Wel of geen kinderen, weet je het wel zeker?

Je denkt over een kind, maar wil je het echt? Is het puur moederinstinct of komt de wens 'van buitenaf'? Waar komt die kinderwens precies vandaan? En ook in het geval dat je geen kinderen wilt, vragen we je of je het wel zeker weet. Of wordt je beslissing ingegeven door andere, externe factoren?

Vandaag de dag is kinderen krijgen niet vanzelfsprekend meer. Maar als vriendinnen, zussen en kennissen op grote schaal beschuitjes met muisjes gaan trakteren, kan de kinderwens zich opdringen. Maar is die wens ook echt? Is het de diepe, intieme wens om een nieuw wezentje, een nieuwe persoon op de wereld te zetten en om die onvoorwaardelijk al je liefde te schenken? Of zijn er andere factoren in het spel? En ook in het geval het zien van deze kleine wezentjes van vriendinnen of kennisjes je juist doet denken dat je er nooit aan gaat beginnen, kun je je afvragen waarom je dit denkt.

Vroeger was het betrekkelijk eenvoudig. Je trouwde en kreeg kinderen. Nu hebben vrouwen meer mogelijkheden om te kiezen. En meer mogelijkheden om zichzelf te ontwikkelen. In de maatschappij maar ook op het persoonlijke vlak. We hebben de vrijheid onze keuzes te overdenken, om na te denken over onszelf en over wat we willen. En deze vrijheid die ons bewuster van onszelf maakt, brengt ongetwijfeld moeilijkheden met zich mee. Zo kan de beslissing van 'kinderen of niet?' veel twijfels, onzekerheid en pijnlijke momenten met zich brengen.

Vooral als de tijd gaat dringen (tegen de veertig als de biologische klok een rol gaat spelen) kan de vertwijfeling groot zijn. Om te begrijpen wat je eigenlijk wilt, moet je diep in jezelf kijken en naar je hart durven luisteren. Maar al te vaak hebben we daarom de neiging om ons achter oppervlakkige beweegredenen te verschuilen.

Soms blijkt de kinderwens helemaal geen kinderwens van jezelf te zijn, maar de wens van anderen. De wens van ouders die het niet kunnen laten om elke keer als ze je zien enthousiast uit te roepen waar hun kleinkind nu blijft. Of soms blijkt het de wens van hem te zijn die je het als het ware oplegt ervoor te zorgen dat zijn bloedlijn wordt voortgezet. Andere keren is het meer de wens om erbij te horen, om te zijn zoals de andere vrouwen om je heen.

Het kan ook zijn dat het wel duidelijk is dat er geen sprake is van moederinstinct, van een diepe wens om een kleintje op de wereld te zetten. Maar in dat geval kan het moeilijk zijn om voor jezelf te accepteren dat jij eigenlijk geen kinderen wilt. Argumenten als 'het zou het einde van mijn carrière zijn', 'we hebben er niet genoeg geld voor' of 'het is toch geen wereld om een kind te krijgen' worden dan graag aangevoerd. Niet zelden steken in dit geval ook schuldgevoelens de kop op. Ben je egoïstisch als je geen kind wilt? En wat als je de familielijnen hier stoppen? Is het niet je plicht om voor de voortgang daarvan te zorgen?

Er kunnen ook andere dingen meespelen. De angst voor de verandering van je lichaam, de angst om naast vrouw ook moeder te worden, om niet sexy en verleidelijk meer te zijn. Of misschien wel het idee dat je relatie nog niet klaar is voor een nieuw lid in het gezin.

Kortom, achter de wens om wel, of niet, kinderen te willen, gaan heel veel andere dingen schuil. Zinnetjes als 'zonder een kind voel ik me niet compleet' of 'een kind is het cement van een relatie' kunnen hele werelden verbergen. De beslissing of je wel of niet een kind wilt maakt heel wat los, zeker als je de moed hebt om diep in jezelf te kijken.

Wat vinden jullie ervan? Hebben jullie met dit vraagstuk geworsteld? Of worstelen jullie er nog mee? Of heb je inmiddels een kind en zie je nu duidelijker wat je ertoe heeft aangezet? Deel je ervaringen met ons en mail je reactie via het onderstaande venster. Vermeld er wel even de titel van dit artikel bij ('wel of geen kinderen, weet je het wel zeker?').

Reacties van Trendystylers
Elke week dezelfde vraag van een ander persoon. Wanneer nemen jullie nou kinderen. Alsof ik een nieuwe auto gaat kopen. Mijn antwoord hij wel ik weet 't nog niet. Wat een worsteling met mezelf. JA en heel soms denk ik nee. Ik heb altijd moeite met grote stappen en alles ligt aan mij want ik moet de stap zetten. Waarneer hoe en steeds opzij schuiven over 5 jaar na je operatie er moet wel een nieuwe keuken in het huis zitten er moet een goede spaarpot zijn.... lastig wil ik niet of durf ik niet. Ik weet 't niet zo wist ik weet ik ook nog steeds niet wat ik later wil worden. Moeder zijn of een kind krijgen maak ik me niet druk om. Maar wel de aandacht het zwanger zijn mijn lichaam tijdelijk weggeven en niet volledig terug krijgen. Ik ben dol op kinderen maar ik heb voorkeur, er moet een klik zijn wat als dat er niet is en ik vindt t kind dat zou ik rot vinden. zo'n opvoeding als dat ik heb gehad gun ik niemand en ik zal het vast beter doen. Dat zeker weten. Echt er spookt zoveel door me hoofd. Honderden dingen... Natascha
Luister naar jezelf, ik ben 48 jaar, bewust kinderloos en nooit geen spijt gehad. Ik zie vrouwen om me heen die geboren super mammas zijn. Maar ken ook veel vrouwen die kinderen nemen om niet achter te blijven. Wel heb ik altijd last van vrouwen die denken dat je geen verstand heb van opvoeden (heb talloze vriendinnen geholpen met hun kroost, honderden logeer partijtjes gehad), en ben nu mede-oma.Gelukkig begrijpen de mensen die mij echt kennen mijn keuze. Dus wat jezelf wilt en voelt is tien keer belangrijker dan wat je omgeving (en zelfs je partner vindt),daar je sowieso niet gelukkig wordt van de verkeerde keus. No kids
Hallo, ik ben een jaar geleden bevallen van onze mooie zoon. Ben er pas achter gekomen dat ik 2 weken zwanger was. Nu 5 weken maar ik twijfel heel erg. Willen we het houden of doen we het weg? Hebben temaken gehad met instanties en zijn bang dat ze weer terug komen en het geld gaan we dat wel redden? Ga ik 2 kinderen wel redden? kan ik het aan? Zo denken ik heel erg en me vriend van me kind ook. Die zegt: Ik sta achter jou keus. Het is moeilijk maar moeten goed na denken. Ik vind het zelf heel lastig want ik ben tegen abortus maar als ik niet arro wil zijn zou het beter zijn als we over 2 à 3 jaar pas met de 2 de beginnen, anders wordt het me zo teveel en andere moment denk ik: Nee, laat maar komen. Het wordt moeilijk en dan denk ik: Ja, ga het weg halen. Wat moet ik doen? Zit zo in de knoop, groetjes, jip
Vermeld er wel even de titel van dit artikel bij ('wel of geen kinderen, weet je het wel zeker?'). Tja, dan ben je altijd in de veronderstelling geweest dat je een kind en zelfs wel twee kinderen wilde, tja wilde... Nu bijna 26, en dan hoor ik jullie al denken, "joh meid je bent pas 26", klopt.. maar ik was 15 dat ik al een lange relatie kreeg en toen ik 20 was al de gedachtes had om te beginnen, gelukkig niet gedaan. Nu bijna 6 jaar verder, met een hoop feestjes, gezelligheid, familie, vrienden, vrijheid en mijn huidige vriend nu, heb ik een soort angst voor het krijgen van kinderen... Mijn huidige vriend wilde ook zeker geen kinderen in het begin, ik had idee wel, maar nu we samen zo'n leuk leven leiden twijfel ik. Veel meegemaakt, niet optimaal kunnen genieten en nu in de laatste fase van mijn opleiding. Ik merk gewoon dat ik 10 jaar lang weinig heb kunnen genieten van al het moois in het leven, dat wat ik nu wel met mijn vriend doe en daardoor juist geen kinderen zou willen. Zo nu en dan is nog steeds... Chiara
Net 2wkn geleden 37 geworden en nog steeds 'in twijfel'. Ik heb altijd gezegd voor m'n 25ste wil ik kids. Maar mijn toenmalige man en ik waren toen net getrouwd, volop aan het stappen ed, dus die kids werden nog ff 'uitgesteld'. Tot ik 28 was en mijn man overleed. Na een rouwperiode een nieuwe vriend en daarmee inmiddels 7 jaar samen. Door de rouwperiode, nieuwe vriend en een vervelend medisch traject van 5 jaar, kids 'uitgesteld', maar ja en nu.... We zijn gewend aan een leventje met z'n 2, hebben beide geen heftige behoefte/verlangen naar kids, maar vragen het ons wel af. Mijn vriend zegt liever spijt te hebben dat 'ie ze niet heeft, maar ik denk dat als je eenmaal een kind hebt, je zeker nooit spijt hebt. Ik weet niet of het verstandig is....we zijn dus gewend aan ons leven met z'n 2, ik ben al wat ouder, wil ik het wel en nog meer andere twijfels/vragen. Ik zit momenteel werkloos thuis en nu komt steeds sterker de vraag, wat ik wil....en ik weet het echt niet. En ik weet ook niet hoe ik erachter kom en... Fem
Wij (mijn man en ik) willen gewoon geen kinderen omdat we het niet willen, is niet een reden voor. Al die redenen die je dan maar moet bedenken om het niet willen, je zou beter redenen moeten bedenken om het überhaupt wel te willen. Ik denk er niet eens bij na om ze te willen, zit er gewoon niet in denk ik! Inmiddels loop ik richting de 50 dus het gedram is gelukkig ook afgelopen, de buitenwereld vind het blijkbaar erger dan ikzelf :-) Inge - 4 augustus 2015
Wel of geen kinderen, weet je het wel zeker? Goed artikel. Ik ben 35 jaar en worstel ook al jaren met deze vraag. Mijn hele omgeving zit al 10 jaar in een babyboom. Het valt niet mee om als een van de weinigen een andere keuze te maken. Mijn dagelijks leven is vol met werk en sociale contacten, daarom denk ik een kind 'niet aan te kunnen' omdat ik snel overprikkeld raak. Het gekke is, in de vakanties tijdens rust, denk ik meer aan de leuke dingen die er kunnen zijn met kinderen. En alle andere zaken die in het artikel genoemd worden (bloedlijn, familie, etc). Daardoor blijft het dilemma bestaan en dit maakt mij niet echt onbezorgd gelukkig. Maar het dilemma zomaar aan de kant schuiven, lukt niet. Mensen begrijpen vaak ook niet dat achter twijfel een hele wereld schuilgaat maar voor geen enkele vrouw is de beslissing om het niet te doen 100% eenvoudig. Barbara - 4 augustus 2015
Nooit geworsteld met dit vraagstuk, voor mij altijd helder geweest: geen kinderen. Zeg nu zelf, wat is er nu leuk aan het hebben van kinderen, je hebt er altijd zorgen van en je zit er voor eeuwig aan vast. Maar het eeuwige gezeur er omheen van anderen die blijkbaar een wens hebben voor jou en die absoluut in vervulling moet gaan vind ik zo bijzonder. Waarom hebben anderen deze wens voor mij? Waarom projecteren ze dit zo op andere mensen die helemaal geen kinderen willen, waarom die overtuigingsdrang? Ik heb dit nooit begrepen. En vooral van vrouw naar vrouw is het echt bij de beesten af. Onzinnige dingen als: je word eenzaam oud, je bent niet compleet, je hebt de ware niet gevonden, je bent egoïstisch enz. slaat toch helemaal nergens op? Waarom is het zo belangrijk om een kind te willen? Snap dit gewoon niet! Daisy - 4 augustus 2015
Nee, ik heb er nooit mee geworsteld. Wilde ze als kind al niet en nu op mijn 60e nog steeds niet. Wat een onzin om je niet compleet te voelen zonder kind. Dat is voor mij een teken dat je geen fantasie hebt en jezelf niet kunt vermaken. Het 'cement' van een relatie? Laat me niet lachen. Zijn er daarom zoveel scheidingen? En geluk? Maar goed dat we niet iedereen in het hoofd kunnen kijken, of in ieder huis. Hoor vaak genoeg: """""Jij hebt het goed gedaan, ben jaloers op je. Als ik het eerder had geweten!""""" Lina
Dat je twijfel hebt is al een reden om het niet te doen, alleen als je zeker weet dat je het wil moet je het doen. Denk eraan, als je een keer kinderen hebt is er geen weg terug meer. Bij spijt van kinderloosheid is adopteren eventueel nog een optie. Onno
Pff.. Ik ben afgelopen mei getrouwd en toen was ik er stellig van overtuigd dat ik zwanger wou worden. geprobeerd en niet gelukt (had ik wel verwacht), maar nu het eind juli is en we eigenlijk gewoon verder kunnen proberen durf ik het niet meer aan! Als ik toen meteen zwanger was geworden was er vast niks aan de hand, maar nu zie ik alleen maar beren op de weg! ik kan nauwelijks leven met al deze vragen en voel me zwaar depri..... Anoniem
Hallo allemaal, Al deze vragen zijn zo herkenbaar voor mij geweest. Geweest ja, want uiteindelijk heb ik gekozen om NIET voor kinderen te gaan. Ik ben inmiddels 42 jaar en na een paar jaar van denken, afvragen, twijfelen, wikken en wegen, voor- en nadelen afwegen bleek eigenlijk gewoon dat ik niet "voelde" wat ik wilde door alle drukte van alle dag. Toen wist ik dat niet maar nu, als ik terug kijk dan is dat het gewoon. Het constant bezig zijn en dan ook nog een kindje erbij, die verantwoordelijkheid durfde ik niet aan. Had al moeite om mezelf staande te houden... Als ik 10 jaar eerder dit wist, dan was ik misschien wel voor een kindje gegaan, dan had ik andere keuzes gemaakt, misschien. Het leven is niet altijd kiezen wat je wilt, soms wordt je gewoonweg geleeft en de tijd tikt gewoon door... Dus als je al je vragen opzij zet en puur en alleen naar het gevoel kijkt, wat zegt je innerlijke dan? Misschien is dat het antwoord. Spijt heb ik niet. Maar ik weet wel dat ik misschien toch wel had gewild... Ik b
Mijn vriendenkring is ouder aan het worden en de babyboom is aan het komen. Ikzelf heb altijd gezegd dat ik sowieso kinderen wil hebben dat ik desnoods zelf een bom zou worden. Het verlangen is nu ook groter aan het worden omdat ik eindelijk de man van mijn leven heb gevonden en weet dat ik met hem zoiets zou kunnen opbouwen. Maar hoe ouder ik werd hoe meer ik besef hoe zalig een kinderloos leven is. Gaan en staan waar we willen, op reis gaan, uitgaan tot de vroege uurtjes, uitslapen, gewoon van elkaar en niemand anders genieten. Dilemma aangebroken. Hoe groot het verlangen ook is, er is een stukje in mij die zegt neen. Maar is dit nu bang zijn of echt wel een neen? Is het mijn omgeving die ja zegt ? Het is echt moeilijk. Ik hoop gewoon dat ik geen verkeerde keuze zal maken want geen kinderen wil ook zeggen geen man van mijn leven.
Ik weet als vrouw zeker dat ik geen kinderen wil. Nu niet, maar ik weet bijna zeker dat ik het in de toekomst ook niet wil. Daar heb ik mijn persoonlijke redenen voor (carrière, lichamelijke verandering door zwangerschap, vrijheid verlies, ik vind kinderen niet leuk en schattig, wil geen 24-7 zorg moeten dragen enz.). Mijn vriend wil wel. Ik heb dus een keus om mijn fijne leven met hem kwijt te raken of een niet fijn leven te krijgen met kinderen. Welke onmogelijke keuze moet ik in hemelsnaam maken?
Dit is zo herkenbaar....wel of geen kinderen? Ik heb van jongs af aan altijd gezegd dat ik kinderen wil. Het liefst tussen mijn 25e en 30e zou wat mij betreft de eerste rondhuppelen. Nu, inmiddels 28 jaar, slaat de twijfel ook toe. Ik ben inmiddles 7 jaar gelukkig met mijn vriend en ons leven is stabiel samen, we hebben een prachtige woning, een ontzettend lieve hond en elkaar... Hierdoor speelt de twijfel dan ook of het nog steeds zo is als er een kleintje bij komt. Ik zie ons helemaal voor ons hoor met een kleintje erbij, maar dan in mijn achterhoofd speelt toch weer de gedachte...wat als!!! Mijn vriend heeft de twijfel ook, en gezien de situaties in de gezinssamenstelling speelt de angst of het wel gezond zou zijn... Beide zeggen we als het zou gebeuren dan is het welkom, maar gebeurd het niet dan is het ook goed... voor nu is de situatie goed zoals ie is en we zien wel wat de toekomst ons brengt. Daarbij is het natuurlijk niet eens zeker of we wel kinderen kunnen krijgen...gezien dit natuurlijk niet. Lotte
3 jaar geleden stond ik in vuur en vlam toen ik mijn vriend leerde kennen, en nog steeds. Van begin af aan was duidelijk dat hij naast de 2 kinderen die hij al heeft, geen kinderen meer wil. Sterker nog, als hij beter naar zichzelf en minder naar zijn ex had geluisterd, was hij kinderloos door het leven gegaan. Ik was er altijd van overtuigd dat ik kinderen wilde. Toen we vorig jaar aan ons onderzoek begonnen "hoe moet dat nou met die kinderwens" kwam ik er achter dat ik niet eens zo zeker weet of ik wel wil. Tegelijkertijd ging mijn vriend nog eens op onderzoek uit: wil ik echt geen kind meer? Maar nadat hij verteld heeft dat hij zonder twijfel definitief kiest voor geen kind meer, voelt mijn kindertwijfel nog veel ingewikkelder. Kies ik voor een leven als parttime-stiefmoeder met de man van mijn leven, of kies ik ervoor om te vertrekken en mijn kinderwens te gaan ontleden? Blijven betekent nee, maar weggaan betekent niet automatisch ja. Bien
Ik ben bijna 30 en ben heel blij met dit artikel en de reacties, want ik herken dit dilemma zo erg! Deze keus houdt me de laatste tijd erg bezig. De opmerking over het hebben van een kinderwens-wens, is voor mij heel herkenbaar. Het zou zo fijn zijn als ik dat oergevoel kreeg en daarmee tegemoet kon komen aan de kinderwens die mijn omgeving voor mij heeft. Ik wil heel graag mijn ouders en man gelukkig maken, maar niet ten koste van mezelf.

Veel van mijn vriendinnen krijgen zijn zwanger of hebben een kind en ik voel me een freak omdat ik het niet wil. Maar het lijkt me echt vreselijk. Ik ben bang dat ik een waardeloze moeder zou zijn. Ik wil mijn leuke leven en toekomstplannen niet drastisch aanpassen voor een kind. Is dat egoistisch? En ik ben bang om mezelf niet meer te zijn als ik moeder word, zowel lichamelijk als geestelijk. Ik zie geen voordelen van het hebben van een kind. Het lijkt dus duidelijk dat ik geen kinderen wil, ook al wil mijn man dit wel (maar hij wil mij gelukkig niet kwijt, ook als dat betekent dat hij geen vader wordt).

Maar dan komt het gekke: ik ben bang dat ik geen kinderen kan krijgen. Dat zou toch niet uit moeten maken als ik ze niet wil?! Zou ik ze dan onbewust wel willen? Mijn ouders hebben veel moeite gehad om mij te krijgen en deze lage vruchtbaarheid kan heel goed erfelijk zijn. Zou ik mezelf hebben aangepraat dat ik geen kinderen wil, zodat ik niet met dezelfde problemen/teleurstellingen geconfronteerd word als mijn ouders toen hebben gehad?
Ik heb lang gedacht dat ik geen kinderen zou willen.
Inmiddels heb ik een zoon en gelukkig met deze keuze.
Ik vind het wel jammer dat vrouwen die wel kinderen hebben het naar mijn mening altijd mooier maken voor de buitenwereld dat dat het in het echt is.
Vriendinnen zullen nooit toegeven dat het soms even niet leuk is om moeder te zijn.En ze vergeten vaak ook te vertellen dat een baby best heftig is.
Dus ik vind het knap dat er vrouwen zijn die niet doen wat er van hun verwacht word door de omgeving.
Niet elke vrouw is er voor gemaakt om moeder te worden ook al wil iedereen dit altijd horen.
Hallo allemaal, ik ben een week overtijd en ben erachter gekomen dat ik in verwachting ben! Ik ben bijna 32 jaar oud en ben bijna 13 jaar met mijn partner die 33 jaar is. We hebben absoluut geen kinderwens maar is toch heel erg verwarrend om nu een keus te maken. We hebben wel de juiste leeftijd om kinderen te krijgen. Toch heb ik absoluut geen gevoel dat ik moeder wil zijn. Ik zie de toegevoegde waarde om een kind te nemen niet! Ben ik now zo raarrrrrrr. Je moet je hele leven wijden aan een kind. Ik geloof ook wel dat je heelveel liefde krijgt. Maar je moet wel je eigen leven en vrijheid opgeven. Mijn loopt wel bijna een half jaar met gedachten of we geen kinderen moeten nemen. Maar nu dat het werkelijk wordt loopt hij met dezelfde gedachten rond.
Zijn er mensen met dezelfde probleem?
Kan iemand mij overtuigen van nemen van een kind?
Ik ben een vrouw van 23 en ben sinds een jaar heel gelukkig getrouwd met de liefste man van de wereld en de beste papa die ik me kan wensen voor ´eventuele´ kinderen. Vergeleken met de meeste reacties op deze site en ook voor de ´moderne wereld´ denk ik, ben ik erg jong, maar dat boeit me niet, reacties als nog tijd zat etc. zijn voor mij niet van toepassing en daar ben ik ook niet naar op zoek. Ik zit gewoon net als jullie met een groot vraagstuk: Wil ik kinderen? Of eigenlijk beter gezegd ik ben ik in shock, dat ik zo heftig reageer op het feit dat ik deze vraag uperhaupt aan mezelf 'moet' stellen. Natuurlijk wil ik kinderen! Het liefst al zo rond mn 25e want ik ben sterk voorstander van de jonge ouders. Nu deze leeftijd al in zicht gaat komen, blijkt het helemaal niet zo natuurlijk. Mijn leven en relatie is perfect en stabiel genoeg voor een kind, maar nu ontdek ik dat ik net zoals sommigen van jullie omschrijven, het oergevoel mis! Ik vind dit moeilijk, ook ric!
hting mijn man die het wel graag wil. Hij is namelijk 4 jaar ouder en er klaar voor. Gelukkig kunnen we er samen heel goed over praten en mijn man vindt ook dat we er niet aan beginnen voordat ik er echt klaar voor ben. Hij zou het leuk vinden, maar het is voor hem geen must om gelukkig te zijn. Daar ben ik blij mee, maar ik voel me toch schuldig! Wat nu als het oergevoel helemaal niet komt...wachten tot ik 35 ben? No way! De beslissing moet voor mij de komende jaren vallen, dat is een ding wat zeker is. Ik heb nu vooral het gevoel dat ik er voornamelijk eerst met mezelf uit moet komen. Als ik terug kijk op de voorgaande jaren had ik wel altijd zoiets van, ik begrijp al die meiden niet die zo graag kids willen, ik heb dat niet. Maarja, ik dacht toen ook dat het wel zou komen en had met mijn man afgesproken dat we na het trouwen nog minimaal 2 jaar zouden wachten. Het idee dat dat nu al over een jaar is knijpt me de keel dicht! Ondanks dat mn man 4 x 9 wil gaan werken zodat !
ik 3 dagen kan blijven werken en dat ook hij een sterk verantw!
oordelijkheidsgevoel heeft waardoor ik niet bang hoef te zijn dat ik het alleen moet doen. Mn leven nu is gewoon perfect, goede stabiele relatie, mooi huis, beiden een goede baan, geen financiële problemen etc. Moet ik dat allemaal opgeven voor de onzekerheid van een kind? Ik zie geen voordelen!! Vreemd want ik kan enorm genieten van kleintjes om me heen en heb genoeg liefde weg te geven voor een heel weeshuis. Is het dan toch dat verantwoordelijkheidsgevoel of ben ik langzaam toch egoïstischer geworden? Het voelt bijna of ik twee 'ikken' heb, die elkaar hier kruisen. De 'nieuwe ik' die sterk en onafhankelijk is en de 'oude ik' (voor de relatie met mn huidige man) die vooral lief was en netjes deed wat er van me verwacht werd. Het is overigens wel zo, dat ik, naast dat ik graag wil werken en mn steentje bij wil dragen in de samenleving en onze relatie, in mn omgeving ook zie dat het alle twee kan, een leuke moeder van kinderen en actief in de samenleving op het gebied van w!
erk etc. Dus in principe zouden op dat vlak mijn '2 karakters' mooi te combineren zijn. Maar toch is dat niet genoeg om mezelf te overtuigen, want wat als ik minder sterk ben dan ik had gehoopt? Wat als...wat als... Vragen, vragen, vragen waar ik geen antwoord op ga krijgen. Soms wilde ik maar gewoon dat ik het 'oergevoel' wel had, dat zou zo een stuk makkelijker zijn. Vreemd eigenlijk nu ik erover na denk, mijn verstand zegt JA, mn gevoel zegt NEE. Ik denk dat de enige oplossing is dat ik de komende tijd hard op zoek ga naar mijn ware ik op dit gebied en ik hoop dat er dan uiteindelijk toch een antwoord uit rolt, veel kindjes wil ik niet, maar helemaal niet? Nee, dat kan ik mee ook weer niet voorstellen...
Goed verwoord artikel, zeker de externe factoren ivm wel kinderen (ouders ivm kleinkinderen, bloedlijn van de partner, niet te veel buitenbeentjezijn en dan maar zijn zoals andere vrouwen, ...) Ik ben nu een vrouw van 40 jaar en ik heb nooit kinderen gewild. Gelukkig heb ik 15 jaar geleden een partner getroffen die dat oké vindt. Ik heb hem wel altijd vrij gelaten ivm die keuze, dat hij altijd bij me weg kon gaan. Ik heb er geen spijt van dat ik geen kinderen heb, het is voor mij echt de juiste keuze. Het enige waar ik af en toe wel hinder van ondervindt zijn andere vrouwen met kinderen. Op een bepaalde manier hoor je er niet bij en soms lokt dat zelfs wat jaloezie uit (van hen naar mij). Heel raar, alsof ik hen onzeker maak door het feit dat ik kan gaan en staan waar en wanneer ik wil. De meeste van mijn vriendinnen zijn dan ook kindvrij, net als ik.
Wat een herkenbaar artikel, en nog herkenbaarder reacties! Heel fijn om te lezen
Bijna 30 jaar, en de twijfel is constant aanwezig. Ik vond kinderen toch altijd geweldig? Ik heb toch de leuke man, het ruime huis, alles is er? Ja, alles behalve dat 'gevoel'. Vroeger ging ik er gewoon vanuit dat ik later een gezinnetje zou hebben. Dat beeld was logisch, voorspelbaar en geruststellend.
Nu later dichterbij komt, wil ik het leven dat ik nu heb, eigenlijk niet opgeven. Ook ben ik makkelijk gestrest en moe, heb vaak behoefte aan tijd alleen om weer op te laden. Als ik dat nu al heb, hoe zal dat dan zijn met kind(eren) erbij, met slapeloze nachten? Terwijl je 24/7 beschikbaar moet zijn?
Om me heen veranderen vrienden in ouders, de een na de ander. De verandering is zo groot: alles wat ooit belangrijk was, moet overboord voor het kind. Vrienden met kinderen lijk je alleen te kunnen behouden door bij de club te gaan.
Nou, ik mis mijn vrienden, maar dat lijkt me geen goede reden om een kind op de wereld te zetten. Ik geef toe: erbij willen horen is een sterk gevoel. Vrienden blij, ouders blij. Het is een naar idee om de uitzondering te zijn. Misschien heb ik een kinderwens-wens... Kreeg ik dat 'oergevoel' maar, dan was het opgelost.
Ook ik twijfel erg. Toen ik klein was altijd met poppen bezig, echt een meisje meisje. Ook in mijn omgeving verwacht iedereen dat het bij mij past. Ik ben zorgzaam en oh zo leuk met kinderen. Echter ben ik nu 29 en ik en mijn partner zijn 8 jaar samen, en allebei krijgen we het steeds benauwder naarmate we ouder worden. Vroeger dachten we idd dat we heel graag kindjes wilden, later. Maar dat gevoel van "later" blijft en komt niet dichterbij. Nu is later en zien we steeds meer nadelen ervan. Ook wordt door anderen verwacht en zo vaak gevraagd wanneer wij nu beginnen. Ik ben bang dat het bij "later" en mijn klok pas gaat tikken als het te laat is. Het rare is dat ik mij ook niet kan voorstellen dat mijn vriend en ik over 40 jaar nog alleen zijn terwijl iedereen kleinkinderen heeft. Gelukkig zitten mijn partner en ik met dezelfde twijfel. Hoop alleen dat we ook op 1 lijn zitten met de uiteindelijke beslissing.
Toen ik nog klein was en ook in mijn puberteit riep ik altijd heel hard dat ik een groot gezin wilde. Was ook echt een meisje meisje dat graag met poppen speelde. Hoe ouder ik werd hoe kleiner mijn kinderwens werd. Denk dat ik rond de 25 was dat ik het zeker wist geen kids te willen hebben. Nu vijf jaar later ben ik er nog steeds zeker van dat ik geen kinderwens heb. Ben absoluut geen kinderhater hoor. Kan (sommige) kinderen heel goed hebben. Alleen is het maar voor even. Ik ben te veel gehecht aan mijn vrijheid. Ook denk ik dat ik een kind niks te bieden heb. Ik geef mezelf en mijn vriend liever al mijn liefde. Egoïstisch? Tja waarschijnlijk wel maar ik voel me er goed bij. Heb ook vaak de behoefde om even alleen te zijn. Met een kind kan dat niet, want daar moet je 24/7 klaar voor staan.
Ik kom zelf uit een gezin waar ik me ongewenst en niet geliefd voelde. Mijn ouders hadden het te druk. Ik denk dat ik hetzelfde zou doen en mijn "kind" zou verwaarlozen. Dus ik denk niet dat een kind daar wat aan heeft. Zelf merk ik veel onbegrip uit mijn omgeving. Maar goed het interesseert me niet meer. Ik negeer de botte opmerkingen nu meer. Vroeger kon ik er kwaad om worden. Als mensen het niet snappen dat een kind baren niet mijn doel in dit leven is dan vind ik dat prima. Het is mijn leven en gelukkig leef ik in een vrij land om dat zelf te bepalen. Zit eraan te denken om me te laten steriliseren. Ben veel te bang dat ik zwanger raak. Mijn vriend heeft trouwens ook absoluut geen kinderwens. Hij is meer een kinderhater, wat ik weer overdreven vind haha. Maar goed voor de dames die twijfelen. Kijk niet teveel naar je omgeving. Luister naar jezelf.
Ik heb nu een hele andere (kindvrije) vriendengroep gekregen. Met oude vrienden die kinderen hadden gekregen is het contact verwaterd. Dat is jammer maar wel begrijpelijk. Als ik sommige oude vriendinnen tegenkom dan is het wel weer leuk om ze te zien maar als ik dan weer merk dat het alleen maar over haar kinderen gaat realiseer ik me weer waarom het contact is verwaterd.
Als kind zijnde, zo'n 7 jaar oud, wist ik dat ik nooit op mijn ouders wilde lijken. Altijd maar die ruzies en geen leuke ouders voor de kinderen. Ik zou dat mijn kinderen nooit aan willen doen, maar het zit vast in de genen, dacht ik. De meeste zekerheid had ik door geen kinderen te nemen. Naar mate ik ouder werd en een leuke relatie kreeg, kwamen ook andere zaken erbij. Je lichaam zal veranderen nadat je gebaard hebt, maar ook niet meer op de eerste plaats staan voor je man. In mijn 20-ger jaren besefte ik mij dat ik eigenlijk arm geboren was en altijd arm had geleefd. Ook dat wilde ik niet voor mijzelf noch voor het nageslacht. Nu ben ik bijna 41 jaar, al 15 jaar samen met mijn man die tevens geen kinderwens heeft. Ik besef dat we waarschijnlijk al vrij vroeg in ons levens al vrouw zijnde al weten of we kinderen willen of niet. Als je vervolgens de omgeving (mama's en papa's, kinderwagens etc.) negeert, dan merk je dat je gevoel om geen kinderen te nemen alleen sterker wordt. Volg je eigen instinct. Ik leef nu heerlijk, huis afbetaald, geen schulden en leid een romantisch leven. Ja, ik heb geen kinderen en heb 24/7 tijd voor mezelf en mijn heerlijke man. Weg met die twijfels, dames. Dat zijn twijfels vaak van je omgeving en meestal niet van jezelf. KR
Ik ben nu 25 jaar , en heb van Jongs af aan al gezegt, ik wil nooit kinderen. Ik hou van verre reizen en dan met fly drive. Me man inmiddels 32 was het er dan ook altijd mee eens. Maar nu begint hij toch steeds weer over kinderen.. Veel vriendinnen hebben kleintjes. En opzich kan ik best leuk met ze zijn. Maar naar een paar uur ben ik ziels blij als ze weer weg zijn.en ik me rust weer terug vind in me huis. Verder ben ik altijd veel van huis. Ik zeg wel eens ik heb een huis om af en toe te eten en soms te slapen. Ik denk dat een van de redenen ook is dat ik ze niet wil. Is dat mijn man en ik totaal geen familie hebben waar we op terug kunnen vallen. En ik denk dat er echt wel af en toe een moment is dat je ff met ze tweeën der op uit wil. Helaas hebben wij dat niet. Maar nu iets aangaan waar je zeker de komende 12 jaar voor 24 uur per dag klaar moet staan. ik denk niet dat dat wat voor mij is en ik het egste geval willen ze geen contakt meer, of gaan ze aan de drugs, of coma zuipen. en dan heb je daar een groot deel voor gegeven. Maargoed ze vroegen om Eem mening dit is mijn mening ;-).
Ik ben nu 31 jaar en heb nooit gedacht dat ik een kinderwens zou ontwikkelen. Die kwam dus wel en vrij plotseling. Dat was ook de reden dat ik mijn ex aan de kant heb gezet, ik zou een kind het nooit en te nimmer aandoen een vader als mijn ex te geven.

Inmiddels heb ik nu 5 jaar een relatie met een erg lieve man en heb vrij snel het gevoel gehad dat ik met hem wel een gezinnetje zou kunnen starten. Deze gevoelens werden steeds sterker, hij is ook een erg zorgzame man. Toen ik het onderwerp aansneed, reageerde hij een beetje ontwijkend - hij wist niet of hij dat wel wilde. Hij heeft me jarenlang gezegd het wel te willen maar er nog niet klaar voor te zijn, iedere keer een andere smoes. Dan stond zijn baan misschien op de tocht dan moesten we een groter huis zien te vinden, etc etc. Alle problemen die hij voorzag zijn opgelost en toen kwam de aap uit de mouw - het een major issue geworden, meneer wil eigenlijk helemaal geen kinderen... Terwijl ik voel dat ik een kind nodig heb, om mijn onvoorwaardelijke liefde te kunnen geven, om te leren, om een richting in mijn leven te hebben, om de liefde van een kind te mogen ontvangen. Maar hij is resoluut.
Met veel pijn in mijn hart ben ik nu bezig mijn partner te verlaten en een eigen stekkie te zoeken. Weg van de eensgezinswoning die we hebben betrokken en opgeknapt voor duizenden euro´s, weg van het toekomstbeeld samen met hem een gezin te hebben. Over 2 weken verhuis ik naar een flatje en hoop ik vanuit daar mijn leven opnieuw te starten. Misschien kom ik wel iemand tegen bij wie ik een goed gevoel heb. En heel misschien is het dan nog op tijd om aan een zwangerschap te beginnen... :'(
sinds ik weet dat wij voor kinderen willen gaan slaap ik slecht omdat het financieel niet kan. Mijn vriend en ik proberen oplossingen te zoeken.Maar is niet eenvoudig.Mijn verstand zegt:niet doen Mijn gevoel zegt:wel doen. En hoe langer dit speelt, hoe minder groot de kans is dat ik kinderen mag/kan krijgen. Ik vind mezelf egoistisch en ben vaak verdrietig hierover
Wat fijn te lezen dat zoveel mensen hier mee worstelen. De laatste tijd bekruipt me steeds vaker het gevoel dat ik wellicht toch wel kinderen wel terwijl ik lang heb gedacht dat dit niet voor mij was weggelegd. Nu (34) begint de tijd langzaam wel een factor te worden. Mijn lieve man heeft echter kinderen uit een vorige relatie en geeft aan geen kinderen meer te willen. Dat stoort me: ik mag dus wel zijn kinderen opvoeden maar hoef ze zelf niet te verwachten. Ik vrees dat dit voor een breuk tussen ons gaat zorgen. Maar ook mijn eigen onzekerheid speelt een grote rol. Wil ik wel echt al die verantwoordelijkheid en zou ik wel een goede moeder zijn? Vreselijk wat een moeilijke keuze. Geluiden uit de omgeving als: "dan moet je er gewoon voor gaan" of "Je moet wel voor 100% achter de keuze staan" maken het ook niet gemakkelijker.

Verder ben ik wel heel blij dat we de keuze hebben maar dat maakt het er niet gemakkelijker op :)
ik ben een meid van 20 jaar en woon nu al 3 jaar zelfstandig en 2 jaar samenwonend met mijn vriend. We hebben alle twee eigelijk hetzelfde verleden. We zijn beiden mishandeld geweest thuis. Hij door zijn moeder en ik door mijn stiefvader. Nu bouwen we stap voor stap ons eigen leven op en hebben het zeer goed met elkaar. Uiteraard is het onderwerp kinderen krijgen ook aan bod geweest en vreemd genoeg waren we het er allebei over eens dat we later geen kinderen zouden willen. Dat kan nog veranderen zeggen vele mensen. Ja dat weten we maar toch staat ons besluit nu 100 procent vast. Onze buren hebben n een kind gekregen en we worden gek van het geschreeuw :p en we wonen dan ook nog achter een kleuterschooltje en worden zot van het kabaal overdag :D . Ik vind het heelemaal niet erg dat ik geen kind zal krijgen ik wil gewoon van het leven genieten en overal rondreizen. dat maakt het met kinderen veel te moeileijk. Dus bij deze is dit ook gedeeld ¨¨ gr

Ik ben een stiefmoeder van 25 met twee stiefdochters van nu 11 en 9. Ik kan geen kant op en wil daarom geen kinderen. Het benauwd me beknelt me. Sorry ik ben denk te egocentrisch nog ik wil bij wijze van met me partner naar de film kunnen, op vakantie, zonder gezeik met oppas regelen... Tot nu toe zie ik geen voordelen in het krijgen van kinderen.. Je moet je leven 24/7 inplannen en eerlijk ben ik altijd al heel erg op mezelf geweest. Dus vind dit het grootste obstakel in me leven. maar misschien hb ik deze irrtaties omdat het geen kinderen van mezelf zijn. Zoveel Mensen hoor ik zeggen ja als Het van je eigen is dan is het anders. Nou ik zie dan nog steeds dat ik 24/7 beschikbaar moet zijn als schoonmaakster, voedster, politieagent, speelkameraatje, enz noem zo maar op wat een moeder eigenlijk allemaal voor dubbele functies heeft wanneer ze moeder is.
Geen rammelende eierstokken, maar nu wel heel erg bezig met de vraag; wel of niet kinderen. In mijn leven (ben nu 38) heb ik vaak getwijfeld. De laatste jaren wist ik het zeker, ik wil ze niet. De vrijheid die je kwijt raakt, de gevolgen van opvoeden (mijn eigen opvoeding heeft ervoor gezorgd dat ik besef hoeveel impact het heeft), je lichaam dat verandert, die enge hormonen die van normale vrouwen overbezorgde moeders maken en dan nog de wereld waarop ze terecht komen. Tot ik iemand leerde kennen waarbij ik me zo compleet en goed voel, en die de relatie beeindigt voordat ie goed en wel begonnen is omdat ik geen kinderen wil. Nu ga ik twijfelen, weer... Wil ik ze echt niet? Wat als ik over 5 jaar spijt krijg? Ik vind kinderen echt geweldig, maar 24-7? Ben erachter dat ik nooit echt het moeder-gevoel toe heb durven laten. Ik was altijd bang dat ik de opvoeding alleen zou moeten doen. Heb nooit de partner gevonden waarin ik genoeg vertrouwen had, waarvan ik dacht dat!
we het echt samen zouden gaan doen. Dus als het in mijn eentje moest, dan gewoon geen. En nu? Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik voor mezelf eindelijk maar eens de knoop door moet hakken. Eerst maar eens dat moeder-gevoel toe durven laten en dan heel goed nadenken of het bij me past. Over een paar jaar heeft het geen zin meer, want dan is het te laat.
heel herkenbaar dit artikel.
Ik ben nu 31 jaar, al jaren vrijgezel.
Ik heb lekker veel gefeest, mn eigen ding gedaan.
Flirterig ben ik, vrije vogel.
MAAR de laatste paar jaar ben ik iets rustiger geworden, en mis ik 'iets' maar dat zijn geen kinderen.
Iedereen om mij heen krijgt ze, wordt er soms gek van.
Je gaat zo ontzettend twijfelen.
Wil IK kinderen? Ik weet het gewoon niet, is dat dan een gevoel, moet je dat voelen, weet je dat dan van jezelf.
Ik zou het niet weten, heb volgens mij niet zo'n gevoel.
Vind kinderen over het algemeen zelfs bloedirritant.
maar mijn kleine nichtje vind ik fantastisch, voel daar wel een soort liefde voor en ben ook heel beschermend.
Alleen de verantwoordlijkheid en zorgen schrikken me af, en ben dan heel blij dat ik mn vrije leventje heb.
Soms denk ik.
Wat nu als ik alleen blijf, zonder kids, dan heb later ook niemand als ik ouder ben, dat maaklt me wel eens bang, stel dat..........
Het begint met een leuke relatie, die ik tot nog toe niet ben tegengekomen, wil dan eerst heel graag van alles doen, reizen, dingen ontdekken samen, nog meer mn wilde haren kwijt, ik ben nog veel te speels, wil nog te veel zien, zonder de zware last van de zorgen van een kind.
Ben je dan egoïstisch,zou dat?
Ik weet zeker dat wanneer ik de rust heb gevonden, die moet je wel hebben, ik heel lief en zorgzaam zou zijn, maar volgens mij wil ik het NU helemaal niet, misschien wel nooit.
Ik weet het niet, gek he, daarom vraag ik me af, zou je dat dan op een gegeven moment WEL weten?
Of voelen , bij de juiste persoon, als je rust hebt.
Ik ben 31 jaar, en ik weet tegen de tijd dat je 40 bent, is het al zo'n beetje over, maar ik heb niet eens een relatie.
Soms denk ik wel eens, gaat me dat dan wel overkomen, die ene leuke vent tegenkomen, moet ik me zorgen maken.
Nu heb ik zoiets, ik zie het wel, het hoeft niet zo van mij, nog niet dan, niet nu, ook niet over 4 jaar, of daarna.
Maar ik twijfel juist zo erg door alle geboortes om mij heen en mn nichtje die ik zo vaak van dichtbij meemaak.Ik kijk naar babydingetjes in de winkel, en denk, ja, is dit leuk, vind ik dit leuk, wel schattig, maar leuk?
poeeeeh..... heel lastig ,maar wel fijn dat ik niet de enige ben , die dit heeft...
Ik denk dat het je moet overkomen, en je er niet bewust mee moet bezig zijn.
Ik wist het altijd zeker; mij is geen kind weggelegd, er spelen erfelijke factoren en ik ben zelf te egoistisch. Mijn man had ik vanaf het begin al gezegd geen kinderen te willen en ondanks zijn kinderwens toch ingestemd samen kinderloos verder te gaan. En toen...7 jaar geleden was daar ineens een gevoel die schreeuwde om een kind. Dat kindje is 6 jaar geleden geboren, gelukkig een kerngezonde meid....maar dat was niet alles... bekkeninstabiliteiteen traumatische bevalling, postnatale depressie en hierdoor afhankelijkheid van derden maakten dat ik zeker wist dat het er bij 1 zou blijven. Nu 7 jaar verder...heel onverwachts word ik overvallen door een gevoel die ik niet meer dacht te voelen. Ik wil een 2e kindje....verstandig is het niet gezien de risico's....heb geen vangnet meer die mij bij zal staan mocht het weer gebeuren. Misschien beland ik wel in een rolstoel met een kraambed psychose...wat doe ik mijn oudste kindje dan aan? aan wie kan ik hulp vragen...wat m!
oet ik doen? verstandelijk zeg ik nee, mijn gevoel schreeuwt ja. Ik weet het niet..en vraag me af of ik het zal weten...
Ik ben 40 en sinds 1 jaar ben ik pas na gaan denken of ik wel een kind wil! Mijn vriend en ik hebben nu 5 jaar een relatie. Vanaf dag 1 heeft hij aangegeven dat hij kinderen wil. Tot die tijd ben ik daar nooit echt mee bezig geweest. Dus heb ik beloofd om er over na te denken. Ik moet zeggen dat het me allemaal heel onzeker maakt. Want ik ben dol op kinderen, echt. Maar ik heb zelf het idee dat ik iets mis wat maakt dat ik ook kinderen wil, ik weet alleen niet wat dit is. Ik heb een nichtje waar ik vaak voor zorg en daaruit blijkt dat ik behoorlijk goede inzichten heb als het over het opvoeden van kinderen gaat. Ook zie wat waar de prioriteiten horen te liggen en weet ik waar de verantwoordelijkheid van de ouders ligt. Maar nog steeds heb ik niet zo iets van ik moet. Het lijkt wel alsof ik een bijna medische verklaring nodig heb om zelf te accepteren dat ik geen kinderen wil. Ik snap het echt niet. Mijn hele leven zorg ik al voor mezelf, en dit doe ik behoorlijk goed. Alleen hier kom ik niet aan uit. Ik begrijp mijn gevoel niet. Iemand een tip??
Voor mezelf heb ik jaren geleden besloten dat ik graag kinderen wil. Het gevoel van zeker weten kinderen te willen, is gekomen nadat ik eens ongepland zwanger werd, maar erachter kwam na het verbreken van mijn gewelddadige relatie. Destijds heb ik besloten de zwangerschap niet door te zetten, ik was 8 weken zwanger en zag alleen maar de gevaren en problemen van een kind van mijn ex. Ondanks dat mijn besluit in die situatie volkomen terecht is gebleken, heb ik daar nu, 13 jaar later spijt van.

Een van de dingen die ik mezelf inderdaad afvraag is: wil ik dit voor mezelf, of omdat iedereen kinderen heeft? Op dit moment ben ik 37 en de tijd begint toch wel echt te dringen. Mijn probleem? Mijn vriend wilt ze niet. Hij is net als ik gewend aan een zekere levensstandaard en -stijl. En zijn visie van vrij te zijn om te doen en laten wat je wilt snap ik zeker. Maar ik vrees dat het me ooit gaat opbreken, als er iemand trots vertelt dat 'ie papa is geworden, of ik lees dat 'n ex vader gaat woorden steekt het mij. Het lijkt me geweldig om iets van je partner en jezelf te zien in een klein wezentje. Het te zien opgroeien en zich te ontwikkelen.

Komt er voor de zoveelste tijd de zoveelste zwangere bekende Nederlander in het nieuws omdat zij wel moeder mag worden, ben ik alleen maar jaloers. Iedereen gun ik het geluk, maar zwangere buiken en babynieuws kan ik slecht verdragen. Op de een of andere manier vraag ik me af of ik het wel echt wil. Als ik het écht zou willen, zou ik er toch zeker voor zorgen dat ik het zou krijgen? Maar ergens denk ik dat ik het gewoon niet verdien. Alsof ik zit te wachten tot mijn tijd komt. Intussen word ik maar ouder en ouder en krijg ik visioenen over verlaten worden op m'n 45e, mijn vriend die een jongere vrouw scoort en binnen no-time toch iemand bezwangert. En ik moederziel en kinderloos achterblijf.
Ben nu 41 en weet vanaf mijn 25 al zeker dat ik geen kinderen wilde, mijn man wist dit ook, maar na een relatie van 21 jaar, is zijn biologische klok zo'n beetje ontploft en heeft hij onze relatie verbroken. Ik zit nu alleen in een veel te groot huis en hij is weer terug bij zijn ouders. Het is allemaal net vers gebeurd en ik ben er kapot van, wist zeker dat we de ware waren voor elkaar, maar zijn kinderwens werd ineens te sterk.
Ik ben eigenlijk nog te perplext om het een plaatsje te geven en heel erg op zoek naar een verklaring! Zit hij in een midlife of wil hij even genieten van zijn vrijheid? Hoop nog steeds dat hij terugkomt en zich heeft vergist. Dat hij over die kinderwens heen kan stappen! Niet erg realistisch, ik weet het, want ik moet door, maar hoe???
Kinderen of niet? Zo zwart-wit is die vraag. Het is ja, of nee. Je kunt nu eenmaal niet halverwege besluiten om het kindje weer terug in je 'doos' te stoppen, zoals Carice van Houten tegen beter weten in probeerde in 'De Gelukkige Huisvrouw'. Door voorbehoedsmiddelen en een ontkerkelijkte samenleving hebben we nu die keuze. Fijn, zou je zeggen, maar zoals hier te lezen is wordt die keuze er niet makkelijker op. Mijn oma volgde niet meer dan de basisschool, ging naar de kerk, trouwde, kreeg kinderen en kleinkinderen, en dat was het wel zo'n beetje. Ik zeg niet dat dat geen goed leven was of dat ze zich ongelukkig voelde, want dat weet ik niet. Maar om nu te zeggen dat ze enorm veel keuze had, nee. We moeten ons realiseren dat dit nog helemaal niet lang geleden is, zo'n 50 jaar. Toch leef ik, haar kleindochter van bijna 31, inmiddels in een heel andere wereld. Ik heb gestudeerd, gewerkt, gereisd, heb een geweldige partner, een leuk huis. Alle opties liggen open en the sky is the limit! Wanneer ik aan het leven van mijn oma denk, krijg ik het spaans benauwd. Maar: Ik word ook rustig. Want ik zie voor me hoe ze er altijd voor me was wanneer ik uit school kwam en zorgde dat er altijd net die snoepjes waren die ik lekker vond. Dat ik de dag van me af kon praten voordat mijn gestreste moeder me kwam ophalen voor een ritje naar de supermarkt een naar huis. Ik denk dus dat de vraag beter omgebogen kan worden van 'wil ik wel of geen kinderen' naar: 'wat voor leven wil ik nu eigenlijk', en daaruit voortvloeiend, 'wat voor leven kan en wil ik mijn kind geven'. Essentiele vragen voor het geluk van een kind. Ik vind kinderen superleuk en iedereen om mij heen zegt dat ik een prima moeder zou zijn, maar zelf weet ik het zo net nog niet. En dat heeft eerst en vooral met praktische zaken te maken. En dan heb ik het over absoluut basale zaken. Met een zich terugtrekkende overheid, een slecht geregelde kinderopvang en weinig ideale carrieremogelijheden voor werkende moeders, komen er enorm veel moeilijke zaken en verantwoordelijkheden op je af. Naast het hele fysieke gebeuren. Ik vind dat nogal wat en zie hoe veel vrouwen om me heen hiermee worstelen. Voordat het vrouwen op diverse maatschappelijke fronten makkelijker wordt gemaakt, durf ik het daarom dus gewoon niet aan. Dit zal discussie opleveren met mijn vriend, maar ik weet zeker dat mijn oma, had ze nog geleefd, mij gelijk had gegeven. Chapeau dus voor iedereen die de sprong wél waagt.
Ik ben er inmiddels alweer vijf jaar uit. Toen ik net 25 jaar was twijfelde ik nog enigszins en liet ik de vraag 'wel of geen kinderen' open. Na een relatiebreuk wist ik het zeker: ik wil nooit kinderen. De redenen zijn te veel omvattend om op te noemen. De primaire reden is het gegeven dat ik niet van kinderen hou. Ik vind het soms wel lastig als ik aan het daten ben. Dan zie ik een leuke man en dan denk ik: nu maar hopen dat hij net als ik geen koters wil! Maar ja, te veel mensen denken gewoon dat het 'erbij hoort' of zijn er vaag over. Ik vind dat wel frustrerend, want dat zijn juist de mensen die over vijf jaar last van een rammelende 'baarvader' hebben. Ik denk soms na over dat zogenaamde risico wat je zou nemen, als je besluit geen kinderen in de wereld te zetten. Welk risico neem je in vredesnaam als je een interessant, vreugdevol leven voor jezelf creeërt? Het klinkt misschien gek, maar als ik er ooit achterkom dat ik toch kinderen in mijn leven mis en ik i!
nmiddels te oud ben- pech gehad. Mag ik fouten maken? Wat is het drama? Je kunt in je leven nu eenmaal niet alles krijgen wat je wilt. Je kunt niet rouwen om kinderen (als volledige, volwaardige en unieke personen) die nooit geboren zijn. Je kunt alleen rouwen om een soort ideaal wat je in je hoofd hebt, maar dat is niet echt. Kinderen zijn bovendien geen magische weg naar geluk. Maar ja, dat is mijn grootste 'kwaal': ik ben gewoon veel te nuchter voor al dat romantische gedoe. Ik hou niet van traditionele bruiloften en niet van koters. Heb niets met al dat overdreven gedoe. Ik heb liever een lieve vriend waar ik een goed gesprek mee kan hebben, en een dikke vette zindelijke kat die minimaal 10 uur per dag doorslaapt. :p

De Eeuwige Student

Het brengt inderdaad moeilijkheden met zich mee als je bewust kiest om kindvrij door het leven te gaan. Ik weet vanaf mijn 15e dat ik geen kinderen wil maar je krijgt wel een stempel.
Waarom? Is het dan zo normaal om wel kinderen te nemen? En dat in deze tijd waar men met de benen van deze aardkloot afhangt. Een kind krijgen is allang geen wonder meer.
Beseft men niet dat het een keer op zal moeten houden met maar door produceren van mensen. Dat en het feit dat ik ook geen kindermens ben was mijn beslissing om er niet aan te beginnen. Maar daar hebben maar weinig mensen begrip voor. Je MOET kinderen leuk vinden anders hoor je er niet bij. Je mag wel zeggen dat je niet van dieren houdt maar als je niet van kinderen houdt spoor je niet. Hoezo?
Heb het altijd eerlijk aangegeven bij partners waar ze aan toe waren. En het valt me op dat niet een man er een probleem van maakte. En ik hoor regelmatig de uitspraak; Ik wou dat ik er nooit aan begonnen was. Of; ben jaloers op jou. Maar men zegt het altijd als zijn/haar partner het niet kan horen.
Nou nou, waar ben je dan mee bezig zeg.
Ik ben nu 56 en heb nog nooit spijt gehad van mijn beslissing.
Fijn om te lezen dat er zo veel vrouwen zijn die twijfelen. Om me heen hoor ik toch meer verhalen van vrouwen die zeker weten kinderen te willen ( of ze al hebben) of het zeker weten niet willen. Ik ben geloof ik een beetje een geval apart. Van jongs af aan ( 13, 14 jaar) droomde ik van een gezin. Een groot gezin het liefst, ik wilde er wel vijf. Dat was ook een van de eerste dingen die ik tegen mijn man zei toen ik hem ontmoette. Maar 3,5 jaar geleden ben ik heel erg ziek geworden; depressief. Mijn hele wereld stond stil, ik moest kijken naar wat ik nou echt wil en lief zijn voor mezelf. Nu zit ik een stuk beter in mijn vel, maar moet blijven opletten. Vlak voordat ik depressief werd zijn we begonnen met een kindje proberen te krijgen. Tot nu toe is dat nog niet gelukt. Echt ons overdreven ons best doen we er ook niet voor. Ik baal als ik weer ongesteld ben geworden, maar stap er ook snel over heen. Ik vind mijn leven fijn zo, en als ik op mijn neefje van een jaar!
pas vind ik dat leuk maar ook een hoop gedoe. Als ik naar vriendinnen kijk met kinderen, dan gaat het nergens anders over of ze klagen dat het zo zwaar is. Zo wil ik niet worden, ik wil mezelf niet nog een keer kwijt raken! Van een overtuigde "ja ik wil kinderen" ben ik nu een soort van twijfelgeval geworden. En dat vind ik vreselijk moeilijk want ik voel te tijd wel dringen ( ik ben 32 jaar).....
Goed artikel. De vraag wel/geen kinderen speelt vroeg of laat denk ik bij iedereen. Ik vind het belangrijk om te luisteren naar mijn eigen gevoel. Dat vind ik al moeilijk genoeg. Als ik naar mijn omgeving luister dan word ik daar niet gelukkig van. Zit op mijn werk met veel vrouwen van ongeveer gelijke leeftijd, in de 30, die aan kinderen beginnen en ik ben blij voor ze als het allemaal goed gaat, maar kan soms geirriteerd raken over de meningen van/over andere vrouwen en de overdreven aandacht ervoor. Ieder moet voor zichzelf bepalen hoe hij/zij erin staat. Als je al kinderen kunt krijgen, want dat is helemaal niet vanzelfsprekend lijkt me. Zelf heb ik een lange relatie met een man die nooit echt een kinderwens heeft gehad. Maar de vraag speelt gezien onze leeftijd. Ik heb zelf ook nooit bewust hier over nagedacht, maar het ook nooit uitgesloten. Ik ben tevreden met mijn leven en partner, maar ben opeens verliefd geworden op een ander. Een onmogelijke verliefdheid!
, maar merk dat ik nu plotseling serieuzer nadenk over kinderen krijgen. Niet dat ik denk dat de wereld zit te wachten op nog meer mensen. Ik denk namelijk dat ik ook gelukkig kan zijn zonder kinderen, maar realiseer me vooral dat het belangrijk is dat, als je een beslissing maakt, je beide de wens hebt om samen een kind op te voeden.
Ik weet al een tijdje dat ik kinderen wil en liefst voor mijn 30ste, maar heb heel lang gestudeerd en dus is het er tot nu toe niet van gekomen. Ik ben ondertussen 28 en heb een relatie met een toffe man, maar hij weet niet of hij wel kinderen wil. Onlangs hebben we er nog eens een gesprek over gehad en hij vraagt mij om hem te vertellen waarom ik zo graag kinderen wil. Het enige probleem is dat ik niet weet waarom. Het is een wens dat zo hard in me leeft dat ik het pijn doet elke keer hij het in twijfel trekt. Omdat ik het intens voel dat ik kinderen wil, volgt dan met waarom voel je het zo intens. Hij zoekt altijd redenen en verklaringen en als ik de juiste zou kunnen geven, zou hij zich wel kunnen bedenken, maar ik heb geen idee waarom ik het zo intens wil.
Kan iemand mij vertellen waar dat "gevoel" vandaan komt? bestaat dat oergevoel, moederinstinct nou echt?? ik was er heilig van overtuigd van niet, maar nu ik onder ogen probeer te zien waar dat vreselijk onrustige en ik-weet-niet-wat-ik-wil-gevoel vandaan komt...kom ik steeds bij:...ik denk dan ik gewoon een kindje wil..MAAR met mijn hoofd kan ik helemaal niet zoveel verzinnen WAAROM ik dat wil. Ik zie eigenlijk heeeeeel veel nadelen en "het lijkt me gewoon leuk" als enige voordeel. Zo raar, want toch lijkt mijn lijf? of mijn gevoel? het echt te willen..kan dat?????Ik vind het zo raar!
jeetje,

ik ben 22 en zielsgelukkig met mijn partner van 28. Hij is er zeker van dat hij kinderen wilt, voor zichzelf, en voor de familie. mijn schoonmoeder zou graag oma worden.
ik daarintegen heb nooit wat met kinderen gehad, ikk verafschu alles onder de 14.
ik weet heel zeker dat ik absoluut geen moeder wil worden en lekker wil kunnen doen en laten zonder rekening te houden of oppas te regelen voor kinderen...

mijn vriend en ik zijn een superteam, onze levens versmolten tot diep in onze harten...

maar toch rest er die angst, er is geen tussenweg tussen wel of geen kinderen...
hoop dat het hiermee niet eindigd. wachten tot ik zijn leeftijd heb, duurt voor hem te lang.

we hebben het er vrij regelmatig over en zoeken ook troost bij elkaar. maar hoe dan ook. het blijft tussen ons in staan.

ik hoop dat de natuur dit oplost. ben zo bang hem hierom te verliezen.........
Ik ben een oudere man, en heb altijd wel een kinderwens gehad. Ik heb 20 jaar een relatie met een vrouw met 3 kinderen gehad. Ik heb mijn kinderwens eerst een paar jaar uitgesteld, omdat de gezins-situatie erg moeilijk was. Later is het niet meer gelukt om samen kinderen te krijgen. Ik heb daar de afgelopen jaren steeds meer last van gekregen. Ben stik jaloers op mannen van mijn leeftijd met kleine kinderen, kan zwangere vrouwen bijna niet zien. Mijn stiefdochters hebben nu allebei een baby gekregen, en ik heb het gevoel dat hun de kinderen gekregen hebben die ik voor hun niet heb gehad. Ik heb die relatie met hun moeder daarom verbroken. Ik zie wel dat mijn tijd om vader te worden in rap tempo verstrijkt ( of is die al verstreken? ), maar als ik gek op een vrouw ben dan is de wens dat ze zwanger wordt zo levensgroot, dat als ik weet dat dat niet kan, ik niet weet wat ik bij haar doe en de relatie verbreek. En ik kom best vrouwen tegen die jong genoeg zijn om nog k!
inderen te krijgen, maar die schrikken terug als ik vertel dat ik 10 jaar ouder ben als dat ze denken.
Ik voel me ook niet zo oud, ik studeer, loop marathons, kan nachtenlang feesten.
Als ik me bedacht heb dat ik het los moet laten dan loop ik meestal meteen tegen een man aan die er jaaaren ouder uitziet en met een zwangere vrouw aan het paraderen is. Help!
ik ben nu 32 en ik worstel nog steeds nu al ongeveer 2 jar met de gedachte wil ik een kindje .me man wil dit wel heel graag wat ook meespeelt we hebben veel problemen gehad en zijn uit elkaar geweest en dat was ook de rede dat k geen kind op de wereld wou zetten .maar nu speelt het nog steeds die gedachte hoe zou ons kindje eruit zien van ons samen hoe zou het zijn
is dit wat ik echt wil k kom niet tot een keuze en weet niet wat k wil en dat maakt t allemaal lastig .werk partime dus tijd genoeg voor een kindje als k ben winkelen kijk k altijd ff bij de babyspullen erg leuk.hoe kom ik hier uit?????want de tijd dringt nu toch ook wel .
Voor mij was het al heel snel duidelijk dat ik kinderen wou, en ja hoor, ik kreeg 2 schatten van kinderen.
Toen de jongste bijna 2 was, liet mijn (ondertussen ex-)man ons in de steek. Beide kinderen hebben hun problemen en op dat moment had ik mijn handen meer dan vol met de kinderen, mijn werk en mijn huishouden. De jongste heeft sinds zijn geboorte behoorlijk wat gezondheidsproblemen. Nu zijn gezondheidstoestand stabiel is (hij is ondertussen 8 geworden), klinkt mijn kinderwens weer heel luid. Ik wil nog een derde kindje! Een goede vriend van mij vindt mij egoïstisch, omdat ik nog een 3de wil: waar ga ik het te slapen leggen, waar moet het naar toe terwijl ik ga werken, niet fair tov de kinderen die ik al heb,...
Misschien ben ik wel egoïstisch, omdat ik wel een kind wil, maar (op dit moment) geen man kan toelaten in mijn leven?
bedankt voor dit artikel.
diep in mezelf gaan graven...vertwijfeling...hoe herken je de diepe gevoelens dan of je wel/geen kind wil?
vrienden en familie lachen me uit, als ik de vraag stel wat hun beweegredenen waren om wel of geen kind te willen. ik wil mijn werk, hobby's en gelukkige leven zonder kids niet opgeven...ik weet zeker dat het ouderschap me zwaar gaat vallen. ik ben te bezorgd, te egoistisch en te blij met hoe mijn leven nu is.ik zou niet weten hoe ik het allemaal moest regelen een kind.

Ik weet zeker dat ik geen kinderen wil en mijn vriend ook. We zijn daar samen volstrekt over eens. Het enige probleem is dat de omgeving daar niet altijd over eens is en zich behoorlijk ermee blijft
bemoeien.

De beslissing om geen kinderen op deze wereld te zetten heb ik in mijn jaren twintig bewust gemaakt. Toen had ik voor mezelf besloten om geen kinderen te krijgen en zelfs niet te trouwen. Ik beschouw het als een geschenk dat ik wel de liefde in mijn leven heb tegengekomen dat zo goed bij mij past. Maar trouwen zal ik toch niet doen ondanks alle romantiek wat het oproept.

Tegenwoordig is samenwonen een fijne alternatief. En kinderen krijgen een keuze en geen must. En gelukkig kan ik die keuze maken. In het land van herkomst zou maken van die keuze veel negatieve gevolgen hebben voor een vrouw. Ik ben blij dat ik onderdeel uitmaak van Nederlandse samenleving en een invulling kan geven aan mijn leven.

Ik weet zeker dat er nog meer vrouwen zijn die mijn mening delen.

Vriendelijke groeten van Lana
Ook bij mij, vrouw van 37, heeft de twijfel pas de laatste 1 a 2 jaar toegeslagen. Voor die tijd wist ik namelijk heel zeker (al vanaf dat ik 10 was ofzo), dat ik GEEN kinderen wilde. Nooit getwijfeld. Tot voor kort dus... Baal er ontzettend van, want hier zit ik nu niet meer op te wachten. Als ik 10 jaar jonger was geweest, ok, maar nu?? Ik weet niet hoe sterk het gevoel moet zijn om er aan toe te geven, hoe moet het voelen als je echt een kind wilt?? Ben bang om zo op het laatste moment iets te moeten kiezen (als er uberhaupt nog iets te kiezen valt natuurlijk, dat weet je ook niet). Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben! Veel herkenbare verhalen..

Ik Ben bijna 29 en ik ga dit jaar trouwen. Nu speelt de vraag al een tijdje wil ik kinderen ja of nee. Voor mijn vriend hoeft het niet. Zelf ben ik erg in de war of ik ze wel of niet wil. In het begin was de kinderwens en om moeder te worden erg sterk maar al een paar maanden heb ik het gevoel dat ik ook zonder kinderen gelukkig zou worden. Ik zit er ook al over na te denken om me te steraliseren maar ben er dus nog niet uit of ik wel of geen kinderen wil. Wie heeft dit ook?
Veel herkenning. Bijna 33 en na jaren "zeg nooit nooit" kan ik inmiddels steeds meer een toekomstplaatje voor me zien mét kinderen. Maar mijn man zegt nog steeds "nooit"... De keus is dus eigenlijk gemaakt. Want kinderen krijg je samen.

MY GOD!!!! Het is zoooo moeilijk...
Ik heb altijd gezegd dat ik geen kids hoef...maar tot mijn eigen grote schrik begin ik babys leuk te vinden..en lijkt het me opeens heel leuk om een gezin te hebben om voor te zorgen. Gezellig met 1 of 2 kids, ook nieuwschierigheid over hoe een mixje van ons eruit zal zien. (mijn vriend zegt dat het misschien toch oerinstinkten zijn, voortplanting..)
Maar er is ook een grote angst. Het is ZO'N GROTE verantwoordelijkheid!! Je moet een MENS opvoeden tot een goed persoon!! Er zijn zoveel voors en tegens!
Gelukkig heeft mijn vriend met beide opties geen moeite! de schat. En hij is zooooo leuk met kids. Beter dan ik....
Ik ben er ook nog niet over uit. Maar 1 ding weet ik wel; Mijn omgeving (inclusief zeurende ouders en familie) heeft hier geen invloed (meer) op. Eerst trok ik me dat meer aan. Nu niet meer. Dit is onze beslissing.
Want als ik sommige mensen met hun kids zie denk ik echt; Het was beter geweest als jullie niet aan kinderen waren begonnen....

Ik ben 29 en heb vanaf een jaar of 14 altijd gezegd geen kinderen te willen. Heel lang was ik erg fanatiek in het opsommen van honderden redenen waarom je beter geen kinderen zou moeten krijgen.
Het is zo'n gewoonte geworden om als mensen vragen wanneer ik aan kinderen ga begingen te antwoorden dat ik er zeker geen wil. Mensen die mij kennen vinden het nu ook niet meer dan normaal dat ik geen kinderen wil. Maar de laatste maanden begin ik hierover te twijfelen. Ik dacht op een gegeven moment dat ik zwanger was en was zelf verrast dat deze gedachten mij een warm gevoel gaf en niet benauwd maakte. Sindsdien twijfel ik er enorm aan. Ik kan hierover ook met niemand praten doordat ik altijd zo fanatiek was hierin. Ik durf het al helemaal niet aan men vriend te vertellen. we zijn bijna 6jaar samen en hebben altijd gezegd geen kinderen voor ons en ik zou het erg smerig vinden van nu eventjes van mening te veranderen en ons leven overhoop te gooien. Het moeilijkste vind ik nog heet fijt dat ik niet zeker weet wat ik wil. is dit een opflakkering die wel weer overgaat of gaat het verlangen alleen maar toenemen? Ik durf er ook niet over te praten tot ik er voor mezelf uit ben.!
Maar hoe kom ik hier uit? Is er iemand met een soortgelijke ervaring en wat heb jij dan gedaan?
Tja heb ook geen moeder gevoelens... eigenlijk neig ik meer naar de niet kant dan naar we wel kant ook nu in mijn directe omgeving kids heeft of aan de tweede gaat beginnen. Ik zie vooral de negatieve kanten van kinderen maar dat zeg ik niet met zo veel woorden. Ondertussen denk ik er wel voortdurend aan. Wist ik maar dat ik ze NIET wilde ipv dat ik het niet weet. Ik wacht nu op een gevoel waarvan ik niet weet wat voor een gevoel dat is en of dat ooit wel zal komen. Moeilijk hoor. Fijn om te lezen dat meer vrouwen hier mee worstelen. In real live hoor je er toch weinig over...

Ik ben 31 en ben heel zeker dat ik geen kindje wil owv de omgeving, maar gewoon omdat ik het zorgende in mij voel om een leven van een kindje zo mooi mogelijk te maken. Om een gelukkige persoonlijkheid aan hem/haar te schenken.

Ik kreeg half jaar geleden een tutje van mijn partner samen met babyshirtjes en sokjes. De afspraak voor IVF (probleem partner) was gemaakt. We droomden stiekem over namen :-)
De dag van afspraak wou mijn partner niet meer, hij heeft al een dochter, was genoeg voor hem. Heb nog met hoop tot kwartier voor afspraak gewacht.
Sindsdien wil ik even geen babies meer zien. Huil elke keer ik tutje vast neem, me van facebook af gehaald om de new born foto's van vriendinnen niet te hoeven zien
.
Wou relatie nog een kans geven, het positieve ervan in zien. Mij gezond inzetten voor zijn dochter, plopsa mee bezoeken, haar tussen alle echte mama's van school halen, in babybadje van het zwembad met haar zitten. Omdat dat verwacht wordt van een vriendin van haar papa. Desondanks ondankbaarheid van echte mama, die me nooit heeft kunnen uitstaan (ook al heb'k niets met hun relatiebreuk te maken)

Lukt me allemaal niet meer , huil veel... relatie is stuk, morgen verhuis is. Mijn partner begrijpt de relatiebreuk niet. Was via google op zoek naar verhalen en kwam op dit artikel terecht.

Ik hoop ooit nog eens m'n eigen gezinnetje te hebben, met een papa die er met mij echt voor wil gaan. Sorry als dit een zeurverhaal is.

de eerste keer dat ik zanger was,wou ik dol graag dat kindje.kreeg helaas een miskraam.de tijd er naa was de drang om weer zwanger te worden hoog tot huilbuien en frusturaatie toe was ook ongekukig dat het maar weer niet zwanger werd.zijn nu 9 manden verder heb de laatste 3 maanden alleen maar twijfel over me zelf mijn vriend alles eigenlijk,het voeldt niet meer zo goed het idee een kindje krijgen.help
Ben ik blij dat ik niet alleen ben met zoveel twijfels...Ik ben nu bijna 31 en toen ik jonger was wou ik zeker kinderen.Nu ik wat ouder ben en een goede carriere heb uitgebouwd wordt het hoe langer,hoe moeilijker om de beslissing te nemen.Ik ben niet het type huismoedertje,maar wil hier later ook geen spijt van krijgen.Uiteindelijk is het leven ook meer dan werken alleen.Mijn vriend,met wie ik bijna 5 jaar samen ben heeft een grote kinderwens en vindt het egoïstisch om alleen voor jezelf te leven.Hij komt dan ook uit een cultuur waar familie op de eerste plaats komt.Ik hou van hem en wil hem zijn kinderwens niet ontzeggen,maar ben zoooo bang om de gevolgen in mijn verdere leven en mijn werk,dat ik heel graag doe.Het is een beetje een mannenwereld en ik wil niet zo'n typisch vrouwtje worden dat alleen nog achter de kookpotten staat en kinderen verzorgd...Ik ben ook bangom zelf te verandere,want dat hoor je constant van mensen die wel kinderen hebben.Ik hoop dat ik er snel uitkom,want het klokje tikt verder....Ben wel blij dat ik niet alleen ben.

ik wil even reageren,

Heb zo'n beetje de verhalen gelzen en ik ben moeder van 4 kinderen.
nu is me relatie gebroken en heb ik nog steeds geen spijt van me kinderen.

maar jullie hebben het allemaal wel over het willen van kinderen maar of je nu wel of geen kinderen wilt maakt niet uit want een wil (neem) je niet maar die krijg je
Allereerst vind ik dit een super topic! Heel herkenbaar ook! Ik ben 24 jaar en de laatste tijd ook heel vaak bezig met de vraag: wil ik kinderen? Zeker omdat mijn vriend ze graag wil. Ik ben echter bijna zeker dat ik nooit mama zal worden.
Net zoals heel veel reacties hier in dit topic heb ik al van kleinsaf het gevoel dat dit niks voor mij is (net zoals er mensen zijn die al van kleinsaf weten dat ze later wel kinderen willen). Ik heb ook nooit interesse gehad in kinderen en vind baby's eigenlijk ook helemaal niet schattig. Ik vraag me wel af of ik van mening zou veranderen als ik zou gaan babysitten ofzo en ik meer met kindjes in contact zou komen... Zwangere vrouwen in mijn omgeving hebben echter het omgekeerde effect: verhalen over bevallingen, afkolfmachines, borstkompressen, ...daar krijg ik kippenvel van.

Mijn vriend houdt wel heel erg van kindjes, maar hij weet dat ik er waarschijnlijk nooit zal willen. Hij zegt wel dat het niet zo erg is, ma ik vraag me af of het ons niet uit elkaar zal trekken als meer mensen in onze omgeving aan kinderen beginnen. Ik heb het er trouwens vaak ook heel moeilijk mee dat ik de reden ben dat hij nooit kinderen zal hebben.
Ik denk dat naamate ik ouder wordt het steeds moeilijker zal worden. De omgeving zal beginnen vragen waar kinderen blijven, vrienden zullen kinderen hebben en hier de meeste van hun tijd insteken,... Onze maatschappij bekijkt vrouwen die geen kinderen willen nog steeds met een scheef oog, dat is gewoon zo. Soms zou ik willen dat ik op een ochtend wakker wordt en denk; ik wil een kind! Het zou gewoon veel makkelijker zijn denk ik (waarmee ik niet bedoel dat kinderen opvoeden makkelijk is), maar aan de andere kant wil ik gewoon heel trouw blijven aan mijn (lege) buikgevoel:)...
Hoi ik ben Mieke een gescheiden vrouw van 37 met 2 kinderen uit mijn huwelijk. Ik ben inmiddels dolgelukkig met mijn 9 jaar jongere vriend, waar ik onwijs veel van hou. Ik zou dolgraag nog een 3e kindje met hem willen maar hij wil geen kinderen. Ik merk dat ik daar erg verdrietig over ben en kan het idee niet loslaten. Zijn er meer vrouwen met dit dilemma.....
Hallo wel of geen kinderen,weet je het wel zeker?

Ik weet het namenlijk wel zeker.Ik wil al een behoorlijke tijd een kindje.Maar dat ik het graag wilde brak mijn relatie.In middels zijn we nu 4 jaar verder,en woon ik weer samen met een heerlijke en lieve man.We zijn nu dik 2 jaar samen en wonen een jaar samen.Hij is 33 en ik ben 29.Maar zo dra het nu over kinderen of trouwen gaat,(dan hoef ik er niet eens zelf over te beginnen)Sprinkt hij in de aanval, en moet hij er zeker voor loopig nog niet aan denken.Een gesprek hier samen over hebben,(heb ik ook geprobeert)maar er wordt verlegen gezecht dat hij het nog niet wilt.En als ik dan zeg dat we dan een probleem hebben,wordt er gouw over wat anders gepraat.Ik wordt er gek van!!!!Ik wil het wel!Maar hoe kan ik hem nu eens naar me laten luisteren!Ik weet zeker dat wij voor elkaar gaan.Maar hier moeten we toch over kunnen praten?Hoe kun je tot elkaar komen hier in?En het is met trouwen het zelfde.Te duur zecht hij.En tlaar is het gesprek weer.Ik wil hem ook niet tegen de muur jage!
n,of op vokken.Maar kom op.Wie kan mij helpen hier in?Heeft er iemand tips?Of ben ik de enige met zo'n man?HELP???!!!!!
Ik ben nu bijna 30 en wil geen kinderen. Althans ik zeg altijd: 'ik zeg nooit Nooit'. Maar nu iedereen om me heen kinderen krijgt, denk ik soms: 'is dat ook niet iets wat ik wil?'. Wanneer ik er over nadenk, weet ik zeker dat ik het niet wil. Het lijkt allemaal zo leuk en gezellig, maar ik hoor ook andere verhalen. En wanneer ik dan voor mezelf ga kijken wat ik leuk vind, dan past daar helemaal geen kind bij.
Een klein voorbeeld:
Mijn vriend en ik houden van motorrijden, bioscoop, theater. Dat zijn allemaal dingen die je dan 15 jaar niet meer doet, tenzij je vanalles van te voren regelt.
Naast alle praktische en financiele redenen die ik kan bedenken, blijft er ook nog het feit dat opvoeden bepaalt niet eenvoudig is.
Kortom, soms kan je gevoel je zeggen dat je gelukkig wordt van een kind. Maar mijn gevoel (en verstand) blijven overheersen dat een kind niet zaligmakend is en dat het leven mooi is zoals het nu is!
Ik wil wel zeggen dat ieder voor zich moet weten wat zijn/haar keuze is. En het zeker niet van de buitenwereld moet laten afhangen.
En bespreek het met je partner. Het is wel belangrijk om het samen eens te zijn. Het blijft bij ons ook nog steeds een onderwerp waar we het wel eens over hebben. We geven onszelf de tijd tot mijn 35e, wanneer we het dan nog steeds niet willen, willen we er daarna ook niet meer aan beginnen.
Hallo ik ben Eva, ik herken nu pas nadat mijn kinderen al groter zijn dat mijn kinderwens was gebasseert op anderen mijn omgeving.
Mijn zusjes hadden al kinderen en ik keek altijd naar wat anderen deden en ik wilde er ook bijhoren. Als een echt gezinnetje. Maar was ik daar wel tegen bestand, want kinderen opvoeden is niet makkelijk. Ik had zelf eigelijk helemaal geen interessen in kinderen, die boei de me niet.
Ik had geen makkelijke jeugd en was vrij labiel.
Toen ik zwanger raakte werd ik bang en kreeg last van angstaanvallen. Het was voor mij wel te doen met 1 kind maar ik kreeg een 2de en dat kind was niet makkelijk, toen hij 3 was overleed mijn man en stond ik er alleen voor.
Dit was erg zwaar vooral met die angst aanvallen en een moeilijk opvoedbaar kind.
Ik kreeg allerlei geestlijke klachten en de kinderen vonden dat vreselijk. Ik heb veel voor de kinderen gedaan zoals de bekende feestdagen en ik had het gevoel dat ik er nog aan onderdoor ging. Alles voor hun maar ik had er eigenlijk geen kracht voor, geestelijk was ik niet sterk genoeg.
Nu is het zo ver dat dat moeilijke kind nu17 jaar vader word en de problemen houden niet op met hem.
Ik ben al een paar keer overspannen geweest en ben vreselijk bang dat mijn kinderen kinderen krijgen dan zie ik alles weer opnieuw.
Nu is me pas duidelijk dat ik toen een verkeerde keus had gemaakt, want ik was helemaal geen type om kinderen te krijgen en helemaal geen oma.
Ik moest stoppen met het contact met mijn kinderen het is me te zwaar en wil niet verder de dupe worden van mijn verkeerde keus.
Dit is een zware beslissing maar ik moet wel.
Misschien kan ik nu nog doen waar ik toen een verkeerde keus in hed gemaakt.
hoihoi, ik heb geen ADHD maar bipolair (ups & downs). Wil zwanger worden, maar telkens ik ervoor ga komen de twijfels en de panische angst naar voor en functioneer dan niet meer naar behoren door alle stress. Nu wil ik terug starten met de pil, maar ben natuurlijk wel bang om dat moois dan nooit mee te maken. Een hele sterke kinderwens is bij mij overdreven. ik heb geen kind nodig om gelukkig te zien. Ik ben bijna 39 en bij mij is her vooral och ik zou zo graag een kleintje van mezelf willen. Moest ik mijn kind op bestelling kunnen maken zou ik het direct doen. Ik ben namelijk heel bang om terug ziek te worden tijdens zwangerschap. Of moest ik een man zijn, direct. Hoe vlugger hoe liever. Kunnen er sommige mensen mij hun mening geven. Alvast bedankt. PS wees niet te streng voor mij. Ik noem niet voor niks een muisje
Waar ik bang voor ben is dat ik nu geen kinderen wil (ik ben bijna veertig) en dat ik daar over een aantal jaar spijt van krijg. Ik vind het leuk klinken: een meisje van vijf jaar, zoals iemand hieronder schreef. Laatst sprak ik een collega die zei; ik heb een dochter die gaat medicijnen studeren. Dat klinkt ook leuk. Maar moet dat dan een kind van mijzelf zijn? Ik heb een nichtje van vier en een stiefdochter (deeltijddochter noem ik dat) van 12 jaar. Daarover kan ik toch ook spreken? Ik weet het niet. Ik voel zelf geen roeping, maar het houdt me wel erg bezig. Kunnen wij niet een forum starten met elkaar?
Ik heb een HUGE probleem. Ik ben 39 en altijd gezegd: "ik heb geen kinderwens, maar ik zeg nooit nooit." Tot ik 39 werd, was 'nooit' ineens 'nu'. Ik heb heel heel veel nagedacht en kwam er rationeel niet uit. Op een gegeven moment heb ik me heel letterlijk ingebeeld hoe ik me zou voelen als ik op dat moment zwanger zou zijn: ik kreeg het spaans benauwd en werd doodongelukkig. Toen was het voor mij helder: ik wil geen kinderen, dus ook geen 'nu-of-nooit-moeder'worden. Probleem is: ik kon al dat gewik en geweeg niet met mijn 6 jaar jongere vriend delen. Hij ontweek gesprekken hierover en liet de keus aan mij. Alleen nu hebben we een behoorlijke babyboom in onze omgeving en wil hij ineens WEL erg graag kinderen! Om het drama nog groter te maken: over 2 maanden gaan we trouwen. Ik wil hem niet ongelukkig maken door hem een kinderloos leven in het vooruitzicht te stellen, maar ik kan ook niet omwille van hem nu ineens WEL voor kinderen kiezen. Over spijt gesproken: ik ben doodsbang spijt te krijgen van wel kinderen nemen! Herkent iemand zich hierin?

Hoi,
Wat herken ik deze verhalen zeg.
ik ben er vaak mee bezig maar blijf nog altijd erg twijfelen en ben ook bang voor het onbekende
ik ben nu dertig en zou toch een keus moeten maken nu de tijd dringt.vraag me af heb ik wel moedergevoelens od juist niet.als ik ga winkelen kijk ik ook altijd even bij de babyafdeling ik kijk in kinderwagens,ik kijk op internet naar babykamers,wiegjes en ander babyspulletjes.
maar vraag me nog steeds af wat zijn moedergevoelens dan precies hoe voelt dat ?of is dit dat wie geeft me raad??
Zo veel herkenbare verhalen, ik ben 34 en heb nog nooit "het gevoel"gehad... vorig jaar, heel even, omdat vriendinnen allemaal tegelijk zwanger waren en collega's en er alleen nog maar werd gepraat over zwanger zijn, spulletjes kopen etc. Het gevoel was ook snel weer over, wat als het babytje niet goed is, wat als ik het ineens niet meer wil, wat voor leven krijg ik? Allemaal vragen waar ik het spaans benauwd van kreeg en me afvroeg of het wel voor mij is weggelegd. Als ik een baby zie vind ik ze heus schattig en lief, maar kleine baby's worden groot, en dan... ik ben af en toe zelf nog een "kind". Twijfel, twijfel, maar ja, ik kan ook niet te lang meer wachten dan worden de risico's alleen maar groter, maar als ik het niet doe en ineens wil als ik bijna 40 ben, wat dan? Zou ik het doen omdat het zo "moet", zou ik het doen omdat al die kleine spulletjes zo schattig zijn en het als het van jezelf is het allemaal heel anders is? of zou ik het doen omdat ik anders erg egoistisch bezig ben? Ik word er gek van.... wat is het gevoel? en wanneer komt dat? of komt dat nooi?
Ik begin er steeds meer over na te denken. Ik ben nu 29 en ik reliseer me dat als ik besluit dat ik kinderen wil het niet wil zeggen dat je dan ook maar ineens zwanger zult zijn....
Moeder en oma´s zouden het geweldig vinden weer een kleintje in de familie, maar daar wil ik het niet voor doen, het moet wel van binnenuit komen, mijn binnnuit......

Aan de andere kant heb ik zo veel tegens; ik heb helemaal geen zin om al mijn vrijheden van een leuke baan, reizen, uitslapen, leuke uitspajes op te geven voor een kindje, ik ben daar best egoïstisch in, blijkbaar....
De bevalling lijkt me vreeeeeselijk en dat je alle pijn in een klap vergeet als je je kindje ziet weet ik ook nog zo net niet.
In de toekomst willen mijn man en ik terug verhuizen naar zijn land (een 3e wereld land) en hoe moet het dan met de taal, met school, met opa´s en oma ´s....

Ik heb niet het gevoel dat ik perse GEEN kindje wil, maar ik heb zo veel tegen... Ik krijg warmere gevoelens bij het idee om, als we weer aan de andere kant van de wereld wonen een kindje te adopteren.....

Maar ik ben bang om in te toekomst spijt te krijgen.... En dat gaat zowel over wel of niet... Als ik besluit van niet, dan had ik ze misschien wel gewild. En als ik besluit wel, dan heb ik een kindje rondlopen dat zich wellicht niet zo welkom voelt, omdat ik zaken moet opgeven die ik niet wil opgeven.....

Dilemma.....
Ik worstel en worstel. Ik vermoed dat ik geen moedertje ben. Ik heb nooit een kinderwens gehad en ben ook niet jaloers op vrouwen die wel babies krijgen.
Waar ik wel bang voor ben is om niet bij 'de club' te horen. Bijna iedereen hoort bij de club (mama of papa zijn) en ik niet. Dat voelt soms eenzaam.
Soms denk ik ook, waarom ga ik tegen de natuur ik. Ik ben een sterke vrouw, ik zie mijzelf als een alpha en ik heb een alpha man. Maar ik heb ook nog zoveel plannen. Ik ben een diesel, ik begin nu pas dingen te doen omdat nu de gelegenheid er eindelijk is (juiste partner), maar mijn biologische klok zegt tiktaktiktak en dat maakt mij ZO bang! Ik loop continue met twijfels en kan het ook slecht loslaten.
Want wat als ik nu geen kind heb en mijn partner gaat dood..dan heb ik niemand meer om van te houden. En hoe is het om onvoorwaardelijk van iemand te houden, zoals al die mensen van ' de club' doen voor hun kinderen.
Help!
Over twee maanden word ik 40 jaar. Lang heb ik getwijfeld of ik wel of geen kinderen wilde, maar eigenlijk wist ik het al toen ik 15 was. Ik hoorde op de radio een interview met een vrouw, die al vroeg wist dat ze geen kinderen wilden. Op de een of andere manier dacht ik: "Goh, ik dat geldt ook voor mij. Ik wil ook geen kinderen". Maar op mijn 24e trouwde ik en werd er over kinderen gesproken. Even dacht ik "Zie je wel, ik word toch moeder", maar de knoop doorhakken deden
We niet. Drie jaar later was ik gescheiden en kinderen waren niet meer aan de orde. De laatste dertien jaar heb ik geen serieuze partner meer gehad, kocht een huis, heb een goede baan en leuke hobby's. En kinderen? Ik vind ze van mijn vriendinnnen en nichten heel lief en leuk, maar voel niet dat ik zelf deze keuze zou maken. Mijn moeder zou graag oma worden en heeft wel eens voorgesteld de opvoeding 'samen' te doen, maar dat is geen optie voor mij. Ach, als ik nooit moeder word heb daar vrede mee. Ik vind mezelf trouwens nu te oud. Mijn biologische klok hoor ik niet meer en ik vind het goed zo.
Ik ben DOODSBANG om kinderen te krijgen.Mijn ouders hadden veel conflicten en we deden weinig samen als gezin(ouders+3kinderen).Ik maak dezelfde fouten in mijn relatie en probeer mijzelf te veranderen,maar twijfel al 10jaar.Mijn gebrek aan zelfvertrouwen en vertrouwen in mijn partner,het idee dat ik mijn kind zal kwetsen omdat ik mezelf niet kan veranderen,conflict met mijn partner en alle zwangerschapskwalen bovenop mijn huidige: 100kg, CTS, allergisch etc. Kan ik voor 99% zeggen dat ik geen kinderen wil.Irritant dat ik bijna 34 ben en mijn man wel een kinderwens heeft en ik bang ben spijt te krijgen.
Kinderen krijgen is niet iets wat je zo maar in de hand hebt
Heeeeeeeeeeeeeeeee ook al denken we dat, als je gemeenschap hebt kun je verwachten een kind te krijgen! No matter what

En draait het echt alleen om sex, dit samen zijn van man en vrouw.. Lees de Bijbel eens erop na

Vervolgens je kan wel kinderen willen! Maar wie zegt dat je ze kan krijgen , of diegne waarmee je dan vervolgens evt. Wel mee zou gaan omdat hij kinderen wil? Kan diegene kinderen verwekken bij de vrouw en of anders om
Ok, well een kinderwens is sterk
Maar een goede realtie is ook heel belangrijk wat weegt het zwaarst?
Ik wil ze niet NIET, maar ook niet WEL. Dit is wat er speelt. Ik ben 32 en ik heb altijd gezegd "ik wil geen kinderen". Nu is iedereen om me heen zwanger en dat zet je toch aan het denken. Ben ik een freak? Maak ik mezelf maar wat wijs? Zeg ik dit omdat mijn vriend pertinent geen kids wil?
Wat mooi van deze pagina dat alle verschillende visies rondom kinderen door elkaar staan zonder verwijten. Zelf weet ik ook vanaf jonge leeftijd dat ik geen kinderen wil. Daarvoor heb ik diverse redenen maar ik worstel behoorlijk met het feit dat je dit niet hoort te vinden. Behalve maatschappelijke en persoonlijke redenen is er ook mogelijk een lichamelijk risico.En dat laatste noem ik steeds vaker als reden waarom ik geen eigen kind wil baren. Daarnaast lopen mijn relaties daar steeds op stuk omdat de mannen in kwestie toch per sé eigen kinderen wilden. Dat voelt enorm eenzaam... Het is ook lastig wanneer ik een nieuwe leuke man leer kennen, want wanneer vertel je het? Als je het eerlijk in het begin vertelt, zijn ze meteen weg en als je het na wat langere tijd doet kunnen ze er uiteindelijk ook niet mee leven... Wie heeft advies? Lonely 28 jarige
pffooe, voor mij een oneindig vraagstuk, wat al 4 jaar speelt. Ik ben nu 37 en ben in 2007 zwanger geweest...dit was gepland (ondanks dat de oergevoelens er niet waren) maar op het moment dat ik zwanger was, is de schrik me om het hart geslagen. Ik wilde niet, zag er niets leuks aan en was vreselijk depressief. Of dit door de hormonen is gekomen, zullen we nooit weten en dat is wat mij nu "gek" doet piekeren. Uiteindelijk is mijn zwangerschap in de 16e week afgebroken, wegens een chromosomale afwijking die niet verenigbaar met het leven was..ook dat nog! Op dat moment heb ik gedacht dat het beter was zo..ik was zo depressief, wilde echt geen kind en dan blijk ik ook nog zwanger te zijn van een meisje met een afwijking, wat nooit levend ter wereld was gekomen. Maar daarna is het grote piekeren begonnen...ik heb geen oergevoelens, ben behoorlijk vrijgevochten, veel gereisd en in het buitenland gewerkt, ik hou er nog steeds van in de kroeg te zitten en dat ik nu al 4,!
5 jaar een vaste relatie heb, verbaasd iedereen. Ik pieker omdat ik merk dat ik jaloers ben als ik een foto van een vriendin met haar 4 kinderen zie, ik pieker omdat ik er aan de andere kant niet aan moet denken zo vreselijk gebonden te zijn en alles in het teken van het kind komt te staan. En wat als ik weer zo depressief wordt..ik kan het kind moeilijk aan mijn moeder meegeven. De artsen kunnen mij niet vertellen of ik een zgn pre-natale depressie heb gehad of dat ik ineens tot de conclusie kwam dat ik helemaal geen kinderen wilden! Pffooe, ik wou dat ik die oergevoelens had, want ik heb in mijn leven nog nergens zo over gepiekerd als dit! Het is natuurlijk ook nogal wat. Wat besluit je nou als je je hele leven hebt gedacht dat er kinderen zouden komen, je je ineens realiseerd dat dat moedergevoel maar niet komt, maar toch jaloers bent op je vriendinnen met hun kids!!!! Mijn partner is overigens heel duidelijk..hij wil graag kinderen, maar hij heeft voor mij gekozen en al! S ik ze niet wil, ziet hij ook de voordelen van een leven zond! Er kinde
Ren. Anyone..advies??
Wat mooi van deze pagina dat alle verschillende visies rondom kinderen door elkaar staan zonder verwijten. Zelf weet ik ook vanaf jonge leeftijd dat ik geen kinderen wil. Daarvoor heb ik diverse redenen maar ik worstel behoorlijk met het feit dat je dit niet hoort te vinden. Behalve maatschappelijke en persoonlijke redenen is er ook mogelijk een lichamelijk risico.En dat laatste noem ik steeds vaker als reden waarom ik geen eigen kind wil baren. Daarnaast lopen mijn relaties daar steeds op stuk omdat de mannen in kwestie toch per sé eigen kinderen wilden. Dat voelt enorm eenzaam... Het is ook lastig wanneer ik een nieuwe leuke man leer kennen, want wanneer vertel je het? Als je het eerlijk in het begin vertelt, zijn ze meteen weg en als je het na wat langere tijd doet kunnen ze er uiteindelijk ook niet mee leven... Wie heeft advies? Lonely 28 jarige
Ik vind het erg moeilijk. Ben net 34 geworden en ben nu 4 maanden getrouwd met de man van mijn dromen. We kennen elkaar pas 2,5 jaar en zijn nog volop aan het genieten van elkaar. Echter krijg ik iedere dag meer en meer de drang om moeder te worden. Een wondertje te hebben waar delen van ons beiden in zitten en dat op te zien groeien, lijkt me het mooiste wat er is. Mijn man wil geen kinderen, we hebben hier eindeloze gesprekken over en ik steeds vaker depressieve buien. Ga ik mijn droom opgeven, of moet hij toegeven aan iets waar hij bang voor is? Ik denk dat dit iets is waar altijd iemand van ons gaat verliezen...
Ik ben nu 21 jaar en mijn vriend en ik willen heel graag een kind,we wonen samen en werken allebij dus eigenlijk spreekt er niks tegen. Maar toch heb ik soms nog wel twijfels van wil ik dit wel echt. Meestal ben ik me vrij zeker dat ik het ook graag wil maar toch zijn er dan weer bepaalde twijfels.....hoe zit het dan met mijn werk.....wil mijn vriend niet alleen een kind mij aan hem te binden enzv. Ik kan alleenmaar zeggen denk er goed over na en overweeg alles goed want een kind veranderd je leven voor goed,positief maar ook negatief,
Wel of geen kinderen... Die vraag stel ik mezelf iedere dag. Ik ben nu 30 en vind dat ik in ieder geval snel voor mezelf hierin een keuze moet maken. De ene dag denk ik er positiever over dan de andere dag en dat al zeker 2 jaar. Dat ik er maar niet uit kom wat ik echt wil wordt steeds vermoeiender. Ik voel geen oerinstinct of een diepe wens om de rol als moeder te vervullen. Ook voel ik geen diepe wens om een kind te hebben, dit verschilt weliswaar per dag. Mijn vriendin weet zeker dat ze kinderen wilt en wordt moe van mijn gedraai en wisselende 'wensen'. Ik kan namelijk ook heel positief zijn en het plaatje voor me zien over mijn leven met kinderen en mijn partner. Verder vind ik het ook jammer dat mijn vriendin en ik nooit samen een kind kunnen krijgen omdat we twee vrouwen zijn. Geen idee hoe ik ooit een keuze moet maken! Ik ben bang dat ik spijt krijg als ik geen kinderen zou krijgen..Maar ik ben ook bang dat ik de verkeerde keuze maak als ik ze wel krijg.. I! K hou van reizen en vrijheid en mijn sociale leven maar is dit op een gegeven moment wel genoeg voor mij? Als ik kies voor vrijheid ontneem ik mezelf dan niet een heel liefdevol en betekenisvol leven?! AAHH Dit is nog maar een topje van de ijsberg wat er iedere dag door me heen gaat. En de vraag blijft voor mij Hoe maak ik ooit een keuze? Moet ik rationeel een beslissing nemen door de dingen af te wegen of moet ik mijn gevoel volgen die twee verschillende dingen zegt? Moeilijk. Als iemand mij verder op weg kan helpen GRAAG!
'wel of geen kinderen, weet je het wel zeker?'

Ik zit ook met deze vraag! Vooral omdat ik verliefd ben geworden (2 jaar geleden) op een oudere man die mij geen kinderen meer kan schenken! Kheb er een relatie mee en ook geen relatie mee. Tis moeilijk, we zijn constant bij elkaar en amuseren ons, voelen ons super samen, thuis bij elkaar, maar nu komt het moment dat hij meer wil! HIj wil zich met mij settelen omdat hij iets wil opbouwen! Ik wil ook niks liever, maar zit met het probleem, kben zelf nog maar 25 jaar en ik betrap mezelf erop dat ik zo vertederd ben door een babytje te zien, en dan stiekem zelf verlang naar die dikke buik. :-) Daarvoor ben ik zo bang, dat ik iets zal missen in mijn leven. Ik zie heel graag kinderen! Maar ik zie hem ook zo graag, oneindig graag dat ik hem niet kan loslaten. Hoe weet je dat je gelukkig kan worden zonder kinderen? Want wie weet kom ik iemand anders tegen waar ik om een of andere reden ook geen kinderen mee kan hebben, zal ik me dan nie beklagen dat ik mijn grote liefde heb laten gaan?
ik ben nu 17. En k heb een kindje van 1 jaar.( ik ben heel jong ik weet het maar heb er geen spijt van.) ik ga nu al meer dan 3 jaar met men vriend en het gaat nog steeds goed, :D ben egt superblij met ons wondertje en misschien komt er later nog wel 1 wie weet.. Ik heb nooit getwijfeld of ik wel een kind wou of niet en we hebben. Dus voor de mensen die tijfelen gwoon goed nadenken en er over praten met je vriend/vriendin dan kom je er vanzelf wel uit of je er zeker van bent
Xx
heel fijn om alle reacties te lezen. Ik ben 33 jaar, wil graag kinderen, maar mijn vriend heeft het afgelopen jaar een burn-out gehad waarvan hij nog aan het bijkomen is. Hij wilde daarvoor altijd wel kinderen, maar nu heeft hij twijfel. We waren al begonnen met 'proberen', maar nu toch maar weer opgehouden omdat hij twijfelt. Pff vind ik best moeilijk, maar geef het toch maar wat tijd. Wil wel samen naar kinderen verlangen.
Precies. Ik ben nu 35 en worstel nu dus ook hiermee. Ik heb altijd gezegd dat mijn grens toch wel op 35 jaar ligt en heb er voordien ook niet echt over nagedacht. Meer zo van: ik heb nog tijd genoegd. Maar ja, nu is het zover en wat nu? Mijn man is ruim 1 jaar jonger staat er hetzelfde voor. Iedereen in mijn omgeving zegt dat wij zo'n goede ouders zouden zijn....maar ja het spelen met andere kinderen is toch wel wat anders dan eigen kinderen hebben. Voorheen hoorde ik altijd "kinderen? Begin er niet aan" of "als ik alles van te voren wist...." Maar nu de leeftijd begint te komen, zeggen die zelfde mensen weer iets heel anders...... Ik/we denken er nog maar even over na.
Vanaf dat ik een klein kind was, wist ik 1 ding zeker. Ik zou geen moeder worden. Geen idee waar het vandaan kwam, maar het was gewoon een gevoel wat ik heel sterk had. Zo zal het andersom ook werken denk ik? Het gevoel dat je het wel heel graag wilt. Ik ben nu 43 en in mijn omgeving heb ik heel wat onbegrip mee gemaakt. Alsof ik een freak was en er werd mij vaak genoeg verzekerd dat die moeder gevoelens nog wel kwamen. Maar dit zagen ze duidelijk verkeerd. Het is nooit gekomen en dat zal ook niet gebeuren. Het grappige is, ik werk wel met kinderen en dit doe ik heel erg graag. Ik heb ook geen redenen als carriere, slechte wereld enz. Het is een gevoel en dat gevoel is heel duidelijk.
iedereen heeft t over'kinderen' krijgen. Maar het grootste deel van hun leven zijn t volwassenen... Wil je graag volwassenen hebben? Of alleen kinderen; want dat zijn ze maar even. Iedereen praat hier over een lief kleintje... Eens kijken hoe lief ze zijn als ze geen kind meer zijn :)
hallo. Ik ben 38 jaar en heb een meisje van 5. Allereerst wil ik kwijt; dat het allemaal niet vanzelfsprekend is; " een kind nemen" hallo! Een kindje krijg je samen,wij hebben er bijna 5 jaar over gedaan om een kindje te krijgen. Ik was 25 toen ik trouwde en meteen werd er gevraagd:"wanneer komen de kindjes?"van dat gezeur werden we zo knettergek, dat we dachten wachten jullie nog maar even, het komt wanneer wij dat willen. Iedereen plant toch zo'n beetje zijn toekomstbeeld, waarom wij niet. Eerst afstuderen een huis, een groter huis, want ja als je dan een kindje hebt wil je ook een beetje ruimte. Op mijn 28ste kon ik niet langer wachten, de pil ging de wc in en een lange tijd van frustraties en doktersbezoeken waren het gevolg. Uiteindelijk is de medische wetenschap onze redding geweest en werdt er na 5 jaar (4 iui/2ivf. Behandelingen) een kleine meid geboren. Ik ben op dat moment de gelukkigste vrouw van de wereld geworden. Toen de kleine groter werd kwam het gevoel weer boven, wat zou het leuk zijn een broertje of zu! Sje,..na overleg met elkaar(want je relatie moet wel tegen een stootje kunnen met deze vorm van zwanger raken)hebben we besloten nog een poging te wagen met ivf. Helaas is het voor ons niet gelukt om voor de 2de keer zwanger te worden.het proces van verwerken is toen ook begonnen,... Met uiteraard in mijn achterhoof:" ik heb een fantastische dochter die mij heel veel liefde geeft en ik haar kan geven.... "maar soms denk ik wel eens: als ik nou op mijn 23ste begonnen was misschien was het dan heel anders gelopen" de boodschap is dan ook: als je er een goed gevoel bij hebt en je liefde kunt geven; doen! En wacht niet te lang. Er zit tenslotte een "houdbaarheids" datum op de vrouw. Veel liefs.
ik ben 31 en voor mij geen kids van mezelf. As-juh-blieft zeg. Dikke buik. Ellendige kwaaltjes. Helse bevalling. Nee, ik zou heel graag pleegmoeder worden. Waarom zelf kindjes maken terwijl er veel kinderen zijn die een liefdevol thuis zouden willen en geluk verdienen... En wachten en hopen ... Zulke kinderen wil ik graag helpen en een warm thuis geven.
Ik ben nu 20, ik weet zeker dat ik kinderen wil en al voor mn 30ste
Ik vindt de keuze best makkelijk, je kunt eerst studeren en als je afstudeert een verder leven opbouwen. Dan heb je in ieder geval genoeg geld om je kind te onderhouden, en nog leuke dingen te doen met vrienden. Maar ik vind het het belangrijkste dat je kind genoeg liefde krijgt (dat je er voor hem/haar bent). Want ik weet, het krijgen van leuke spulletjes is maar voor een korte termijn en liefde heb je echt nodig !!! Daarom zeg ik: Als de liefde er maar is dat is genoeg!! En vooral je opvoeding is belangrijk!! Als je vader of moeder niet voor je klaar staat heb je ook geen goed voorbeeld!
Ik ben net getrouwd en inmiddels ruim 5 jaar met mijn partner. Iedereen vraagt wanneer er nu een kleintje komt. Maar ik heb dat moederinstinct niet dat van binnen komt. En ben heel gelukkig met mijn partner, maar beide hebben we niet dat verlangen naar een kind, wat je bij andere vrouwen soms wel ziet. En als ik kindjes zie, word ik er niet warm of koud van. Dus wij willen voorlopig geen kinderen, ook al ben ik al over de 30. Andere zeggen: doe t nu voor t te laat is. Maar waarom zou ik een kind nemen als ik t verlangen niet heb? Gewoon omdat de maatschappij t je oplegt. Of omdat t "normaal" is. Nee, waarom zou ik. Misschien komt t moederinstinct vanzelf, en zo niet, dan niet. Maar ik denk dat t belangrijkste voor een kind is, dat t heel erg gewenst is, en niet uit verplichting op de wereld komt.
Een reactie op t meisje wat zich afvraagt of ze te jong is met 21 jaar:
Ik denk dat je je een kindje krijgen niet op leeftijd moet vast prikken, maar op je gevoel. Als je hart zegt dat je niks liever wilt dan een kindje, waarom zou je t dan niet doen? Omdat de maatschappij oplegt dat 21 jaar nog vrij jong is? Dan laat je dus andere mensen bepalen wat goed voor je is. Luister naar je hart en naar je partners wensen, dat is naar mijn mening het enige wat telt in jullie beslissing. Veel sterkte!
Tja ik ben 38 jaar heb lekker veel vrijheid, goeie relatie, carrière, veel persoonlijke ontwikkeling en veel reizen. Ik heb eigenlijk nooit kinderen gewild en ik ben er nooit zo mee bezig geweest. Het is nu alleen mijn biologische klok die aangeeft dat ik het nu wel zeker moet weten of ik wel of niet een kind wil? Het onderwerp komt iedere dag zeker één keer in mijn gedachte. Ik vind het behoorlijk lastig want ik wil hier helemaal niet over denken en toch gebeurt het....
tegen woordig moet je eerst carriere maken als je je kind goed wilt onderhouden en ik vidt als je 35 bent al bijna te oud. In deze tijden is het meoilijk om te kiezen wat goed is voor je kind. Geen carriere en ene kant best arm leven of eerst carriere en net da je niet meer genoeg kn genieten van je kind omdat je het te druk hebt met je werk dar alleen maar door fout kan gaan met je kind.. Duss is heel moeilijk om te kiezen wel of niet.
ik neem NOOIT kinderen
Mischien denk ik er later anders over (ben nu 18)
Maar ik moet er niet aan denken
Mystery. De beste versierder geeft juist geen complimenten en geeft geen drankjes. Weinig aandacht en een kleine belediging werkt beter bij de mooiere vrouwen, laten zien dat je het naar je zin hebt zonder haar zodat ze hem interessant gaan vinden omdat hij een hoger energie-level heeft. Lees er alles over in THE GAME.
Ik ben inmiddels zwanger maar heb zeker getwijfeld over het moederschap. Het argument van mijn relatie was er nog niet klaar voor (lekker met z'n tweeen kunnen doen en laten wat je wilt), was van invloed maar ook nog niet het gevoel hebben van "ik wil graag een kind groot brengen". Op een gegeven moment kwam het gevoel wel langzaamaan opspelen en nu ben ik enorm blij ermee. Maar ik blijf me ervan bewust dat er meer in het leven is dan alleen kinderen. Wat ik nog wel aan elke vrouw wil zeggen: luister vooral naar je eigen gevoel en je eigen wensen, en laat je niet opjagen door wat een ander zegt. Uiteindelijk ben jij degene die het moet gaan dragen en opvoeden, en als je er niet écht achter kunt staan heb je jezelf én je kind ermee.
vroeger had ik een hekel aan kinderen, ik kon ze niet uitstaan. Ik vond ze heel erg irritant en bovendien smerig! Daarnaast vond ik het maar lelijke mormels. Hoe ouder ik werd hoe vaker ik af en toe toch dacht... Wil ik echt nooit een kind? Maar dat waren korte momenten. Ik bleef erbij geen kinderen voor mij. Totdat ik via mijn opleiding op een kinderdagverblijf terecht komt, sindsdien is er volgens mij bij mij mijn moederinstinct naar boven gekomen hoe gek dit ook klinkt aangezien ik nog jong ben. Maar ik begon ze heel erg leuk te vinden ik begon om de kinderen te geven ondanks het niet mijn kinderen waren, als er iets gevaarlijks in mijn ogen gebeurde schoot meteen mijn hart in de keel en ik er begonnen bij mij ook kriebels te komen dat ik graag een kind zou willen. Ook op mijn stageplekken daarna op basisscholen gebeurde precies hetzelfde het gevoel werd steeds sterker en ik begon ook de kinderen een beetje te willen bemoederen.... Sindsdien begrijp ik ook heel ! Goed dat het inderdaad ook echt mogelijk is om van een adoptiekind even veel te kunnen houden als je eigen.... Daarnaast heb ik een keer het idee gehad dat ik misschien zwanger was... En dat gaf mij toen ook zo'n bijzonder gevoel en zoveel liefdegevoelens dat ik nu eigenlijk dolgraag een kind wil. Maar mijn verstand zorgt ervoor dat ik hiermee wacht tot de juiste siuatie waarin ik werk heb voldoende geld gespaard heb vastigheid etc. En daarnaast moet de partner die ik dan heb het natuurlijk ook nog willen. Bij komt het dan denk ik puur uit instinct en hormonen en ik ben hierdoor veranderd.

Een kindje krijgen iets van jezelf, waar je onvoorwaardelijk veel van kan houden, dat je met die lieve oogjes aankijkt, die je altijd nodig zal blijven hebben, lijkt me heerlijk. Alleen dit weekend heeft mijn partner te kennen gegeven onze bruiloft af te zeggen, daar gaat mn toekomst plan, ik zag het al voor me volgend jaar stoppen met de pil en dan een kleintje geweldig gewoon! Het is mijn grootste wens, het kan me niet schelen of de maatschappij achteruit gaat het is maar net hoe je zelf bent, en met dingen omgaat. Ooit ben ik moeder en het liefste van een groot gezin met 4 kinderen, lekker met zn allen aan tafel eten, Heerlijk! En de puberfase? Moet ik nu nog niet aan denken maar tegen die tijd ben je er zo ingegroeit en kom je daar echt wel doorheen, en slapeloze nachten? Tja dat isdan maar zo, als het kindje naar je lacht en blij is je te zien maakt dat alles weer goed :)
ik ben dol op kinderen, ben ook goed met kinderen. Ze worden altijd rustig bij mij maar we kunnen ook altijd lekker gek doen op zijn tijd.. Wij zijn nu 21 en hebben al 6 jaar een relatie.. We willen allebei heel graag kinderen, hebben er de ruimte en het geld voor, maar vinden ons te jong.. Wat is jullie mening..??
Ik ben 34 jaar en sindsk kort weer single. Ik hoop t.z.t. Weer een leuke man te ontmoeten, maar ik hoef geen kinderen. Ik wist als vanaf jongs af aan dat ik geen kinderen wilde en ook nu voel ik geen rammelende eierstokken.
Vanaf mijn jeugd wou ik altijd al graag jong moeder worden.. Het liefst voor mijn 23e. Nu ben ik 23 dus dat gaat het niet meer worden hihi, maar ik wil ze nog steeds graag.. Vooral omdat het iets van jezelf is.. Een wondertje in je leven.. Onvoorwaardelijke liefde.. Iets moois dat voort is gekomen uit 2 mensen met een eigen uniek karaktertje en uiterlijk. En het is ook een gevoel!
Ik wil wel kinderen, omdat ik het heel mooi vind om een kind te krijgen van mijn man. Het zou een kindje zijn van ons. Dat vind ik heel speciaal. Alleen ben ik bang voor de pijn, gedurend de bavalling. Ik ben altijd bang geweest om pijn te krijgen en ik kan niet goed tegen bloed en dat allemaal. Ik va gelijk flauw. Zelfs als ik mijn vinger prik met een naald en ik zie de bloed, word ik gelijk bleek. Dat is mijn enig angst, maar voor de rest zie ik geen andere redenen waarom niet. Maar ik raad aan alle vrouwen die een kind willen of denken te hebben om naar je arts te gaan samen met je partner en je angsten of twijfels te bespreken met je arts, het kan heel nuttig zijn en dan wordt je beter geinformeerd ook. En ik weet zeker dat je een goede antwoordt kan krijgen. Je kan dan makkelijker beslissen of je wel of niet gaat voor dat kind. Het is toch niet een makkelijk stap te nemen. Als je ze hebt en achteraf komt dat je het toch niet wilde is, dan kan je niet van af komen. Daarom hoelang je ze niet hebt, vraag voor hulp en je zal de beste antwoordt vinden voor jou situatie. Als je ze niet hebt, kan je ze nog altijd hebben.
wij zijn allebei 41 en hebben net een huis gekocht, rustig en stijlvol ingericht, genietend van alles wat leven te bieden heeft. Als ik dan in mijn familie kijk met alle kinderen en zie hoeveel het van je vergt om kinderen op te voeden dan durf ik de verantwoordeljikheid niet aan. Daarbij als ik de kinderen te lang zie en hoor dan krijg ik er al snel genoeg van...nee voor mij geen verstandige keuze, ik zie mezelf veranderen in een slaaf van anderen en dat terwijl je na je 40ste juist een beetje begrijpt hoe jezelf in elkaar steekt. Ik wil genieten van die vrijheid, kinderen misschien weer in een volgend leven.
Ik ben 34 en heb nooit het gevoel gehad : 'ik wil kinderen'. Laat ik het anders zeggen:'als ik nooit kinderen zou krijgen, zou ik dat niet erg vinden'. Ik laat mij nooit door de maatschappij of buitenwereld 'vertellen' of opleggen wat zou moeten. Het 'vrouw zijn' vind ik niet gelijk staan aan 'kinderen krijgen'. Als je het niet voelt, dan voel je het niet! Maar nu: ben ik zwanger ! Ongepland....Dus wat nu ? Ik heb wel een vriend, maar het is erg pril. Dus een tijd van twijfel en nadenken is aangebroken. Gevoel vs Verstand. Mijn gevoel zegt 'ja' , maar mijn verstand zegt 'nee', omdat er te veel zaken zijn die naar mijn mening het niet 'het juiste moment' maken. Maar wat ik ook beslis, ik ben bang spijt te krijgen van welke keuze die ik ook maak. Dus waar doe ik goed aan ???
Ik ben net 44 en vanaf mijn 15e wist ik al dat ik geen gezinsleven wilde hebben,ik kom uit een normaal stabiel gezin maar kinderen zijn leuk voor andere maar zelf hoef ik ze niet. Mijn partner denkt er net zo over en wij hebben het prima naar ons zin. Kinderen van vrienden altijd welkom om te logeren maar zondagavond gaan ze weer lekker naar hun eigen ouders. Ik voel geen gemis, misschien komt dat als ik in het bejaardenhuis zit en ik het dan misschien jammer vindt dat ik geen kinderen heb, maar dat zie ik tegen die tijd wel. Wat mijn opvalt is dat veel stellen kinderen willen puur uit egoistische motieven. 'Dan heb je iets voor jezelf', 'dan bind je je man meer aan je', 'dan heb ik een leuke oude dag'. Wat wellicht wel mee heeft gespeelt is het feit dat mijn moeder nogal kil en afstandelijk was naar mij, dus dat zou best wel eens van invloed geweest kunnen zijn.
hai! Ik wou altijd kinderen, drie liefst... Alsof het om een bestelling gaat ;) Maar nu ben ik de laatste jaren toch ook hard aan het twijfelen. Je hoort zoveel ellende in de wereld en dat kinderen een zware druk op de relatie zetten. Maar zo'n lief dingetje van mij en mijn vriend zie ik wel zitten. Je voedt ze zelf op waardoor ik wel vertrouwen heb in mijn kind. Maar andere voedt je natuurlijk niet zelf op. Zelf heb ik ook die angst dat ik misschien een beetje zoals mijn moeder zal worden (die altijd heel hard op mij was), maar dan denk ik: mijn vriend zal me dan wel op mijn plaats zetten. En foutjes maken doet iedereen... Ik wil dus graag kinderen. De druk op de relatie met kinderen weegt niet op tegen hoe graag mijn vriend kinderen wil. Ik denk dat het feit dat ik terughoudend ben om kindjes te krijgen erger is dan de kindjes zelf. Maar mijn vriend gelooft erin dat ik over een paar jaar daar klaar voor zal zijn. Hier zijn we in discussies al diep gegaan :-s De v! Oornaamste reden waarom ik schrik heb om kindjes te krijgen is mijn lichaam. Ik ben bang dat ik niet meer sexy zal zijn en de controle over mijn gewicht zal verliezen... Xo.
pfff, ben 34 en kan me helemaal in dit verhaal vinden. Alle vriendinnen zijn moeder of zijn bezig dit te worden. Ik weet het niet hoor. Voor mijn gevoel heb ik een prima compleet leven. En inderdaad ja, als ik het wil is het dan omdat iedereen om mij heen het ook wil? En dan al die mensen die je op vriendelijke wijze ter verantwoording roepen waarom niet en dat je het eigenlijk verplicht bent tegenover je ouders! Al met al, ik ben er nog niet uit!!
Ik wil HEEEEL graag kinderen, en tja ik wil zelfs kinderen nemen ook al heb ik geen vaste relatie !!! Ik ben er niet mee eens (mijn mening) dat ik een vaste relatie moet hebben...ik bedoel niemand kan je garanderen dat die man de rest van je leven gaat blijven!!!!!! Het kan nu een sprookje zijn maar wie zegt over 5 jaar of eerder of later nog zo is...het is natuurlijk wel mooi als kan maar ja het MOET niet voor mij...ik vind het belangrijker dat ik mijn eigen zaakjes op orde heb ...en ik heb een vast contract...verdien lekker :D dus tja....Ik wil hoe dan ook kindjes :D
ik wil later zeker 2 kinderen. Ik ben 20 jaar en ik vind t nu nog wel toe vroeg om aan kinderen te beginnen wil zeker nu nog gaan genieten. Waarom ik kinderen wil is dat ik onwijs dol op ze ben. Ikzelf werk ook in de kinderopvang en dan eb ik al die kleintjes om me heen heerlijk is dat gewoon!
Ik wil heel graag kinderen. Er zijn veel redenen die ik kan aanvoeren, maar de voornaamste reden is dat ik het heerlijk zou vinden als ik iets van mijn partner en iets van mij samen zou zien komen tot een levend wezen.
het is en blijf je keuze toch? Maar ik vind dat ze dan wel bepaalde verandwoordelijk heden moeten opdragen als ze een kind willen
Ik ben 34 jaar en al een lange tijd single. Voor mij is het altijd duidelijk geweest: ik heb n kinderwens. Uitleggen waarom ik dit heb? Het is gewoon n gevoel.. Alleen zie ik het niet zitten om ALLEEN een kind te krijgen en op te voeden. Misschien dat ik daar over n paar jaar anders over denk, maar financieel en qua zwaarte lijkt het me niet te doen...
haay
Het klinkt raar in de oren van me vriendine maar ik wil geen kinderen later. Iedereen zeg van later wil je ze vast wel . Maar ik weet zeker geen kinderen voor mij . Kinderen zijn opzich wel lief maar HOOMAAR bij mij. Waarom ? Ik heb een elendige jeugd gehad , en dat zou ik *mijn kind dan * niet aan doen want het klinkt raar
Maar soms als je heel goed kijk zie je dat je jouw moeders rol over neem (denk)
Want nu heb ik ook van die dingen die me moeder ook vroeger deed en dat wens ik me kind niet toe
Om verschillende redenen

XN
Vanuit een oergevoel komt de wens om een kind te krijgen naar boven bij mij. Ik zou het liefst nu meteen aan kinderen beginnen. Ik zou willen ervaren hoe het is om zwanger te zijn, maar ik sta ook open voor adoptie. Er zijn genoeg kinderen in de wereld die een (beter) thuis verdienen. Het punt is dat ik geen relatie heb, en als ik niemand meer tegenkom die ook kinderen wil dan twijfel ik of ik de stap ga nemen om toch moeder te worden. Ik zou het heel graag willen, maar het liefst in een liefdevolle langdurige relatie. En niet om wat er dan zou ontbreken; een kind moet een aanvulling zijn en geen opvulling.
Sowieso moet iedereen nhet zelf weten. Voor mij speelt het krijgen van kinderen een grote rol. Naast dat ik het een supermooie ervaring lijkt om vader te worden (een goede vader wel niet te verstaan ;)) Heeft het ook nog wat personelijke overwegingen. Ik ben geadopteerd en toch heb je dan meer drang om kinderen van je zelf te hebben. Maar wil het kind ook de meeste liefde van de wereld geven en alles wat hij of zij wil :). Whahahaha Kan niet wachten men :)
Het is en blijft een moeilijke kwestie. Zelf ben ik inmiddels 32 jaar en ik worstel dagelijks met dit onderwerp: wel/geen kinderen. Sommige dagen wil ik dolgraag. Sommige dagen moet ik er niet aan denken. Mede gezien mijn leeftijd heb ik het gevoel dat ik "vaart" moet maken. Vreselijk gewoon.
kinderen krijgen, doe je wanneer je er aan toe bent. Ik zelf ben nu 37 en kinderloos. Zelf heb ik altijd graag kinderen willen krijgen, maar ook door de druk, van geld moeten verdienen kwam het er maar niet van. Je bent bang , nooit , genoeg te hebben gespaart voor je aan kinderen begint. Dan gebeurd het , op je 29ste, dat je relatie niet goed is, en dus gaat scheiden. Op dat moment, ben je blij , geen kinderen te hebben , met zo'n eikel. Maar in de jaren er na, heb ik een super relatie gekregen, maar ging mijn gezondheid achteruit. Waardoor ik dus geen kinderen kon krijgen. Nu ben ik 37, en heb ik gemengde gevoelens. Wel , niet, wel , niet. Maar ik ben ook bang alleen over te blijven. Mijn zus heeft drie meiden, waar ik veel op heb gepast vroeger. En , dat heeft mij, in het verleden , mischien ook wel tegen gehouden om aan kinderen te beginnen. Omdat ik alles al deed, en heb gedaan bij kinderen, het badderen, voorlezen, naar bed brengen, en spelen. Maar nu, denk ik er wel vaak aan, dat ik toch vroeger aan kinderen had moeten beginnen. En inderdaad, denk ik ook vaak, dat het in deze wereld ook niet zo fijn is om kinderen te krijgen. Als ik hoor, hoeveel kinderen worden verwaardeloost, en mishandeld. En de programma's op tv, zijn ook niet uit de lucht. Zoveel problemen als er zijn in gezinnen. Dat komt ook puur, door dat iedereen moet werken. Ik had ook liever gezien, dat moeders meer thuis zouden zijn voor hun kinderen, dat , dat juist in deze maatschappij een probleem is. Niemand kan meer van één loontje rondkomen. Dus zijn ze wel verplicht om met hun tweeën te werken. Maar daartegen komen er voor kinderen meer verwaardelozing , en afdwaling door. Doordat ouders ook niet weten waar hun kinderen uithangen. Hun zijn te druk met andere dingen. Maar ik kan wel zeggen, begin gewoon aan kinderen als je gevoel er naar verlangt, want wacht je op geld, of wat dan ook. Van uit stel, komt afstel.
Mijn reactie is:
Kinderen zijn tijdverspilling! Je carriere, je vrije tijd, je rustige nachten gaan allemaal voorbij. Tegen de tijd dat je rustig slapen kunt krijg je een grote mond en mag je hun rotzooi opruimen, en dan gaan ze weer weg. En niet te bedenken wat een geldverspilling. Ouders zijn gemiddeld 100.000 kwijt aan een opvoeding van een kind. Doe mij er maar een mooie auto van en een luxer leventje ;)
Ik heb altijd al kinderen willen hebben, maar met de huidige toestanden in de wereld vind ik het een moeilijk gegeven. Ik ben nog jong en ben nog niet toe aan kinderen alhoewel mijn schoonmoeder zou staan te springen als ik eenmaal zwanger ben. Ik worstel op dit moment niet met de gedachte of ik wel of niet wil. Nu is het wel, maar dat komt omdat het idee van kinderen willen een eind van mij afstaat. Pas over enkele jaren wil ik er serieus en goed over nadenken, wat ik werkelijk wil. Misschien verandert mijn gedachte tegen die tijd wel... Je kan immers niet in de toekomst kijken. Maar een gevoel kan je denk ik niet van je afzetten. Als je sterk het gevoel hebt dat je geen kinderen wilt, dan is dat zo en ook als je heel sterk het gevoel hebt dat je ze wel wilt. Toch hoop ik dat iedereen er goed over nadenkt. Om mij heen heb ik mensen gezien die besloten kinderen te willen in de hoop de relatie te redden of andere slechte beweegredenen. Verschrikkelijk is het voor de kinderen, want een baby krijgen lost geen problemen op. Die moet je zelf oplossen. En hoeveel ouders zie ik niet EN een carriere opbouwen EN kinderen hebben EN tien hobby's beoefenen EN de eigen persoonlijke groei willen bevorderen (cursus hier, training daar)... Kortom: het 'perfecte' plaatje. Jongleren met te veel ballen is erg moeilijk, ik hoop dat mensen inzien dat kinderen veel tijd en energie kosten en dat ze daarvoor bepaalde andere dingen (soms) aan de kant moeten zetten. En dat is helemaal niet erg, als dat jouw keuze is waar jij volledig achterstaat.
Ik ben ook erg blij met dit artikel. Op mijn werk en in mijn omgeving is iedereen bezig met kinderen, mijn beste vriendin, blijft me vragen wanneer ik en mijn vriend nu eindelijk gaan beginnen. Ik ben 28 jaar en in t eerste kwartaal van 2009 29. Ergens ben ik erg bang voor de levensstijl die ik nu heb, lekker lang uitslapen, roken, drinken en niet sporten, de kilo's zijn er de afgelopen jaren aangevlogen. Hoe zal ik eruit zien na de geboorte van een kind. Zal ik het financieel redden, zal ik er ooit nog aan toe komen om die verre reizen te kunnen maken en accepteer je dan maar gewoon dat de verbouwing van de badkamer een 5 jarenplan wordt ipv een 2 jarig plan?? Aan de andere kant, lijkt het me wel leuk zo n klein hummeltje, iets van mijn partner en ik. Ik wil wel kinderen, weet alleen niet of dit nu het moment is om zoveel structuur in mijn leven aan te brengen. Ik roep dat ik een pleegkind wil, tijdelijk, voor een jaar iets kunnen betekenen voor een kind dat het niet makkelijk heeft en na dat jaar de verandwoordelijkheid weer kwijt zijn.... Maar is het niet een verkapte kinderwens? Ik weet het allemaal niet. Heb toch maar besloten om een afspraak te maken voor een nieuwe spiraal. In ieder geval tot ik het zeker weet.
ik vind dat met die bloedlijnen en ''de naam in stand houden'' zo`n onzin, alsof we fokmachines zijn. Ik raak altijd verschrikkelijk vertederd als ik kleine kinderen zie, maar waar ik zo tegen op zie is mijn lichaam. Het klinkt heel egoistisch, maar ik heb in mijn pubertijd groeistrepen op mijn benen en billen gehad en voelde me toen oerlelijk. Ik heb daar dus blijkbaar aanleg voor en in de zwangerschap zou dat dus 10 keer zo erg kunnen worden. Daarbij lubber je gewoonweg heel erg uit! Ik heb nog genoeg tijd om te beslissen, maar zoals het er nu uitziet zou ik liever een kind addopteren, aangezien er genoeg kinderen in de wereld zijn waar je je liefde aan kunt schenken.
Ik worstel er al een paar jaar mee en mijn vriend heeft het er nu wel mee gehad. Hij wil nu een kind van me. Maar ik weet het nog steeds niet. Het gevoel is er nooit geweest en als ik nou een kind zou nemen, dan is dat alleen maar omdat ik niet kwijt wil wat ik nu heb. Wat is de beste keus? Je doet er altijd iemand pijn mee. Hij denkt dat het angst is. Ik heb het idee dat ik er nooit klaar voor ben en nooit "het" gevoel ga krijgen. Tips? Ervaringen?
ik wil erg graag kinderen later.. Ben momenteel 21, pas afgestudeerd. Een relatie van bijna 3 jaar.. Maar de tegenpartij heeft nog niet alles voor elkaar en is bezig om zijn leven op een rijtje te zetten. Zodra dit gebeurt is zullen we samenwonen en zullen de kids (hopelijk) binnen een paar jaartjes komen. Aan de andere kant is het ook moeilijk om te plannen. Wil namelijk ook cariere maken en genieten van mijn samenwonen. Wel wil ik voor mijn 30ste kinderen! Het is een bewuste keus. De kinderwens heb ik altijd al in mij gehad. Niets of niemand kan daar verandering in brengen. De kunst is gewoon het goede moment af te wachten om kids te nemen..
Ik vind dat een ieder dit voor zichzelf moet beslissen en zich geen reet moet aantrekken van de druk van buitenaf of ergens bij willen horen. Sta er boven. Als je er over na moet denken om ergens bij te willen horen dan hoor je bij voorbaat al nergens bij. En waarom wil je dat eigenlijk? Het is echt een beetje de ziekte van deze tijd. Ik heb letterlijk mensen om me heen zich in een last minute relatie zien storten omdat ze er bij willen horen en ook een gezin met kinderen willen, maar gelukkig zijn ze allerminst. Op z'n minst wil een van 2 volwassenen dan nog zijn of haar eigen leventje van voor de kinderen voortzetten. Ik heb mensen zien instorten daardoor. Ik heb mensen al aan een derde huwelijk, 2 met kinderen achter de rug,zien beginnen voor hun 40e!! Blijf in godsnaam bij jezelf! Hoe egoistisch is het om een kind op de wereld te zetten maar ook je eigen leven te willen leiden van voor het kind. Kinderen die hun tijd verdelen tussen chreche, oppasmoeder en opa en oma. Ik heb het gezien en word er zeker niet blij van. Hoeveel heropvoedingsprogramma's van gezinnen hebben we nu al op tv moeten zien voorbijkomen? Omdat iedereen EN....EN.....EN wil. Laten we in vredesnaam eerst eens bedenken wat WIJ echt willen en niet naar anderen kijken. Lynx
Mijn moeder heeft me laatst verteld dat ze pas zo laat aan kinderen begonnen is (Ik was de eerste van de 3, ze was toen 33)omdat ze ook niet wist wat ze met haar gevoel aan moest. Haar verstand zei 'Nee' (aangezien het inkomen hier niet al te groot is), haar gevoel zei 'Ja'. Nog een reden waarom ze overwoog het niet te doen, is dat ze het wel een beetje egoïstisch vondt, om maar een kind op de wereld te zetten omdat zij dat zo graag wilt, en dat haar kind straks helemaal niet blij is dat zij bestaat in (haar woorden) deze rotwereld. Ik heb er ondanks mijn jonge leeftijd al een paar keer over zitten nadenken, gewoon uit nieuwsgierigheid, maar uiteindelijk ben ik voor nu op de conclusie uitgekomen, dat ik vind dat ze gelijk heeft. Ik zou geen kind op deze wereld willen zetten, omdat ik vind dat er veel te veel aan mankeert en dat er dan eerst maar eens flink wat zou moeten veranderen op deze aardbol.

Ik ben nog relatief jong en voorlopig wil ik dus ook echt nog geen kinderen (Ben nog volop in mijn studie en heb daar echt mijn aandacht voor nodig) maar ik weet nu al zeker dat ik ze later wel wil, kinderen. Soms fiets ik gewoon door de stad en dan zie ik van die leuke jonge ouders met van die lieve kindjes voorop, die dan zo leuk zitten te praten. Wellicht zoek ik het ook wel op, want een vriend van mij, die geen kinderen wil, beweert juist dat hij altijd alleen maar vervelende kinderen ziet. Maar het maakt me niet uit waarom, ik wil het gewoon. Ik wil kleine mensjes op de wereld zetten die net zo lief en eigenwijs zijn als ik toen ik klein was (als ik mijn ouders mag geloven). Ik vind kinderen gewoon leuk :)
Sinds september dit jaar ben ik (24jr) getrouwd. De vraag of ik al zwanger ben hoor ik geregeld om me heen. Ik heb altijd sterk het gevoel gehad dat ik heel graag ruim voor m´n 30ste moeder zou willen worden. In m´n omgeving en vooral op m´n werk zie ik alleen maar vrouwen die zwanger zijn. Dit wakkert mijn moedergevoel alleen maar aan... . Sinds een tijd stoei ik dan ook heel erg met mezelf: nu al stoppen met de pil of toch nog even wachten? Kan ik het allemaal wel aan, zal ik een goede moeder zijn?
Ik ben blij met dit artikel, omdat ik er echt mee worstel.Ik ben 34 jaar en heb net een vaste relatie beëindigd van 8 jaar. Mijn familie, vooral mijn moeder zeurt mij vreselijk aan mijn kop over kinderen. Voor haar is kinderen krijgen het belangrijkste wat er bestaat.
GESPONSORDE LINKS