|
|
Home | Relatie | Wel of geen kinderen,
weet je het wel zeker?
Wel of geen kinderen, weet je het wel zeker?
 Je
denkt over een kind, maar wil je het echt? Is het puur moederinstinct
of komt de wens 'van buitenaf'? Waar komt die kinderwens precies vandaan? En ook in het geval dat je geen kinderen wilt, vragen we je of je het
wel zeker weet. Of wordt je beslissing ingegeven door andere, externe
factoren? Vandaag de dag is kinderen krijgen niet vanzelfsprekend meer. Maar als
vriendinnen, zussen en kennissen op grote schaal beschuitjes met muisjes
gaan trakteren, kan de kinderwens zich opdringen. Maar is die wens ook
echt? Is het de diepe, intieme wens om een nieuw wezentje, een nieuwe
persoon op de wereld te zetten en om die onvoorwaardelijk al je liefde
te schenken? Of zijn er andere factoren in het spel? En ook in het geval
het zien van deze kleine wezentjes van vriendinnen of kennisjes je juist
doet denken dat je er nooit aan gaat beginnen, kun je je afvragen waarom
je dit denkt.
Vroeger was het betrekkelijk eenvoudig. Je trouwde en kreeg kinderen. Nu hebben vrouwen meer mogelijkheden om te kiezen. En meer mogelijkheden
om zichzelf te ontwikkelen. In de maatschappij maar ook op het persoonlijke
vlak. We hebben de vrijheid onze keuzes te overdenken, om na te denken
over onszelf en over wat we willen. En deze vrijheid die ons bewuster
van onszelf maakt, brengt ongetwijfeld moeilijkheden met zich mee. Zo
kan de beslissing van 'kinderen of niet?' veel twijfels, onzekerheid en
pijnlijke momenten met zich brengen.
Vooral als de tijd gaat dringen (tegen de veertig als de biologische
klok een rol gaat spelen) kan de vertwijfeling groot zijn. Om te begrijpen
wat je eigenlijk wilt, moet je diep in jezelf kijken en naar je hart durven
luisteren. Maar al te vaak hebben we daarom de neiging om ons achter oppervlakkige
beweegredenen te verschuilen.
Soms blijkt de kinderwens helemaal geen kinderwens van jezelf te zijn,
maar de wens van anderen. De wens van ouders die het niet kunnen laten
om elke keer als ze je zien enthousiast uit te roepen waar hun kleinkind
nu blijft. Of soms blijkt het de wens van hem te zijn die je het als het
ware oplegt ervoor te zorgen dat zijn bloedlijn wordt voortgezet. Andere
keren is het meer de wens om erbij te horen, om te zijn zoals de andere
vrouwen om je heen.
Het kan ook zijn dat het wel duidelijk is dat er geen sprake is van moederinstinct,
van een diepe wens om een kleintje op de wereld te zetten. Maar in dat
geval kan het moeilijk zijn om voor jezelf te accepteren dat jij eigenlijk
geen kinderen wilt. Argumenten als 'het zou het einde van mijn carrière
zijn', 'we hebben er niet genoeg geld voor' of 'het is toch geen wereld
om een kind te krijgen' worden dan graag aangevoerd. Niet zelden steken
in dit geval ook schuldgevoelens de kop op. Ben je egoïstisch als
je geen kind wilt? En wat als je de familielijnen hier stoppen? Is het
niet je plicht om voor de voortgang daarvan te zorgen?
Er kunnen ook andere dingen meespelen. De angst voor de verandering van
je lichaam, de angst om naast vrouw ook moeder te worden, om niet sexy
en verleidelijk meer te zijn. Of misschien wel het idee dat je relatie
nog niet klaar is voor een nieuw lid in het gezin.
Kortom, achter de wens om wel, of niet, kinderen te willen, gaan heel
veel andere dingen schuil. Zinnetjes als 'zonder een kind voel ik me niet
compleet' of 'een kind is het cement van een relatie' kunnen hele werelden
verbergen. De beslissing of je wel of niet een kind wilt maakt heel wat
los, zeker als je de moed hebt om diep in jezelf te kijken.
Wat vinden jullie ervan? Hebben jullie met dit vraagstuk geworsteld? Of worstelen jullie er nog mee? Of heb je inmiddels een kind en zie je
nu duidelijker wat je ertoe heeft aangezet? Deel je ervaringen met ons
en mail je reactie via het onderstaande venster. Vermeld er wel even de
titel van dit artikel bij ('wel of geen kinderen, weet je het wel zeker?').
|
reacties van trendystylers
|
Ben nu 41 en weet vanaf mijn 25 al zeker dat ik
geen kinderen wilde, mijn man wist dit ook, maar na een relatie van
21 jaar, is zijn biologische klok zo'n beetje ontploft en heeft hij
onze relatie verbroken. Ik zit nu alleen in een veel te groot huis
en hij is weer terug bij zijn ouders. Het is allemaal net vers gebeurd
en ik ben er kapot van, wist zeker dat we de ware waren voor elkaar,
maar zijn kinderwens werd ineens te sterk.
Ik ben eigenlijk nog te perplext om het een plaatsje te geven en heel
erg op zoek naar een verklaring! Zit hij in een midlife of wil hij
even genieten van zijn vrijheid? Hoop nog steeds dat hij terugkomt
en zich heeft vergist. Dat hij over die kinderwens heen kan stappen!
Niet erg realistisch, ik weet het, want ik moet door, maar hoe??? |
| Kinderen of niet? Zo zwart-wit is die vraag. Het
is ja, of nee. Je kunt nu eenmaal niet halverwege besluiten om het
kindje weer terug in je 'doos' te stoppen, zoals Carice van Houten
tegen beter weten in probeerde in 'De Gelukkige Huisvrouw'. Door voorbehoedsmiddelen
en een ontkerkelijkte samenleving hebben we nu die keuze. Fijn, zou
je zeggen, maar zoals hier te lezen is wordt die keuze er niet makkelijker
op. Mijn oma volgde niet meer dan de basisschool, ging naar de kerk,
trouwde, kreeg kinderen en kleinkinderen, en dat was het wel zo'n
beetje. Ik zeg niet dat dat geen goed leven was of dat ze zich ongelukkig
voelde, want dat weet ik niet. Maar om nu te zeggen dat ze enorm veel
keuze had, nee. We moeten ons realiseren dat dit nog helemaal niet
lang geleden is, zo'n 50 jaar. Toch leef ik, haar kleindochter van
bijna 31, inmiddels in een heel andere wereld. Ik heb gestudeerd,
gewerkt, gereisd, heb een geweldige partner, een leuk huis. Alle opties
liggen open en the sky is the limit! Wanneer ik aan het leven van
mijn oma denk, krijg ik het spaans benauwd. Maar: Ik word ook rustig.
Want ik zie voor me hoe ze er altijd voor me was wanneer ik uit school
kwam en zorgde dat er altijd net die snoepjes waren die ik lekker
vond. Dat ik de dag van me af kon praten voordat mijn gestreste moeder
me kwam ophalen voor een ritje naar de supermarkt een naar huis. Ik
denk dus dat de vraag beter omgebogen kan worden van 'wil ik wel of
geen kinderen' naar: 'wat voor leven wil ik nu eigenlijk', en daaruit
voortvloeiend, 'wat voor leven kan en wil ik mijn kind geven'. Essentiele
vragen voor het geluk van een kind. Ik vind kinderen superleuk en
iedereen om mij heen zegt dat ik een prima moeder zou zijn, maar zelf
weet ik het zo net nog niet. En dat heeft eerst en vooral met praktische
zaken te maken. En dan heb ik het over absoluut basale zaken. Met
een zich terugtrekkende overheid, een slecht geregelde kinderopvang
en weinig ideale carrieremogelijheden voor werkende moeders, komen
er enorm veel moeilijke zaken en verantwoordelijkheden op je af. Naast
het hele fysieke gebeuren. Ik vind dat nogal wat en zie hoe veel vrouwen
om me heen hiermee worstelen. Voordat het vrouwen op diverse maatschappelijke
fronten makkelijker wordt gemaakt, durf ik het daarom dus gewoon niet
aan. Dit zal discussie opleveren met mijn vriend, maar ik weet zeker
dat mijn oma, had ze nog geleefd, mij gelijk had gegeven. Chapeau
dus voor iedereen die de sprong wél waagt. |
Ik ben er inmiddels alweer vijf jaar uit. Toen
ik net 25 jaar was twijfelde ik nog enigszins en liet ik de vraag
'wel of geen kinderen' open. Na een relatiebreuk wist ik het zeker:
ik wil nooit kinderen. De redenen zijn te veel omvattend om op te
noemen. De primaire reden is het gegeven dat ik niet van kinderen
hou. Ik vind het soms wel lastig als ik aan het daten ben. Dan zie
ik een leuke man en dan denk ik: nu maar hopen dat hij net als ik
geen koters wil! Maar ja, te veel mensen denken gewoon dat het 'erbij
hoort' of zijn er vaag over. Ik vind dat wel frustrerend, want dat
zijn juist de mensen die over vijf jaar last van een rammelende 'baarvader'
hebben. Ik denk soms na over dat zogenaamde risico wat je zou nemen,
als je besluit geen kinderen in de wereld te zetten. Welk risico neem
je in vredesnaam als je een interessant, vreugdevol leven voor jezelf
creeërt? Het klinkt misschien gek, maar als ik er ooit achterkom
dat ik toch kinderen in mijn leven mis en ik i!
nmiddels te oud ben- pech gehad. Mag ik fouten maken? Wat is het drama?
Je kunt in je leven nu eenmaal niet alles krijgen wat je wilt. Je
kunt niet rouwen om kinderen (als volledige, volwaardige en unieke
personen) die nooit geboren zijn. Je kunt alleen rouwen om een soort
ideaal wat je in je hoofd hebt, maar dat is niet echt. Kinderen zijn
bovendien geen magische weg naar geluk. Maar ja, dat is mijn grootste
'kwaal': ik ben gewoon veel te nuchter voor al dat romantische gedoe.
Ik hou niet van traditionele bruiloften en niet van koters. Heb niets
met al dat overdreven gedoe. Ik heb liever een lieve vriend waar ik
een goed gesprek mee kan hebben, en een dikke vette zindelijke kat
die minimaal 10 uur per dag doorslaapt. :p
De Eeuwige Student
|
Het brengt inderdaad moeilijkheden met zich mee
als je bewust kiest om kindvrij door het leven te gaan. Ik weet vanaf
mijn 15e dat ik geen kinderen wil maar je krijgt wel een stempel.
Waarom? Is het dan zo normaal om wel kinderen te nemen? En dat in
deze tijd waar men met de benen van deze aardkloot afhangt. Een kind
krijgen is allang geen wonder meer.
Beseft men niet dat het een keer op zal moeten houden met maar door
produceren van mensen. Dat en het feit dat ik ook geen kindermens
ben was mijn beslissing om er niet aan te beginnen. Maar daar hebben
maar weinig mensen begrip voor. Je MOET kinderen leuk vinden anders
hoor je er niet bij. Je mag wel zeggen dat je niet van dieren houdt
maar als je niet van kinderen houdt spoor je niet. Hoezo?
Heb het altijd eerlijk aangegeven bij partners waar ze aan toe waren.
En het valt me op dat niet een man er een probleem van maakte. En
ik hoor regelmatig de uitspraak; Ik wou dat ik er nooit aan begonnen
was. Of; ben jaloers op jou. Maar men zegt het altijd als zijn/haar
partner het niet kan horen.
Nou nou, waar ben je dan mee bezig zeg.
Ik ben nu 56 en heb nog nooit spijt gehad van mijn beslissing. |
Fijn om te lezen dat er zo veel vrouwen zijn die
twijfelen. Om me heen hoor ik toch meer verhalen van vrouwen die zeker
weten kinderen te willen ( of ze al hebben) of het zeker weten niet
willen. Ik ben geloof ik een beetje een geval apart. Van jongs af
aan ( 13, 14 jaar) droomde ik van een gezin. Een groot gezin het liefst,
ik wilde er wel vijf. Dat was ook een van de eerste dingen die ik
tegen mijn man zei toen ik hem ontmoette. Maar 3,5 jaar geleden ben
ik heel erg ziek geworden; depressief. Mijn hele wereld stond stil,
ik moest kijken naar wat ik nou echt wil en lief zijn voor mezelf.
Nu zit ik een stuk beter in mijn vel, maar moet blijven opletten.
Vlak voordat ik depressief werd zijn we begonnen met een kindje proberen
te krijgen. Tot nu toe is dat nog niet gelukt. Echt ons overdreven
ons best doen we er ook niet voor. Ik baal als ik weer ongesteld ben
geworden, maar stap er ook snel over heen. Ik vind mijn leven fijn
zo, en als ik op mijn neefje van een jaar!
pas vind ik dat leuk maar ook een hoop gedoe. Als ik naar vriendinnen
kijk met kinderen, dan gaat het nergens anders over of ze klagen dat
het zo zwaar is. Zo wil ik niet worden, ik wil mezelf niet nog een
keer kwijt raken! Van een overtuigde "ja ik wil kinderen"
ben ik nu een soort van twijfelgeval geworden. En dat vind ik vreselijk
moeilijk want ik voel te tijd wel dringen ( ik ben 32 jaar)..... |
Goed artikel. De vraag wel/geen kinderen speelt
vroeg of laat denk ik bij iedereen. Ik vind het belangrijk om te luisteren
naar mijn eigen gevoel. Dat vind ik al moeilijk genoeg. Als ik naar
mijn omgeving luister dan word ik daar niet gelukkig van. Zit op mijn
werk met veel vrouwen van ongeveer gelijke leeftijd, in de 30, die
aan kinderen beginnen en ik ben blij voor ze als het allemaal goed
gaat, maar kan soms geirriteerd raken over de meningen van/over andere
vrouwen en de overdreven aandacht ervoor. Ieder moet voor zichzelf
bepalen hoe hij/zij erin staat. Als je al kinderen kunt krijgen, want
dat is helemaal niet vanzelfsprekend lijkt me. Zelf heb ik een lange
relatie met een man die nooit echt een kinderwens heeft gehad. Maar
de vraag speelt gezien onze leeftijd. Ik heb zelf ook nooit bewust
hier over nagedacht, maar het ook nooit uitgesloten. Ik ben tevreden
met mijn leven en partner, maar ben opeens verliefd geworden op een
ander. Een onmogelijke verliefdheid!
, maar merk dat ik nu plotseling serieuzer nadenk over kinderen krijgen.
Niet dat ik denk dat de wereld zit te wachten op nog meer mensen.
Ik denk namelijk dat ik ook gelukkig kan zijn zonder kinderen, maar
realiseer me vooral dat het belangrijk is dat, als je een beslissing
maakt, je beide de wens hebt om samen een kind op te voeden. |
| Ik weet al een tijdje dat ik kinderen wil en liefst
voor mijn 30ste, maar heb heel lang gestudeerd en dus is het er tot
nu toe niet van gekomen. Ik ben ondertussen 28 en heb een relatie
met een toffe man, maar hij weet niet of hij wel kinderen wil. Onlangs
hebben we er nog eens een gesprek over gehad en hij vraagt mij om
hem te vertellen waarom ik zo graag kinderen wil. Het enige probleem
is dat ik niet weet waarom. Het is een wens dat zo hard in me leeft
dat ik het pijn doet elke keer hij het in twijfel trekt. Omdat ik
het intens voel dat ik kinderen wil, volgt dan met waarom voel je
het zo intens. Hij zoekt altijd redenen en verklaringen en als ik
de juiste zou kunnen geven, zou hij zich wel kunnen bedenken, maar
ik heb geen idee waarom ik het zo intens wil. |
| Kan iemand mij vertellen waar dat "gevoel"
vandaan komt? bestaat dat oergevoel, moederinstinct nou echt?? ik
was er heilig van overtuigd van niet, maar nu ik onder ogen probeer
te zien waar dat vreselijk onrustige en ik-weet-niet-wat-ik-wil-gevoel
vandaan komt...kom ik steeds bij:...ik denk dan ik gewoon een kindje
wil..MAAR met mijn hoofd kan ik helemaal niet zoveel verzinnen WAAROM
ik dat wil. Ik zie eigenlijk heeeeeel veel nadelen en "het lijkt
me gewoon leuk" als enige voordeel. Zo raar, want toch lijkt
mijn lijf? of mijn gevoel? het echt te willen..kan dat?????Ik vind
het zo raar! |
jeetje,
ik ben 22 en zielsgelukkig met mijn partner van 28. Hij is er zeker
van dat hij kinderen wilt, voor zichzelf, en voor de familie. mijn
schoonmoeder zou graag oma worden.
ik daarintegen heb nooit wat met kinderen gehad, ikk verafschu alles
onder de 14.
ik weet heel zeker dat ik absoluut geen moeder wil worden en lekker
wil kunnen doen en laten zonder rekening te houden of oppas te regelen
voor kinderen...
mijn vriend en ik zijn een superteam, onze levens versmolten tot diep
in onze harten...
maar toch rest er die angst, er is geen tussenweg tussen wel of geen
kinderen...
hoop dat het hiermee niet eindigd. wachten tot ik zijn leeftijd heb,
duurt voor hem te lang.
we hebben het er vrij regelmatig over en zoeken ook troost bij elkaar.
maar hoe dan ook. het blijft tussen ons in staan.
ik hoop dat de natuur dit oplost. ben zo bang hem hierom te verliezen......... |
Ik ben een oudere man, en heb altijd wel een kinderwens
gehad. Ik heb 20 jaar een relatie met een vrouw met 3 kinderen gehad.
Ik heb mijn kinderwens eerst een paar jaar uitgesteld, omdat de gezins-situatie
erg moeilijk was. Later is het niet meer gelukt om samen kinderen
te krijgen. Ik heb daar de afgelopen jaren steeds meer last van gekregen.
Ben stik jaloers op mannen van mijn leeftijd met kleine kinderen,
kan zwangere vrouwen bijna niet zien. Mijn stiefdochters hebben nu
allebei een baby gekregen, en ik heb het gevoel dat hun de kinderen
gekregen hebben die ik voor hun niet heb gehad. Ik heb die relatie
met hun moeder daarom verbroken. Ik zie wel dat mijn tijd om vader
te worden in rap tempo verstrijkt ( of is die al verstreken? ), maar
als ik gek op een vrouw ben dan is de wens dat ze zwanger wordt zo
levensgroot, dat als ik weet dat dat niet kan, ik niet weet wat ik
bij haar doe en de relatie verbreek. En ik kom best vrouwen tegen
die jong genoeg zijn om nog k!
inderen te krijgen, maar die schrikken terug als ik vertel dat ik
10 jaar ouder ben als dat ze denken.
Ik voel me ook niet zo oud, ik studeer, loop marathons, kan nachtenlang
feesten.
Als ik me bedacht heb dat ik het los moet laten dan loop ik meestal
meteen tegen een man aan die er jaaaren ouder uitziet en met een zwangere
vrouw aan het paraderen is. Help! |
ik ben nu 32 en ik worstel nog steeds nu al ongeveer
2 jar met de gedachte wil ik een kindje .me man wil dit wel heel graag
wat ook meespeelt we hebben veel problemen gehad en zijn uit elkaar
geweest en dat was ook de rede dat k geen kind op de wereld wou zetten
.maar nu speelt het nog steeds die gedachte hoe zou ons kindje eruit
zien van ons samen hoe zou het zijn
is dit wat ik echt wil k kom niet tot een keuze en weet niet wat k
wil en dat maakt t allemaal lastig .werk partime dus tijd genoeg voor
een kindje als k ben winkelen kijk k altijd ff bij de babyspullen
erg leuk.hoe kom ik hier uit?????want de tijd dringt nu toch ook wel
. |
Voor mij was het al heel snel duidelijk dat ik
kinderen wou, en ja hoor, ik kreeg 2 schatten van kinderen.
Toen de jongste bijna 2 was, liet mijn (ondertussen ex-)man ons in
de steek. Beide kinderen hebben hun problemen en op dat moment had
ik mijn handen meer dan vol met de kinderen, mijn werk en mijn huishouden.
De jongste heeft sinds zijn geboorte behoorlijk wat gezondheidsproblemen.
Nu zijn gezondheidstoestand stabiel is (hij is ondertussen 8 geworden),
klinkt mijn kinderwens weer heel luid. Ik wil nog een derde kindje!
Een goede vriend van mij vindt mij egoïstisch, omdat ik nog een
3de wil: waar ga ik het te slapen leggen, waar moet het naar toe terwijl
ik ga werken, niet fair tov de kinderen die ik al heb,...
Misschien ben ik wel egoïstisch, omdat ik wel een kind wil, maar
(op dit moment) geen man kan toelaten in mijn leven? |
bedankt voor dit artikel.
diep in mezelf gaan graven...vertwijfeling...hoe herken je de diepe
gevoelens dan of je wel/geen kind wil?
vrienden en familie lachen me uit, als ik de vraag stel wat hun beweegredenen
waren om wel of geen kind te willen. ik wil mijn werk, hobby's en
gelukkige leven zonder kids niet opgeven...ik weet zeker dat het ouderschap
me zwaar gaat vallen. ik ben te bezorgd, te egoistisch en te blij
met hoe mijn leven nu is.ik zou niet weten hoe ik het allemaal moest
regelen een kind.
|
Ik weet zeker dat ik geen kinderen wil en mijn
vriend ook. We zijn daar samen volstrekt over eens. Het enige probleem
is dat de omgeving daar niet altijd over eens is en zich behoorlijk
ermee blijft
bemoeien.
De beslissing om geen kinderen op deze wereld te zetten heb ik in
mijn jaren twintig bewust gemaakt. Toen had ik voor mezelf besloten
om geen kinderen te krijgen en zelfs niet te trouwen. Ik beschouw
het als een geschenk dat ik wel de liefde in mijn leven heb tegengekomen
dat zo goed bij mij past. Maar trouwen zal ik toch niet doen ondanks
alle romantiek wat het oproept.
Tegenwoordig is samenwonen een fijne alternatief. En kinderen krijgen
een keuze en geen must. En gelukkig kan ik die keuze maken. In het
land van herkomst zou maken van die keuze veel negatieve gevolgen
hebben voor een vrouw. Ik ben blij dat ik onderdeel uitmaak van Nederlandse
samenleving en een invulling kan geven aan mijn leven.
Ik weet zeker dat er nog meer vrouwen zijn die mijn mening delen.
Vriendelijke groeten van Lana |
| Ook bij mij, vrouw van 37, heeft de twijfel pas
de laatste 1 a 2 jaar toegeslagen. Voor die tijd wist ik namelijk
heel zeker (al vanaf dat ik 10 was ofzo), dat ik GEEN kinderen wilde.
Nooit getwijfeld. Tot voor kort dus... Baal er ontzettend van, want
hier zit ik nu niet meer op te wachten. Als ik 10 jaar jonger was
geweest, ok, maar nu?? Ik weet niet hoe sterk het gevoel moet zijn
om er aan toe te geven, hoe moet het voelen als je echt een kind wilt??
Ben bang om zo op het laatste moment iets te moeten kiezen (als er
uberhaupt nog iets te kiezen valt natuurlijk, dat weet je ook niet).
Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben! Veel herkenbare verhalen..
|
| Ik Ben bijna 29 en ik ga dit jaar trouwen. Nu
speelt de vraag al een tijdje wil ik kinderen ja of nee. Voor mijn
vriend hoeft het niet. Zelf ben ik erg in de war of ik ze wel of niet
wil. In het begin was de kinderwens en om moeder te worden erg sterk
maar al een paar maanden heb ik het gevoel dat ik ook zonder kinderen
gelukkig zou worden. Ik zit er ook al over na te denken om me te steraliseren
maar ben er dus nog niet uit of ik wel of geen kinderen wil. Wie heeft
dit ook? |
| Veel herkenning. Bijna 33 en na jaren "zeg
nooit nooit" kan ik inmiddels steeds meer een toekomstplaatje
voor me zien mét kinderen. Maar mijn man zegt nog steeds "nooit"...
De keus is dus eigenlijk gemaakt. Want kinderen krijg je samen.
|
MY GOD!!!! Het is zoooo moeilijk...
Ik heb altijd gezegd dat ik geen kids hoef...maar tot mijn eigen grote
schrik begin ik babys leuk te vinden..en lijkt het me opeens heel
leuk om een gezin te hebben om voor te zorgen. Gezellig met 1 of 2
kids, ook nieuwschierigheid over hoe een mixje van ons eruit zal zien.
(mijn vriend zegt dat het misschien toch oerinstinkten zijn, voortplanting..)
Maar er is ook een grote angst. Het is ZO'N GROTE verantwoordelijkheid!!
Je moet een MENS opvoeden tot een goed persoon!! Er zijn zoveel voors
en tegens!
Gelukkig heeft mijn vriend met beide opties geen moeite! de schat.
En hij is zooooo leuk met kids. Beter dan ik....
Ik ben er ook nog niet over uit. Maar 1 ding weet ik wel; Mijn omgeving
(inclusief zeurende ouders en familie) heeft hier geen invloed (meer)
op. Eerst trok ik me dat meer aan. Nu niet meer. Dit is onze beslissing.
Want als ik sommige mensen met hun kids zie denk ik echt; Het was
beter geweest als jullie niet aan kinderen waren begonnen....
|
Ik ben 29 en heb vanaf een jaar of 14 altijd gezegd
geen kinderen te willen. Heel lang was ik erg fanatiek in het opsommen
van honderden redenen waarom je beter geen kinderen zou moeten krijgen.
Het is zo'n gewoonte geworden om als mensen vragen wanneer ik aan
kinderen ga begingen te antwoorden dat ik er zeker geen wil. Mensen
die mij kennen vinden het nu ook niet meer dan normaal dat ik geen
kinderen wil. Maar de laatste maanden begin ik hierover te twijfelen.
Ik dacht op een gegeven moment dat ik zwanger was en was zelf verrast
dat deze gedachten mij een warm gevoel gaf en niet benauwd maakte.
Sindsdien twijfel ik er enorm aan. Ik kan hierover ook met niemand
praten doordat ik altijd zo fanatiek was hierin. Ik durf het al helemaal
niet aan men vriend te vertellen. we zijn bijna 6jaar samen en hebben
altijd gezegd geen kinderen voor ons en ik zou het erg smerig vinden
van nu eventjes van mening te veranderen en ons leven overhoop te
gooien. Het moeilijkste vind ik nog heet fijt dat ik niet zeker weet
wat ik wil. is dit een opflakkering die wel weer overgaat of gaat
het verlangen alleen maar toenemen? Ik durf er ook niet over te praten
tot ik er voor mezelf uit ben.!
Maar hoe kom ik hier uit? Is er iemand met een soortgelijke ervaring
en wat heb jij dan gedaan? |
| Tja heb ook geen moeder gevoelens... eigenlijk
neig ik meer naar de niet kant dan naar we wel kant ook nu in mijn
directe omgeving kids heeft of aan de tweede gaat beginnen. Ik zie
vooral de negatieve kanten van kinderen maar dat zeg ik niet met zo
veel woorden. Ondertussen denk ik er wel voortdurend aan. Wist ik
maar dat ik ze NIET wilde ipv dat ik het niet weet. Ik wacht nu op
een gevoel waarvan ik niet weet wat voor een gevoel dat is en of dat
ooit wel zal komen. Moeilijk hoor. Fijn om te lezen dat meer vrouwen
hier mee worstelen. In real live hoor je er toch weinig over...
|
Ik ben 31 en ben heel zeker dat ik geen kindje
wil owv de omgeving, maar gewoon omdat ik het zorgende in mij voel
om een leven van een kindje zo mooi mogelijk te maken. Om een gelukkige
persoonlijkheid aan hem/haar te schenken.
Ik kreeg half jaar geleden een tutje van mijn partner samen met babyshirtjes
en sokjes. De afspraak voor IVF (probleem partner) was gemaakt. We
droomden stiekem over namen :-)
De dag van afspraak wou mijn partner niet meer, hij heeft al een dochter,
was genoeg voor hem. Heb nog met hoop tot kwartier voor afspraak gewacht.
Sindsdien wil ik even geen babies meer zien. Huil elke keer ik tutje
vast neem, me van facebook af gehaald om de new born foto's van vriendinnen
niet te hoeven zien
.
Wou relatie nog een kans geven, het positieve ervan in zien. Mij gezond
inzetten voor zijn dochter, plopsa mee bezoeken, haar tussen alle
echte mama's van school halen, in babybadje van het zwembad met haar
zitten. Omdat dat verwacht wordt van een vriendin van haar papa. Desondanks
ondankbaarheid van echte mama, die me nooit heeft kunnen uitstaan
(ook al heb'k niets met hun relatiebreuk te maken)
Lukt me allemaal niet meer , huil veel... relatie is stuk, morgen
verhuis is. Mijn partner begrijpt de relatiebreuk niet. Was via google
op zoek naar verhalen en kwam op dit artikel terecht.
Ik hoop ooit nog eens m'n eigen gezinnetje te hebben, met een papa
die er met mij echt voor wil gaan. Sorry als dit een zeurverhaal is.
|
| de eerste keer dat ik zanger was,wou ik dol graag
dat kindje.kreeg helaas een miskraam.de tijd er naa was de drang om
weer zwanger te worden hoog tot huilbuien en frusturaatie toe was
ook ongekukig dat het maar weer niet zwanger werd.zijn nu 9 manden
verder heb de laatste 3 maanden alleen maar twijfel over me zelf mijn
vriend alles eigenlijk,het voeldt niet meer zo goed het idee een kindje
krijgen.help |
| Ben ik blij dat ik niet alleen ben met zoveel
twijfels...Ik ben nu bijna 31 en toen ik jonger was wou ik zeker kinderen.Nu
ik wat ouder ben en een goede carriere heb uitgebouwd wordt het hoe
langer,hoe moeilijker om de beslissing te nemen.Ik ben niet het type
huismoedertje,maar wil hier later ook geen spijt van krijgen.Uiteindelijk
is het leven ook meer dan werken alleen.Mijn vriend,met wie ik bijna
5 jaar samen ben heeft een grote kinderwens en vindt het egoïstisch
om alleen voor jezelf te leven.Hij komt dan ook uit een cultuur waar
familie op de eerste plaats komt.Ik hou van hem en wil hem zijn kinderwens
niet ontzeggen,maar ben zoooo bang om de gevolgen in mijn verdere
leven en mijn werk,dat ik heel graag doe.Het is een beetje een mannenwereld
en ik wil niet zo'n typisch vrouwtje worden dat alleen nog achter
de kookpotten staat en kinderen verzorgd...Ik ben ook bangom zelf
te verandere,want dat hoor je constant van mensen die wel kinderen
hebben.Ik hoop dat ik er snel uitkom,want het klokje tikt verder....Ben
wel blij dat ik niet alleen ben.
|
ik wil even reageren,
Heb zo'n beetje de verhalen gelzen en ik ben moeder van 4 kinderen.
nu is me relatie gebroken en heb ik nog steeds geen spijt van me kinderen.
maar jullie hebben het allemaal wel over het willen van kinderen maar
of je nu wel of geen kinderen wilt maakt niet uit want een wil (neem)
je niet maar die krijg je |
Allereerst vind ik dit een super topic! Heel herkenbaar
ook! Ik ben 24 jaar en de laatste tijd ook heel vaak bezig met de
vraag: wil ik kinderen? Zeker omdat mijn vriend ze graag wil. Ik ben
echter bijna zeker dat ik nooit mama zal worden.
Net zoals heel veel reacties hier in dit topic heb ik al van kleinsaf
het gevoel dat dit niks voor mij is (net zoals er mensen zijn die
al van kleinsaf weten dat ze later wel kinderen willen). Ik heb ook
nooit interesse gehad in kinderen en vind baby's eigenlijk ook helemaal
niet schattig. Ik vraag me wel af of ik van mening zou veranderen
als ik zou gaan babysitten ofzo en ik meer met kindjes in contact
zou komen... Zwangere vrouwen in mijn omgeving hebben echter het omgekeerde
effect: verhalen over bevallingen, afkolfmachines, borstkompressen,
...daar krijg ik kippenvel van.
Mijn vriend houdt wel heel erg van kindjes, maar hij weet dat ik er
waarschijnlijk nooit zal willen. Hij zegt wel dat het niet zo erg
is, ma ik vraag me af of het ons niet uit elkaar zal trekken als meer
mensen in onze omgeving aan kinderen beginnen. Ik heb het er trouwens
vaak ook heel moeilijk mee dat ik de reden ben dat hij nooit kinderen
zal hebben.
Ik denk dat naamate ik ouder wordt het steeds moeilijker zal worden.
De omgeving zal beginnen vragen waar kinderen blijven, vrienden zullen
kinderen hebben en hier de meeste van hun tijd insteken,... Onze maatschappij
bekijkt vrouwen die geen kinderen willen nog steeds met een scheef
oog, dat is gewoon zo. Soms zou ik willen dat ik op een ochtend wakker
wordt en denk; ik wil een kind! Het zou gewoon veel makkelijker zijn
denk ik (waarmee ik niet bedoel dat kinderen opvoeden makkelijk is),
maar aan de andere kant wil ik gewoon heel trouw blijven aan mijn
(lege) buikgevoel:)... |
| Hoi ik ben Mieke een gescheiden vrouw van 37 met
2 kinderen uit mijn huwelijk. Ik ben inmiddels dolgelukkig met mijn
9 jaar jongere vriend, waar ik onwijs veel van hou. Ik zou dolgraag
nog een 3e kindje met hem willen maar hij wil geen kinderen. Ik merk
dat ik daar erg verdrietig over ben en kan het idee niet loslaten.
Zijn er meer vrouwen met dit dilemma..... |
Hallo wel of geen kinderen,weet je het wel zeker?
Ik weet het namenlijk wel zeker.Ik wil al een behoorlijke tijd een
kindje.Maar dat ik het graag wilde brak mijn relatie.In middels zijn
we nu 4 jaar verder,en woon ik weer samen met een heerlijke en lieve
man.We zijn nu dik 2 jaar samen en wonen een jaar samen.Hij is 33
en ik ben 29.Maar zo dra het nu over kinderen of trouwen gaat,(dan
hoef ik er niet eens zelf over te beginnen)Sprinkt hij in de aanval,
en moet hij er zeker voor loopig nog niet aan denken.Een gesprek hier
samen over hebben,(heb ik ook geprobeert)maar er wordt verlegen gezecht
dat hij het nog niet wilt.En als ik dan zeg dat we dan een probleem
hebben,wordt er gouw over wat anders gepraat.Ik wordt er gek van!!!!Ik
wil het wel!Maar hoe kan ik hem nu eens naar me laten luisteren!Ik
weet zeker dat wij voor elkaar gaan.Maar hier moeten we toch over
kunnen praten?Hoe kun je tot elkaar komen hier in?En het is met trouwen
het zelfde.Te duur zecht hij.En tlaar is het gesprek weer.Ik wil hem
ook niet tegen de muur jage!
n,of op vokken.Maar kom op.Wie kan mij helpen hier in?Heeft er iemand
tips?Of ben ik de enige met zo'n man?HELP???!!!!! |
Ik ben nu bijna 30 en wil geen kinderen. Althans
ik zeg altijd: 'ik zeg nooit Nooit'. Maar nu iedereen om me heen kinderen
krijgt, denk ik soms: 'is dat ook niet iets wat ik wil?'. Wanneer
ik er over nadenk, weet ik zeker dat ik het niet wil. Het lijkt allemaal
zo leuk en gezellig, maar ik hoor ook andere verhalen. En wanneer
ik dan voor mezelf ga kijken wat ik leuk vind, dan past daar helemaal
geen kind bij.
Een klein voorbeeld:
Mijn vriend en ik houden van motorrijden, bioscoop, theater. Dat zijn
allemaal dingen die je dan 15 jaar niet meer doet, tenzij je vanalles
van te voren regelt.
Naast alle praktische en financiele redenen die ik kan bedenken, blijft
er ook nog het feit dat opvoeden bepaalt niet eenvoudig is.
Kortom, soms kan je gevoel je zeggen dat je gelukkig wordt van een
kind. Maar mijn gevoel (en verstand) blijven overheersen dat een kind
niet zaligmakend is en dat het leven mooi is zoals het nu is!
Ik wil wel zeggen dat ieder voor zich moet weten wat zijn/haar keuze
is. En het zeker niet van de buitenwereld moet laten afhangen.
En bespreek het met je partner. Het is wel belangrijk om het samen
eens te zijn. Het blijft bij ons ook nog steeds een onderwerp waar
we het wel eens over hebben. We geven onszelf de tijd tot mijn 35e,
wanneer we het dan nog steeds niet willen, willen we er daarna ook
niet meer aan beginnen. |
Hallo ik ben Eva, ik herken nu pas nadat mijn
kinderen al groter zijn dat mijn kinderwens was gebasseert op anderen
mijn omgeving.
Mijn zusjes hadden al kinderen en ik keek altijd naar wat anderen
deden en ik wilde er ook bijhoren. Als een echt gezinnetje. Maar was
ik daar wel tegen bestand, want kinderen opvoeden is niet makkelijk.
Ik had zelf eigelijk helemaal geen interessen in kinderen, die boei
de me niet.
Ik had geen makkelijke jeugd en was vrij labiel.
Toen ik zwanger raakte werd ik bang en kreeg last van angstaanvallen.
Het was voor mij wel te doen met 1 kind maar ik kreeg een 2de en dat
kind was niet makkelijk, toen hij 3 was overleed mijn man en stond
ik er alleen voor.
Dit was erg zwaar vooral met die angst aanvallen en een moeilijk opvoedbaar
kind.
Ik kreeg allerlei geestlijke klachten en de kinderen vonden dat vreselijk.
Ik heb veel voor de kinderen gedaan zoals de bekende feestdagen en
ik had het gevoel dat ik er nog aan onderdoor ging. Alles voor hun
maar ik had er eigenlijk geen kracht voor, geestelijk was ik niet
sterk genoeg.
Nu is het zo ver dat dat moeilijke kind nu17 jaar vader word en de
problemen houden niet op met hem.
Ik ben al een paar keer overspannen geweest en ben vreselijk bang
dat mijn kinderen kinderen krijgen dan zie ik alles weer opnieuw.
Nu is me pas duidelijk dat ik toen een verkeerde keus had gemaakt,
want ik was helemaal geen type om kinderen te krijgen en helemaal
geen oma.
Ik moest stoppen met het contact met mijn kinderen het is me te zwaar
en wil niet verder de dupe worden van mijn verkeerde keus.
Dit is een zware beslissing maar ik moet wel.
Misschien kan ik nu nog doen waar ik toen een verkeerde keus in hed
gemaakt. |
| hoihoi, ik heb geen ADHD maar bipolair (ups &
downs). Wil zwanger worden, maar telkens ik ervoor ga komen de twijfels
en de panische angst naar voor en functioneer dan niet meer naar behoren
door alle stress. Nu wil ik terug starten met de pil, maar ben natuurlijk
wel bang om dat moois dan nooit mee te maken. Een hele sterke kinderwens
is bij mij overdreven. ik heb geen kind nodig om gelukkig te zien.
Ik ben bijna 39 en bij mij is her vooral och ik zou zo graag een kleintje
van mezelf willen. Moest ik mijn kind op bestelling kunnen maken zou
ik het direct doen. Ik ben namelijk heel bang om terug ziek te worden
tijdens zwangerschap. Of moest ik een man zijn, direct. Hoe vlugger
hoe liever. Kunnen er sommige mensen mij hun mening geven. Alvast
bedankt. PS wees niet te streng voor mij. Ik noem niet voor niks een
muisje |
| Waar ik bang voor ben is dat ik nu geen kinderen
wil (ik ben bijna veertig) en dat ik daar over een aantal jaar spijt
van krijg. Ik vind het leuk klinken: een meisje van vijf jaar, zoals
iemand hieronder schreef. Laatst sprak ik een collega die zei; ik
heb een dochter die gaat medicijnen studeren. Dat klinkt ook leuk.
Maar moet dat dan een kind van mijzelf zijn? Ik heb een nichtje van
vier en een stiefdochter (deeltijddochter noem ik dat) van 12 jaar.
Daarover kan ik toch ook spreken? Ik weet het niet. Ik voel zelf geen
roeping, maar het houdt me wel erg bezig. Kunnen wij niet een forum
starten met elkaar? |
| Ik heb een HUGE probleem. Ik ben 39 en altijd
gezegd: "ik heb geen kinderwens, maar ik zeg nooit nooit."
Tot ik 39 werd, was 'nooit' ineens 'nu'. Ik heb heel heel veel nagedacht
en kwam er rationeel niet uit. Op een gegeven moment heb ik me heel
letterlijk ingebeeld hoe ik me zou voelen als ik op dat moment zwanger
zou zijn: ik kreeg het spaans benauwd en werd doodongelukkig. Toen
was het voor mij helder: ik wil geen kinderen, dus ook geen 'nu-of-nooit-moeder'worden.
Probleem is: ik kon al dat gewik en geweeg niet met mijn 6 jaar jongere
vriend delen. Hij ontweek gesprekken hierover en liet de keus aan
mij. Alleen nu hebben we een behoorlijke babyboom in onze omgeving
en wil hij ineens WEL erg graag kinderen! Om het drama nog groter
te maken: over 2 maanden gaan we trouwen. Ik wil hem niet ongelukkig
maken door hem een kinderloos leven in het vooruitzicht te stellen,
maar ik kan ook niet omwille van hem nu ineens WEL voor kinderen kiezen.
Over spijt gesproken: ik ben doodsbang spijt te krijgen van wel kinderen
nemen! Herkent iemand zich hierin?
|
Hoi,
Wat herken ik deze verhalen zeg.
ik ben er vaak mee bezig maar blijf nog altijd erg twijfelen en ben
ook bang voor het onbekende
ik ben nu dertig en zou toch een keus moeten maken nu de tijd dringt.vraag
me af heb ik wel moedergevoelens od juist niet.als ik ga winkelen
kijk ik ook altijd even bij de babyafdeling ik kijk in kinderwagens,ik
kijk op internet naar babykamers,wiegjes en ander babyspulletjes.
maar vraag me nog steeds af wat zijn moedergevoelens dan precies hoe
voelt dat ?of is dit dat wie geeft me raad?? |
| Zo veel herkenbare verhalen, ik ben 34 en heb
nog nooit "het gevoel"gehad... vorig jaar, heel even, omdat
vriendinnen allemaal tegelijk zwanger waren en collega's en er alleen
nog maar werd gepraat over zwanger zijn, spulletjes kopen etc. Het
gevoel was ook snel weer over, wat als het babytje niet goed is, wat
als ik het ineens niet meer wil, wat voor leven krijg ik? Allemaal
vragen waar ik het spaans benauwd van kreeg en me afvroeg of het wel
voor mij is weggelegd. Als ik een baby zie vind ik ze heus schattig
en lief, maar kleine baby's worden groot, en dan... ik ben af en toe
zelf nog een "kind". Twijfel, twijfel, maar ja, ik kan ook
niet te lang meer wachten dan worden de risico's alleen maar groter,
maar als ik het niet doe en ineens wil als ik bijna 40 ben, wat dan?
Zou ik het doen omdat het zo "moet", zou ik het doen omdat
al die kleine spulletjes zo schattig zijn en het als het van jezelf
is het allemaal heel anders is? of zou ik het doen omdat ik anders
erg egoistisch bezig ben? Ik word er gek van.... wat is het gevoel?
en wanneer komt dat? of komt dat nooi? |
Ik begin er steeds meer over na te denken. Ik
ben nu 29 en ik reliseer me dat als ik besluit dat ik kinderen wil
het niet wil zeggen dat je dan ook maar ineens zwanger zult zijn....
Moeder en oma´s zouden het geweldig vinden weer een kleintje
in de familie, maar daar wil ik het niet voor doen, het moet wel van
binnenuit komen, mijn binnnuit......
Aan de andere kant heb ik zo veel tegens; ik heb helemaal geen zin
om al mijn vrijheden van een leuke baan, reizen, uitslapen, leuke
uitspajes op te geven voor een kindje, ik ben daar best egoïstisch
in, blijkbaar....
De bevalling lijkt me vreeeeeselijk en dat je alle pijn in een klap
vergeet als je je kindje ziet weet ik ook nog zo net niet.
In de toekomst willen mijn man en ik terug verhuizen naar zijn land
(een 3e wereld land) en hoe moet het dan met de taal, met school,
met opa´s en oma ´s....
Ik heb niet het gevoel dat ik perse GEEN kindje wil, maar ik heb zo
veel tegen... Ik krijg warmere gevoelens bij het idee om, als we weer
aan de andere kant van de wereld wonen een kindje te adopteren.....
Maar ik ben bang om in te toekomst spijt te krijgen.... En dat gaat
zowel over wel of niet... Als ik besluit van niet, dan had ik ze misschien
wel gewild. En als ik besluit wel, dan heb ik een kindje rondlopen
dat zich wellicht niet zo welkom voelt, omdat ik zaken moet opgeven
die ik niet wil opgeven.....
Dilemma..... |
Ik worstel en worstel. Ik vermoed dat ik geen
moedertje ben. Ik heb nooit een kinderwens gehad en ben ook niet jaloers
op vrouwen die wel babies krijgen.
Waar ik wel bang voor ben is om niet bij 'de club' te horen. Bijna
iedereen hoort bij de club (mama of papa zijn) en ik niet. Dat voelt
soms eenzaam.
Soms denk ik ook, waarom ga ik tegen de natuur ik. Ik ben een sterke
vrouw, ik zie mijzelf als een alpha en ik heb een alpha man. Maar
ik heb ook nog zoveel plannen. Ik ben een diesel, ik begin nu pas
dingen te doen omdat nu de gelegenheid er eindelijk is (juiste partner),
maar mijn biologische klok zegt tiktaktiktak en dat maakt mij ZO bang!
Ik loop continue met twijfels en kan het ook slecht loslaten.
Want wat als ik nu geen kind heb en mijn partner gaat dood..dan heb
ik niemand meer om van te houden. En hoe is het om onvoorwaardelijk
van iemand te houden, zoals al die mensen van ' de club' doen voor
hun kinderen.
Help! |
Over twee maanden word ik 40 jaar. Lang heb ik
getwijfeld of ik wel of geen kinderen wilde, maar eigenlijk wist ik
het al toen ik 15 was. Ik hoorde op de radio een interview met een
vrouw, die al vroeg wist dat ze geen kinderen wilden. Op de een of
andere manier dacht ik: "Goh, ik dat geldt ook voor mij. Ik wil
ook geen kinderen". Maar op mijn 24e trouwde ik en werd er over
kinderen gesproken. Even dacht ik "Zie je wel, ik word toch moeder",
maar de knoop doorhakken deden
We niet. Drie jaar later was ik gescheiden en kinderen waren niet
meer aan de orde. De laatste dertien jaar heb ik geen serieuze partner
meer gehad, kocht een huis, heb een goede baan en leuke hobby's. En
kinderen? Ik vind ze van mijn vriendinnnen en nichten heel lief en
leuk, maar voel niet dat ik zelf deze keuze zou maken. Mijn moeder
zou graag oma worden en heeft wel eens voorgesteld de opvoeding 'samen'
te doen, maar dat is geen optie voor mij. Ach, als ik nooit moeder
word heb daar vrede mee. Ik vind mezelf trouwens nu te oud. Mijn biologische
klok hoor ik niet meer en ik vind het goed zo. |
| Ik ben DOODSBANG om kinderen te krijgen.Mijn ouders
hadden veel conflicten en we deden weinig samen als gezin(ouders+3kinderen).Ik
maak dezelfde fouten in mijn relatie en probeer mijzelf te veranderen,maar
twijfel al 10jaar.Mijn gebrek aan zelfvertrouwen en vertrouwen in
mijn partner,het idee dat ik mijn kind zal kwetsen omdat ik mezelf
niet kan veranderen,conflict met mijn partner en alle zwangerschapskwalen
bovenop mijn huidige: 100kg, CTS, allergisch etc. Kan ik voor 99%
zeggen dat ik geen kinderen wil.Irritant dat ik bijna 34 ben en mijn
man wel een kinderwens heeft en ik bang ben spijt te krijgen. |
Kinderen krijgen is niet iets wat je zo maar in
de hand hebt
Heeeeeeeeeeeeeeeee ook al denken we dat, als je gemeenschap hebt kun
je verwachten een kind te krijgen! No matter what
En draait het echt alleen om sex, dit samen zijn van man en vrouw..
Lees de Bijbel eens erop na
Vervolgens je kan wel kinderen willen! Maar wie zegt dat je ze kan
krijgen , of diegne waarmee je dan vervolgens evt. Wel mee zou gaan
omdat hij kinderen wil? Kan diegene kinderen verwekken bij de vrouw
en of anders om
Ok, well een kinderwens is sterk
Maar een goede realtie is ook heel belangrijk wat weegt het zwaarst?
|
| Ik wil ze niet NIET, maar ook niet WEL. Dit is
wat er speelt. Ik ben 32 en ik heb altijd gezegd "ik wil geen
kinderen". Nu is iedereen om me heen zwanger en dat zet je toch
aan het denken. Ben ik een freak? Maak ik mezelf maar wat wijs? Zeg
ik dit omdat mijn vriend pertinent geen kids wil? |
| Wat mooi van deze pagina dat alle verschillende
visies rondom kinderen door elkaar staan zonder verwijten. Zelf weet
ik ook vanaf jonge leeftijd dat ik geen kinderen wil. Daarvoor heb
ik diverse redenen maar ik worstel behoorlijk met het feit dat je
dit niet hoort te vinden. Behalve maatschappelijke en persoonlijke
redenen is er ook mogelijk een lichamelijk risico.En dat laatste noem
ik steeds vaker als reden waarom ik geen eigen kind wil baren. Daarnaast
lopen mijn relaties daar steeds op stuk omdat de mannen in kwestie
toch per sé eigen kinderen wilden. Dat voelt enorm eenzaam...
Het is ook lastig wanneer ik een nieuwe leuke man leer kennen, want
wanneer vertel je het? Als je het eerlijk in het begin vertelt, zijn
ze meteen weg en als je het na wat langere tijd doet kunnen ze er
uiteindelijk ook niet mee leven... Wie heeft advies? Lonely 28 jarige |
pffooe, voor mij een oneindig vraagstuk, wat al
4 jaar speelt. Ik ben nu 37 en ben in 2007 zwanger geweest...dit was
gepland (ondanks dat de oergevoelens er niet waren) maar op het moment
dat ik zwanger was, is de schrik me om het hart geslagen. Ik wilde
niet, zag er niets leuks aan en was vreselijk depressief. Of dit door
de hormonen is gekomen, zullen we nooit weten en dat is wat mij nu
"gek" doet piekeren. Uiteindelijk is mijn zwangerschap in
de 16e week afgebroken, wegens een chromosomale afwijking die niet
verenigbaar met het leven was..ook dat nog! Op dat moment heb ik gedacht
dat het beter was zo..ik was zo depressief, wilde echt geen kind en
dan blijk ik ook nog zwanger te zijn van een meisje met een afwijking,
wat nooit levend ter wereld was gekomen. Maar daarna is het grote
piekeren begonnen...ik heb geen oergevoelens, ben behoorlijk vrijgevochten,
veel gereisd en in het buitenland gewerkt, ik hou er nog steeds van
in de kroeg te zitten en dat ik nu al 4,!
5 jaar een vaste relatie heb, verbaasd iedereen. Ik pieker omdat ik
merk dat ik jaloers ben als ik een foto van een vriendin met haar
4 kinderen zie, ik pieker omdat ik er aan de andere kant niet aan
moet denken zo vreselijk gebonden te zijn en alles in het teken van
het kind komt te staan. En wat als ik weer zo depressief wordt..ik
kan het kind moeilijk aan mijn moeder meegeven. De artsen kunnen mij
niet vertellen of ik een zgn pre-natale depressie heb gehad of dat
ik ineens tot de conclusie kwam dat ik helemaal geen kinderen wilden!
Pffooe, ik wou dat ik die oergevoelens had, want ik heb in mijn leven
nog nergens zo over gepiekerd als dit! Het is natuurlijk ook nogal
wat. Wat besluit je nou als je je hele leven hebt gedacht dat er kinderen
zouden komen, je je ineens realiseerd dat dat moedergevoel maar niet
komt, maar toch jaloers bent op je vriendinnen met hun kids!!!! Mijn
partner is overigens heel duidelijk..hij wil graag kinderen, maar
hij heeft voor mij gekozen en al! S ik ze niet wil, ziet hij ook de
voordelen van een leven zond! Er kinde
Ren. Anyone..advies?? |
| Wat mooi van deze pagina dat alle verschillende
visies rondom kinderen door elkaar staan zonder verwijten. Zelf weet
ik ook vanaf jonge leeftijd dat ik geen kinderen wil. Daarvoor heb
ik diverse redenen maar ik worstel behoorlijk met het feit dat je
dit niet hoort te vinden. Behalve maatschappelijke en persoonlijke
redenen is er ook mogelijk een lichamelijk risico.En dat laatste noem
ik steeds vaker als reden waarom ik geen eigen kind wil baren. Daarnaast
lopen mijn relaties daar steeds op stuk omdat de mannen in kwestie
toch per sé eigen kinderen wilden. Dat voelt enorm eenzaam...
Het is ook lastig wanneer ik een nieuwe leuke man leer kennen, want
wanneer vertel je het? Als je het eerlijk in het begin vertelt, zijn
ze meteen weg en als je het na wat langere tijd doet kunnen ze er
uiteindelijk ook niet mee leven... Wie heeft advies? Lonely 28 jarige |
| Ik vind het erg moeilijk. Ben net 34 geworden
en ben nu 4 maanden getrouwd met de man van mijn dromen. We kennen
elkaar pas 2,5 jaar en zijn nog volop aan het genieten van elkaar.
Echter krijg ik iedere dag meer en meer de drang om moeder te worden.
Een wondertje te hebben waar delen van ons beiden in zitten en dat
op te zien groeien, lijkt me het mooiste wat er is. Mijn man wil geen
kinderen, we hebben hier eindeloze gesprekken over en ik steeds vaker
depressieve buien. Ga ik mijn droom opgeven, of moet hij toegeven
aan iets waar hij bang voor is? Ik denk dat dit iets is waar altijd
iemand van ons gaat verliezen... |
| Ik ben nu 21 jaar en mijn vriend en ik willen
heel graag een kind,we wonen samen en werken allebij dus eigenlijk
spreekt er niks tegen. Maar toch heb ik soms nog wel twijfels van
wil ik dit wel echt. Meestal ben ik me vrij zeker dat ik het ook graag
wil maar toch zijn er dan weer bepaalde twijfels.....hoe zit het dan
met mijn werk.....wil mijn vriend niet alleen een kind mij aan hem
te binden enzv. Ik kan alleenmaar zeggen denk er goed over na en overweeg
alles goed want een kind veranderd je leven voor goed,positief maar
ook negatief, |
| Wel of geen kinderen... Die vraag stel ik mezelf
iedere dag. Ik ben nu 30 en vind dat ik in ieder geval snel voor mezelf
hierin een keuze moet maken. De ene dag denk ik er positiever over
dan de andere dag en dat al zeker 2 jaar. Dat ik er maar niet uit
kom wat ik echt wil wordt steeds vermoeiender. Ik voel geen oerinstinct
of een diepe wens om de rol als moeder te vervullen. Ook voel ik geen
diepe wens om een kind te hebben, dit verschilt weliswaar per dag.
Mijn vriendin weet zeker dat ze kinderen wilt en wordt moe van mijn
gedraai en wisselende 'wensen'. Ik kan namelijk ook heel positief
zijn en het plaatje voor me zien over mijn leven met kinderen en mijn
partner. Verder vind ik het ook jammer dat mijn vriendin en ik nooit
samen een kind kunnen krijgen omdat we twee vrouwen zijn. Geen idee
hoe ik ooit een keuze moet maken! Ik ben bang dat ik spijt krijg als
ik geen kinderen zou krijgen..Maar ik ben ook bang dat ik de verkeerde
keuze maak als ik ze wel krijg.. I! K hou van reizen en vrijheid en
mijn sociale leven maar is dit op een gegeven moment wel genoeg voor
mij? Als ik kies voor vrijheid ontneem ik mezelf dan niet een heel
liefdevol en betekenisvol leven?! AAHH Dit is nog maar een topje van
de ijsberg wat er iedere dag door me heen gaat. En de vraag blijft
voor mij Hoe maak ik ooit een keuze? Moet ik rationeel een beslissing
nemen door de dingen af te wegen of moet ik mijn gevoel volgen die
twee verschillende dingen zegt? Moeilijk. Als iemand mij verder op
weg kan helpen GRAAG! |
'wel of geen kinderen, weet je het wel zeker?'
Ik zit ook met deze vraag! Vooral omdat ik verliefd ben geworden (2
jaar geleden) op een oudere man die mij geen kinderen meer kan schenken!
Kheb er een relatie mee en ook geen relatie mee. Tis moeilijk, we
zijn constant bij elkaar en amuseren ons, voelen ons super samen,
thuis bij elkaar, maar nu komt het moment dat hij meer wil! HIj wil
zich met mij settelen omdat hij iets wil opbouwen! Ik wil ook niks
liever, maar zit met het probleem, kben zelf nog maar 25 jaar en ik
betrap mezelf erop dat ik zo vertederd ben door een babytje te zien,
en dan stiekem zelf verlang naar die dikke buik. :-) Daarvoor ben
ik zo bang, dat ik iets zal missen in mijn leven. Ik zie heel graag
kinderen! Maar ik zie hem ook zo graag, oneindig graag dat ik hem
niet kan loslaten. Hoe weet je dat je gelukkig kan worden zonder kinderen?
Want wie weet kom ik iemand anders tegen waar ik om een of andere
reden ook geen kinderen mee kan hebben, zal ik me dan nie beklagen
dat ik mijn grote liefde heb laten gaan? |
ik ben nu 17. En k heb een kindje van 1 jaar.(
ik ben heel jong ik weet het maar heb er geen spijt van.) ik ga nu
al meer dan 3 jaar met men vriend en het gaat nog steeds goed, :D
ben egt superblij met ons wondertje en misschien komt er later nog
wel 1 wie weet.. Ik heb nooit getwijfeld of ik wel een kind wou of
niet en we hebben. Dus voor de mensen die tijfelen gwoon goed nadenken
en er over praten met je vriend/vriendin dan kom je er vanzelf wel
uit of je er zeker van bent
Xx |
| heel fijn om alle reacties te lezen. Ik ben 33
jaar, wil graag kinderen, maar mijn vriend heeft het afgelopen jaar
een burn-out gehad waarvan hij nog aan het bijkomen is. Hij wilde
daarvoor altijd wel kinderen, maar nu heeft hij twijfel. We waren
al begonnen met 'proberen', maar nu toch maar weer opgehouden omdat
hij twijfelt. Pff vind ik best moeilijk, maar geef het toch maar wat
tijd. Wil wel samen naar kinderen verlangen. |
| Precies. Ik ben nu 35 en worstel nu dus ook hiermee.
Ik heb altijd gezegd dat mijn grens toch wel op 35 jaar ligt en heb
er voordien ook niet echt over nagedacht. Meer zo van: ik heb nog
tijd genoegd. Maar ja, nu is het zover en wat nu? Mijn man is ruim
1 jaar jonger staat er hetzelfde voor. Iedereen in mijn omgeving zegt
dat wij zo'n goede ouders zouden zijn....maar ja het spelen met andere
kinderen is toch wel wat anders dan eigen kinderen hebben. Voorheen
hoorde ik altijd "kinderen? Begin er niet aan" of "als
ik alles van te voren wist...." Maar nu de leeftijd begint te
komen, zeggen die zelfde mensen weer iets heel anders...... Ik/we
denken er nog maar even over na. |
| Vanaf dat ik een klein kind was, wist ik 1 ding
zeker. Ik zou geen moeder worden. Geen idee waar het vandaan kwam,
maar het was gewoon een gevoel wat ik heel sterk had. Zo zal het andersom
ook werken denk ik? Het gevoel dat je het wel heel graag wilt. Ik
ben nu 43 en in mijn omgeving heb ik heel wat onbegrip mee gemaakt.
Alsof ik een freak was en er werd mij vaak genoeg verzekerd dat die
moeder gevoelens nog wel kwamen. Maar dit zagen ze duidelijk verkeerd.
Het is nooit gekomen en dat zal ook niet gebeuren. Het grappige is,
ik werk wel met kinderen en dit doe ik heel erg graag. Ik heb ook
geen redenen als carriere, slechte wereld enz. Het is een gevoel en
dat gevoel is heel duidelijk. |
| iedereen heeft t over'kinderen' krijgen. Maar
het grootste deel van hun leven zijn t volwassenen... Wil je graag
volwassenen hebben? Of alleen kinderen; want dat zijn ze maar even.
Iedereen praat hier over een lief kleintje... Eens kijken hoe lief
ze zijn als ze geen kind meer zijn :) |
| hallo. Ik ben 38 jaar en heb een meisje van 5.
Allereerst wil ik kwijt; dat het allemaal niet vanzelfsprekend is;
" een kind nemen" hallo! Een kindje krijg je samen,wij hebben
er bijna 5 jaar over gedaan om een kindje te krijgen. Ik was 25 toen
ik trouwde en meteen werd er gevraagd:"wanneer komen de kindjes?"van
dat gezeur werden we zo knettergek, dat we dachten wachten jullie
nog maar even, het komt wanneer wij dat willen. Iedereen plant toch
zo'n beetje zijn toekomstbeeld, waarom wij niet. Eerst afstuderen
een huis, een groter huis, want ja als je dan een kindje hebt wil
je ook een beetje ruimte. Op mijn 28ste kon ik niet langer wachten,
de pil ging de wc in en een lange tijd van frustraties en doktersbezoeken
waren het gevolg. Uiteindelijk is de medische wetenschap onze redding
geweest en werdt er na 5 jaar (4 iui/2ivf. Behandelingen) een kleine
meid geboren. Ik ben op dat moment de gelukkigste vrouw van de wereld
geworden. Toen de kleine groter werd kwam het gevoel weer boven, wat
zou het leuk zijn een broertje of zu! Sje,..na overleg met elkaar(want
je relatie moet wel tegen een stootje kunnen met deze vorm van zwanger
raken)hebben we besloten nog een poging te wagen met ivf. Helaas is
het voor ons niet gelukt om voor de 2de keer zwanger te worden.het
proces van verwerken is toen ook begonnen,... Met uiteraard in mijn
achterhoof:" ik heb een fantastische dochter die mij heel veel
liefde geeft en ik haar kan geven.... "maar soms denk ik wel
eens: als ik nou op mijn 23ste begonnen was misschien was het dan
heel anders gelopen" de boodschap is dan ook: als je er een goed
gevoel bij hebt en je liefde kunt geven; doen! En wacht niet te lang.
Er zit tenslotte een "houdbaarheids" datum op de vrouw.
Veel liefs. |
| ik ben 31 en voor mij geen kids van mezelf. As-juh-blieft
zeg. Dikke buik. Ellendige kwaaltjes. Helse bevalling. Nee, ik zou
heel graag pleegmoeder worden. Waarom zelf kindjes maken terwijl er
veel kinderen zijn die een liefdevol thuis zouden willen en geluk
verdienen... En wachten en hopen ... Zulke kinderen wil ik graag helpen
en een warm thuis geven. |
| Ik ben nu 20, ik weet zeker dat ik kinderen wil
en al voor mn 30ste |
| Ik vindt de keuze best makkelijk, je kunt eerst
studeren en als je afstudeert een verder leven opbouwen. Dan heb je
in ieder geval genoeg geld om je kind te onderhouden, en nog leuke
dingen te doen met vrienden. Maar ik vind het het belangrijkste dat
je kind genoeg liefde krijgt (dat je er voor hem/haar bent). Want
ik weet, het krijgen van leuke spulletjes is maar voor een korte termijn
en liefde heb je echt nodig !!! Daarom zeg ik: Als de liefde er maar
is dat is genoeg!! En vooral je opvoeding is belangrijk!! Als je vader
of moeder niet voor je klaar staat heb je ook geen goed voorbeeld! |
| Ik ben net getrouwd en inmiddels ruim 5 jaar met
mijn partner. Iedereen vraagt wanneer er nu een kleintje komt. Maar
ik heb dat moederinstinct niet dat van binnen komt. En ben heel gelukkig
met mijn partner, maar beide hebben we niet dat verlangen naar een
kind, wat je bij andere vrouwen soms wel ziet. En als ik kindjes zie,
word ik er niet warm of koud van. Dus wij willen voorlopig geen kinderen,
ook al ben ik al over de 30. Andere zeggen: doe t nu voor t te laat
is. Maar waarom zou ik een kind nemen als ik t verlangen niet heb?
Gewoon omdat de maatschappij t je oplegt. Of omdat t "normaal"
is. Nee, waarom zou ik. Misschien komt t moederinstinct vanzelf, en
zo niet, dan niet. Maar ik denk dat t belangrijkste voor een kind
is, dat t heel erg gewenst is, en niet uit verplichting op de wereld
komt. |
Een reactie op t meisje wat zich afvraagt of ze
te jong is met 21 jaar:
Ik denk dat je je een kindje krijgen niet op leeftijd moet vast prikken,
maar op je gevoel. Als je hart zegt dat je niks liever wilt dan een
kindje, waarom zou je t dan niet doen? Omdat de maatschappij oplegt
dat 21 jaar nog vrij jong is? Dan laat je dus andere mensen bepalen
wat goed voor je is. Luister naar je hart en naar je partners wensen,
dat is naar mijn mening het enige wat telt in jullie beslissing. Veel
sterkte! |
| Tja ik ben 38 jaar heb lekker veel vrijheid, goeie
relatie, carrière, veel persoonlijke ontwikkeling en veel reizen.
Ik heb eigenlijk nooit kinderen gewild en ik ben er nooit zo mee bezig
geweest. Het is nu alleen mijn biologische klok die aangeeft dat ik
het nu wel zeker moet weten of ik wel of niet een kind wil? Het onderwerp
komt iedere dag zeker één keer in mijn gedachte. Ik
vind het behoorlijk lastig want ik wil hier helemaal niet over denken
en toch gebeurt het.... |
| tegen woordig moet je eerst carriere maken als
je je kind goed wilt onderhouden en ik vidt als je 35 bent al bijna
te oud. In deze tijden is het meoilijk om te kiezen wat goed is voor
je kind. Geen carriere en ene kant best arm leven of eerst carriere
en net da je niet meer genoeg kn genieten van je kind omdat je het
te druk hebt met je werk dar alleen maar door fout kan gaan met je
kind.. Duss is heel moeilijk om te kiezen wel of niet. |
ik neem NOOIT kinderen
Mischien denk ik er later anders over (ben nu 18)
Maar ik moet er niet aan denken |
| Mystery. De beste versierder geeft juist geen
complimenten en geeft geen drankjes. Weinig aandacht en een kleine
belediging werkt beter bij de mooiere vrouwen, laten zien dat je het
naar je zin hebt zonder haar zodat ze hem interessant gaan vinden
omdat hij een hoger energie-level heeft. Lees er alles over in THE
GAME. |
| Ik ben inmiddels zwanger maar heb zeker getwijfeld
over het moederschap. Het argument van mijn relatie was er nog niet
klaar voor (lekker met z'n tweeen kunnen doen en laten wat je wilt),
was van invloed maar ook nog niet het gevoel hebben van "ik wil
graag een kind groot brengen". Op een gegeven moment kwam het
gevoel wel langzaamaan opspelen en nu ben ik enorm blij ermee. Maar
ik blijf me ervan bewust dat er meer in het leven is dan alleen kinderen.
Wat ik nog wel aan elke vrouw wil zeggen: luister vooral naar je eigen
gevoel en je eigen wensen, en laat je niet opjagen door wat een ander
zegt. Uiteindelijk ben jij degene die het moet gaan dragen en opvoeden,
en als je er niet écht achter kunt staan heb je jezelf én
je kind ermee. |
| vroeger had ik een hekel aan kinderen, ik kon
ze niet uitstaan. Ik vond ze heel erg irritant en bovendien smerig!
Daarnaast vond ik het maar lelijke mormels. Hoe ouder ik werd hoe
vaker ik af en toe toch dacht... Wil ik echt nooit een kind? Maar
dat waren korte momenten. Ik bleef erbij geen kinderen voor mij. Totdat
ik via mijn opleiding op een kinderdagverblijf terecht komt, sindsdien
is er volgens mij bij mij mijn moederinstinct naar boven gekomen hoe
gek dit ook klinkt aangezien ik nog jong ben. Maar ik begon ze heel
erg leuk te vinden ik begon om de kinderen te geven ondanks het niet
mijn kinderen waren, als er iets gevaarlijks in mijn ogen gebeurde
schoot meteen mijn hart in de keel en ik er begonnen bij mij ook kriebels
te komen dat ik graag een kind zou willen. Ook op mijn stageplekken
daarna op basisscholen gebeurde precies hetzelfde het gevoel werd
steeds sterker en ik begon ook de kinderen een beetje te willen bemoederen....
Sindsdien begrijp ik ook heel ! Goed dat het inderdaad ook echt mogelijk
is om van een adoptiekind even veel te kunnen houden als je eigen....
Daarnaast heb ik een keer het idee gehad dat ik misschien zwanger
was... En dat gaf mij toen ook zo'n bijzonder gevoel en zoveel liefdegevoelens
dat ik nu eigenlijk dolgraag een kind wil. Maar mijn verstand zorgt
ervoor dat ik hiermee wacht tot de juiste siuatie waarin ik werk heb
voldoende geld gespaard heb vastigheid etc. En daarnaast moet de partner
die ik dan heb het natuurlijk ook nog willen. Bij komt het dan denk
ik puur uit instinct en hormonen en ik ben hierdoor veranderd.
|
| Een kindje krijgen iets van jezelf, waar je onvoorwaardelijk
veel van kan houden, dat je met die lieve oogjes aankijkt, die je
altijd nodig zal blijven hebben, lijkt me heerlijk. Alleen dit weekend
heeft mijn partner te kennen gegeven onze bruiloft af te zeggen, daar
gaat mn toekomst plan, ik zag het al voor me volgend jaar stoppen
met de pil en dan een kleintje geweldig gewoon! Het is mijn grootste
wens, het kan me niet schelen of de maatschappij achteruit gaat het
is maar net hoe je zelf bent, en met dingen omgaat. Ooit ben ik moeder
en het liefste van een groot gezin met 4 kinderen, lekker met zn allen
aan tafel eten, Heerlijk! En de puberfase? Moet ik nu nog niet aan
denken maar tegen die tijd ben je er zo ingegroeit en kom je daar
echt wel doorheen, en slapeloze nachten? Tja dat isdan maar zo, als
het kindje naar je lacht en blij is je te zien maakt dat alles weer
goed :) |
| ik ben dol op kinderen, ben ook goed met kinderen.
Ze worden altijd rustig bij mij maar we kunnen ook altijd lekker gek
doen op zijn tijd.. Wij zijn nu 21 en hebben al 6 jaar een relatie..
We willen allebei heel graag kinderen, hebben er de ruimte en het
geld voor, maar vinden ons te jong.. Wat is jullie mening..?? |
| Ik ben 34 jaar en sindsk kort weer single. Ik
hoop t.z.t. Weer een leuke man te ontmoeten, maar ik hoef geen kinderen.
Ik wist als vanaf jongs af aan dat ik geen kinderen wilde en ook nu
voel ik geen rammelende eierstokken. |
| Vanaf mijn jeugd wou ik altijd al graag jong moeder
worden.. Het liefst voor mijn 23e. Nu ben ik 23 dus dat gaat het niet
meer worden hihi, maar ik wil ze nog steeds graag.. Vooral omdat het
iets van jezelf is.. Een wondertje in je leven.. Onvoorwaardelijke
liefde.. Iets moois dat voort is gekomen uit 2 mensen met een eigen
uniek karaktertje en uiterlijk. En het is ook een gevoel! |
| Ik wil wel kinderen, omdat ik het heel mooi vind
om een kind te krijgen van mijn man. Het zou een kindje zijn van ons.
Dat vind ik heel speciaal. Alleen ben ik bang voor de pijn, gedurend
de bavalling. Ik ben altijd bang geweest om pijn te krijgen en ik
kan niet goed tegen bloed en dat allemaal. Ik va gelijk flauw. Zelfs
als ik mijn vinger prik met een naald en ik zie de bloed, word ik
gelijk bleek. Dat is mijn enig angst, maar voor de rest zie ik geen
andere redenen waarom niet. Maar ik raad aan alle vrouwen die een
kind willen of denken te hebben om naar je arts te gaan samen met
je partner en je angsten of twijfels te bespreken met je arts, het
kan heel nuttig zijn en dan wordt je beter geinformeerd ook. En ik
weet zeker dat je een goede antwoordt kan krijgen. Je kan dan makkelijker
beslissen of je wel of niet gaat voor dat kind. Het is toch niet een
makkelijk stap te nemen. Als je ze hebt en achteraf komt dat je het
toch niet wilde is, dan kan je niet van af komen. Daarom hoelang je
ze niet hebt, vraag voor hulp en je zal de beste antwoordt vinden
voor jou situatie. Als je ze niet hebt, kan je ze nog altijd hebben. |
| wij zijn allebei 41 en hebben net een huis gekocht,
rustig en stijlvol ingericht, genietend van alles wat leven te bieden
heeft. Als ik dan in mijn familie kijk met alle kinderen en zie hoeveel
het van je vergt om kinderen op te voeden dan durf ik de verantwoordeljikheid
niet aan. Daarbij als ik de kinderen te lang zie en hoor dan krijg
ik er al snel genoeg van...nee voor mij geen verstandige keuze, ik
zie mezelf veranderen in een slaaf van anderen en dat terwijl je na
je 40ste juist een beetje begrijpt hoe jezelf in elkaar steekt. Ik
wil genieten van die vrijheid, kinderen misschien weer in een volgend
leven. |
| Ik ben 34 en heb nooit het gevoel gehad : 'ik
wil kinderen'. Laat ik het anders zeggen:'als ik nooit kinderen zou
krijgen, zou ik dat niet erg vinden'. Ik laat mij nooit door de maatschappij
of buitenwereld 'vertellen' of opleggen wat zou moeten. Het 'vrouw
zijn' vind ik niet gelijk staan aan 'kinderen krijgen'. Als je het
niet voelt, dan voel je het niet! Maar nu: ben ik zwanger ! Ongepland....Dus
wat nu ? Ik heb wel een vriend, maar het is erg pril. Dus een tijd
van twijfel en nadenken is aangebroken. Gevoel vs Verstand. Mijn gevoel
zegt 'ja' , maar mijn verstand zegt 'nee', omdat er te veel zaken
zijn die naar mijn mening het niet 'het juiste moment' maken. Maar
wat ik ook beslis, ik ben bang spijt te krijgen van welke keuze die
ik ook maak. Dus waar doe ik goed aan ??? |
| Ik ben net 44 en vanaf mijn 15e wist ik al dat
ik geen gezinsleven wilde hebben,ik kom uit een normaal stabiel gezin
maar kinderen zijn leuk voor andere maar zelf hoef ik ze niet. Mijn
partner denkt er net zo over en wij hebben het prima naar ons zin.
Kinderen van vrienden altijd welkom om te logeren maar zondagavond
gaan ze weer lekker naar hun eigen ouders. Ik voel geen gemis, misschien
komt dat als ik in het bejaardenhuis zit en ik het dan misschien jammer
vindt dat ik geen kinderen heb, maar dat zie ik tegen die tijd wel.
Wat mijn opvalt is dat veel stellen kinderen willen puur uit egoistische
motieven. 'Dan heb je iets voor jezelf', 'dan bind je je man meer
aan je', 'dan heb ik een leuke oude dag'. Wat wellicht wel mee heeft
gespeelt is het feit dat mijn moeder nogal kil en afstandelijk was
naar mij, dus dat zou best wel eens van invloed geweest kunnen zijn.
|
| hai! Ik wou altijd kinderen, drie liefst... Alsof
het om een bestelling gaat ;) Maar nu ben ik de laatste jaren toch
ook hard aan het twijfelen. Je hoort zoveel ellende in de wereld en
dat kinderen een zware druk op de relatie zetten. Maar zo'n lief dingetje
van mij en mijn vriend zie ik wel zitten. Je voedt ze zelf op waardoor
ik wel vertrouwen heb in mijn kind. Maar andere voedt je natuurlijk
niet zelf op. Zelf heb ik ook die angst dat ik misschien een beetje
zoals mijn moeder zal worden (die altijd heel hard op mij was), maar
dan denk ik: mijn vriend zal me dan wel op mijn plaats zetten. En
foutjes maken doet iedereen... Ik wil dus graag kinderen. De druk
op de relatie met kinderen weegt niet op tegen hoe graag mijn vriend
kinderen wil. Ik denk dat het feit dat ik terughoudend ben om kindjes
te krijgen erger is dan de kindjes zelf. Maar mijn vriend gelooft
erin dat ik over een paar jaar daar klaar voor zal zijn. Hier zijn
we in discussies al diep gegaan :-s De v! Oornaamste reden waarom
ik schrik heb om kindjes te krijgen is mijn lichaam. Ik ben bang dat
ik niet meer sexy zal zijn en de controle over mijn gewicht zal verliezen...
Xo. |
| pfff, ben 34 en kan me helemaal in dit verhaal
vinden. Alle vriendinnen zijn moeder of zijn bezig dit te worden.
Ik weet het niet hoor. Voor mijn gevoel heb ik een prima compleet
leven. En inderdaad ja, als ik het wil is het dan omdat iedereen om
mij heen het ook wil? En dan al die mensen die je op vriendelijke
wijze ter verantwoording roepen waarom niet en dat je het eigenlijk
verplicht bent tegenover je ouders! Al met al, ik ben er nog niet
uit!! |
| Ik wil HEEEEL graag kinderen, en tja ik wil zelfs
kinderen nemen ook al heb ik geen vaste relatie !!! Ik ben er niet
mee eens (mijn mening) dat ik een vaste relatie moet hebben...ik bedoel
niemand kan je garanderen dat die man de rest van je leven gaat blijven!!!!!!
Het kan nu een sprookje zijn maar wie zegt over 5 jaar of eerder of
later nog zo is...het is natuurlijk wel mooi als kan maar ja het MOET
niet voor mij...ik vind het belangrijker dat ik mijn eigen zaakjes
op orde heb ...en ik heb een vast contract...verdien lekker :D dus
tja....Ik wil hoe dan ook kindjes :D |
| ik wil later zeker 2 kinderen. Ik ben 20 jaar
en ik vind t nu nog wel toe vroeg om aan kinderen te beginnen wil
zeker nu nog gaan genieten. Waarom ik kinderen wil is dat ik onwijs
dol op ze ben. Ikzelf werk ook in de kinderopvang en dan eb ik al
die kleintjes om me heen heerlijk is dat gewoon! |
| Ik wil heel graag kinderen. Er zijn veel redenen
die ik kan aanvoeren, maar de voornaamste reden is dat ik het heerlijk
zou vinden als ik iets van mijn partner en iets van mij samen zou
zien komen tot een levend wezen. |
| het is en blijf je keuze toch? Maar ik vind dat
ze dan wel bepaalde verandwoordelijk heden moeten opdragen als ze
een kind willen |
| Ik ben 34 jaar en al een lange tijd single. Voor
mij is het altijd duidelijk geweest: ik heb n kinderwens. Uitleggen
waarom ik dit heb? Het is gewoon n gevoel.. Alleen zie ik het niet
zitten om ALLEEN een kind te krijgen en op te voeden. Misschien dat
ik daar over n paar jaar anders over denk, maar financieel en qua
zwaarte lijkt het me niet te doen... |
haay
Het klinkt raar in de oren van me vriendine maar ik wil geen kinderen
later. Iedereen zeg van later wil je ze vast wel . Maar ik weet zeker
geen kinderen voor mij . Kinderen zijn opzich wel lief maar HOOMAAR
bij mij. Waarom ? Ik heb een elendige jeugd gehad , en dat zou ik
*mijn kind dan * niet aan doen want het klinkt raar
Maar soms als je heel goed kijk zie je dat je jouw moeders rol over
neem (denk)
Want nu heb ik ook van die dingen die me moeder ook vroeger deed en
dat wens ik me kind niet toe
Om verschillende redenen
XN |
| Vanuit een oergevoel komt de wens om een kind
te krijgen naar boven bij mij. Ik zou het liefst nu meteen aan kinderen
beginnen. Ik zou willen ervaren hoe het is om zwanger te zijn, maar
ik sta ook open voor adoptie. Er zijn genoeg kinderen in de wereld
die een (beter) thuis verdienen. Het punt is dat ik geen relatie heb,
en als ik niemand meer tegenkom die ook kinderen wil dan twijfel ik
of ik de stap ga nemen om toch moeder te worden. Ik zou het heel graag
willen, maar het liefst in een liefdevolle langdurige relatie. En
niet om wat er dan zou ontbreken; een kind moet een aanvulling zijn
en geen opvulling. |
| Sowieso moet iedereen nhet zelf weten. Voor mij
speelt het krijgen van kinderen een grote rol. Naast dat ik het een
supermooie ervaring lijkt om vader te worden (een goede vader wel
niet te verstaan ;)) Heeft het ook nog wat personelijke overwegingen.
Ik ben geadopteerd en toch heb je dan meer drang om kinderen van je
zelf te hebben. Maar wil het kind ook de meeste liefde van de wereld
geven en alles wat hij of zij wil :). Whahahaha Kan niet wachten men
:) |
| Het is en blijft een moeilijke kwestie. Zelf ben
ik inmiddels 32 jaar en ik worstel dagelijks met dit onderwerp: wel/geen
kinderen. Sommige dagen wil ik dolgraag. Sommige dagen moet ik er
niet aan denken. Mede gezien mijn leeftijd heb ik het gevoel dat ik
"vaart" moet maken. Vreselijk gewoon. |
| kinderen krijgen, doe je wanneer je er aan toe
bent. Ik zelf ben nu 37 en kinderloos. Zelf heb ik altijd graag kinderen
willen krijgen, maar ook door de druk, van geld moeten verdienen kwam
het er maar niet van. Je bent bang , nooit , genoeg te hebben gespaart
voor je aan kinderen begint. Dan gebeurd het , op je 29ste, dat je
relatie niet goed is, en dus gaat scheiden. Op dat moment, ben je
blij , geen kinderen te hebben , met zo'n eikel. Maar in de jaren
er na, heb ik een super relatie gekregen, maar ging mijn gezondheid
achteruit. Waardoor ik dus geen kinderen kon krijgen. Nu ben ik 37,
en heb ik gemengde gevoelens. Wel , niet, wel , niet. Maar ik ben
ook bang alleen over te blijven. Mijn zus heeft drie meiden, waar
ik veel op heb gepast vroeger. En , dat heeft mij, in het verleden
, mischien ook wel tegen gehouden om aan kinderen te beginnen. Omdat
ik alles al deed, en heb gedaan bij kinderen, het badderen, voorlezen,
naar bed brengen, en spelen. Maar nu, denk ik er wel vaak aan, dat
ik toch vroeger aan kinderen had moeten beginnen. En inderdaad, denk
ik ook vaak, dat het in deze wereld ook niet zo fijn is om kinderen
te krijgen. Als ik hoor, hoeveel kinderen worden verwaardeloost, en
mishandeld. En de programma's op tv, zijn ook niet uit de lucht. Zoveel
problemen als er zijn in gezinnen. Dat komt ook puur, door dat iedereen
moet werken. Ik had ook liever gezien, dat moeders meer thuis zouden
zijn voor hun kinderen, dat , dat juist in deze maatschappij een probleem
is. Niemand kan meer van één loontje rondkomen. Dus
zijn ze wel verplicht om met hun tweeën te werken. Maar daartegen
komen er voor kinderen meer verwaardelozing , en afdwaling door. Doordat
ouders ook niet weten waar hun kinderen uithangen. Hun zijn te druk
met andere dingen. Maar ik kan wel zeggen, begin gewoon aan kinderen
als je gevoel er naar verlangt, want wacht je op geld, of wat dan
ook. Van uit stel, komt afstel. |
Mijn reactie is:
Kinderen zijn tijdverspilling! Je carriere, je vrije tijd, je rustige
nachten gaan allemaal voorbij. Tegen de tijd dat je rustig slapen
kunt krijg je een grote mond en mag je hun rotzooi opruimen, en dan
gaan ze weer weg. En niet te bedenken wat een geldverspilling. Ouders
zijn gemiddeld 100.000 kwijt aan een opvoeding van een kind. Doe mij
er maar een mooie auto van en een luxer leventje ;) |
| Ik heb altijd al kinderen willen hebben, maar
met de huidige toestanden in de wereld vind ik het een moeilijk gegeven.
Ik ben nog jong en ben nog niet toe aan kinderen alhoewel mijn schoonmoeder
zou staan te springen als ik eenmaal zwanger ben. Ik worstel op dit
moment niet met de gedachte of ik wel of niet wil. Nu is het wel,
maar dat komt omdat het idee van kinderen willen een eind van mij
afstaat. Pas over enkele jaren wil ik er serieus en goed over nadenken,
wat ik werkelijk wil. Misschien verandert mijn gedachte tegen die
tijd wel... Je kan immers niet in de toekomst kijken. Maar een gevoel
kan je denk ik niet van je afzetten. Als je sterk het gevoel hebt
dat je geen kinderen wilt, dan is dat zo en ook als je heel sterk
het gevoel hebt dat je ze wel wilt. Toch hoop ik dat iedereen er goed
over nadenkt. Om mij heen heb ik mensen gezien die besloten kinderen
te willen in de hoop de relatie te redden of andere slechte beweegredenen.
Verschrikkelijk is het voor de kinderen, want een baby krijgen lost
geen problemen op. Die moet je zelf oplossen. En hoeveel ouders zie
ik niet EN een carriere opbouwen EN kinderen hebben EN tien hobby's
beoefenen EN de eigen persoonlijke groei willen bevorderen (cursus
hier, training daar)... Kortom: het 'perfecte' plaatje. Jongleren
met te veel ballen is erg moeilijk, ik hoop dat mensen inzien dat
kinderen veel tijd en energie kosten en dat ze daarvoor bepaalde andere
dingen (soms) aan de kant moeten zetten. En dat is helemaal niet erg,
als dat jouw keuze is waar jij volledig achterstaat. |
| Ik ben ook erg blij met dit artikel. Op mijn werk
en in mijn omgeving is iedereen bezig met kinderen, mijn beste vriendin,
blijft me vragen wanneer ik en mijn vriend nu eindelijk gaan beginnen.
Ik ben 28 jaar en in t eerste kwartaal van 2009 29. Ergens ben ik
erg bang voor de levensstijl die ik nu heb, lekker lang uitslapen,
roken, drinken en niet sporten, de kilo's zijn er de afgelopen jaren
aangevlogen. Hoe zal ik eruit zien na de geboorte van een kind. Zal
ik het financieel redden, zal ik er ooit nog aan toe komen om die
verre reizen te kunnen maken en accepteer je dan maar gewoon dat de
verbouwing van de badkamer een 5 jarenplan wordt ipv een 2 jarig plan??
Aan de andere kant, lijkt het me wel leuk zo n klein hummeltje, iets
van mijn partner en ik. Ik wil wel kinderen, weet alleen niet of dit
nu het moment is om zoveel structuur in mijn leven aan te brengen.
Ik roep dat ik een pleegkind wil, tijdelijk, voor een jaar iets kunnen
betekenen voor een kind dat het niet makkelijk heeft en na dat jaar
de verandwoordelijkheid weer kwijt zijn.... Maar is het niet een verkapte
kinderwens? Ik weet het allemaal niet. Heb toch maar besloten om een
afspraak te maken voor een nieuwe spiraal. In ieder geval tot ik het
zeker weet. |
| ik vind dat met die bloedlijnen en ''de naam in
stand houden'' zo`n onzin, alsof we fokmachines zijn. Ik raak altijd
verschrikkelijk vertederd als ik kleine kinderen zie, maar waar ik
zo tegen op zie is mijn lichaam. Het klinkt heel egoistisch, maar
ik heb in mijn pubertijd groeistrepen op mijn benen en billen gehad
en voelde me toen oerlelijk. Ik heb daar dus blijkbaar aanleg voor
en in de zwangerschap zou dat dus 10 keer zo erg kunnen worden. Daarbij
lubber je gewoonweg heel erg uit! Ik heb nog genoeg tijd om te beslissen,
maar zoals het er nu uitziet zou ik liever een kind addopteren, aangezien
er genoeg kinderen in de wereld zijn waar je je liefde aan kunt schenken. |
| Ik worstel er al een paar jaar mee en mijn vriend
heeft het er nu wel mee gehad. Hij wil nu een kind van me. Maar ik
weet het nog steeds niet. Het gevoel is er nooit geweest en als ik
nou een kind zou nemen, dan is dat alleen maar omdat ik niet kwijt
wil wat ik nu heb. Wat is de beste keus? Je doet er altijd iemand
pijn mee. Hij denkt dat het angst is. Ik heb het idee dat ik er nooit
klaar voor ben en nooit "het" gevoel ga krijgen. Tips? Ervaringen? |
| ik wil erg graag kinderen later.. Ben momenteel
21, pas afgestudeerd. Een relatie van bijna 3 jaar.. Maar de tegenpartij
heeft nog niet alles voor elkaar en is bezig om zijn leven op een
rijtje te zetten. Zodra dit gebeurt is zullen we samenwonen en zullen
de kids (hopelijk) binnen een paar jaartjes komen. Aan de andere kant
is het ook moeilijk om te plannen. Wil namelijk ook cariere maken
en genieten van mijn samenwonen. Wel wil ik voor mijn 30ste kinderen!
Het is een bewuste keus. De kinderwens heb ik altijd al in mij gehad.
Niets of niemand kan daar verandering in brengen. De kunst is gewoon
het goede moment af te wachten om kids te nemen.. |
| Ik vind dat een ieder dit voor zichzelf moet beslissen
en zich geen reet moet aantrekken van de druk van buitenaf of ergens
bij willen horen. Sta er boven. Als je er over na moet denken om ergens
bij te willen horen dan hoor je bij voorbaat al nergens bij. En waarom
wil je dat eigenlijk? Het is echt een beetje de ziekte van deze tijd.
Ik heb letterlijk mensen om me heen zich in een last minute relatie
zien storten omdat ze er bij willen horen en ook een gezin met kinderen
willen, maar gelukkig zijn ze allerminst. Op z'n minst wil een van
2 volwassenen dan nog zijn of haar eigen leventje van voor de kinderen
voortzetten. Ik heb mensen zien instorten daardoor. Ik heb mensen
al aan een derde huwelijk, 2 met kinderen achter de rug,zien beginnen
voor hun 40e!! Blijf in godsnaam bij jezelf! Hoe egoistisch is het
om een kind op de wereld te zetten maar ook je eigen leven te willen
leiden van voor het kind. Kinderen die hun tijd verdelen tussen chreche,
oppasmoeder en opa en oma. Ik heb het gezien en word er zeker niet
blij van. Hoeveel heropvoedingsprogramma's van gezinnen hebben we
nu al op tv moeten zien voorbijkomen? Omdat iedereen EN....EN.....EN
wil. Laten we in vredesnaam eerst eens bedenken wat WIJ echt willen
en niet naar anderen kijken. Lynx |
| Mijn moeder heeft me laatst verteld dat ze pas
zo laat aan kinderen begonnen is (Ik was de eerste van de 3, ze was
toen 33)omdat ze ook niet wist wat ze met haar gevoel aan moest. Haar
verstand zei 'Nee' (aangezien het inkomen hier niet al te groot is),
haar gevoel zei 'Ja'. Nog een reden waarom ze overwoog het niet te
doen, is dat ze het wel een beetje egoïstisch vondt, om maar
een kind op de wereld te zetten omdat zij dat zo graag wilt, en dat
haar kind straks helemaal niet blij is dat zij bestaat in (haar woorden)
deze rotwereld. Ik heb er ondanks mijn jonge leeftijd al een paar
keer over zitten nadenken, gewoon uit nieuwsgierigheid, maar uiteindelijk
ben ik voor nu op de conclusie uitgekomen, dat ik vind dat ze gelijk
heeft. Ik zou geen kind op deze wereld willen zetten, omdat ik vind
dat er veel te veel aan mankeert en dat er dan eerst maar eens flink
wat zou moeten veranderen op deze aardbol.
|
| Ik ben nog relatief jong en voorlopig wil ik dus
ook echt nog geen kinderen (Ben nog volop in mijn studie en heb daar
echt mijn aandacht voor nodig) maar ik weet nu al zeker dat ik ze
later wel wil, kinderen. Soms fiets ik gewoon door de stad en dan
zie ik van die leuke jonge ouders met van die lieve kindjes voorop,
die dan zo leuk zitten te praten. Wellicht zoek ik het ook wel op,
want een vriend van mij, die geen kinderen wil, beweert juist dat
hij altijd alleen maar vervelende kinderen ziet. Maar het maakt me
niet uit waarom, ik wil het gewoon. Ik wil kleine mensjes op de wereld
zetten die net zo lief en eigenwijs zijn als ik toen ik klein was
(als ik mijn ouders mag geloven). Ik vind kinderen gewoon leuk :) |
| Sinds september dit jaar ben ik (24jr) getrouwd.
De vraag of ik al zwanger ben hoor ik geregeld om me heen. Ik heb
altijd sterk het gevoel gehad dat ik heel graag ruim voor m´n
30ste moeder zou willen worden. In m´n omgeving en vooral op
m´n werk zie ik alleen maar vrouwen die zwanger zijn. Dit wakkert
mijn moedergevoel alleen maar aan... . Sinds een tijd stoei ik dan
ook heel erg met mezelf: nu al stoppen met de pil of toch nog even
wachten? Kan ik het allemaal wel aan, zal ik een goede moeder zijn?
|
| Ik ben blij met dit artikel, omdat ik er echt
mee worstel.Ik ben 34 jaar en heb net een vaste relatie beëindigd
van 8 jaar. Mijn familie, vooral mijn moeder zeurt mij vreselijk aan
mijn kop over kinderen. Voor haar is kinderen krijgen het belangrijkste
wat er bestaat. |
|
Advertorial  
Bugles: hoe vind jij ze het lekkerst? Smiths Bugles is het enige
zoutje dat je op oneindig veel manieren kunt vullen. De helft van Nederland
doet dit al, waarbij iedereen zijn of haar eigen favoriete vulling heeft.
Bugles met roomkaas, sweet chilli saus, verse guacamole, kruidenkaas, pesto,
zalmmousse of tzatziki. Maar ook jij hebt vast een favoriete vulling. Wil
jij anderen inspireren met jouw vultip? De beste vultip wint 10.000 euro!
Stuur
jouw vulling in op Smiths.nl |
|  Covermodel: Azusa Higa "Ik houd ervan om vrij te zijn en zeg altijd 'Je leeft maar een keer!' en het leven gaat verder en ik heb nooit ergens spijt van gehad. Mijn motto is: 'Just do it!' Dat ben ik. Azusa Higa."... [LEES MEER]
|
|
|
|
|
|
|
|
 Modetrends zomer 2012
De mode voor het komende seizoen is op en top vrouwelijk. Tien trends die je niet mag missen!
|  Audrey Hepburn stijl
Mijn look is heel toegankelijk', zei Audrey Hepburn. 'Vrouwen kunnen heel gemakkelijk...
|  Look expensive
Zo zie je eruit alsof je net uit een modetijdschrift ben gestapt (zonder er veel geld voor...
| |
|
|
| |
|
|
HOROSCOOP MEI 2012
Ontdek snel wat de meimaand voor je in petto heeft. Lees je
horoscoop... [Lees] |
MODETRENDS
Modetrends, kledingtips, mode accessoires... [Lees] |
BEAUTY EN KAPSELS
Make,up tips, lichaamsverzorging, kapsels en haartrends... [Lees] |
TRENDS EN LIFESTYLE
De allernieuwste lifestyle trends... [Lees] |
AFVALLEN
Afslanktips en dieet tips voor een strak lichaam... [Lees] |
LIEFDE
Alles over liefde, verliefdheid, relaties en seksualiteit... [Lees] |
|
|
|
|
