6 Relatie-killers

Hoeveel liefdesrelaties, misschien de meeste, beginnen als vuurwerk maar stabiliseren zich uiteindelijk op een (middel)matig niveau?

'Ik weet niet wat ik moet zeggen. We waren het mooiste paar van de wereld, dat vonden wij tenminste, en nu hebben wij twee kinderen - op de leeftijd van bijna veertig -, rennen we van hot naar her, en kijken we elkaar op de weinige, rustige momenten verveeld in de ogen. We verdragen elkaar maar nauwelijks en vragen ons af hoe het zo ver heeft kunnen komen.'

Hoeveel liefdesrelaties, misschien de meeste, beginnen als vuurwerk maar stabiliseren zich uiteindelijk op een (middel)matig niveau? Zonder dat daar zo op het eerste gezicht duidelijke oorzaken voor zijn. Er zijn geen grote ruzies. Alleen maar een langzame en progressieve neergang richting een onverschilligheid die de zo rooskleurige vooruitzichten van de eerste jaren 'de nek omdraaien'. 'That's life, baby...' zou een cynicus zeggen en daarmee zit hij misschien niet eens zo heel ver van de waarheid.

Dat is het leven. Het leven dat ons met zijn problemen en zijn situaties ertoe dwingt om onze verwachten bij te stellen, om onze dromen te herzien, om de roze bril af te zetten die we met zoveel hardnekkigheid wilden blijven dragen. En aangezien de liefde integraal deel uitmaakt van het leven, misschien zelfs wel de basis ervan is, is het duidelijk dat juist liefdesrelaties vatbaar voor een dergelijke 'uitholling' zijn.

Maar wat zijn nu de meest voorkomende situaties die er veelvuldig voor zorgen dat een bruisend en aangenaam liefdesleven 'ontaardt' in een saaie, weinig opwindende en bijna gedwongen samenleving?

  • Stress op het werk
    Je kent vast wel het (wrede) systeem van kippen in een legbatterij? Denk je dat de liefdesrelatie tussen Giulietta en Romeo zou zijn opgebloeid in een kooi vol kippen die alleen maar bezig zijn met eten en dik worden, en misschien af en toe een ei leggen? Nee, hè? Trek de parallel dan maar eens door.

  • Verveling
    Het is moeilijk om de 'spanning' erin te houden wanneer je elkaar (vaak niet eens goedgehumeurd) dag in, dag uit, van de vroege ochtend tot de late avond ziet... Verveling is een vreemd beest. Het nestelt zich in kleine scheurtjes en maakt ze langzaam groter. 'Vade retro noia' (ga weg, verveling)... zouden de Romeinen misschien gezegd hebben. Helaas sluipt de verveling vroeg of laat elke liefdesrelatie binnen. Probeer de verveling actief te bestrijden, geef tegengas, ontdek samen nieuwe dingen om je relatie levendig te houden. Welke? Dat laten we aan jullie over.

  • Kinderen
    Een liefdesrelatie verandert ongetwijfeld als er kinderen komen. Zij is niet meer als vroeger. Meer dan vrouw, is ze moeder. Hij wordt gereduceerd tot degene die ervoor moet zorgen dat er geld in het laatje komt om het gezin te onderhouden. Zij concentreert zich op de kinderen, hij probeert zich ervan te distantiëren omdat hij in haar ogen toch nooit iets goed doet... Misschien een beetje overtrokken plaatje, maar een kern van waarheid zit er toch wel in. En de samenhorigheid, het cement van elke liefdesrelatie, begint langzaam af te brokkelen. Natuurlijk bestaan er andere, meer geinstitutioneerde soorten cement, maar toch is het niet hetzelfde. Werken aan saamhorigheid is dus een belangrijke zaak.

  • Ouder worden
    Hij begint zwaarder te worden, verliest haar en schraapt zijn keel op dezelfde irritante manier als zijn vader... Om het nog maar niet over haar te hebben. Sinds de laatste zwangerschap is ze die extra tien kilo's niet meer kwijt geraakt, ze heeft haar haar kort geknipt omdat dat gemakkelijker is met de kinderen en het werk, het seksleven dat al enige tijd op een laag pitje stond, is nu praktisch ter ziele. Laat het niet gebeuren!

  • Angst
    Angsten, gegrond of ongegrond, die nu eenmaal deel uitmaken van ons bestaan en die nog eens worden versterkt door de dreigingen - reëel of niet - die de media ons dag in, dag uit, voorspiegelen, maken ons liefdesleven er in de loop der tijd niet beter op. Deze angsten eisen, samen met de dagelijkse concrete zorgen, onze aandacht op, en er blijft nog maar bitter weinig over voor onze partner.

  • Onverenigbaarheid van karakters
    Onverenigbaarheid van karakters is ook een relationship killer, en ongetwijfeld moeilijker op te lossen, dan de killers hierboven. Je denkt dat je de juiste persoon gevonden hebt, de persoon waarmee je door het leven wilt gaan, je zet de grote stap en dan... boem! Je ontdekt (te laat misschien?) dat jullie elkaar helemaal niet liggen. Een echte, nagenoeg onoverkoombare relatiekiller.

Oplossing?

Investeer tijd en energie in je relatie. Maak tijd voor elkaar vrij. En dat betekent niet even vluchtig elkaar zien. Maar kwaliteitstijd. Praat met elkaar, blijf samen plannen maken. Blijf een liefdespaar. Werk samen aan de liefde en houd de spanning hoog. Echt, het is de moeite waard! (behalve misschien als 'onverenigbaarheid van karakters zich voordoet).

Mail je reactie
We denken dat onze lijst relationship-killers - die we natuurlijk weer hebben gebaseerd op de vele mails die jullie ons sturen - in grote lijnen compleet is, maar altijd nog kan worden aangevuld. Mail ons je reactie, je mening, je ervaringen. De meest interessante reacties zullen we hieronder op volkomen anonieme manier publiceren.

reacties van trendystylers
Ja bijna alle redenen staan erin. Zelfs wat grappig om te lezen, omdat het zo juist is.
Ik ben al vaker vertrokken , elke keer alles wat ik had opgebouwd moeten achterlaten, terug opnieuw beginnen van onder nul om steeds weer op de tweesprong te stsan. Ik kan niet meer weg. Van de letterlijk sexuele verplichting is gelukkig al 2 weken niets meer aan. Hij is ongelukkig maar toch wil hij niet gaan. Ik ben echt aan het aftellen. Ik kan niets meer voelen voor hem. Toch, hoe langer dit duurt, twijfel ik als ik het ooit nog wel zal kunnen. Ik wil van mezelf zijn en van mijn kinderen. Ik ben de ruzies beu, de haat en alle grote verschillen tussen ons. En het meest vanal: ik mis mezelf. Want met hem, ben ik mezelf totaal kwijt.

Ik ben een jonge vrouw van 24 jaar en ik heb al bijna anderhalfjaar een vriend. Ik werk op een sociale werkplaats en moest een half jaar geleden van baan wisselen vanwege de crisis. (dit bedrijf heeft meerdere werkplekken in 1) Maar die baan is loodzwaar. Nu ben ik sneller kwaad en heb ik geen zin meer om leuke dingen met mijn vriend te doen, puur omdat ik uitgeput ben, ook in het weekend. Dat komt allemaal door het werk! Ik heb al zo vaak met mijn baas gesproken maar die lijkt het niet te begrijpen. Ik vind het zo jammer.
ben 24 jaar getrouwd, en twijfel...kids groot....sleur, alles voor lief aan nemen,geen waardering of respect meer..wat moet ik doen? Wat gebeurd er?
mijn man en ik zijn 35 jaar bij elkaar. Waarvan 30 jaar getrouwd. Hebben 2 zoons 24 en 27 jaar. Wij hadden ook onze slechte tijden,een zoon die 10 jaar verslaafd is geweest aan drugs. Banen die de nodige stress opleverde. Waardoor mijn man ook ging gebruiken en drinken. Maar je bent getrouwd in goede en slechte tijden. En wij hebben ons er door heen gevochten. Met ons hele gezin. Zijn wij vertrokken naar thailand om allemaal met een nieuw leven te beginnen. En dat is wat mensen niet meer doen vechten.
Ik ben zelf nog vrij jong. 15 jaar oud en ik heb nu 20 maand een relatie laten we het maar zo noemen, alleen is hij veel met zichzelf bezig wat mij soms ontzettend stoort.. Eerst was hij heel erg geinteresseerd in mij en deden wij samen veel leuke dingen. Nu is het echt minder heeft nergens zin in alleen in de dingen die hij leuk vindt zoals vissen en met scooter bezig onderandere. Ik vind het een beetje vervelend worden maar ben echt sinds het begin al super gek op hem en dat groeit nog steeds.. Wat kan ik hier aan doen? Een goed gesprek helpt niet veel.. Vaak geprobeerd maar dan schuift hij het erop dat ik me aanstel
Mijn vriend en ik zijn nu zo'n 7 maanden bijelkaar. Wij wonen een paar uren bij elkaar vandaan en dus zien wij elkaar alleen in het weekend. Sinds een paar maanden is hij weer begonnen met voetballen en bijkomende activiteiten wat betekend dat hij daar de hele zaterdag mee bezig is. Dus als ik bij hem ben dan moet ik mij die zaterdag anders vermaken, wat ik best kan maar ik vind het zo jammer en irritant dat hij hier niet mee heeft gewacht tot we samen wonen wat ons plan is. Dan zie je elkaar dagelijks waardoor het zelfs wel fijn is dat ieder zijn ding doet op zaterdag, maar nu heb je maar zo weinig dagen met elkaar. Ik sta nu op het punt om me voor te nemen zat. Dan maar thuis te blijven om gewoon in mijn eigen omgeving mijn eigen dingen te kunnen doen en mij niet zo irriteer aan dat ik daar zinloos een zat. Zit. Daarbij heb ik sinds kort ook nog het gevoel dat ik meer een opvulling dan een aanvulling lijk te zijn voor hem. Dat hij misschien bang is om alleen te z! Ijn, blijven en daarom met mij doorgaat want ik voel niet die verliefdheid bij hem. Bah, wat negatief klinkt dit allemaal. Reacties zijn welkom!
Ik en mijn vrouw hebben elkaar 20 jaar geleden leren kennen. Ik was toen 15 zij 14. Na een paar jaar werd het een serieuze relatie. Op mijn 20ste had ik besloten dat ik met haar wilde trouwen. Wij delen hetzelfde geloof, maar onze afkomsten botsten in zo een mate, dat we afspraken moesten maken betreft de schoonfamilies. Ik wil zeggen dat dit perfect is gelukt. De reden dat wij nog altijd verliefd op elkaar zijn is omdat ik weet dat mijn vrouw zoveel liefde te geven heeft en een warm hart heeft. God heeft ons 2 ogen 2 oren 2 armen 2 voeten en maar 1 hart gegeven, zodat wij ons 2e hart in iemand anders kunnen vinden. (wij reizen ieder jaar naar een verre bestemming, wat ook goed is voor de relatie) dochter van 7 en 2! waaraan wij samen evenveel tijd aan besteden!
Ik vind dat mijn vriendje koud is tege mij. Terwijl die vroeger niet o was. Wat kan het oorzaak zijn...?
Het gebrek aan communicatie is inderdaad ook een 'killer'. Mijn vriend en ik zijn na vier maanden uit elkaar gegaan wegens het feit dat hij nooit echt duidelijk maakte wat hem stoorde, of dit op een manier deed waarvan ik achteraf pas doorhaddat hem iets dwars zat.
Spontaniniteit en initiatief is de boodschap!! Wees spontaan, veras mekaar, neem initiatief en onderneem!! Dat kan gaan van een spontane zoen in de hals tot een verassend dineetje zonder reden. Spontaniteit is voor mij een soort bevestiging van de woorden graag zien. Het houdt je relatie levend ...
een belangrijke relatiekiller die jullie vergeten zijn op te schrijven is dat het vertrouwen op welke manier dan ook beschaamd wordt door b.v vreemdgaan, geheimen.
blijven praten met elkaar is de enige oplossing om de motor draaiende te houden. Doe je dat niet (meer), of te weinig, dan loopt het motorje vast. Ga eens in de maand met elkaar uit. Met z,n tweetjes. Kindertjes vliegen eens uit, en wat is er dan over? Kijk naar elkaar en niet langs elkaar heen.
Als het niet werkt, dan werkt het niet. Je kan het zoveel tijd geven als je wilt, maar die spanning blijft er toch en dát is pas een relationship killer.
oplossing? Investeer tijd en energie in je relatie. Maak tijd voor elkaar vrij. En dat betekent niet even vluchtig elkaar zien. Maar kwaliteitstijd. Praat met elkaar, blijf samen plannen maken. Blijf een liefdespaar. Werk samen aan de liefde en houd de spanning hoog. Echt, het is de moeite waard! (behalve misschien als 'onverenigbaarheid van karakters zich voordoet).
Alhoewel ik nog niet zo lang getrouwd ben (5 jaar) begon de sleur er toch in te sluipen. Ondanks dat ik veel van hem hield en hij van mij, merkte ik dat ik naar een onafhankelijk en single leven verlangde. Als we samen waren zat hij achter zijn pc en ik was het huis aan het opruimen uit verveling. Als we samen wat leuks gingen doen keek hij alleen maar naar andere vrouwen. Wat ons heel erg geholpen heeft is het boek van Andrew G. Marshall: "Ik hou van je, maar... Alles wat je moet weten om je relatie spannend te houden." Hier staan zo ontzettend veel dingen in die voor mij herkenbaar waren. Het belangrijkste in een relatie is de communicatie. Wat ik merkte is dat we op verschillende niveaus communiceerden. Aangezien we uit compleet verschillende werelden komen, hij uit de middelklasse en ik een straatschoffie, hadden we ook compleet andere verwachtingen die we onbewust door lieten schemeren in onze gesprekken zonder ze uit te spreken. Het gaat nu weer ontzettend goed tussen ons. Ik ben zelf bewuster gaan communiceren in plaats van weg te lopen als het me te heet onder te voeten word. En omdat hij nu begrijpt waarom ik dingen zeg of doe en vice versa houdt hij veel meer rekening met mij en ik met hem. Het is nu veel makkelijker om opmerkingen van me af te laten glijden, want ik begrijp dat hij het niet zo bedoelt als dat ik het opvat. Ik weet niet of iemand iets aan deze leestip heeft, maar het heeft ons in elk geval geholpen. Je kunt het natuurlijk altijd proberen... :-)
Het gekke is dat niemand meer tijd neemt voor elkaar, als excuus;' deze tijd'.Maar waar is het liefdes gevoel gebleven voor elkaar. Toen men trouwde of samen gingen waren jullie allen toch verliefd.Waarom vraag ik me af laten jullie het van elkaar afnemen?Schenk elkaar die aandacht van weleer.Kinderen hoe lief ook laat je alleen op een gegeven moment, las daarom ook aandacht in voor je partner.Werk is belangrijk in dit leven maar volgens mij is de liefde het allerbelangrijkst.Alles kun je verliezen als je het geen aandacht meer schenkt.
Zo, de reacties zijn ook voor ons wel herkenbaar. We hebben sinds onze 16e een relatie en zijn nu 17 jaar bij elkaar. We zijn nu ruim 10 jaar getrouwd. We hebben 3 kinderen gekregen, de jongste is nu 5. Op enkele momenten in ons leven hebben we een dip gehad, maar elke keer kwam er weer een oplossing voor. Eerst gingen we samenwonen, daarna kochten we een eigen huis, vervolgens kregen we kinderen. In de loop van de tijd zijn we van baan gewisseld en ben ik meer gaan werken, waardoor ik vaker moe werd. Mijn partner is altijd moe geweest, maar heeft begin vorig jaar, als cadeautje voor zichzelf (en mij natuurlijk!), besloten dat ze een paar kilootjes wilde afvallen. Nou, dat is gelukt! Ze ziet er geweldig uit en krijgt enorm veel aandacht van andere mannen. Dat streelt natuurlijk en daar heb ik dan ook geen moeite mee. En een belangrijk bijkomend punt was dat ze helemaal niet meer moe was! En ik dus wel. Nu hadden we altijd elkaar voorgehouden dat we onze relatie nie! T lieten stuklopen op een keer vreemdgaan. Tja, als je daar een jaar of 10 over kletst wordt het steeds geloofwaardiger, dus een paar maanden geleden heb ik een andere vrouw gezoend en is zij met een andere man naar bed gegaan. Toen ze dat vervolgens vertelde was ik compleet ondersteboven. Nu, een paar maanden later, heeft ze nog enkele contacten opgedaan en vindt ze het echt geweldig. Een aanvulling op haar leven. Dat snap ik allemaal best, maar ik moet er wel gigantisch aan wennen. Ons sexleven heeft een uiterst positieve wending genomen (van 1x per maand naar een keer of 3 per week), maar psychisch vind ik het nog wel pittig! Toch zou ik het op dit moment niet anders willen. Ik geloof heilig dat ik er aan zal wennen en dat we onze relatie er mee naar een hoger plan zullen tillen. Het gaat nog steeds goed tussen ons, alleen moet ik nog leren vertrouwen dat ze bij me blijft. Verder ben ik zelf ook wel in voor sexuele contacten buiten onze relatie, dus dat mag het probleem ook niet zijn! We praten héél veel over de situatie en zijn open en eerlijk over onze gevoelens. We vinden elkaar geweldig en zien elkaar weer echt staan. Mijn tip is dus: probeer het gewoon eens en doorbreek de sleur. Maar blijf wel praten en ga niet stiekem lopen doen. Een 34 jarige jongeman
reactie: Hai, Ook ik zit in die sleur waar jullie het over hebben. Ik ken mijn man al 20 jaar en we zijn 13 jaar getrouwd. Het begint nu weer wat te worden sinds 2 jaar maar er is wel een groot verschil. Mijn man had niet zo veel zin meer in sex….hij werkte veel in de avond uren. Wij hebben allebei een eigen zaak dus dat vraag nogal erg veel energie en aandacht. Daarnaast hebben we ook nog een lieve dochter van net 6 jaar oud en voor haar ga ik. Dank zij haar ben ik nog steeds bij mijn man. We hebben zoveel gedaan om haar ter wereld te krijgen…..heel veel zwangerschap problemen gehad o.a. 5 keer een miskraam. Uiteindelijk ben ik daar voor naar het ziekenhuis geweest enz..

Op een dag bijna 2 jaar geleden vroeg mijn man aan mij of ik zin had in sex. Mijn antwoord was nee…ik dacht ik ben helemaal klaar met jou. Ik wilde niet meer met hem verder leven. Er was geen gevoel meer over voor hem. We leefde langs elkaar heen….als hij thuis kwam het eerste wat hij deed was de tv. Aan zetten en kijken of zijn aandelen gestegen waren. Vroeger als hij thuis kwam, kreeg ik altijd een kus. In plaats daar van nam de tv het van me over. Mijn man is gek op geld. Ik moet zeggen dat wij het met z’n drieën heel goed hebben….ik bedoel geen geld problemen, 2x per jaar op vakantie…weekendje weg naar Londen werd niet meer gemaakt omdat ik bang geworden ben na de bevalling en zeker na 11 september! Ons leventje takelde af….er werd niet meer gepraat en als ik wilde praten viel hij gewoon midden in mijn gesprek in slaap dat was echt de druppel en ik heb toen mijn heil ergens anders opgezocht…. Maar dat is een ander onderwerp.

Mijn man was dus erg geschrokken van mij reactie. Mijn man werkt van maandag tot en met zaterdag en zondag werd er gevoetbald. Nou vraag ik me af wanneer wij dan nog tijd hebben voor elkaar….en door weeks 2 keer getraind en 1 avondje werd er gebiljart. Ik moet af en toe ’s avonds weg voor mijn werk…dus paste mijn man voor onze kleine meid. Dus wij zagen elkaar héél weinig. ’s Ochtends ging mijn man weg dan lag ik nog in mijn bed en ’s avonds laat kwam hij weer thuis en lag ik weer in mijn mandje. Het leek net of ik de hele dag in mijn bed heb gelegen. Meestal doe ik het woord maar ik ben ermee opgehouden omdat hij toch een hoop dingen beloofde maar nooit zijn afspraken nakomt. We hebben een lang gesprek met elkaar gehad. Hij zou met voetballen stoppen en werken tot donderdag…vrijdag is puur “hobby” en zaterdagmiddag zou hij stoppen met werken zodat wij nog de rest van de middag nog iets leuks kunnen doen. Deze belofte heeft hij al zo vaak gedaan en meestal na 2 weken valt hij weer in de herhaling. Dus ik geloofde hem niet meer. Ik dacht, eerst daden zien dan pas geloven.

Nu na bijna 2 jaar moet ik zeggen dat mijn gevoelens voor hem onveranderd is gebleven. Ik houd niet meer van hem….er is teveel gebeurt waardoor ik niet meer tot hem aangetrokken voel. Hoe goed hij ook zijn best doet en mij naar de zin te maken. Nou zullen jullie wel denken wat een verwend nest is dat! Daar kunnen jullie misschien gelijk in hebben maar als de ander niets meer voor een ander voelt dan houdt het op. Hij heeft het veelte lang door laten sukkelen of beter gezegd WIJ!

Ik blijf nog bij hem omdat wij een dochtertje hebben en haar proberen een onbezorgde jeugd te geven die ik nog nooit heb gekend….

Ik weet niet of mijn gevoelens voor hem nog terug komen. Soms denk ik wel eens had ik nog maar verkering met hem dan wist ik weer waarom ik toen zo gek op hem was!!

Ik weet niet of ik hier goed aan doe….voor mijn dochter heb ik veel voor over. Soms springen de tranen in mijn ogen als ik verliefde stelletjes zie, soms mis ik armen om me heen die mij lief knuffelen….soms voel ik me zo eenzaam. Maar als ik naar mijn kleine meid kijk hoe gelukkig zij is en naar ons lacht en lekker gek kan doen dan vergeet ik dat ik eenzaam ben. Want zij kan mij zo gelukkig maken dat ik bij mezelf denk dat er nog andere ergere dingen in de wereld zijn dan mijn eigen probleem. Dit is mijn leven…ik moet er wat van gaan maken. Je zelf gelukkig maken want een ander doet het niet voor jou!!!! Het is veel geven en weinig nemen!!!

reactie:

Het is net of jullie mijn levensverhaal schrijven.. Ik heb mijn man leren kennen toen ik 16 j was (hij was er toen 18) en ben dus getrouwd met mijn eerste jeugdliefde. We zijn nu reeds 23 jaar samen. Buiten hem heb ik nooit niemand anders leren kennen.

Ik ben met mijn man gehuwd omdat ik hem echt graag zag, niettegenstaande ons grote financiële verschillen van thuis uit. Hij had niks toen hij trouwde en bij mij thuis hadden we het zeer goed.

Mijn ouders hebben het trouwfeest, mijn verlovingsring, meubelen..kortom alles betaald. Kort na ons huwelijk is het zaakje van mijn schoonouders op de fles gegaan, hiervoor heb ik zelf milj moeten betalen aan de bank om mijn man 'vrij' te pleiten van verdere loonsaftrek voor de rest van zijn leven. Dit was een zware dobber voor ons pervers huwelijk die we uiteindelijk dan toch teboven gekomen zijn. Mijn man is toen gaan werken en heeft nu een goed betaalde job.

Maar toch, na 16 jaar huwelijk, vindt mijn man dat we er niet op vooruit gaan. Hij kan daar zo over doorrazen.. Terwijl ik dan echt moet slikken, wetende dat ik full-time werk (!), het huis voor 3/4 zelf heb betaald, de kosten van schilderswerken betaalde, voor een groot deel de kleren van de kids en mezelf..altijd gaat het over geld. Hij is een echte rekenmachine.

Hij maakt het zichzelf zo moeilijk, is gefrustreerd dat we niet kunnen sparen met de maandelijkse rekeningen (gas, verzekeringen, ..) en is al jaren zijn joie de vivre verloren, dit jaar zelfs zijn sexuele lust.

Ikzelf begin echt te twijfelen over ons huwelijk, deze problemen samen met de sleur (een broer-zus relatie) maken dat ik mij niet meer echt gelukkig voel.

Maar een beslissing durf ik niet te nemen omdat ik weet dat het voor beiden nog erger zal zijn, alleen zijn en eenzaamheid moeten ervaren, om maar nog te zwijgen over de kinderen die uiteindelijk van de ene kant naar de andere kant moeten gaan.. Bovendien ben ik bang om alleen te zijn, al meer dan de helft van mijn leven ben ik bij hem.

En toch..vraag ik me af of ik dit huwelijk nog 10 jaar aankan, ik ben er nu bijna 40. Als de kinderen binnen een goeie 10 jaar het huis uitvliegen, zijn we weer op elkaar aangewezen maar als het op die vlakke-lijn moet, zie ik dit niet goed zitten.

GESPONSORDE LINKS