Er is leven na een scheiding

Een scheiding kan het begin van een nieuw leven zijn. Ruzies en spanningen vallen weg en er gaat een nieuwe wereld die vrijheid heet, voor je open.

Misschien geloof je het op dit moment (nog) niet, maar er is leven na een scheiding of een pijnlijke 'break-up'. Natuurlijk zal de eerste periode nadat jullie wegen zich gescheiden hebben, niet gemakkelijk zijn. Je sluit een hoofdstuk van je leven. Het verwerkingsproces van een scheiding is als een rouwproces, zeker als jullie lange tijd samen zijn geweest. Maar een scheiding kan ook het begin van een nieuw leven zijn. Ruzies en spanningen vallen weg en er gaat een nieuwe wereld die vrijheid heet, voor je open. Het leven na een scheiding zou er dan wel eens beter op kunnen worden. Veel beter zelfs.

Hoe pak je het aan? Hoe lijm je de scherven van je leven weer aan elkaar? Wat moet je doen en wat kun je maar beter niet doen om er weer bovenop te komen en een nieuw leven te beginnen? Hoe kom je weer op gang in deze overgangsperiode waarin je vaak verdrietig, gedesoriënteerd, gefrustreerd, depressief en zonder energie voelt? Hier zijn onze adviezen. Voel je vrij om er andere tips aan toe te voegen via het venster onder dit artikel.

Doen. Maak de balans op.

Hoe sta je er 'maatschappelijk' gezien voor. Heb je een baan, hoe oud ben je, heb je onderdak, heb je vrienden waar je op kunt steunen, heb je familie die je kan helpen, zijn er andere personen waar je de zorg voor hebt, hoe sta je er economisch voor? Breng alles zorgvuldig in kaart zodat je een goed overzicht van de situatie hebt.

Dan pas is het tijd om te gaan panieken (grapje! Paniek is nooit goed, ook niet in situaties die je wanhopig voorkomen). Door je verdriet ziet de toekomst er minder rooskleurig uit dan die misschien is. Blijf kalm en probeer een plan te trekken. Bedenk waar je kunt gaan wonen, vraag je af of je misschien moet gaan solliciteren, tast in je omgeving af op wiens hulp en steun je kunt rekenen.

Niet doen. Maak jezelf geen verwijten.

Voel je niet verantwoordelijk voor wat er gebeurd is. Ook al ben je dat misschien wel. Het is nu eenmaal gebeurd, en daarmee is de kous af. Kijk naar de toekomst, kijk vooruit.

Niet doen. Geef niet de indruk dat je de leegte in je leven snel weer wilt vullen met een andere relatie.

Je schrikt hiermee de mannen die eventueel geïnteresseerd zouden kunnen zijn af en trekt de verkeerde mannen aan (die mannen die er een zeker genoegen in scheppen om er met de ex van een bekende of vriend vandoor te gaan bijvoorbeeld).

Doen. Geloof in jezelf. Je bent het waard.

Als er op een officiele en definitieve manier een einde aan een relatie komt, is de neiging groot om jezelf te laten gaan. Doe dat niet. Werk aan jezelf, aan je zelfontwikelling én aan je uiterlijk. Verzorg je goed (ga desnoods voor een nieuwe look), besteed aandacht aan je lichaam en je kleding. Verwen jezelf (voor zover de economische situatie het toestaat), leg jezelf in de watten, zorg ervoor dat je niets ontbreekt.

Niet doen. Zin niet op wraak.

Gebruik je kinderen (als je die hebt) niet tegen hem, stel je volwassen op en vraag ook van je ex dat hij dat doet.

Doen. Plan de toekomst.

Je eerste zorg is dat je economisch zelfstandig wordt (of misschien ben je dat al). Concentreer je op je eigen onafhankelijkheid. Het hoofdstuk 'mannen' komt later wel weer. Het is nu belangrijk dat je werkt aan je eigen persoonlijke groei en zelfstandigheid. Op deze manier zul je ook een nieuwe relatie sterker en volwassener kunnen aangaan.

Niet doen. Klam je niet vast aan het verleden!

Verdrink niet in je eigen tranen en in zelfmedelijden.

Doen. Zoek de hulp en steun van de mensen om je heen.

Zorg ervoor dat je geen 'last' voor anderen wordt. Ken je grenzen, anders zullen ook deze mensen zich van je afkeren. Onderschat het belang van goede familiebanden niet.

Niet doen. Zoek niet de plekjes op waar jullie samen kwamen.

Luister niet naar 'zijn' muziek, pak in deze periode even geen fotoalbums erbij. Denk niet aan de toekomstplannen die jullie samen hebben gemaakt (maar waar het niet van gekomen is). Pijnig jezelf niet.

Doen. Zoek naar voordelen.

Er zullen vast dingen zijn waar je tijdens je relatie niet aan toekwam. Of mensen die je niet meer bezocht omdat hij ze niet kon uitstaan. Doe de dingen waar je altijd van gedroomd hebt en neem weer contact op met mensen die je langere tijd niet meer gezien hebt. Waardeer de vrijheid die je opeens hebt.

En jullie? Hoe hebben jullie na een scheiding je leven weer opgebouwd? Of wat zou je doen als deze situatie zich zou voordoen? En wat zou je niet doen? Mail ons je reactie. De interessantste reacties zullen we hieronder publiceren.

Reacties van Trendystylers
Was zo gelukkig met mijn geliefde. Hij was alles voor mij, mijn verleden heden en toekomst! Maar alle mooie dingen komen spijtig genoeg tot een einde. Tijdens onze relatie ben ik te weten gekomen dat hij een ander had.. Wat hartverscheurend was.. I.
we gaan scheiden met onderlinge toestemming. ik verwacht het al jaren maar vond de situatie niet zo erg om er een einde aan te maken! mijn man denkt er anders over dus laat ik hem gaan! vandaag gaan we naar de bank, volgende week naar de notaris! we hebben een bijna volwassen dochter en financieel gaan we allemaal niets te kort komen! maar zelf huil ik bijna onophoudelijk, heb een enorm gevoel van falen en ik ga mijn man vreselijk missen! we waren bijna 20 jaar gehuwd we kennen elkaar 30 jaar! Katrien T.
Na lang huwelijk vreselijke scheiding. Ik werd tegengehouden in mijn zelfontplooïng en was eenzaam. Nu een lieve vriend, maar ik blijf met een onafgerond gevoel zitten. Mijn ex communiceerde slecht en nu totaal niet. Had snel een ander en ook al inmiddels ruim 2 jaar hertrouwd. De breuk ontstond 5 jaar geleden en 4 jaar geleden definitief. Het was een hel. Hoe kan het dat ik hem toch mis, hoe mis ik mijn vertrouwde leven. Hij deed mij en de kinderen verdriet. Mis ik de onderdrukking? wat is dit psychologisch een raar effect. Ik weet gewoon niet wat ik hiermee moet, maar het houdt mij elke dag en in mijn slaap bezig. Onverwerkt en onuitgesproken lijkt alles. Ik durf nergens te praten, bij wie ?? ik hoef geen medicijnen of iets ben niet gek. Maar alles wat mij is overkomen ook na de scheiding en het vluchten ver uit zijn buurt is hels geweest. Ik kan het gewoon niet kwijt. Ik overleef min of meer, verstop mij in werk, genoeg te doen omdat ik voor mezelf werk. Niemand ziet mijn pijn en onmacht... me

ik zit nog midden in, de pijn is onverdraaglijk, de leegte en de eenzaamheid zijn onmeetbaar, ik heb mezelf zwaar verwaarloosd, ik ben te veel afgevallen , als kind was een gezin een huisje boompje mijn grootste droom ooit, nu moet ik accepteren dat dat voorbij is na dat ik mij dood had gevochten voor mijn huwelijk. ik ben blij dat ik deze stukje heb gevonden en ik heb besloten om deze adviezen te gaan volgen en ik hoop dat ik de kracht zal hebben om het vol te houden ik heb namelijk ook 2 lieve prachtige meisjes om ervoor te zijn. Ghizlane
Ik ben 37 jaar getrouwd
We zitten nu midden in een scheiding.
Mijn man heeft 14 jaar geleden een relatie gehad van 2 jaar met een collega van 27jaar, zonder dat ik het wist.
Toen ik er achter kwam heb hij mij gesmeekt om bij hem te blijven, want hij wilde mij niet kwijt hij zij ik hou van jou.
Na hele moeilijke jaren om het te verwerken hadden we het goed samen.
We deden van alles verre vakanties, winkelen,uit eten,fietsen enze.
Maar toch kon hij het niet laten om weer op zoek te gaan zoals,ik kwam er achter via imail een brief van een vrouw hoe fijn ze het samen hadden en dat ze niet wist hoe ze alles weer recht moest trekken.je wereld stort weer in je weet niet wat er met je lichaam gebeurd.
Toen een tijdje later weer,ik zat wat te zoeken op de computer en ja hoor kom hem tegen op een relatie sait met foto en al.
Toen weer een brief met alles er op en er aan.
We zaten dan veel te praten, hij wuift alles weg het steld echt niets voor,ik hou van jou zij hij dan.
Hij moest een paar dagen motor rijden in onze vakantie hij zou dan goedkoop slapen en ontbijten .
Maar ik vond weer mailtjes hoe ze elkaar miste.
Hij kwam thuis en heb me zitten troosten,hij zij ik kies voor jou.
Hij kwam met het idee om naar een relatie therapeut te gaan, en ik stemde weer toe.
Paar dagen er na kwam hij uit zijn werk en wat haalde ik uit zijn tas toen ik zijn broodtrommel pakte,weer een brief 3 kantjes vol hoe het was en wat ze gedaan hadden.
De grond zakte onder me van daan.
Weer zij hij dat het niets voorstelde, je moet het zo zien het zijn allemaal hoeren.dat zijn zijn worden.
Ik kwam er ook nog achter dat hij verschillende keren in welnes centrums is geweest en daar was hij niet alleen,en allerlei leuke uit stapje heeft gedaan als ik op mijn kleinkinderen oppaste.
Hij zij dan je moet een beetje investeren .
Toen brak ik en zij ik wil van je scheiden.
Ik ben hele maal stuk van binnen,en me hart licht in stukken hoe kan ik me nog geven ik ben geblokkeerd .
Dat had hij nooit verwacht hij dacht,hier kom ik wel weer mee weg. Het is jammer want ik had een lieve man,en dat is die nog naar me. Maar hij kan niet van andere vrouwen af blijven.
Ik heb heel veel verdriet maar wel rust.
Ik heb 2 lieve dochters en 5 kleinkinderen daar krijg ik heel veel liefde van.
Wat de tijd gaat brengen dat zie ik wel,maar ik ga er zeker wat van maken..
Het kan ook heel simpel zijn allemaal!
Naar twee en een half maand diep te hebben getreurt, huilen iedere avond, nacht was het over en uit! Omdat ik besefte dat we dan toch niet zo goed bij elkaar pasten als ik dacht. En dan te bedenken dat het niet onze eigen keuze was om uit elkaar te gaan! Hij was stapelverliefd op mij dat weet ik!!! Maar de kinderen (die bij hem thuiswoonden) en zijn ex (in hetzelfde dorp) hebben alles kapotgemaakt. Ik heb de relatie verbroken omdat ik er niet meer tegen kon! Maar als hij anders had gereageerd zou het heel anders geweest kunnen zijn. Al moet ik wel zeggen dat hij geen prater was. Maar al met al we waren (denk ik) wel tegen andere zaken aangelopen, als dit al een wig tussen ons dreef laat staan wat nog komen ging...
Zelf ben ik een vrouw van 35 jaar. Ik heb een relatie van 17 jaar achter de rug. Een emotionele tijd. Sexuele problemen de laatste 4 jaar doordat mijn partner toen ziek was en depressief. Wilde geen sex. Ik voelde me erg onzeker hierdoor. Terwijl er best wat mannen zich aanboden altijd! Uiteindelijk is de relatie uit gegaan en dat was heftig. Maar ik heb er een fantastisch nieuwe vriend aan over gehouden, nu 1,5 jaar later! En we hebben heerlijke sex, zonder remmen.. Dat komt denk ik ook doordat we 35 en 40 zijn en geen gene of iets hebben. Ik voel me er super fijn door. We zijn natuurlijk ook verliefd en we zien elkaar 2x per week en sexen dan wel 3x per avond. Heerlijk! Als je niet meer gelukkig bent, kies dan voor jezelf!
hoi hoi , na dat op 3-9-2011 het uitkwam dat ik vreemd ben geweest (2x met de zelfde man). door een telefoontje van me zus. is lijkt de wereld ingestort. mijn ex en ik hebben nog geprobeerd om te vechten maar mijn ex kan het geen plak geven en niet vergeven. we hebben de scheiding in oktober 2012 aan gevraagd en zijn inmiddels gescheiden . ik kan het niet verwerken ondanks dat ik degene ben die fou is geweest maar ga naog steeds kapot van spijt en verdriet. het vervelende is dat ik na dat het gebeurt is nog meer van toen mijn man (nu ex) ben gaan houden. en dat gevoel gaat maar niet weg. . ik weet moet een eigen leven opbouwen maar mis hem nog steeds 24 uur per dag. ik zie dat hij zijn leven al weer heeft op gepakt en alweer date met andere meisjes. ik heb al van allerlei soorten hulp gehad maar blijf gevoel houden .... en wil eigenlijk zo graag weer een leven maar de spijt,verdriet en schuldgevoel tegen over hem en de kinderen bljft en dan het houden van ook nog .!
wie kan mij helpen of weet echte goede hulp
Ik heb een relatie van 6 jaar beeindigd .. heel erg moeilijk ! .. hij is in al die jaren mijn beste maatje geworden en ik ga het heel moeilijk krijgen .. maar mijn gevoel is al heel lang weg .. ik hou wel van hem en geef om hem en ik weet dat verliefdheid over gaat maar ik voel dat het niet klopt .. ik twijfel al heel lang over hem en mij ik ben ook 2 x vreemd geweest misschien mis ik iets ? Ik wil hem dat sowieso niet aan doen want dan verdient hij niet .. maar nu blijft ie mij natuurlijk Smsen/Bellen ... Verschrikkelijk moeilijk !!
Na 21 jaar huwelijk, 3 kinderen en een bloeiende zaak heeft mijn man beslist dat het niet mee hoeft voor hem, is vertrokken 01 oktober en heeft al de scheiding aangevraagd . Ik voel me werkelijk ellendig, in de steek gelaten, bang voor de toekomst maar vooral eenzaam, dit went nooit, denk ik vaak .Niks maakt me nog blij ...
ben nu 4 maanden onderweg nadat ik na 25 jaar grof gezegd ben ingeruild. geen signaal geen gesprekken, zomaar vanuit het niets werd de mededeling gedaan. Heb wel vrij snel zelf de regie in handen genomen, afstand genomen, (en dan echt letterlijk door ver weg te gaan), niet in een veel te groot huis blijven met bijna volwassen kinderen omdat meneer zo graag zn eigen ding wilde gaan doen maar de beslissing genomen om zelf een eigen plek te zoeken waar de kinderen zich ook thuis voelen. Het is gelukt! Ben wel in de gelukkige omstandigheid dat ik een goede baan heb en een sterk wijf ben! nu is het lastig, de verhuizing naar mijn eigen plek heeft me wel weer wat stappen teruggeworpen en de tranen vloeien dan ook rijkelijk. Het is zo goed om te lezen dat ik niet de enige ben die zo'n situatie voor de kiezen krijgt en goed om te lezen dat er wel degelijk licht aan het einde van de tunnel is. Mooie tekst: when someone walks out of you life, it makes room for another to wal!
k in. M
hallo, mijn man is sinds 7 weken onze woning uit nadat hij mij vertelt heeft niet meer van mij te houden , ik daarin tegen hou wel van hem .heb dit ook meerdere malen gezegd tegn hem , we zijn net een jaartje getrouwd en kennen elkaar 6jaar hij kon de druk niet meer aan binnen het gezin zegt hij, i.vm met gescheiden gezinssamenstellingen.
als we elkaar zien i.vm met de regeling van het huis , wil hij mij wel telekns knuffelen , ik ben daar erg gevoeleig voor en hoop dan steeds op een verzoening.hij zegt dat de knop is omgegaan .wat kan ik doen , ik laat hem wel met rust , zover als dat mogelijk is i.vm het huis , help ik wil hem niet kwijt aan een ander,gr bea
Ik ben net aan het scheiden van mijn echtgenote die ik 10 jaar ken. We zijn 5 jaar getrouwd en hebben 2 jonge kindjes . Het was wat meer sleur geworden en de kindjes hebben veel zuurstof uit onze relatie gehaald . Mijn vrouw was plots heel ongelukkig , barstte in tranen uit ,wildeniet meer verder . Ik woon nu sinds 6 weken op een appartementje en het is echt hard , heel hard , op alle vlakken. Voel me mislukt en gefaald , en heeeeel verdrietig. Goed om te zien dat sommige mensen er toch door geraken op termijn, met vallen en opstaan . Geeft me een beetje hoop. F
6 jaar samen geweest in een relatie die niet gemakkelijk was, maar ik was overtuigd van mijn liefde voor haar... Dat als we er alletwee aan werkten de liefde zou winnen. Uiteindelijk gaf zij op en dat was voor mij een hele zware slag want het voelde alsof ik de enige was die er echt in geloofde. Na ontkenning en opstandigheid kon ik niet anders dan het opgeven, ik begon met plannen : de verhuis, de dingen ik zou doen in mijn nieuwe huis. Dat ging goed tot voor enkele weken. De energie is volledig weg, ik krijg mezelf niet meer op gang... Waarschijnlijk zet het rouwproces nu maar pas in ofzo, ik weet het niet zo goed voor de moment... Nergens geen zin meer in... Komt er ook bij dat we elkaar nog regelmatig zien op vriendschappelijk wijze en dat is zowel een zegen als een vergif voor mij. Ik voel me er meestal nog een paar dagen slechter van... Ergens hoop ik dat die pijn langzaam verdwijnt en plaats maakt voor geluk en in het verleden te kunnen berusten... Maar nu is het vooral een hele donkere periode in mijn leven, wel fijn te zien dat ik niet alleen ben heel wat mensen ondergaan dit. Veel sterkte aan iedereen
We zijn gescheiden na 26 jaar huwelijk.Door depressie en mobbing op het werk heeft dat zijn weerslag gelegd op ons huwelijk.Op het moment dat ik aangaf na lang vechten dat ik niet meer gelukkig was
Gaf hij aan, met verdriet, dat als ik niet gelukkig was hij mijn geluk niet in de weg wilde staan, omdat hij niet het alleen recht heeft op mijn geluk.we zijn inmiddels 3,5 jaar uit elkaar en we zijn steeds op vriendschappelijke wijze met elkaar om gegaan. Hij hielp mij als er iets was en ik hem. Ik merkte wel dat ik het vaak moeilijk vond om zo met elkaar om te gaan en dan nam ik weer afstand en had geen contact. maar middels de kinderen was er dan op enig moment weer contact.n die 3 jaar heb ik een paar korte relatie's gehad en een aantal date's, maar het kwam niet tot een relatie. Ik nam hem vaak in vertrouwen en ik merkte ook dat hij tot heel veel inzichten kwam waarin hij was tekort geschoten in het huwelijk.Ik merkte een grote verandering in hem.Ik bloeide na d scheidng helemaal op. ik had zelfvertrouwen en een leuk leven, eigen huis fulltime baan en ik zie er nog goed uit. wat ik mis is toch een relatie. maar dit lukt niet. ik heb zoveel gedate dat ik er nu echt geen zin meer in heb.Mijn ex ging voor 6 weken op vakantie, en toen merkte ik hoe erg ik hem miste. toen hij terug kwam heb ik gevraagd of er nog toekomst in in een relatie tussen ons kan zijn. Hij vond het geweldig dat ik dit vroeg, en hij zij als we dit willen dan zullen we in relatie therapie moeten gaan om dat uit te zoeken.en daar ben ik het mee eens. er is een afspraak gemaakt en we hebben toenaderng gezocht naar elkaar toe. ik merk aan mij zelf dat er een aantal blokkades zijn van mijn kant uit.mijn idee is dat er een goede basis s wat genegenheid en vertrouwen is, waar ik mee zit is dat k die blokkade moet overwinnen en dat erna wel een leven samen kan zijn. ik wil er wel voor gaan, de afspraak is ook samen als het niet lukt blijven we eerlijk naar elkaar toe en zien het als een positieve belevng
Wat een mooie verhalen en tips hier. Zit er nu ook midden in. Ik heb veel steun uit de verhalen hier. Je denkt altijd je staat alleen, maar er zijn nog duizenden mensen die in deze ellende zitten.
ik overweeg het om te gaan scheiden maar het doet me zoveel pijn
Mijn reactie is anders dan van veel anderen.
Twee jaar geleden ben ik -vrouw- gescheiden. Vanaf dat moment ging het steeds beter met me, ik had het gevoel dat ik de wereld weer aankon.
Maar nu, 2 jaar later, lijkt het alsof ik alles moet verwerken ofzo. Voel me vaak vervelend en alleen (ondanks het feit dat ik dat niet ben), ben gestrest, kan moeilijk genieten van allerlei dingen, pijnlijke gebeurtenissen uit het verleden komen weer boven. Ik weet niet goed hoe ik er mee om moet gaan.

Oh wat is het moeilijk in het begin. Je voelt je eenzaam en alleen, mist de kleine dingen zoals de vraag hoe je dag was. Maar op een gegeven moment besef je dat je dat niet meer mist. Dat je buiten in het zonnetje loopt, diep ademhaalt en denkt: ik voel me nu ook echt gelukkiger!
Relaties gaan uit om een reden, ook al zag je die zelf niet altijd 1-2-3 of ontkende je het misschien een beetje. En hoe pijnlijk het ook kan zijn, probeer dan te beseffen: "zo'n relatie hoef ik niet! Ik verdien iemand die bij mij WILT zijn en 100% voor mij gaan, niets minder dan dat!" Leven is te kort om te blijven hangen in relaties die het niet waard zijn of met mensen die niet zoveel om jou geven dan jij om hen!
Îk ben sinds 17 maart terug alleen en ik weet met mijn verdriet echt geen blijf. Heel mijn wereld draaide rond hem, ik steunde volledig op hem en nu blijf ik alleen achter, zonder vrienden.
Ik (man) zit er nog middenin, 8 maanden nu. Ik zoek nog volop naar antwoorden, maar realiseer me dat die door de tijd wel gaan komen. Ik ervaar diep verdriet, maar weet ook dat dat tijdelijk is. Ik was niet echt gelukkig in mijn relatie maar hield na veel ups en downs wel zielsveel van deze vrouw, kon alleen mezelf nooit zijn. Ik weet dat het straks beter gaat en dat ik door dit dal moet om te kunnen stijgen naar grotere hoogten maar het dal is diep en lieve lezers: wat doet het ongelooflijk veel pijn. Heb nu mijn kinderen bij me en geniet echt van ze, voor het eerst in 8 maanden. Voor mij een teken dat ik mijn ellende (zoals ik die voel) niet meer centraal stel en dat de weg omhoog eraan zit te komen.
Hallo,
Ik ben een man en heb moeite om de scheiding te verwerken. Het gaat me hierbij niet zo zeer meer om mijn ex maar het gemis van mijn kinderen. Verder ben ik van mening dat het scheiden vandaag de dag veel te gemakkelijk gaat en vrouwen hierin wel degelijk meer rechten hebben dan de man. Ik heb mijn ex vrouw altijd op handen gedragen, altijd correct behandeld, nooit beledigd of geslagen of bedrogen maar wordt wel financieel aangepakt alsof ik de grootste etterbak ben die er op aarde rond loopt. Als ik mijn ex nu bedrogen had of mishandeld had ja dan hadden ze me rustig mogen aanpakken. En dan neemt de ex ook nog niet de moeite op te knokken voor een relatie. Dit allemaal is de dank dat je ruim 20 jaar voor haar klaar gestaan hebt en nu wordt je als een vuilniszak aan de straat gezet. Nu heeft ze inmiddels binnen 7 maanden drie kerels versleten, een borstvergroting laten doen en allerlei cosmetische ingrepen. En ik denken dat ik mijn ex kon. Mooi niet. Probeer nu weer de draad op te pakken maar het enige wat ik op dit moment heb zijn mijn twee kinderen. Dat wilde ik even kwijt.
Hoorde ruim maand geleden dat mijn man wil scheiden, we zijn te verschillend zegt hij. We waren al een tijdje uit elkaar, een zgn. Time-out met het plan om relatietherapie te doen. Veel praten, veel huilen, veel openheid, woede maar ook ruzies afzoenen en meer. Voor mij was het een heftige periode, maar ook heel puur. Ik had graag nog even willen doorgaan met onze relatie te testen. Na 5 weken dus ineens de mededeling: we zijn te verschillend, het gaat niet werken tussen ons. Ik wil ermee stoppen. En wat blijkt later, hij is in onze time-out verliefd geworden op een ander. Ik ben ordinair ingeruild. Nog geen maand na de mededeling aan onze 3 kleine kinderen dat we gaan scheiden wil hij doodleuk met zijn nieuwe vriendin en zoon barbecuen, gezellig toch? Ziet daar geen enkel kwaad in. Terwijl de kinderen buikpijn hebben, bedplassen, moeite hebben met afscheid nemen dendert hij maar door. Alles moet kunnen. Alles moet op zijn manier. Zijn woorden: ik doe nu wat ik wil en daar heb jij niets over te zeggen komen voor mij van een volslagen vreemde. Ik ken mijn man niet meer sinds hij een nieuwe vriendin heeft. Het gaat me nu echt te snel en hij begrijpt mij niet en ik moet notabene nog beginnen met alle onderhandelingen. Wat ik lees en wat ik ook voel is dat alles wat je samen deed, hij dus meteen de volgende dag al deed met een ander, dat doet zeer. We hebben een drukke tijd gehad met onze kinderen, we zouden gaan genieten. Nu doet hij dat dus meteen met een ander. Zo wrang. Gevoelens van haat, verdriet en het lege gevoel geen toekomst meer te hebben wisselen elkaar af. Ik zie het soms niet meer zitten en voel me zo gedumpt. Groet, L
Ik ben mijzelf kwijt, ben niet meer het meisje/vrouw die ik was. Ben erg verdrietig nu dat ik weet dat mijn ex-man een vriendin heeft dat hij de dingen met har doet en deelt wat hij eerst mij mij deed. Al die warmte, liefde en intieme dingen die ik nu al maanden mis. Wij hebben samen twee kinderen en zij hopen dat wij beide weer gelukkig worden. Mijn ex hoopt dat natuurlijk ook want als ik mijn geluk weer heb is hij dat schuldgevoel kwijt. Hij heeft mij op een zeer laffe manier verteld dat hij wilde scheiden. Notabene toen ik erg ziek en kwetsbaar was, mijn kinderen wisten eerder dan ik dat hun vader van mij wilde scheiden. Misschien dat ik in een verder stadiun mijn verhaal vertel. Voor al deze mensen die in deze nachtmerrie zitten veel liefs en sterkte. Tommies
Onthou 1 ding: Er zullen momenten zijn dat je denkt dat je nooit meer gelukkig gaat worden en dat je zeker weet dat je de verkeerde beslissing hebt gemaakt door te scheiden. Let op: Dit hoort bij het proces. Je gaat er echt doorheen komen en het komt altijd goed!!
Zo positief kan ik het nog niet overzien. Ben afgelopen maart officieel gescheiden. IK houd nog steeds van mijn ex-man. Wij waren 29 jaar getrouwd en 33 jaar samen. Heb gelukkig steun van familie en vrienden.En toch voel ik mij eenzaam en moet nog steeds huilen omdat het nog vreselijk zeer doet.
och. Wat vind ik het heerlijk om te lezen dat er zovelen onder ons dit meemaken. Ik had mezelf al veroordeeld. Psychopaat was het label. Nauwelijks een voedingsbodem voor liefde. Je teert op die paar kleine momenten, je slurpt de liefde eruit en borduurt er eindeloos op voort. Sommige tijden fantaseer je uren over de sappige verzoening. Het moment dat de wortels van dit gevoel niet langer liggen in je fantasie, maar in realiteit. Sommige dagen hou je jezelf voor dat hij helemaal niet zo geweldig is, en dat je hem hebt opgehemeld in je hoofd, maar dan gebeurt er iets wat dat tegenspreekt. Ik had weleens tijden dat ik hem bijna vergeten was, maar precies dan kwam ik hem tegen en wist ik weer waarom ik dit voelde. Hij is zo geweldig.. Zo talentvol.. Zo ALLES!
Wij samen..dat zou pure liefdeskracht zijn. WIJ SAMEN!! Dat zou wonderen in de wereld kunnen verichten.. En zulke gedachten had ik nooit over een man, ik was ontdooid.. Van een koele bitch naar een wanhopige romanticus. Maar ik zal je zeggen, na bijna twee jaar gaat het me toch behoorlijk op de huid zitten. En ik heb halverwege besloten dat ik de keuzes die ik in mijn leven maak er niet door laat beinvloeden, want uit alles blijkt dat hij dat ook totaal niet doet. Zelfs voor zijn huidige vriendin niet. Als je dat verstikkende 'ik wil het gewoon NIET loslaten' gevoel krijgt adviseer ik: denk even aan het idee dat je zo, van onder, zijn kruis in kijkt! Een behaarde BILNAAD en BALZAK in!
Werkt erg relativerend heb ik zelf vaak gemerkt. Hoe ik er mee omga? Ik leid mijn leven, en laat me inspireren door de onuitputbare bron van liefde die blijkbaar ergens in me zit. Soms fantaseer ik er over, maar soms sleur ik mezelf eruit, zonder door te slaan in uitersten. En diep van binnen geloof ik echt dat we ooit elkaar in de armen zullen sluiten. Maar ik laat het nooit meer mijn drijfveer worden. Nooit weer.
Ik ben sinds 3 weken weer vrijgezel na 2 jaar samengewoond te hebben. En iedereen is echt superlief voor me. Maar wat mij nu het beste helpt is vooral veel met mijn vrienden/vriendinnen doen en vooral een leven voor mezelf opbouwen, ik begin met een nieuwe baan volgende week. En ik doe alles wat ik eerst niet deed omdat mijn ex dat niet wou. Ik geniet van t leven dat ik heb en de avonden die ik normaal niet alleen was die vul ik nu met lekker dingen voor mezelf doen of met vrienden/vriendinnen afspreken. T beste medicijn is doorleven en genieten van wat je nog wel hebt en kan krijgen. Kuss Elfje
goed wat er hier mee gemaakt wordt is alleen van de vrouwen hun kant gezien,maar ik ben een man en ben sinds 2004 gescheiden.Door veel te praten met kennissen,ben ik weer op de goede weg bezig.Heb twee jongens waar van ik zelf gewild heb dat ze er kwamen.Door alles op een rijtje te zetten in een kort moment heb ik besloten dat ik en zowel de alimentatie,en de school op leiding voor de jongens op mijn conto neem en waarom zou je zeggen ??Gewoon omdat de jongens uit liefde geboren zijn.Hoe ik nu tegen over het leven sta rustig.heb een druke baan ,maar door er over te praten en van je hart geen moord kuil te maken,kom je sterk terug.Weet wat je wil en inderdaad straal naar buiten toe zoals je wilt wezen.Vertrouw op je zelf.En je zal zien dat niet jij bent veranderd(wat je bent je zelf gebleven)maar alles wat er om je heen gebeurdt.Ik kan uren schrijven over het geen wat ik mee gemaakt heb maar,maar de kans is groot dat er dingen gezegt gaan worden die hier zeker niet ! Op zijn plaats is.Probeer elke dag poitief te beginnen en zeker met een glimlach,scheer je elke dag en doe een beetje parfum op.Trek elke dag een ander shirt aan.Maak van jouw huis your home.En zorg dat het uiterlijk netjes is en innerlijk schoon is en zeker ogende netjes.Geef een ander de indruk dat je het aan kan.Dit is wat ik mee maak als man.ben uber haupt geen watje en zeker niet het zielige mannetje wat zo druk is.Nee nee als je de boel verdeeldt over de week hou je zelf tijd over om leuke dingen te doen,en geloof me het werkt.En ik ben dan een man maar dit werkt ook voor vrouwen.Dus voor een ieder.Voor een ieder wens ik veel sterkte geluk Every day and joy it warme groet JOS

ben nu tien jaar alleen,
En heb zo,n drie jaar geleden ontdekt ik gaf hem de schuld. Heb dus ruim zeven jaar als kluizenaar geleefd. Toen zij ik nee hij is geen klootzak jij hebt het toegelaten en toen ben ik anders gaan denken. En ja weer gaan leven in de zin van
Ik doe er wel degenlijk toe ,ik ben iemand en kan voor mijn mening uitkomen. Ik kan wel degenlijk dingen alleen doen ik ben niet fout of lelijk. Zonder angsten voor de conseqenties. Heel bevrijdend was dat. Maar een man vertrouwen ja daar heb ik tot nu toe nog moeite mee. Maar ben er mee bezig dat er ook mannen zijn die oke zijn en wel eerlijk naar mij toe zijn. Is niet makkelijk nee echt niet. En ja ondanks alles ik geniet mijn leven meer als ooit ontdek mezelf mijn eigen ik nu voor het eerst en het is gewoonheerlijk jezelf te zijn ongeacht bij wie je bent. Maar ook dat de mensen in je omgeving dat doen. Dus ik besta weer ik ben er en mag er nog zijn ook al wordt ik 50 dus geef niet op en ga heel zeker niet in een hoekje zitten met zelfmedelijden schiet je niets mee op. En je geeft hem vrij spel want zolang jij het toelaat of je nu man of vrouw bent dat jij je rot voelt om wat hij zij heeft gedaan geef je hem de macht nog steeds. Dus is alles achter de rug en het is al is het maar redelijk geregeld, pak de draad weer op en vind jezelf het waard niemand anders puur voor jezelf moet je het doen. Kan je dat zul je merken en je moet het ook laten merken dan wordt de ander onzeker omdat jij het niet meer TOELAAT. Je krijgt ook rust in jezelf en je gaat je anders voelen maar je merkt ook aan andere mensen ze zullen je anders benaderen. Want als ze medelijden met je hebben gadver
Daar kan je toch niets mee. Gisteren is geweest,
Morgen komt eraan,
Ik leef hier en nu. Liefs Allwomen
ik ben naar veel teleurstellingen waarvan overlijden en weer nieuwe relatie,s ,waarvan ik erg veel verdriet hebt gehad ,vooral door het drinken van een relatie heb ik vooral mijn vertrouwen verloren,angst en verdriet,eenzaamheid ,wist niet dat dit bestond,kom zelf uit een gezin waar alles goed met elkaar om ging,maar dit had ik dus nooit meegemaakt,je word letterlijk geestelijk gedood.en heb het daar heel moeilijk meegehad,ben jaren alleen gebleven en hebt mijn toenmalige vroegere vriend ontmoet ,waar het de eerste paar jaar wel goed ging ,maar namate zijn zoon en mijn zoon groter werden ,werd het voor mij veel moellijker.er was Te groot verschil in onze opvoeding de een mocht ales de ander werd als het ware maar aan z,n lot overgelaten ...en ik...kon en durfde niet te kiezen ,want ik was zo beinvloedbaar dat ik mijn eigen zoon vaak alleen liet voor hem en zijn zoon....jammer dat ik het niet eerder durfde,maar er is door omstandigheden toch een eind gekomen aan onz! E relatie en dat heeft voor mij de das om gedaan,om hulp te zoeken,en ben terecht gekomen in een drie dagen plan om mezelf door alles heen te slaan... Ik ben een jaar in therapie geweest ,om aan mezelf te werken (en dat valt niet mee)want je heb veel zelfvetrouwen verloren,ik ben nu net klaar en krijg ook nog nazorg...van een morgen per week,maar ik zal er zeker voor gaan, en hoop nog wat van mijn leven te kunnen maken.groetjes mc

6 maanden geleden zei mijn man dat hij het niet meer zag zitten. Hij hoefde mij niet meer en wilde scheiden. Mijn wereld stortte in. Mijn toekomstdromen, mijn wensen en verlangens, alles werd me afgenomen. Ik voelde me verworpen, alsof ik niks meer waard was. Het huis werd verkocht en ik was boos, verdrietig en gekwetst. Hij had alles van me afgenomen! Mijn huis, mijn dromen, toekomstplannen en zijn liefde. Zo voelde het. Nu 6 maanden later.. Ik wacht tot de scheiding officieel uitgesproken wordt, dan kan ik gevoelsmatig de volgende stap maken en ik merk dat ik weer helemaal klaar ben voor de toekomst! Ik heb er weer zin in. Ik vind het spannend om te ontdekken wat het leven nog voor mij in petto heeft. Het is een moeilijk proces geweest, maar ik realiseer me nu dat ik nu beter af ben. Wonderlijk hoe snel ik er klaar mee ben en hoe snel ik weer open sta voor de dingen die komen gaan. Natuurlijk ben ik af en toe wel eens verdrietig. Maar dat mag. Wat heb ik gedaan om alles weer op een rij te krijgen. Ik had een midweek op Texel geboekt, in een huisje, helemaal alleen. Daar heb ik over de afgelopen jaren van mijn relatie gedacht, over de dingen die goed gingen, maar ook de dingen die fout gingen. Ik ging de confrontatie met mezelf aan en dat werkt als een opluchting. Heerlijk het uitwaaien op het strand en even op jezelf aangewezen zijn. Dat doet een mens goed!! Uiteindelijk heb ik stenen aan het strand gezocht, elke steen stond voor iets waar ik spijt van heb. Dat heb ik in de zee gegooid. En daarna heb ik alle toekomstdromen die ik had in de zee gegooid. De dingen waar ik spijt van heb, ligt op de bodem. En ik weet dat de toekomtdromen vanzelf wel weer een keer aanspoelen. Het is voor mij een geweldige manier om dingen los te laten en een plekje te geven! Ik kan nu zeggen dat ik op dit moment gelukkiger ben dat het laatste jaar van mijn huwelijk! Ik heb een hoop geleerd de afgelopen periode en dat koester ik! Ik kan nu zeggen dat ik weer gelukkig ben. Weer happy single!
Ik ben vier jaar geleden gescheiden. Het laatste jaar van mijn huwelijk hebben wij in een verwijtende sfeer geleefd en nog samengewoond in één huis, want wij hadden twee kleine kinderen. We noemden het ons scheidingsjaar. Bij ons waren het twee botsende karakters, er was geen ander in het spel, beter nu dan aantobben voor de kinderen dachten wij toen. Toen begonnen de verwijten en het scheiden zelf, het wachten op woonruimte, de problematiek over geld, alimentatie. Maar toen eindelijk had ik mijn eigen huisje. Ik liep elke avond of nacht als ik wakker was naar beneden en keek ik voldaan en tevreden naar mijn spullen, MIJN spullen, mijn huis, mijn dingen, mijn geur. Heerlijk om op mijn manier de kinderen te verzorgen en op te voeden. Ik at mijn dingen, viel netjes wat af, ging sporten en ging eens op internet kijken waar ik een echt hele leuke vent leerde kennen, wat ouder, rustig, maar had niks met kinderen. In de weekenden dat ik vrij was van de kinderen bracht ik!
Wel een dagje met hem door. Hij was er altijd voor mij, maar die rust dat was het niet meer na een tijdje. Ik werd meer en meer mezelf en ik scharrelde via via wat rond. Nooit bij of met de kinderen. Het leek een wereld met en een wereld zonder kinderen. De co-ouderschap liep op rolletjes, in die zin dat ik niet echte ruzies had of rare dingen. Nadat een vriendje was omgetuned in een stalker en een oude liefde een alcoholist bleek te zijn, was ik klaar met scharrelen. Wat eerst een kick bleek te geven, voelde nu eenzaam en alleen. Maanden heb ik in de rouw gezeten, maanden heb ik gehuild om ieder die ik verloren had om me heen, scharrels, familieleden, mijn huwelijk, mijn ouders naar het buitenland, oude vriendinnen. Elke nacht luisterde ik mijn walkman af en huilde. Soms kreeg ik een soort spiritueel gevoel van iemand die me toedekte en me rustig maanden. Soms had ik het gevoel dat ik in iemands armen terecht kwam en mezelf kon zijn en veilig was. Soms had ik het idee dat! Ik danste aan de waterkant, dat ik licht als een veertje was.! Tegen m
Ijn vriendinnen zei ik vaak; ik vind het echt niet meer gezellig in mijn eentje, en ik weet dat de echte, intense, pure liefde bestaat en dat ik dat zoek. Maar het kwam niet. En na een vakantie met mijn vriendin huilde ik weer, huilen van frustratie, waarom nou niet dacht ik vaak. En op een zaterdagochtend was ik er mee klaar. Ik stond op, ging naar de kapper, kocht nieuwe schoenen en een jurkje. Het was stralend weer. Ik ging eten bij mijn vriendin en daarna gingen we naar de stad. Ik zat te vertellen dat ik berustend was geworden. En toen, ineens keek ik naar de man achter mij in de menigte... Het was herkenning, het was liefde op het eerste gezicht, dit was het. Maar ik had me zo vaak vergist, dus........ En hij deed het spel vooral niet kijken. Maar hij was het, ik zei het tegen mijn vriendin. En zij zei, ik denk het ook. En uren later vonden hij en ik elkaar weer, en liepen naar de toiletten toevallig samen, hij bleef op mij wachten, hij had mij ook al lang herkent van ! Zijn dromen. Hij is niet meer weg gegaan en ik ben altijd gebleven. We gaan binnenkort trouwen, en als het ons gezegen is krijgen we nog een kindje. En heb ik een doorstart van een jong gezin. Helemaal mezelf. Helemaal puur. Je kunt altijd opnieuw beginnen, zong Herman van Veen een keer. En dat is zeker waar. Liefs, Annemarie
Ik ben 18 jaar getrouwd geweest. De laatste vier jaar van ons huwelijk was drank de boosdoener in onze relatie. Heel veel ruzie, vrienden bleven weg,veel liegen,hij vernederde iedereen enz. Je hoopt steeds dat het goed komt, maar het komt niet goed. Als ze er zelf niks aan willen doen wordt het alleen nog maar moeilijker voor de omgeving erom heen. Vooral mijn oudste dochter had veel moeite met haar vader en bleef vaker bij mijn moeder slapen en wilde niet meer naar huis komen.Dan opeens komt toch het punt waarop de knop opeens omslaat, en je gaat scheiden. Ik heb er veel moeite mee gehad en het deed ook pijn. Het is toch een soort rouwproces dat je moet verwerken. Nu ben ik twee jaar gescheiden. Ik heb eindelijk rust gevonden samen met mijn kinderen.We wonen in een leuk huisje van de gemeente,ik heb dit samen met hun helemaal opnieuw ingericht en heb sinds een jaar een nieuwe baan,wel in hetzelfde bedrijf alleen op een andere locatie.Waar ik erg graag ben en met plezier werk. Het enige wat ik nu soms mis is een hand om me heen. Iemand die naar me luisterd, en iemand die lief voor mij en mijn kinderen is. Ik ben niet op zoek, maar hoop wel dat ik ooit eens tegen iemand aanloop. Ik heb ook geleerd om in het nu te leven, en een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Ik ben door alles sterker geworden, en anders tegen dingen gaan aankijken.Ja waar het donker is, is ook altijd een lichtpuntje en dit wordt steeds groter.

ik denk dat ik een van de weinige mannen ben op deze site, maar dat maakt volgens mij niet uit. Ook in mijn relatie was drank de rode draad. Verder hebben we nooit echt metelkaar kunnen praten en we zate vaak op verschillende golflengtes, zeker wat humor betreft. Uiteindelijk heb ik de knoop na 16 jaar doorgehakt en we zitten nu in een afhandelings periode. Het bizarre is dat ik een paar weken geleden een oud klasgenote (via schoolbank.nl) heb ontmoet voor een borreltje. Dat was zo gezellig en ik kon met iemand praten, over alles, maar vooral over muziek en een hoop lol. Zij heeft zelf 3 mislukte relaties achter de rug. Binnen een week hadden we weer afgesproken in een cafe en dit is nu 4 weken aan de gang. We hebben niets gedaan, behalve wat onschuldige zoentjes. ZIj zegt niet verliefd te zijn op mij en beschouwt me als een vriend en vindt me leuk en lief. Aan de andere kant houdt zij nieuwe afspraken met mij om ergens iets te gaan drinken niet tegen. Ik snap haar! Ook wel. Ze heeft 3 mislukte relaties en de losse realties daarna waren ook geen succes. Verder bevind ik me nog steeds in een scheiding, wat het allemaal gecompliceerd maakt. Dit is haar rationele mening. Hoe zij gevoelsmatig denkt weet ik niet. Ik vind haar ontzettend leuk en we hebben het ontzettend leuk en vind het allemaal verwarrend. Ik zit dus nog in een scheidings fase en heb sinds jaren een ontzettend leuke tijd nu. Ik denk dat ik niet verliefd ben, maar voel me wel aangetrokken tot haar (dat heb ik overigens ook tegen haar gezegd). Mijn familie en goede vrienden zeggen dat ik gewoon moet doen wat ik voel. Ja, lekker makkelijk gezegd. De kans dat onze vriendschap dan misschien voorbij is, is dan aanwezig(denk ik). Ik weet ook wel dat ik in een soort rouwperiode zit, maar ik denk heel vaak aan haar. Dat is zo verwarrend.
Ik ben 15 jaar samen geweest waarvan 11 getrouwd. Drank was de killer in onze relatie. Ik zal niet de enige zijn. Bedrog en bedrieg: drank maakt meer kapot dan je lief hebt is wel gebleken. Ik heb nu na twee jaar sinds een klein jaar weer een lieve vriend. Maar wat beoogt ons eigenlijk in een nieuwe relatie..? Aan de ene kant wil je graag liefde om je heen aan de andere kant rust. Rust voor mezelf en de kids. Het is net alsof je na scheiding totaal spoorloos raakt en alle kracht en moed moet hervinden om de draad in je leven op te pakken. En last: het geluk begint bij jezelf een ander kan dit geluk nooit invullen. Ik denk dat dit namelijk in heel veel relaties gebeurd. Is het daarom waarom het is not so simple te find someone who suits to share my life with en to trust someone!!
Tja zelf twee jaar na mijn scheiding kan ik zeggen dat het hervinden van jezelf een lastige is. En wat is belangrijk in een nieuwe relatie. Mensen die direct weer stappen in iets nieuws en zeggen dat het dan de ]liefde van hun leven is betwijfel ik te zeggen of dat zo snel kan. Of zijn deze mensen zo tevreden. Ik vind het belangrijk om onafhankelijk te kunnen opereren. Zeker als er kinderen zijn en als je na een lange relatie (waar drank de killer) was een rol speelde. Tja hoe vinden we ons geluk, worden we gelukkig door een ander of beginnen we eerst bij onszelf. Ik ben voor het laatste omdat je anders weer in de valkuil stapt. How about..?
ik ben 12 jaar getrouwd geweest en mijn ex wilde dolgraag een kind. Hij is zelfs hievoor geopereerd en kwam na een paar jaar tot de conlusie dat hij zijn leven niet kon vergooien voor een kind en wilde alles doen wat hij wilde. Hij heeft zijn kind laten stikken al 6 jaar en nooit meer acherom gekeken. Het mooie verhaal dat wij samen onze kinderen zouden groot brengen is achteraf een grote leugen geweest. Nu ben ik een alleenstaande moeder met 1 kind. Dit was niet mijn meisjes droom maar de realiteit is anders. Mijn Ex is inmiddels hertrouwd en zelfs met een vrouw die hij vroeger verafschuwde. Tot mijn verbazing doet hij nu alles wat ik eigenlijk wilde. Hij leeft en ik zorg voor ons kind. En dit is erg moelijk voor mij omdat het onrechtvaardig is. In Nederland kan je helaas je EX niet dwingen om voor zijn eigen kind te zorgen. Mannen komen er goedkoop vanaf door een beetje alimentaie te betalen en zelfs in de meeste gevallen doen ze no moelijk en moeten we een duerwaarder insachakelen. Wie herkent dit probleem en hoe ga je hiermee om? Wat moet je je kind zeggen over dat zijn vader niets te maken wilt met hem/haar? Wens hierbij iedereen sucses
Het is echt vreselijk een scheiding.Proberen maar het beste van te maken.Poe Poe
ik ben 23 en net na 7 jaar uit elkaar. Ik heb zelf de beslissing genomen maar dat maakt het nog steeds niet makkelijk. En dan heb ik ook nog een ex die er alles aan heeft gedaan om mij het leven zuur te maken. Mijn spullen ingepikt, mijn sleutel afgenomen zodat ik ook niet het huis uit kan en me bedreigd met foto's die hij op internet zou gaan zetten... Dat doet ontzettend pijn, dat iemand die je altijd zo vertrouwd hebt, tot dit soort dingen in staat is. Maar achteraf is het goed geweest. Ik weet nu zeker dat ik de juiste beslissing heb genomen, ik twijfel daar geen moment meer aan. Hoewel het wennen is na 7 jaar weer alleen, is mijn leven opnieuw begonnen en geniet ik er met volle teugen van...
Het was voor mij na 19 jr huwelijk een crisis in mijn leven. Mijn hele wereld stond op zijn kop. Vreselijke situaties meegemaakt want we moesten nog een half jaar onder 1 dak wonen met de 2 kinderen. Eindelijk een flat voor mezelf. Alles moest van hem uit huis, tot het laatste kledingstuk toe. En de harde taal die hij uitsloeg, met de kinderen erbij. Achteraf begrepen wij het pas. Hij had een ander, iets wat hij altijd ontkent heeft. Nu na 7 mdn scheiding is hij weer getrouwd. De kinderen lopen nog bij de psychologe. Mijn dochter wil haar vader niet meer zien, en eigenlijk mijn zoon ook niet. Voor mij is na een hel een nieuwe wereld opengegaan. Geen ruzie's meer, niet meer op mijn tenen lopen, oppassen wat ik zei, uitkijken wie ik uitnodig en wie ik belde. Ik ben gelukkiger, heb een vriend die veel meer bij mij past dan mijn ex. Maar mijn kinderen hebben wel een trauma.
eckart tolle's "de praktijk van het nu" is een goede aanrader om je volledig te kunnen focussen op het HEDEN! Dus niet jullie verleden, of jullie geplande toekomst, maar het NU. Maak van iedere dag iets moois en creeer nieuwe herinneringen!
5 jaar een relatie en net 3 maanden na onze trouwdag zei mijn echtegnoot dat hij het niet meer zag zitten, hij had oa gevoelens voor een ander.... Dan stort je wereld in, je dacht het helemaal voor elkaar te hebben, was al bezig met gezinsuitbreiding (gelukkig niet zwanger)... Toen begon er een periode van knokke voor je relatie... 3 maanden lang heb ik geknokt, gehoopt, verdriet gehad, ben boos geweest, mezelf verwijten gemaakt, etc... Maar ik heb ook al een soort van afstand genomen van onze relatie en van hem, na 3 maanden merkte ik dat er geen initiatief meer van hem uitging, voor mij was het duidelijk dat ook ik niet meer met hem verder wilde. Niet na alles wat er was gebeurd. Nu ben ik twee maanden verder, en ik ben erg gelukkig, nog steeds heb ik mijn verdrietige momenten, maar ik zie u zeker in dat ik in onze relatie ook echt niet gelukkig was, er ontbraken zoveel dingen die ik voor lief nam tijdens onze relatie. Ons huis is ondertussen verkocht en ik heb een nieuwe woning, ook heb ik iemand leren kennen met wie het langzaam meer aan het worden is dan alleen maar vriendschap, we doen het rustig aan, maar weten wat we aan elkaar hebben. Het is erg fijn om je troubbles met iemand te kunnen delen... En het is helemaal fijn om te weten dat je nog verliefd kan worden na zoveel jaar.... Dus voor iedereen die het niet meer ziet zitten... Er komen echt betere tijden!!! Je moet er alleen zelf wat voor doen, je mag verdrietig, boos, gekwets etc zijn, zolang je na die gevoelens ook weer leuke dingen gaat doen en niet bij de pakken gaat neerzitten... Succes!!!
Ik heb n rot tijd gehad. Vooral die onzekere toekomst, zoals waar moet ik gaan wonen. Ik moest mijn huis uit omdat het verkocht was. Toen ik een leuk apartemment kreeg was dat een hele opluchting. Toen ik daar eenmaal woonde kreeg ik pas rust. En kan ik nu (gelukkig) terugkijken op de mooie dingen die we hebben gehad en hebben gedaan. En nu vooruit kijken. Leuke dingen doen.
nou,jullie kunnen het mooi schrijven na 3enhalf jaar ben ik wel gescheiden maar heb nog steeds heel veel problemen met mijn ex.de boedelscheiding is nog niet rond en hij betaald alimentatie waneer het hem uitkomt. Dus blijf ik dagelijks aan alles herinnerd,word er doodmoe en depri van omdat ik alles niet af kan sluiten en dus ook niet opnieuw kan beginnen. Er is voor mij dus geen nieuw leven na een scheiding al heb ik het vorenstaande wel geprobeerd,nieuwe woning nieuwe spullen vakantie maar ik kan niet zeggen dat ik er van kan genieten.wie heeft dit ook meegemaakt en hoe ben jij opnieuw gelukkig geworden als alles voor jou tegen werkt en hij opnieuw getrouwd gelukiig is en de tijd van zijn leven heeft als iemand mij dit maar eens kon vertellen. Groetjes moedeloos
Inderdaad klamp je niet vast aan een nieuwe relatie maar geniet van de dingen zoals ze zijn. Ga eens lekker met vrienden de kroeg in of als je dat niet trekt lekker een biosje pakken o.i.d. Ga je huis inrichten zoals je dat al lang in gedachten had. En laat je ook geen spook verhalen aanpraten, want iedere scheiding is anders en heeft andere redenen. Probeer je eigen plan te maken. Neem de tijd en denk de zaken goed door en laat je op financieel gebied goed voolichten. Een pas gescheiden man.
ik ben na de scheiding keihard gaan werken het bedrijf waar ik werk ging net uitbreiden en ik heb me er volledig in gestort en mezelf geen tijd en rust gegeven om alles te verwerken.ben nu ruim een jaar verder en de onverwerkte emoties sijpelen nu door.dus stort je niet volledig op je werk maar gun jezelf tijd om te rouwen je hebt het nodig
Ook ik ben na een relatie van 19 jaar net gescheiden. Eigenlijk leefde ik de laatste jaren al met het gevoel dat het er een aan zat te komen. Toch moet je ineens alles regelen en een baan erbij nemen zodat je het financieel samen met je kind kunt redden. Gelukkig heb ik mijn ouders nog en hele goede vrienden waar ik als het moet dag en nacht op kan terugvallen. De kunst is om het zoveel mogelijk op eigen kracht te doen, dat maakt je sterker. Ik heb nu hoe gek het ook klinkt als lijfspreuk de spreuk van Cruijff elk nadeel heb zijn voordeel. Want ook uit deze nare periode komen mooie dingen voort. Ik hoop dan ook dat voor mijn kind en mij weer geluk op ons pad komt en dat de verstandhouding tussen mijn ex en mij nog beter wordt. Ondanks dat je niet meer van elkaar houdt moet je elkaar wel het geluk durven gunnen, dit is ook in het belang van het kind.
Het enig wat ik kan zeggen is.., zit op het moment er midden in. Nu ik dit aan het lezen ben zie ik alleen maar tips en ik denk dat deze wel goed van pas zullen komen en dat ik goed bezig ben groetjes..!
Ik heb na mijn scheiding mijn Moeder ook nog verloren mijn oudste wil mij niet meer zien ik moest het huis uit en ben ook nog mijn baan kwijt. Ik zie niemand meer van mijn broers en familie. Je bent net een veroordeelde. Mijn ex heeft ook nog achter mijn rug om geld van mijn rekening gepikt ook nog te veel kinderbijslag ontvangen en snel een andere man. Ik ben toen helemaal door geslagen. Denk maar niet dat mijn ex daar me zat. Die heeft mij na 27 jaar, ja jullie lezen het goed, gewoon laten barsten. In Nederland vindt iedereen dat goed. Je kunt nergens aankloppen. Ook heeft zij ondanks afspraken bij de advocaten in een 4 gesprek afgesproken dat wij elkaars pensioen met rust zouden laten.Jullie raden het al, dat heeft zij ook niet gedaan. Achter mijn rug om is zij dat proberen te gaan regelen. Dat is gelukkig niet gelukt. Wel is zij gaan verhuizen en snel samen gaan wonen ondanks dat de kinderen dat niet wilden. Dat kon haar niks schelen. Toch heb ik na al dat gedoe, mijn leven weer op kunnen pakken. Ik wil graag aan een ieder die dat wil mijn verhaal doen en ze beroeps matig helpen en vertellen hoe je het allemaal weer op een rijtje krijgt en weer door kunt gaan met je leven.
bij mij is het nu 6 maanden geleden en het gaat met ups en downs. De ene keer voel ik me heel goed en kan ik alles aan en de andere keer zit ik weer in een gigantische dip zoals momenteel. Ik moet verhuizen maar ben diep aan het nadenken om naar de andere kant van het land te gaan verhuizen maar is dit wel goed voor mezelf en de kinderen? Van deze gedachten raak ik erg depressief.
Denk aan je gezondheid, vergeet niet gezond te eten. Ga als het je te veel wordt even lekker wandelen of hardlopen. Ga naar de bioscoop of een vriendin. Vergeet even alles en focus je op je school, werk, hobbie en dergelijke. Want tijd vliegt voorbij en voordat je het weet ben je er over heen.
ik wil reageren op die vrouw van 41. Nee dat is niet stom of wat dan ook. Dat is jou keuze. Ik leef ook met een man die mij niet ziet staan en daarom maar veel werkt. Ik hoop gewoon dat hij ooit eens wakker zal worden en dan roep waar ben ik in godsnaam mee bezig!..het leven bestaat toch uit contact...heb vertrouwen in het leven...die wil altijd het beste voor de mens op de juiste tijd. En elke weg is een leerweg!
Ik heb precies gedaan wat in het artikel aangeraden wordt. Ook moet je jezelf tijd geven om het verdriet te verwerken, anders stop je het weg, en dat lijkt me ook niet goed. Daarnaast zoveel mogelijk leuke dingen plannen en vooral dingen die op jou zelf betrekking hebben. Zoek nieuwe prikkelingen! (geen andere man)
Eer al je relatie's,doe wat je moet doen voor het 'goede' van alles,spreek de 'waarheid' maar alleen ten 'goede' voor een ander,zowel man als vrouw...Al het leven is 'heilig',behandel elkaar met 'respect'... Misschien om over na te denken... Gr P
Ik heb onbewust volgens mij precies gedaan wat julie beschrijven. In het begin dreigde het wel even mis te gaan met mij maar dat is nu voorbij en ik voel me een stuk lekkerder. De relatie met mijn ex is nog niet optimaal maar dat zal met de tijd misschien wel weer beter gaan ten gunste van onze dochter.
Het lijkt wel een cliché dat de meeste artikelen over scheidingen betrekking hebben op alleen de vrouw, maar de man kan net zo goed pijn leiden, hebben geleden of zal gaan leiden door een scheiding. Een vrouw kan net zo cru zijn als een man, maar helaas leest je daar heel weinig over. Ik ben zelf een man die erg gekwetst is en na een lange tijd getrouwd te zijn geweest heb ik besloten er een einde aan te maken. In mijn geval ben ik al 1,5 bezig geweest om afstand te nemen van mijn huwelijk en het is mij aardig gelukt op mijn eigen manier en ik ben erg blij met mijn beslissing, heb er geen spijt van! Je kunt helemaal niets plannen in het leven na je scheiding, iedereen kan van alles zeggen wat hij/zij wilt, maar hoe je om moet gaan met een scheiding is per geval anders, daar is er geen gebruiksaanwijzing voor. Ik moet wel zeggen dat ik een en mijn ex goed met elkaar hebben kunnen praten zonder te ruziën en dat scheelt een hoop. Ook het feit dat wij geen kinderen hebben scheelt een hoop. Ik geloof er zelf niet zo in "niet gelijk in een andere relatie stappen". Het leven is zeer kort en kan heel anders lopen dan je zult denken en je weet nooit wie je tegen zal komen waar het heel goed mee klikt. Dus mijn mening is let it be and what ever will be will be, als je maar bewust bent van je keuze die maakt en van de situatie waarin je verkeert. En natuurlijk stapt je niet van de ene dag op de ander in een nieuwe relatie want je hebt tijd nodig om je nieuwe partner te leren kennen. Dit vind ik zowel voor de man als voor de vrouw zeer belangrijk. Een feit is wel dat scheiden doet leiden. Ik ben een man en moet zeggen dat ik nooit zo gevoelig ben geweest als ik nu ben; ik ben gevoeliger geworden door de hele situatie en kan nu ook veel makkelijker mijn emoties tonen en eerlijk gezegd ben ik daar trots op! Meeste mannen zullen zeggen wat een watje en lopen stoer te doen, juist dat vind ik zwak want dan durf je niet je kwetsbaarheid te tonen! Enfin ik wens een ieder die in een scheiding erg veel sterkte en geduld.

lees de kunst van het geluk van de Dalai Lama, daar heb ik zelf heel veel aangehad.
Alle bovenstaande tips kloppen, maar vergeet niet dat je door je emoties moet, schuif ze niet weg, het moet er uit. Eerst zul je verslagen zijn dan (intens) verdrietig en vervolgens heel boos, ga er door heen. Zorg dat je goede vrienden (vriendinnen) om je heen hebt en doe mee als ze leuke dingen ondernemen, ook al staat je hoofd er niet naar, zorg wel dat je wel kunt, als je die behoefte voelt. En als je nog geen goede en leuke baan hebt, ga op het internet wat testen doen en kijk wat daar uit komt, probeer eventueel een studie te gaan doen, dat geeft je weer zelfvertrouwen.Probeer je kinderen te stimuleren een goede band met je ex te hebben of op te bouwen, ga daar zeker niet tussen zitten. En de tijd heelt alle wonden, alleen weet je nooit hoeveel tijd je nodig hebt.
Na mijn scheiding, ben ik stukje bij beetje aan een nieuw leven begonnen. Heb een andere woning aangevraagd,ingericht naar mijn smaak!En heb nieuw mijn salaris werd aangevuld met bijstandsuitkering. Na anderhalf jaar ben ik er uitgekomen, heb een nieuwe baan, ben aan een nieuwe studie begonnen,heb het heerlijk met mijn zoontje.Hoef met niemand rekening te houden (buiten mijn zoon om), ben van niemand afhankelijk, heb nog heel goed contact met mijn ex, vanwege onze zoon.Om het weekend is hij naar zijn vader en ga ik leuke dingen doen, lekker winkelen met vriendinnen, op stap... Het is een kwestie van passen en meten, maar het voelt goed!!Heb mezelf terug gevonden na mijn scheiding!Maar nu ben ik ook wel klaar voor een leuke man in mijn leven..Ik kan zeggen, ben al 2 jaar gelukkig gescheiden!!!!!!
het staat allemaalwel makkelijk daar je wilt het volhoude maar het lukt niet,je gaat hoe dan ook nog een tijdje aan hem denken en pijn krijgen
Ik ben dan niet gescheiden, want het was 'gewoon' een knipperlichtrelatie van bijna 3jaar. Eerst verdronk ik ook bijna in mijn eigen verdriet. Alles ziet er inderdaad zwart uit. De bovenstaande tips zijn allemaal goed en dat ben ik nu ook aan t doen. Lkkr met mezelf en schijt aan hem! Alles komt goed, blijf daarin geloven en je vrienden helpen je er ook veel bij! Succes!
Ik ben alleen maar beter geworden van de scheiding! Het is nu een half jaar geleden maar ik voel me prima, doe leuke dingen met vrienden, geniet van de vrijheid alleen en doe van alles waar ik met hem niet aan toe kwam. In deze periode zie ik het eindelijk als een voordeel dat ik geen kinderen heb. Ben net weer voorzichtig begonnen met daten. Niet direct voor een vaste relatie maar om plezier te hebben. En dat lukt!
Ook ik heb een scheiding achter de rug. Dat was een relatie van 20 jaar. En dat gaat je niet in de koude kleertjes zitten. Dat de relatie ophield zat er allang aan te komen. Ik zag het alleen niet zitten om er eerder mee te stoppen omdat we een kind hebben. En dan had ik als man een weekend-vader geworden. Nu wil echter het geval dat mijn ex iets geflikt had wat ze beter niet kon doen op het eind en dat gaf mij een opening om te gaan knokken. Het is de strijd van mijn leven geweest en geloof me, als man moet je je sufknokken om je kind bij je te kunnen houden, maar verdorie, het is me gelukt. Onze zoon heeft zijn hoofdverblijf bij mij als fultime werkende man. Op het moment van scheiding was ik wel even de weg kwijt en heb ook wel wat rare dingen gedaan uit boosheid, maar telkens kwam ik er weer bovenop omdat ik als doel had mijn zoon. En toen dat doel bereikbaar werd ging ik weer iets meer leven zeg maar. Ook heb ik mijn huis compleet beetgepakt en schoongemaakt en dat is ook zo gebleven, geen standaard mannenhuishouding hier, maar alles kraakhelder en netjes. En ik ben slechts 9 maanden alleen geweest en kwam toen weer iemand tegen, was er niet naar op zoek, maar zo gaan die dingen nou eenmaal. De vrouw die ik tegenkwam zat in eenzelfde soort situatie als ik, op dezelfde tijd uit elkaar en ook zij een kind die ze alleen opvoedt. Alles ging helemaal geweldig, er is een klik die zijn weerga niet kent en we wonen eigenlijk al samen, zij het in 2 huizen. Eind van het jaar in 1 huis en een nieuw leven kan beginnen. Een gezin met zijn viertjes. Dus inderdaad, een scheiding is vaak echt een drama, maar laat je nooit kisten, er komen echt weer een keer betere tijden, ik spreek uit ervaring.
Ik ben sinds juli vorig jaar na een geweldadige relatie van 17 jaar van mn man af, ik was van plan om nooit, of in ieder geval heel lang gelukkig alleen te zijn. Ik kom uit omgeving Amsterdam hij omgeving Breda en door een ontmoeting via de chat heb ik denk ik toch de liefde van mn leven ontmoet, een agent!!(jaja hoe krijg je het voor mekaar om niet meer lastig te worden gevallen door je ex). Ik heb weer vlinders in me buik en geniet als hij geniet, ik wil voor hem koken, voor hem zorgen hem aan het lachen maken, ik lach al alleen al bij de gedachten aan HEM!! Ja je weet precies wanneer het liefde is!!! I love him
vrouwen zijn gewoon uit op geld ik ben 10 jaar getrouwd geweest maar de vrouwen alleen maar profiteren zoals ik dit meemaak een vrouw wordt gewoon voorgetrokken en een man moet maar zien hoe die er komt groetjes rien
Moe en verdrietig begin ik een beetje te surfen en zie daar jullie titel..er is leven na een scheiding. Ik ben 41 jaar en woon in Zwitserland in een redelijk mooi huis..Mijn man en ik zijn uit elkaar maar wonen nog wel onder 1 dak..Al heb ik nu mijn eigen kamer..De situatie is niet echt prettig maar hij wil het zo de komende 2,5 jaar zolang onze zoon nog op de lagere school zit.Eigenlijk een absurde situatie wat me heel veel kracht kost..Ik werk wel veel momenteel en maak binnnen kort alleen een reisje naar Nederland..Ik ben sinds 15 jaar in Zwitserland en het bevalt me hier zeer goed..Mijn toekomst is nu erg onzeker maar ik heb fijne vrienden om me heen , die me steunen en helpen.Ze vinden wel dat ik op mezelf moet gaan wonen met J. Mijn zoon..Toch daarvoor vind ik de moed en kracht nog niet..Is het heel erg en stom in deze situatie nog 2,5 jaar te leven en dan (hopelijk) een snelle en en in vrede een scheiding..Of moet ik nu mijn hele leven op de kop stellen o! Mdat mensen het raar vinden hoe we nu leven?
GESPONSORDE LINKS