Vreemdgaan. Ontkennen of schuld bekennen?

Glashard ontkennen dat je vreemd gaat, ook al word je op heterdaad betrapt? Zo lijken de mannen (of tenminste sommige mannen) erover te denken.

Glashard ontkennen dat je vreemd gaat, ook al word je op heterdaad betrapt? Zo lijken de mannen (of tenminste sommige mannen) erover te denken. Dit artikel is afkomstig van 'ons online-broertje', adversus.nl. Het leek ons interessant om het jullie ook eens voor te leggen. Wat vinden jullie ervan? Wat niet weet, wat niet deert? Wil je de waarheid als bedrogen partner misschien liever niet kennen?

Bron adversus.nl: waarom werkt het soms beter als je ontkent dat je vreemd bent gegaan?

Er is een denkstroming die vooral door mannen (maar niet alle mannen) wordt aangehangen, en die erop neerkomt dat als je maar blijft ontkennen dat je niet vreemdgegaan bent, je uiteindelijk geloofd zult worden. Inderdaad moet ik zeggen dat er wel iets van waarheid in zit, zo lijkt het althans.

Ik heb een goede vriend, hij is gelukkig getrouwd en hij is evenzo gelukkig als hij zijn vrouwelijke kennissenkring kan uitbreiden. Zelfs toen zijn vrouw (de echtgenote) hem een keer op heterdaad en in volle actie betrapte, heeft hij bij hoog en laag volgehouden dat hij niet 'aan het vreemd gaan was'. Hij ontkende stellig, heeft een smoesje verzonnen dat maar weinig mensen geloofd zouden hebben (een massage die onmiddellijk gegeven moest worden vanwege acute pijn in de rug) en heeft star volgehouden dat het niet was wat het leek. Hij is zo overtuigend en volhardend in zijn ontkenning geweest, dat zijn vrouw hem uiteindelijk geloofd heeft. Of misschien heeft ze hem niet geloofd, maar vond ze het maar beter zo. Hij is vrolijk met zijn buitenechtelijke praktijken doorgegaan. Nog overtuigender dan ooit dat hij er wel mee weg zou komen.

Feit is dat je door te ontkennen, ook als je alle schijn tegen je hebt, vaak meer kans hebt dat je geloofd wordt dat er geen sprake was van overspel dan wanneer je schuld bekent. Logisch, zou je zeggen. Maar laten we er toch even bij stilstaan, want dit is een belangrijk punt.

Waarom vergroot je door te ontkennen de kans dat je geloofd wordt? Daar zijn verschillende redenen voor te geven. De allereerste reden is heel simpel: als je toegeeft dat je vreemd bent gegaan, dan betekent dat je je afziet van de mogelijkheid dat je partner gelooft of wil geloven dat er niets gebeurd is (daarnaast bestaat altijd nog de mogelijkheid om schuld te bekennen, om verzachtende omstandigheden aan te voeren en de vergiffenis door de partner... Maar dat is een ander verhaal).

Door te ontkennen dat je vreemd bent gegaan, bied je je partner de mogelijkheid om te vluchten in een alternatieve werkelijkheid (het doet pijn om te weten dat je partner je bedrogen heeft en niet altijd is de bedrogen partner bereid om deze pijn te accepteren, soms geeft de bedrogen partner er de voorkeur aan om niet te willen weten hoe de zaken ervoor staan...)

Ontkennen betekent dat je de beschuldigingen van je eigen partner ter discussie stelt, soms zelfs zodanig dat de bedrogen partner begint te twijfelen aan hetgeen hij of zij gezien of gehoord heeft. Het beeld van de betrapping op heterdaad zwakt af.

De waarheid glashard ontkennen betekent ook dat je je partner datgene zegt wat ze misschien wel graag wil horen (het kan natuurlijk ook andersom zijn) en wat ze graag wil geloven.

Hiermee willen we natuurlijk geen lans voor overspelige partners breken. En wie denkt dat we vreemdgaan willen promoten, heeft het helemaal mis (ook al zijn er natuurlijk wel verklaringen en misschien wel rechtvaardigingen voor te vinden, maar het is niet aan ons om daarover te oordelen). En we willen ook niet suggereren dat je je overspelige gedrag moet ontkennen als je op heterdaad betrapt wordt. Maar het is nu eenmaal zo dat je in het leven vaak voor verrassingen (helaas niet allemaal even positief) komt te staan. Wie weet of degene die dit leest niet op een of ander moment in het leven niet in deze situatie zal belanden... En dan herinner je je vast dat je deze paar regels hebt gelezen...

Wat vinden jullie ervan? Beter glashard ontkennen of beter schuld bekennen als je op heterdaad betrapt wordt? Mail ons je reactie via het onderstaande venster. Zoals gewoonlijk zullen we de leukste reacties hieronder publiceren.

Reacties van Trendystylers
Wannneer je in staat bent om glashard te ontkennen, wil dat zeggen dat je een gebrek aan realiteit hebt. Wat wanneer je iets ontkent voor een ander, ontken je dat ook voor jezelf en wil je blijkbaar niet met de realiteit geconfronteerd worden (dat je meerdere partners nodig hebt).Ook zal je waarschijnlijk weinig last hebben van schaamte en schuldgevoelens. Tevens vindt je intimiteit (waarin je gedachtes en gevoelens met je partner deelt) blijkbaar niet van belang.
Liegen uit egocentrisme (vreemdgaan om van 2 walletjes te kunnen eten)is iets wat eigenlijk nogal zielig en onvolwassen is. Wanneer je volwassen bent, heb je de keuze om een 'open'relatie te hebben. Dit is een eerlijke relatie en je accepteert van jezelf dat je meerdere partners nodig hebt. Je zal het er maar druk mee hebben:-)
Ik ken mijn vriendin al 18j, we hebben samen een huis en hebben een prachtig dochtertje van 2jaar. Ik ben niet de super romantische man en weet ik veel watte. Ik heb haar altijd doodgraag gezien, ze heeft mij dikwijls bedrogen en belogen, en heb dikwijls gedaan of mijn neus bloeide en dacht dat dat wel eens zal stoppen wanneer we een kind en een huis hebben enz.. Maar neen!!! ik heb verleden jaar ontdekt dat ze nogal vreemd deed, ik zag dat ze verliefd was op iemand anders enz.. ze bleef maar zeggen dat ik flipte en jaloers was enz... we zijn uiteindelijk uit elkaar gegaan meet veel troelala.. Ik heb maanden afgezien echt heel heel diep geweest, ik zei in mijn eigen het kan me niet schelen ik wil haar terug en mijn dochtertje ook. Nu sinds enkelle weken groeide we weer naar elkaar toe en ze had beslist om terug te komen. Maar toen kreeg ik mails van iemand die van alles vertelde over haar... en eigenlijk ben ik tot de conclusie gekomen dat die persoon haar minaar was die zij had gedumpt! Maar die persoon is de man van haar beste vriendin! zij blijft ontkennen en liegen, maar ik weet het goed genoeg, er zijn genoeg bewijzen. Het doet heel veel pijn als je dat ontdekt en dan hou ze mij nog voor de gek! in godsnaam een goede raad mensen, als je straf of dom genoeg bent geweest om je partner te bedriegen, durf het ook te vertellen zodat hij geen handjes moet schudden aan de persoon die zijn partner maanden heeft geneukt! Ik walg ervan en ben ervan kapot en eigenlijk zou ik op een ander planeet willen wonen of gewoon doodgaan.

Kwets je partner niet verder! dat is pure egoisme en achterbaks van het ergste soort.

Hoe moet het nu verder...
Beter schuld bekennen! Liegen en bedriegen is het ergste wat er is. Je wordt besodemieterd en bedrogen dat doet zo veel pijn. Zeker als je hoort van andere mensen om je heen dat hij al een jaar een ndere heeft. Wees een kerel en kom voor je fouten uit.
Infeite is ontkennen toch wel ietsje minder pijnlijk
dan indien je het helemaal keihard bekent.
dat zegt voor mij dat jij die relatie wil doorzetten.
ontkennen ja of nee, ik weet het niet .
Mijn man doet het wel, en mij maakt het diep ongelukkig.Hij ontmoet nooit iemand zegt hij....heeft 2 levens die hij heel goed gescheiden houd.
Werk en thuis.
Tuurlijk onmoet hij veel mensen via zijn werk maar ook prive ,en ook genoeg vrouwen.Wie niet!
Maar waarom dan niks vertellen thuis ,als hij ergens koffie heeft gedronken ,of vanwege zijn werk bij een vrijgezelle vrouw thuiskomt.Waarom afspraken achter mijn rug om,als je niks te verbergen hebt, waarom moet ik er altijd via anderen achterkomen.Als ik vervolgens rare smsjes en emails vind, dan ga ik vragen stellen, en hij ontkent alles.Zelfs als zijn kids het vinden.Hij geeft alleen dat toe wat je weet ,maar als ik vervolgens dingen achterhoud,zal hij het uit zichzelf nooit vertellen,en begatalliseert alles.En die vrouwen aan mij voorstellen doet hij al helemaal niet.
Had hij alles meteen eerlijk verteld, tja ik weet niet of we dan nog samen waren geweest hangt er vanaf wat voor soort relatie hij met die vrouwen had.Dus het ontkennen is wel de reden dat we nog samen zijn, ik twijfel...zelfs nog na 15 vrouwen.
Maar gelukkig ben ik allang niet meer, want iedere dag kan er weer een leugen boven tafel komen, en die angst maakt ons huwelijk ,maar ook de relatie met onze jonge kinderen kapot.Ik had persoonlijk liever wel de waarheid geweten.Want dan kan ik het verleden afsluiten en een juiste keuze maken samen met hem ,gaan we door of niet.Nu met al deze onzekerheid kan ik het niet, vrienden lopen weg.Familie komt hier ook niet graag ,er is bijna niemand die hem gelooft.Iedereen zegt dat ze denken dat hij veel teveel zelfs voor mij verbergt,zelfs zijn beste vrienden twijfelen an hem en ontlopen ons ,maar door geen bewijs te geven,maakt het voor mij ons huwelijk steeds moeilijker.Want ik kan niks met uitspraken van anderen ,en een man die alles ontkent, of verlaagd naar vage kennissen waar ik me geen zorgen om moet maken.ik heb daar niks aan, helemaal niks ,ik heb geen bewijs ,hij blijft ontkennen,maar we zijn al wel 19 jaar samen en hebben 3 kids.De keuze is gewoon niet makkelijk.
Dus ontkennen of niet,dat moet een ieder voor zichzelf beslissen,maar begrijp wel dat wat je ook doet, beide kanten hebben consequenties.
ik vind dat je overspel altijd moet opbiechten,niet alleen voor jezelf maar ook voor de ander ,de ander verdient het niet om bedrogen te worden,ben zelf bijna twee jaar bedrogen door mijn ex en mijn zus in mijn eigen huis,en nog laten ze mij niet met rust,mijn exzus is ziek en wilde mij vroieger altijd al alles afpakken,als deze twee mensen eerlijk waren geweest was ons een heel hoop leed bespaart gebleven dus ik zeg wel vertellen.
Carina
als later uitkomt dat de man na alle ontkenningen leugens en bedrog jaren lang, zelfs tegen zijn kinderen, vrienden en familie zo ontzettend de boel belazerd heeft dan kun je pas spreken van echt gezichtsverlies lees: letterlijk op z'n bek gaan van zo'n wel zeer laffe man. leugens komen vroeg of laat altijd aan het licht. het vertrouwen van de omgeving in zo'n man is dus als dit na jaren toch aan het licht komt volkomen kapot en zal voor iedereen in zijn omgeving onherstelbaar beschadigd zijn.
Dus mannen die lekker blijven ontkennen en dan ook nog de schuld bij de andere partij leggen met laster, leugens, doe dit vooral. Het zal een eenzaam einde van zijn leven worden.
Iemand die het vertrouwen van anderen schaadt met leugens en ontkenningen zal dit blijven doen. Het ergste wat iemand in zijn leven kan doen is dan ook het vertrouwen van zijn medemens kapot maken. Van mij mag er dan in dit leven flink met deze mannnen worden afgerekend.
Waar het op neer komt is een dubbelleven leiden en totaal geen verantwoordelijkheid willen nemen voor de daden. als zo'n man dan ook nog kinderen heeft (zonen) dan is hij een wel zeer beroerd voorbeeld geweest voor zijn kinderen. OOk daar heeft deze meneer dan zijn verantwoordelijkheid laten liggen.
Ik heb na een lang huwelijk en relatie van 35 jaar de echtscheiding aangevraagd en wel direct. Toen waren voor meneer de poppen aan het dansen.
via via moest ik horen dat ons huwelijk al lang kapot was, maar meneer zelf had dit nooit ter sprake gebracht thuis. het bericht werd als gerucht verspreid door zijn minnares(sen, die hij waarschijnlijk beloofd had te gaan scheiden. een belofte die hij zeker nooit zou waarmaken want hij wilde slechts de kool en de geit sparen. bespaar me de verhalen over: "het huwelijk zal wel niets meer zijn geweest", wat minnaressen graag willen geloven. Nee die laffe mannen willen gewoon geen verantwoordelijkheid nemen en een gezin runnen kost erg veel energie. dat moet je samen doen en niet alleen terwijl de man even de ongemakken van het gezin draaiende houden uit de weg gaat bij de minares(sen).
het is gemakzucht, egoisme, narcisme, geen enkele verantwoordelijkheid willen nemen en zeer respectloos gedrag naar de ex-partner en naar de kinderen; het gezin toe. zo'n situatie geeft alleen maar verliezers en intens verdriet, ook bij de kinderen, door een man die gewoon zijn vrijheid wil behouden en een minnares, die de cadeautjes en de sex prettig vind. Ook zij is egoistisch en denkt niet aan het gezin, m.n. de kinderen. Ik heb voor deze situaties geen enkel goed woord over en van mij mogen deze mensen; de mannen die vreemd gaan en de minaressen die de aandacht van de partner EN de kinderen pakken (vaak ook nog gezinsgeld) het vertrouwen van niemand meer genieten.
ik en mijn vriend zijn nu weer bij elkaar, we zijn net ongeveer 3 weken uit elkaar geweest, maar ik de 3 weken zat ik er heel erg mee dat het uit was en hij was aant flirten met een ander meisje waarvan het mij al duidelijk was dat zij hem leuk vond, maar wist niet of hij haar ook leuk vond.
Ik had hem verschillende keren gevraagd om eerlijk tegen mij te zijn als hij haar leuk vond of iemand anders
een tijdje terug ontdekte ik dat ze best vaak aant smse waren en het erg veel leek op een nieuwe raltie
Ik heb hem hierover uitgehoord en hij verzekerde mij dat het alleen een flirt was
Hij had er heel erg spijt van en wilde mij weer heel graag terug
Een tijdje nadat we weer iets hadden kwam ik erachter dat hij verschillende keren met dit andere meisje had afgesproken en het daadwerkelijk bijna een relatie te noemen was

HIj heeft dus verschillende keren glas hard tegen mij gelogen en vanalles ontkend, maar als je de waarheid wil weten kom je daar van zelf achter, en ik ben ontzettend onzeker over of onze realtie nu nog iets gaat worden
ik hou ontzettend veel van hem en hij is in feite niet vreemdgegaan
maar je kan iemand niet echt meer vertrouwens als je weet dat hij harstikke goed kan liegen

dus ik vind dat je altijd eerlijk moet zijn en als je iets doet wat je liever ontkent, had je het maar niet moeten doen.
ik zit in een relatie en mijn vriend woont al jaren samen met iemand anders.
We begonnen ooit,dacht ik,als goede vrienden omdat we toen allebei in een relatie zaten en ik al eens eerder een relatie met hem heb gehad in het verleden zo'n jaar of 10 terug.

Uiteindelijk zijn we toch wat begonnen,het gebeurde gewoon en we konden het niet tegen houden,tenminste ik niet.mijn huidige relatie was toch al slecht en ging uiteindelijk stuk,om diverse redenen.
Maar nadat mijn ex was weggegaan zou hij bij me komen wonen en weg gaan bij zijn vriendin omdat dat volgens hem toch ook niet meer was wat hij wilde en zei tegen mij dat ik zijn grote liefde was/ben.

Nu bijna 2 jaar verder is hij nog steeds niet weg bij haar en hij zegt van wel.hij liegt en bedriegt en ik heb van zijn eigen zus vernomen en ook zelf gezien op foto's dat hij nog steeds met haar samen is.
Ik zie hem bijna niet meer behalve als ik op mijn stage plek ben,want ik loop stage op een basisschool en hij is concierge op de school ernaast.
Hij blijft glashard ontkennen en ik ben zo teleurgesteld in hem en zijn gedrag.heb ik al die jaren op hem gewacht en uiteindelijk voor niets.
Bekennen heeft mijn voorkeur. Dan kan je partner zelf beslissen hoe en of hij/zij hier verder mee kan leven. Dat is respectvoller naar je partner toe dan je mond houden. Helaas is het wel zo dat vreemdgaan geen eenmalige actie is. Dit gedrag wordt vaak ook nog eens gesteund door vrienden van de vreemdganger/ster. Als mensen eenmaal de smaak te pakken hebben dan ontstaat er vaak een patroon. Persoonlijk vind ik het ook getuigen van een egoistische inslag. Als ik het maar leuk heb en wat niet weet dat niet deert.
als je man genoeg bent om vreemd te gaan moet je het ook bekennen en niet ontkennen.. Dan pas ben je echt een man!!
Beter schuld bekennen en de consequenties aanvaarden. Wees eerlijk tegen je partner maar ook tegen jezelf. Door het liegen vol te houden ga je er nog in geloven ook. Uiteindelijk komt zoiets toch altijd uit met alle gevolgen van dien. Ten tweede kun je voordat je vreemdgaat ook nog over je onvrede praten in plaats van dat dit een eigen leven gaat leiden en het einde zoek is. Maak het ook uit voordat je verder gaat met een ander, heb ballen en wees eerlijk en oprecht!!!!
ik vind dat je het altijd eerlijk moet opbiechten als je het via via hoort is het nog pijnlijker, waarheid komt altijd boven water in mij ervaring. Dat je dan je relatie kwijt raakt ja dat zijn de consequenties van je daden. Dan leer je er iets van in de volgende relatie
Als je betrapt word kun je niet anders dan bekennen! Maar opbiechten doet ontzettend veel pijn bij een ander, heb daar in zelf meer als genoeg mee gemaakt en ben er gek van geworden, nu ik een jaar die relatie uit heb ben ik blij dat ik er vanaf ben... Hij heeft altijd verteld wat ie deed, ook maanden na die tijd... Maar het kwetst je zooo ontzettend... Denk na voor je wat doet, iets anders is het niet...
je moet het wel bekennen en als je partner het dan uit maakt is het je eigen gevraagde schuld. Je begint er dan zelf aan. Kies dan niet voor een partner als je niet genoeg hebt aan 1! Blijf dan vrijgezel zodat je vrijer bent
beter beken je het meteen aan je partner. Je kwetst zijn gevoelens alleen maar meer als je het niet bekend en hij er achteraf achter moet komen..heb het zelf meegemaakt.. Moest er naar een half jaar achterkomen terwijl de vrienden van mijn exvriend niets gezegd hadden of alleen al iets hadden laten merken. Het kwetst je alleen maar meer als je er mee wacht...
ontkennen mijn vriend is namelijk heel jaloers! En hij zou het nooit kunnen accepteren!
Als je vreemd bent gegaan en je ontkent het dan betekent het toch wel dat je nog bij je partner wilt zijn, anders zou je niet ontkennen. Ik zou zelf ontkennen, niet omdat ik niet zou durven toe te geven, maar omdat je partner steeds terug zal denken aan die ene overspel. Zelf zou ik het stiekem ook niet willen weten alleen als ik zwart op wit bewijs heb in mijn handen zou ik het uitmaken.
zelf ben ik ook vreemdgegaan! Alleen ik durf het niet te bekennen. Bang om hem pijn te doen. Al weet ik dat hoelanger ik er mee wacht hoe meer het pijn doet. Ik heb zelf het idee van, het is 1x gebeurt en het is klaar! Ik heb er ook geen schuld gevoel over. Zolang het maar niet in de wereld komt!!

ik vind dat je het moet bekennen, omdat als je bent vreemd gegaan er sowieso niet iets goed in de relatie zit. Een mens zoekt gewoon voldoening in een relatie, kan hij dat niet vinden dan gaat hij dat vaak van buitenaf zoeken in plaats van juist het juist in zijn relatie zoeken door erover te praten. Ik keur vreemdgaan af, maar dat alleen omdat er dan iets niet goed in de relatie zit waar je het met diegene over moet hebben. Als je ook niet kan bekennen dat je overspel pleegt, is het al helemaal mis.
ik heb een relatie van 4 maand. Het is niet lang en ik heb de meest geweldige vriend die je je maar voor kunt stellen! Maar ik ben wel vreemd gegaan.. Het is mijn eigen schuld, mijn vriend treft geen blaam. Ik vind het erg raar van mezelf, want normaal ben ik niet zo. Het is bij één keer gebleven en ik ben goede vrienden geworden met degene met wie ik vreemd ben gegaan. Ik zou het mijn vriend ook (nog) niet vertellen, omdat ik veel te bang ben om hem kwijt te raken. En vooral, omdat ik er geen reden voor had...
Laat ik duidelijk zijn, vreemdgaan is voor mij 'not done'. Toch was ik degene die het fout deed. In een weekend dat ik weg was met mijn oude sportvrienden, heb ik in een dronken bui een totaal onbekende Duitse man gezoend, nadat we een lange nacht geflirt hadden. Wat een fout! En toch, ik vertel het niet, omdat ik er helemaal niets bij gevoeld heb, en ik absoluut alleen van mijn vriend houd. Ik heb ook helemaal geen schuldgevoel, en dat maakt het voor mij duidelijk dat er niets achter zat. Ik ben echter blij dat ik niet op zijn uitnodiging ben in gegaan om naar zijn slaapkamer te gaan, en heb me wel voorgenomen niet weer zoveel te drinken waar mijn vriend niet bij is.. Ik was fout en deze fout is niet voor herhaling vatbaar!
eerlijkheid duurt het langst
Als je vreemd gaat, moet je ook zo sterk zijn het toe te geven. Ik vind zowieso niet dat je dat kunt maken tegenover je partner. Als je echt om iemand geeft, doe je dat gewoon niet. Dan verdien je je vriend/vriendin niet. Verantwoordelijkheid nemen voor hetgeen je doet heet zoiets... En de gevolgen daarvan dragen.
Geef het nou maar toe! Ben je menswaardig als je het op dat moment durft te ontkennen, of denk je aan de gevoelens van je partner als je het toegeeft, wat een vraagstuk? Van mij mag hij dat mokkeltje meenemen en zijn spullen mag hij opvangen als ik ze naar buiten gooi. Een adios kan hij nog na krijgen, meer niet. Nee, geen grappen als ik je mijn vertrouwen schenk. Ik ben misschien naief geweest door met hem in zee te gaan maar ik ben niet dom!!
Ga ervan uit dat de relatie niet goed is,anders heb je ook geen behoeft aan vreemd gaan denk ik.Als de relatie niet goed is en je vertoeft vaak in het buitenland 3-4-5000 km hier vandaan ,neem ik aan dat de verleiding groot is om vreemd te gaan. Als je op heterdaad betrapt wordt ,neem ik aan dat je niet anders kan dan Bekennen toch.Het blijft altijd spannend.Kijk als je in je relatie geen "LIEFDE" meer ontvangt ben je eenzaam,en zoek je "LIEFDE".Ik ken mensen die na een week zakenrelaties ver van huis 3-4 keer de "LIEFDE" bedrijven in het Hotel,en kopen op Schiphol een grote bos bloemen voor hun vrouw,die nergens vanaf weet!
Ik zou hem niet geloven.. Hij moet maar bekennen & dan is het toch voorbij.
je moet het gaan ontkennen tot je laatste adem, want als je het gaat toegeven
Kan je alles wel vergeten
glashard. Bekkennen !het doet al zeer om er achter te komen dat er een ander in het spel is.dat jij niet de enige bent waarn hij om geefdt ,en dan nog liegen in je gezicht dat is nog erger.voor mijn was dat wel het geval .maar uiteidelijk heeft hij toch moete toe geefen.maar door teveel er over te hebben gelogen ,is de vertrouwen weg .afz donna
Ik vind vreemdgaan zowiezo een laffe gemene daad naar je vaste partner toe. Als je zo graag de dekhengst wilt uithangen, en veel wisselende sex avontuurtjes wilt, blijf dan lekker vrijgezel, dan kwets je een ander niet. En mocht je dan vreemdgaan kom er dan eerlijk vooruit, dan ben je pas een vent. Dan kan je zien of je bestaande relatie nog een nieuwe kans kan krijgen door er goed samen over te praten, maar ga niet ontkennen, dan voed je juist het wantrouwen. Vreemdgaan zal ik nooit goedkeuren, er zijn teveel gevaren aan verbonden (geslachtsziektes)
Ik heb dit net zelf meegemaakt. Al hield ik echt veel van hem, ik moest het uitmaken. Ik vind het gewoon niet kunnen dat als je vreemdgaat het dan vervolgens ontkend. Als je de volgende dag naar me toe komt en zegt: sorry ik ben vreemdgegaan, ik heb er spijt van. Ok dan kan het nog. Maar in mijn situatie is hij een maand of 2 vreemd gegaan en hij ontkende het terwijl ik hem betrapte.
Hmm. Nu ik dit zo lees ben ik er toch weer wel van overtuigd dat mijn partner is vreemdgegaan. Er zijn een stuk of 30 mensen die mij verteld hebben dat hij is vreemdgegaan, maar hij ontkende het. Ik ben natuurlijk niet achterlijk en diep van binnen weet ik wel dat ze gelijk hebben. Ik ken hem langer dan vandaag. Maar hoe los je zoiets op. Is het het waard om met de relatie te stoppen? Hij blijft het toch voor de rest van z'n leven ontkennen. Of zal ik zelf gewoon ook van een andere man genieten zonder dat hij dat weet. Misschien dat ik het dan los kan laten. Hoewel ik wel iemand ben die zich ineens heel schuldig kan voelen, jammer dat mannen dat nooit hebben. Tips? Groetjes Sophie
Ben een echte vent, en zeg de waarheid. !!!! Zij is een watje die niet durft uit te stappen uit het wereldje van zekerheid, de buitenwereld laten zien hoe goed hun huwelijk is, of beide durven niet het niet aan dat ze wel eens een tijd alleen op de weeld zijn. Nee dan maar liever huisje , boompje , beestje,. Wat een gelul
Toen ik net met mijn vriendje was, heeft hij met een ander meisje gekust. Ik kwam hier maanden later achter en dat was vooral het pijnlijke. Dit is later nog een keer gebeurt en het kussen ansich was niet hetgene wat mijn issue was, dat was na een week wel over. Het feit, dat het maanden heeft geduurt dat ik erachter kwam en de tweede keer zelfs via een ander was hetgene waar ik moeite mee had. Nou moet ik toegeven dat ik het zelf ook wel eens "niet zo nauw" heb genomen, nog wel meer dan hij (of hij moet wederom niet helemaal eerlijk zijn). Wel weet ik, dat hij het van mij nooit zal ontdekken. Niemand is op de hoogte, behalve mijn beste vriendin. Mijn relatie is inmiddels over en ik maak er echt geen probleem meer van wat er is gebeurt toen. Alleen toch... Hem helemaal geloven, dat zit er niet meer in. Wat ik dus wil aangeven. Zodra je de fout in gaat, maak meteen een keuze. Je vertelt het, of je houdt het voor je en daarvan wijk je niet meer af. En op heterdaad betrapt en dan nog ontkennen? Dat gaat er bij mij niet in...
Als mijn partner glashard gaat ontkennen terwijl ik heb gewoon op heterdaad heb betrapt, dan komt de relatie helemaal niet meer goed. Ik heb het gezien dus als hij het ontkent geeft hij zijn eigen fout niet toe en dat maakt het alleen maar erger.
Ik vind dat je absoluut schuld moet bekennen, als je dit niet doet, stel je je partner en bovendien jezelf erg teleur. Dit komt de relatie natuurlijk niet ten goede. Bovendien zou je je af moeten vragen waarom je bent vreemd gegaan, was het echt eenmalig? Of denk je eraan je huidige partner te verlaten?
Vreemgegaan ben ik nooit, maar heb er wel mijn ideeën over. Ik denk dat het ook bij mannen om gevoelens kan gaan, maar zij zijn meestal niet instaat om deze te verwoorden en gaan meestal in fysieke actie over= dus vreemdgaan om het fysieke te voelen. Ik keur het absoluut niet goed maar zoals al eerder iemand noemde dat ze was vreemgegaan zodat ze haar realatie kon afsluiten denk ik dat het een makkelijke oplossing is om van je relatie af te komen als je het daarom doet. Eigenlijk een soort bewijs dat je als vrouw (of als man) niet in staat bent om in contact te staan met jezelf en te weten wat het 'goede' is voor jezelf maar ook voor de ander. Waarom veel mensen vreemdgaan en het vervolgens niet vertellen is denk ik omdat ze zeker willen zijn dat ze in ieder geval nog iets hebben. Helemaal 'alleen' zijn (wat je overigens nooit bent) is een angstig vooruitzicht en door het te vertellen maak je de kans groter dat het hierop uit draait. Want misschien vindt die minnaar het ook wel niet zo aantrekkelijk meer om te luisteren naar jouw verdriet over de gebroken relatie. Denk eens na over wie jij als persoon bent en waar je voor staat, normen en waarden. Wij, mensen, zijn dan misschien kuddedieren, maar we kunnen onszelf best alleen redden, en mocht je je relatie kwijt zijn dan betekent dat niet per se dat je iedereen kwijt bent, vooral niet als je je als een 'goed' persoon gedragen hebt.
GESPONSORDE LINKS