helemaal depressief omdat ik het niet meer zie zitten.

    Als je er eens over wil praten kunnen we misschien e mail uitwisselen en misschien kunnen we elkaar helpen met wat tips want ik merk ook dat een kind met een “stoornis” heel erg heftig is zeker als de zorg op jouw alleen aankomt

  92. Ik weet sinds mijn 6 e dat ik geen kinderen wil. En ik heb ze gelukkig niet.
    Mijn omgeving is walgelijk. Ze vinden het achterlijk dat ik geen kinderen wilde en niet heb.
    De maatschappijterreur is zeer zeer groot. Vrouwen moeten werpen of je wil of niet. En als jij ze niet heb word je bespot en uitgekotst door vrouwen die ze wel hebben. Terwijl een zeer groot deel hun kind( eren) niet eens opvoed maar alleen voed! Zo werkt het overal ter wereld en de westerse wereld net zo.
    Ik snap niet dat mensen zich zo laten manipuleren door hun omgeving?!
    En dan dat geneuzel dat kinderen leuk en lief zijn. Laat je niets wijs maken.
    Vrouwen kies voor je zelf. Kies wat bij jouw past en heb maling aan je omgeving en de zieke terreur die men op je toepast.
    De vrouwenemancipatie is pas echt gelukt als je vrij zonder enige/totale dwang kunt kiezen wat jij wilt. Kies voor jou eigen geluk dat is jouw recht als je geboren word en niemand mag jou dat geluk afpakken. Geen religie, sexe, cultuur, ouders, familie ect.

  93. Kinderen merken echt wel of ze wel of niet welkom zijn! Ook al doe je je best om het te verbergen voor ze.
    Sterker nog als ze in je buik zitten ev groeien voelen ze al of ze wel of niet gewenst zijn. Dus hiud je zelf en je kind(eren) niet voor de gek!!

  94. Dank voor alle eerlijke reacties ! Lang leve internet..
    Bizar eigenlijk dat het krijgen van kinderen in een roze wolk gehuld zit en er nog steeds zo’n taboe op zit; op gevoelens van spijt..
    Je weet niet wat je kunt verwachten..dus ik snap dat je spijt kunt ervaren van een situatie die je niet kunt voorzien van te voren….
    Ik ben me suf aan het googelen en voelen, maar kom niet bij mijn pure wens. Ik zit in een rare situatie: heb per ongeluk in mijn vruchtbare periode onveilig gevreeën met mijn vriend en heb nu de morning after pil naast mij liggen ..
    De kans is natuurlijk aanwezig dat ik helemaal niet zwanger zal zijn, maar ik wil en moet dit moment echt gebruiken om echt van binnen te voelen: Hoe leeft de kinderwens in mij?
    De pil slikken gaat nu tegen mijn gevoel en lijf in: de hormonen gieren door mijn lijf want het is een oergevoel dat ik mijn lijf zwanger wil worden,. dus waarom je niet overgeven aan het leven? de timing is er nooit , we zijn al 1,5 jaar samen, hebben alle twee een ( lichte) kinderwens maar ook evenzoveel twijfels..
    Maar mijn hoofd wil het niet: die kan het niet beargumenteren: ik wil vrijheid en avontuur en kan de verantwoordelijkheid en bijkomende zorgen niet aan… Al deze verhalen hier, versterken dit gevoel.
    Het zijn verhalen die je bijna niet hoort…. Je hebt geen idee als kindloze vrouw wat je te wachten staat!
    Mijn vriend wil ook nog een lange reis maken en schuift het liever voor zich uit.. en wil het later…Misschien..
    Maar ik ben al 35, bijna 36 dus zoveel tijd is er niet om te twijfelen..En is het even maakbaar en planbaar? ik denk het niet..
    En wie weet lukt het niet meer? Dus waarom je niet overgeven aan zien wat er gebeurt? Is dat niet het leven? springen in het diepe? Is het leven doorgeven niet onderdeel van het leven?
    Toch neig ik met het lezen van deze verhalen naar een NEE: het is een hele dubbel gevoel, dat ook op bepaalde vlakken recht tegen mijn oergevoel gaat.. want je kiest ervoor je niet over te geven aan het leven..
    Twijfel twijfel..
    nog 24 uur om te kiezen….
    Wat een rare tijd leven we toch in..

  95. Ik vind sommige meningen wel heel hard, de roze wolk hoeft niet perse heel te blijven.. Ik heb persoonlijk nooit op de roze wolk gezeten. Ik kwam er met 6 maanden pas achter zwanger te zijn, dus ik had de keuze van adoptie of moeder worden.. Maar of dat echt een keuze is? Ik hou van mijn zoontje maar mis mijn vrijheid. Ik ben een alleenstaande moeder van 23, ging van de grote stad terug naar het dorp waar ik ben opgegroeid. En ja soms heb ik spijt, en dat is niet egoïstisch of zelfmedelijden.. Ik heb nooit een keus gehad maar neem mijn verantwoordelijkheid voor mijn kindje. En ik voel me er niet schuldig over als ik denk “Als ik het over kon doen zou ik het anders doen” en daar hoeft geen enkele ouder zich schuldig over te voelen. Elke situatie is anders, en soms zijn dingen niet zoals je verwachtte.. Dat maakt je geen slechte ouder.

  96. toch wil ik hier graag een reactie achterlaten.. ik ben geen moeder, ik heb geen kinderen en ik wil ze ook niet hebben.
    ik ben zelf een ongewenst kind. Ik ben het derde kind van mijn ouders, en ze hebben er nooit een geheim van gemaakt dat ik niet de bedoeling was. Dat ze niet op mij zaten te wachten. Als ik thuiskwam, mocht ik niet praten. als ik wilde vertellen over school, werd me het zwijgen opgelegd of dwars door me heen gepraat, alsof ik niet bestond. Alle aandacht ging naar mijn twee zussen, hun slimme wonderkind en het probleemkind. Ik moest op mijn kamer blijven en vooral doen alsof ik niet bestond.
    Mensen, denk alsjeblieft toch na voor je kinderen neemt. Jullie zeggen dat je spijt hebt van je kind. En geloof me, je kind gaat dat merken. Die komt er gebroken en zonder eigenwaarde uit, want ongewenst opgroeien is heel moeilijk. Dat gevoel, dat je nooit geboren had moeten worden, dat je beter dood kan zijn zodat je ouders, waar je toch heel veel van houd, eindelijk van je af zijn.. Dat is een verschrikkelijk, hartverscheurend gevoel.

    Het is geen beslissing die je zomaar moet maken. Per ongeluk zwanger worden, of een kind nemen omdat je partner het zo graag wil.. denk toch na over wat je dat kind aandoet, wat voor leven je het kan bieden. Je kunt je beslissing niet meer terug draaien. Je zit voor altijd aan het kind vast. Voor altijd. Zelfs als ze volwassen zijn.

    Door mijn jeugd wil ik zelf nooit kinderen hebben. Omdat ik weet dat ik geen goede moeder kan zijn en een kind niet kan geven wat het verdient, namelijk een liefdevol gezin.

  97. Dit verhaal zou ik zelf geschreven kunnen hebben. Het ongewenste gevoel is wat bij mij levenslang (65) blijft. Natuurlijk heb ook ik een houding van niets deert me nog meer, want ik heb alles meegemaakt wat slecht voor mijn ontwikkeling was als foetus, als baby, als kind als puber, als adolescent en als jong volwassen vrouw. Het is ook mijn grootste verdriet als het volle maan is, dat is gelukkig maar even.
    Maar…ik lijk door deze ervaringen een zo veel kritischer, zelfbewuster, empatischer, liever mens te zijn geworden dat ik een onwijs gelukkig bestaan heb opgebouwd. Zonder kinderen , maar met andere slachtoffers van ouders die maar baren zonder nadenken. En dat zijn er onwijs veel. Ik vind dat mijn leven er mooier door is geworden in vergelijking tot anderen die zeer gewenst zijn geweest. Niet dat ik het aanraad maar het is niet een ticket voor een verschrikkelijk bestaan.

  98. Wat is het een egoistische maatschappij geworden! Ikke, ikke , ikke! En wat als je 68 bent, en aan het verrotten bent? Vereenzamen!? helemaal alleen? Niemand die je op komt zoeken, omdat je zo graag’voor jezelf” wilde leven. Nou, we zijn op deze aarde om ons voort te planten>>>>>
    Reactie hierop.. Vele mensen geven aan dat het egoïstisch is als je geen kinderwens hebt. Feit dat je de keuze wel maakt, om later niet alleen te verrotten is in mijn beleving vele malen egoïstischer!

  99. Lieve vrouwen,

    Ik heb respect voor ieders mening en ervaring, maar vind het ook nodig om mijn geluid te laten horen. Omdat ik niet aan kinderen ben begonnen, op het moment dat mijn vriendinnen begonnen met baren, ben ik keihard afgewezen. Logisch ook, ik was een keiharde confrontatie voor het perspectief dat je niet zomaar een leefstijl moet volgen wat bijna iedereen volgt.
    Maar, het schrijnende vind ik het volgende. Mijn eigen gevoel kon ik nog wel in goede banen leiden, al deed het zeker wel pijn. Waar ik mij het meest aan stoor, is de reden waarom deze vrouwen aan kinderen begonnen.

    Voor de omgeving! Het perfecte plaatje creëren! Meedoen met de rest!

    Serieus, dat was de grootste reden. Ze zeiden het niet met zoveel woorden, maar ik kon uit vele gesprekken 1+1 prima bij elkaar optellen.

    Deze motivatie vind ik ernstig. Ook heb ik vrouwen meegemaakt die niet weten wat ze met hun leven aanmoeten en daarom maar begonnen aan het “nemen” van kinderen.

    Dit heb ik ook altijd als zeer treurig ervaren.

    Bestaan er nog moeders die om andere redenen aan kinderen beginnen? Moeders die zich goed voorbereiden en niet constant met hun camera bovenop de neus van hun baby zitten, zodat ze perfecte plaatjes op facebook kunnen plaatsen? Ik ken ze niet.

    Ze zijn in ieder geval schaars aanwezig.

    Alsjeblieft vrouwen. Denk na! Je kunt zoveel doen met je leven.

    Mocht dit toch kinderen krijgen zijn, doe het dan om de juiste redenen. We weten allemaal diep van binnen wel wat deze redenen precies zijn. Luister hier naar. Dank.

  100. Ik ben blij dat ik al in de puberteit wist: “Dit is niets voor mij, nooit kinderen voor mij”. Ik zag er nooit een voordeel in en alleen maar nadelen. En ik ben steeds meer bevestigd hierin naarmate de tijd vorderde. Ik ben inmiddels in de 40, maar werd misselijk gemaakt door de maatschappij die ze me toch echt door de strot wilde wringen en door andermans ellendige, krijsende, drukke kinderen. En daarbij komt hun grote mond ook nog. “Was ik er maar nooit aan begonnen” heb ik ook regelmatig gehoord van de mensen. Ik kan me daar nu echt alles bij voorstellen, ja. Tegelijkertijd veroordeelt de maatschappij een bewust kinderloos gebleven vrouw hard, wellicht omdat ze jaloers is op mijn heerlijke kinderloze bestaan waarin ik alles kan doen en laten wat ik wil? “Je krijgt er zoveel voor terug” (dus het gaat om het krijgen, wie is nu egoïstisch???), zeggen ze dan ook nog. Ja, strontluiers aan de lopende band, gekots, gekrijs, geen tijd voor zichzelf, stevige onkosten, geregel, zorgen, zorgen, zorgen, eeuwig achter een klein kind aan hobbelen, gedram, gezeur, gescheurd behang, hun grote mond, stress en bezorgdheid als ze weer eens om 4u ’s nachts nog steeds niet thuis zijn terwijl je al uren wakker ligt uit stress, verkeerde vriendjes die ze later meenemen, kleinkinderen die ze bij je willen dumpen, enz. Nee, dit is echt niet iets waar ik warm voor loop. Ik was altijd zo sterk om niet onder de druk van de maatschappij te bezwijken en zeg nu zelf, zo’n moeder als ik wil zo’n kind toch niet? Welk kind wil nu een moeder dat het kind absoluut niet wenst? Ben ik dan egoïstisch zoals de maatschappij meteen zonder eens goed te luisteren (vindt men moeilijk, men oordeelt snel) beweert? Nee hoor, alleen heel verstandig. Verstandig dat ik me nooit in die ellende heb gestort, want dan was het kind toch mooi niet bij mij opgegroeid omdat dat beter voor moeder én kind is. En nee, ik ben er niet verantwoordelijk voor dat anderen geen kinderen kunnen krijgen, ik ga geen kinderen voor anderen maken en ook niet ze op de wereld zetten voor hun pensioen later. Ja, ik kreeg van alles naar me toe geslingerd door de jaren heen hoor. Ik zou ook zoveel missen (wat dan???), maar ik mis echt niets hoor. Ik ben heel gelukkig dat ik ze niet heb.

    Mensen zonder kinderen blijken ouder te worden dan mensen met kinderen, dat zal vast niet voor niets zijn. Als mensen zich gelukkiger voelen met kinderen en het kind niets tekort komt, dan is het prima dat ze verwekt werden. Maar ik ben duidelijk een moeder die meteen al spijt zou hebben als ze het eruit geperst heeft. Gelukkig bestaan er goede voorbehoedsmiddelen en zelfs een mornin’-after in noodgevallen en is ook de vasectomie bij de man snel gebeurd (en bestaat er nog zoiets als abortus waar ik dan voor zou kiezen). Maar ik zou nog eerder aan geheelonthouding doen dan het risico te lopen een baby eruit te moeten gaan persen. Mijn relatie en huwelijk heeft nooit onder de ellende van een kind geleden, we hebben het heel gezellig samen en zijn heel tevreden met ons kinderloze bestaan. Van het geld maken we mooie reizen en we hoeven ons niet te pletter te werken voor kinderen. En elke avond op de bank is heerlijk ontspannen. Ik ben tegenwoordig zelfs zover dat ik niet meer op bezoek ga bij mensen met kinderen onder de 10 jaar en dat ik ze zelfs weerde op de bruiloft. Het was onze bruiloft, niet die van anderen. Dat ze dan niet komen opdagen? Nou, een kleine, intieme bruiloft vond ik geweldig. Uiteindelijk werden de moeders met kinderen toch niet mijn beste vriendinnen omdat ik dat eindeloze gezever over hun erg kleine wereldje van kinderen, luiers, enz. van hun en collega’s niet meer trok. Tot hele bevallingen aan toe werden me nog getoond, tot in detail. Nee, daar stond ik niet op te wachten. Ik heb gewoon nooit rammelende eierstokken gehad, het was al heel vroeg een uitgemaakte zaak voor me. Mijn man moet er ook niets van hebben, dus hij zocht bewust een kinderloze vrouw uit die ook niet zou gaan zeuren om kinderen. Als ik leuke mannen zag en ze hadden kinderen, dan besloot ik al meteen dat ik hier niets verder mee wilde, ik wilde duidelijk een kinderloze man.

    Ik vind het goed dat het eens onder de aandacht wordt gebracht dat het geen roze wolk is, dat leuke baby’tje dat opgroeit. En dat die lieve schatjes van hun nog heel wat ellende en zorgen gaan brengen, maar ze krijgen er toch zoveel voor terug. Nou, ik krijg dat ook van mijn trouwe, lieve en rustige hond, daar heb ik geen kind voor nodig. Niemand mag oordelen dat het niet hoort, spijt hebben van je kind(eren), het is een gevoel en mensen hebben recht om dat gevoel te hebben, vind ik. En daarbij hoeft het kind toch niets tekort te komen.

Reacties zijn gesloten.