Genoeg gesloofd! Het is tijd voor verandering

Hoe komt het toch dat wij vrouwen geneigd zijn om voor anderen te vliegen? Om iedereen op zijn wenken te bedienen. Om altijd klaar te staan voor de anderen. Om te plannen en te organiseren en alle kleine en ondankbare taken op ons te nemen. We rennen, zwoegen, doen de afwas, maken het huis schoon, hebben een drukke baan, strijken zijn overhemden en doen de boodschappen.

Totdat... We het opeens helemaal beu zijn. We hebben teveel tijd voor onszelf ingeleverd. We hebben teveel 'opgeofferd'. We hebben teveel taken, hoe klein soms ook, naar ons toe getrokken en iedereen vindt het inmiddels vanzelfsprekend dat alles, dankzij onze constante aanwezigheid, op rolletjes loopt.

Er komt een moment waarop de maat vol is. Maar helaas komt dat moment vaak met een bepaalde, weinig zinvolle reactie: boosheid en wrok. Negatieve gevoelens die zich vaak genoeg richten tegen... Hem. Vriendje of echtgenoot. Want hij is degene die het zich allemaal maar laat gevallen, die geen waardering voor ons zwoegen opbrengt, die vaak geen eens meer eens 'dankjewel' laat horen. Hij is degene die ons in onze vrijheid heeft beperkt. Tenminste, zo ervaren we het.

Ben je op dit punt aangekomen, dan is het misschien goed om eens bij jezelf te rade te gaan. Wie heeft ons gezegd dat we de afwas moesten doen, de vuilniszakken moesten buitenzetten en de ramen moesten zemen? Wij heeft ons gezegd dat we vrije tijd moesten inleveren? En wie heeft ons gezegd dat we moeten vliegen als hij de tandpasta weer eens niet kan vinden? Dat we niet vrij zijn om te gaan en te staan waar wij willen? In veel gevallen zal het antwoord luiden: niemand. Of liever: wijzelf.

En als wij zelf besloten hebben om dit allemaal te doen, dan is het toch meer dan logisch dat we zelf kunnen besluiten om niet meer te rennen en te vliegen? Om de vrijheid te nemen om meer tijd aan onszelf te besteden. En om hem meer bij het verrichten van alle dagelijkse klussen te betrekken.

Een Amerikaanse wetenschapster vertelde eens dat zij de techniek die zij er met dieren opnam hield, met succes ook op haar man - met wie zij een relatiecrisis doormaakte - had toegepast. Voor elk goed ding dat hij deed, complimenteerde ze hem uitgebreid. Zette hij de vuilniszakken een keertje buiten, dan liet ze uitgebreid haar waardering blijken. Door deze complimentjes zou hij worden gestimuleerd om vaker spontaan de vuilniszakken buiten te zetten. Deze methode zou uiteindelijk hun relatie hebben gered. Misschien valt het te proberen (baat het niet, dan schaadt het niet).

Maar wat wellicht belangrijker is om te beseffen, is dat wij voor onze vrijheid niet afhankelijk zijn van hem. Vrijheid is niet iets dat je geschonken wordt, of waar je toestemming voor moet hebben. Het is iets dat je zelf moet nemen. Je eigen vrijheid (en leven) creëer je zelf. En dat kun je misschien doen door gewoon wat minder te doen. Door hem wat meer te vragen. Door minder bereidheid te tonen. Op een zachte maar besliste manier.

Want het natuurlijk wel al te gemakkelijk om hem de schuld te geven van al je zwoegen in de afgelopen jaren. Denk er eens over na. Zou jij ook niet minder gaan doen, als je ziet dat de ander altijd alles doet en zich graag opoffert? Het is een normale reactie en het is niet meer dan logisch dat hij steeds meer op zijn lauweren is gaan rusten en van jouw bereidheid graag gebruik heeft gemaakt.

De enige manier is om zelf je leven in handen te nemen. Om jezelf te leren kennen. Om je af te vragen wat jij wilt, wat jij leuk vindt, waar jouw grenzen liggen. En om tijd en ruimte voor jezelf te creëren.

Natuurlijk zal hij in het begin verbaasd opkijken als je niet opspringt als hij de aspirientjes, kurkentrekker, zijn favoriete overhemd (en vul maar in) niet kan vinden, en natuurlijk zal hij het niet leuk vinden als de vuilniszakken blijven staan omdat jij hem - zoals altijd - hebt gevraagd ze buiten te zetten, hij dit - zoals altijd - weer vergeten is en jij dit keer eens niet ingegrepen hebt en de zakken hebt laten staan waar ze staan.

Het zijn kleine dingetjes, kleine veranderingen die langzaam maar zeker tot een grotere verandering kunnen leiden. Die je vrijheid geven, ook de vrijheid om jezelf beter te leren kennen. Iets dat je relatie alleen maar goed kan doen.

Wil je op dit artikel reageren, mail ons dan via het venster hieronder. De interessantste reacties zullen we hieronder publiceren.

Reacties van Trendystylers
reactie: Ja inderdaad. We doen hetzelf. Hoewel een man (een volwassene ) moet kunnen inzien dat het op deze manier niet kan wil ik zeggen dat het anderzijds zo is dat ze door hun moeder zo worden opgevoed. Hun moeder dat zijn wij. Wij vrouwen. Dus een tip: moeder voedt uw zonen op om activer mee te draaien in hun gezin op het gebied van de huishouding. Wie weet kan dit bijdargen aan de grote verandering. De zonen dienen te weten dat als zij in de huishouding investeren de vrouw meer tijd over houdt die ze in hem kunnen investeren. Mannen investeer je in de huishouding, investeer je in jezelf. Whet go's around comes around ! Mannen je kiest uiteindelijk zelf wel welke kant je op wilt. Of niet ?
reactie: Hallo. Hierbij mijn reactie op dit artikel. Ik ben waarschijnlijk een van de weinige vrouwen
Die zelfs minder doen in huis dan hun man. Hoe dat komt? Hij heeft vroeger alles in het huishouden moeten doen van zijn
Moeder. Ikzelf daarentegen ben een absolute kluns en heb twee linkerhanden wat
Dat betreft. Maar ik heb ook nog nooit iets hoeven doen in het huishouden. Volgens mij komt het dus gewoon door je opvoeding en zijn het vaak de mannen
Die niks hoefden te doen in huis. Dus kunnen we daar voor de volgende generatie wat aan doen. Gewoon zowel je zoons als dochters leren wat het huishouden inhoud en hen
Alles leert zonder dat ze een makkelijke gratis schoonmaakster worden.
reactie: Ik heb mijn man ontmoet toen hij mijn baas was (we waren beide single) hij kent mij dan ook van hardwerken, 60 uur geen probleem. Nu 6 jaar later is het nog steeds 60 uur geen probleem, maar de extra taken van achter hem opruimen en hem helpen hebben mij verschillende keren op het standpunt laten staan van ik ben beter af alleen. Wij hebben onze eigen zaak geopend 3 jaar geleden, we zijn beide kapot van werken 10 uur per dag 7 dagen per week 350 dagen per jaar voor de afgelopen 3 jaar. (Het is een restaurant) We zijn beide hands on en hebben een goed team meiden als serveersters voor ons werken, die hun baan doen, maar....ze zien sommige dingen niet.Ze zijn niet de eigenaren, nee dat ben ik. En af en toe voelt het dat het alleen ik is, ik weet niet waar mijn man is. Ik kan weg zijn geweest voor 3 uur om zaken te regelen, en dan kom ik terug en dan is de keuken een tering zooi, de spullen staan niet op hun plek en ga zo maar door. Ik ben de gene die bestelling maakt, ze ophaalt, het personeel regelt, de salarissen, en opruim achter hem en in de zaak. Ik heb hem verschillende keren gezegt dat ik niet meer kan, en ik ben er heel serieus mee, ik kan dit nog langer volhouden. 6 jaar lang 60 uren per week, hoofdpijn heb ik, en hij kan het niet begrijpen dat ik rust wil. Niets wil doen, niet zijn troep wil opruimen, niet wil koken. Nu zijn we bezig het restaurant te verkopen, en ik kan niet wachten om een normaal leven te leiden. Werken 40 uur het weekend vrij. Ik weet iedereen is er schijtziek van, maar iedereen die daar buiten loopt en klaagt over hun vent..probeer te werken 60 uur, het huis schoon te houden en je man blij te houden. En dan klap in je handjes met wat je hebt! Ik heb hem de regels al gezegd voor als we ieder alleen maar 40 uur werken. Ik maak niet schoon gedurende de week, ik doe geen boodschappen gedurende de week, ik zal wel koken voor ons, en we doen de afwas samen. Hij zal er aan moeten wennen om lege flessen in het vuilnis te doen, tanpasta tube enzovoort, maar als hij het niet doet (vergeten) hoef ik me niet te ergeren omdat ik gewerkt heb, gekookt heb en schoongemaakt heb en dan blij kan zijn als ik kan zitten om 9 uur s avond. Zaterdag is de dag voor schoonmaken, boodschappen en klusjes. Zondag kunnen we dan lekker samen genieten en zo ook gedurende de week, zelfs als hij de dingen vergeet!
reactie: reactie over het werk in huis. Sinds ik het bijltje erbij neer heb gegooid, en ben gaan werken,(buitenshuis) blijft de zooi
Gewoon liggen ! Lekker makkelijk, zijn schoenen liggen nu hier links van de computer, en ik laat ze lekker liggen ! Beneden in de kamer staat gereedschap in een oud ijsdoosje, (de kraan in de keuken is door een handige
Buurjongen vervangen,) ik laat het doosje lekker staan ! Maar een rommeltje wordt het wel,
Met al die achtergelaten dingetjes zo hier en daar. Af en toe ruim ik wat op, maar alleen als ik daar zelf zin in heb, niet omdat H I J ZEGT, DAT HET EEN ZWIJNESTAL IS EN EEN PUINHOOP. Moet íe zelf ook maar
Eens opruimen. Dat kan hij wel, alleen dan liggen er allerlei dingen in de vuilnisbak, die ik er dan weer uit moet vissen. (staatslot dat nog niet is nagekeken, belangrijk briefje van mij, adressen achterop enveloppen die nog in het adressenboek geschreven moeten worden ...)
Ook staat er hier nu een schaaltje van vers gepofte popcorn, lekker leeg gegeten bij de computer, maar voorlopig staat het nog niet ín de vaatwasser ! Zolang ik het niet naar beneden breng, komt het daar ook niet, helaas.... Maar voor de rest gaat alles goed, hoor
Groetjes, Ikkie Genoeg. Xx
reactie: Dit is allemaal wel heel makkelijk gezegd, maar het probleem is dat veel mannen vaak gewoon geen zooi zien. Dus als jij dan besluit om niet meer de afwas te doen tot hij het uit zichzelf doet kom je binnen de kortste keren om in de schimmelende vaat terwijl hij doodleuk elke keer 1 kopje afspoelt wanneer hij dat nodig hebt. Of je loopt de hele tijd te vragen, waardoor je jezelf vaak net zoveel stress bezorgt (of nog meer) als wanneer je het even zelf doet. En wat moet je dan?
reactie: Dit is natuurlijk een manier om het op te lossen. Alleen werkt het niet bij mijn vriend. Wij hebben veel ruzie over de huishoudelijke taken. Zo’n ruzie dat ik het bijltje erbij neerleg en niets meer in het huishouden doe. Maar wij vrouwen doen alles in huis omdat onze grens lager ligt van ‘vies’ zijn. Mijn vriend ruimt het aanrecht pas op als er geen plek of materiaal meer is om er een boterham te smeren. Mijn grens ligt veel lager en als ik weet dat ik bezoek thuis kan verwachten ruim ik alles op en dat is altijd eerder dan hem. Daarom doe ik ook alles in het huishouden.
GESPONSORDE LINKS