Help! Hij wil samenwonen!

En om eerlijk te zijn: het idee trekt me niet erg aan…

In een relatie komt er vroeg of laat een moment waarop een van de twee de cruciale vraag uitspreekt: 'Zullen we gaan samenwonen?' en gewoonlijk is een van de twee partners enthousiaster over het idee dan de ander. Raar genoeg - we begrijpen niet waarom - is hij vaak degene die er meer zin in heeft....

'Zeg me alsjeblieft wat ik moet doen', schrijft Marjan, 'Mijn vriendje wil met mij samenwonen, maar ik wil het eigenlijk niet! Ik heb het hem nog niet verteld, maar alleen al bij het idee dat ik dag en nacht onder één dak met hem zal moeten doorbrengen, krijg ik het benauwd. Ik hou heel van hem en we hebben het echt leuk samen, maar ik wil mijn vrijheid niet kwijt.'

We ontvingen verschillende mails die over dit probleem gingen. Veel meisjes en vrouwen hechten aan hun vrijheid. Soms zelfs plaatsen ze vrijheid en onafhankelijkheid op de eerste plaats.

'Ik heb hem gezegd dat ik liever op de oude voet doorga. Dat we elkaar kunnen zien als we er zin in hebben. Net zoals we dat altijd gedaan hebben. Had ik het maar nooit gezegd! Hij heeft er een hele scène van gemaakt en nog steeds hebben we het probleem niet opgelost. Hij voelt zich afgewezen en denkt dat ik niet van hem houd. Maar hij begrijpt niet, dat het daar niets mee te maken heeft. We kennen elkaar pas drie maanden en ik voel er niks voor om zo'n grote stap te zetten...', schrijft Stefanie, die hiermee haar vinger precies op de zere plek legt.

Het lijkt erop dat het juist de mannen zijn die er behoefte aan hebben om snel te gaan samenwonen, terwijl de meisjes het liever rustiger aan doen. En daar is ook wel in te komen. Want gaan samenwonen betekent een grote verandering in je leven. Niet alleen ben je je vrijheid kwijt (als je het zo wilt zeggen), maar ook word je geconfronteerd met dingen als rondslingerende onderbroeken en sokken, sportprogramma's op momenten dat je liever een film kijkt, tijdschriften in het toilet, bierblikjes in de ijskast, luidruchtige vrienden over de vloer, jouw computer en internet altijd een eeuwig bezet, de wc-bril omhoog... En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Ons advies?

Doe nooit iets waar je niet geheel achterstaat. Heb je het idee dat je er nog niet aan toe bent, doe het dan niet. Bespreek het rustig met hem. Leg hem uit je van hem houdt en dat er wel een moment zal komen, waarop je de stap zult zetten, maar dat het nu gewoon nog niet zover is. Zoek verder naar een manier waarop je hem gerust kunt stellen. Zo kun je bijvoorbeeld een tweede tandenborstel kopen en die samen met wat toiletspulletjes in zijn badkamer laten staan. Je kunt zelfs wat kleren van jou in zijn kast laten hangen. En jullie kunnen afspreken dat jij tenminste één keer per week bij hem zult slapen (of hij bij jou - dat hangt van de situatie af). Op die manier kun je aan het samenwonen wennen. Bovendien ziet hij dat jij van goede wil bent en kun jij duidelijkheid voor jezelf scheppen.

Jullie ervaringen? Jullie advies?

Hebben jullie ook zo'n ervaring? En wat is jullie advies als hij wil samenwonen en jij niet? Zoals altijd zijn we weer benieuwd naar jullie reacties. Mail ons je reactie via het venster hieronder.

Reactie van trendystylers

Reactie van Leeuwtje

Waarom ik niet meer wil samenwonen,is vrij eenvoudig.uk heb dat 18 jaar gedaan met vier verschillende mannen.en t werkte gewoon niet.de sleur,de schoonfamilie,gezeik om mijn kind.nu ben ik al weer 13 jaar alleenwonenend,en heb een 20 jaar jongere vriend.en hij en ik wonen niet samen,en t gaat perfect.de passie is vurig en goed.de vriendschap is zonder al die verplichtingen.het gaat om de harmonie en niet om elkaar bezitten.want dat geclaim werkt niet.je eigen leven en plek behouden heeft mij veel gelukkiger gemaakt.leeuwtje..

Reactie van een romantische stier

Goedenavond,
Ik las bovenstaand artikel en voelde me meteen erg aangesproken. Mijn vriend en ik zijn nu ruim drie maanden bij elkaar en alles gaat super en fantastisch. We hebben allebei al een paar relaties achter de rug en weten wat we wel en niet willen. We weten ook dat we absoluut de ware in elkaar zien en dat we er alles aan doen om onze relatie te laten slagen. Hij heeft net een huis gekocht en wil dat als hij de sleutel heeft samen betrekken .. Mijn gevoel zegt absoluut ja en mijn verstand zegt absoluut nee. Ik ben al eerder impulsief verhuisd en heb geen zin om weer op straat te komen staan of iets anders. Het ligt niet aan hoe ik voor hem voel en over hem denk want ik wil absoluut met hem oud worden en ik kan echt zeggen dat ik van hem hou. Het is ook niet dat ik hiermee mijn vrijheid opgeef want die heb ik genoeg, het is alleen dat ik hem nog maar kort ken (al voelt het absoluut niet zo, we hebben samen al heel wat meegemaakt in die paar maandjes). Gelukkig heeft hij alle begrip voor mijn standpunt al vind hij het wel jammer. En samenwonen kan toch altijd nog! Als het goed zit in een relatie dan kijkt dat niet op een paar maandjes of jaartje meer! Groetjes,
Een romantische stier.

Reactie van l.

Hoi. Ik ook ben een studente en ga nu een jaar met mijn vriend. Beiden zouden we geen probleem hebben met het samenwonen. Rondslingerende onderbroeken of sokken zijn voor mij geen probleem. Het is een kleine moeite, voor hem of voor mij, om die even op te ruimen, bovendien is hij een nette jongen. Over de wc-bril die constant omhoog staat: hij moet hem dan toch even vaak omhoog doen als ik hem omlaag zou moeten doen? En we hebben allebei dezelfde vrienden. En als 1 van ons geen behoefte heeft aan mensen om ons heen, dan respecteren we dat van elkaar en gebeurt het ook niet. Daarbij komt dat ik dan zat tijd heb om te studeren, omdat ik maar een paar uur in de week school heb, hij overdag werkt en 's avonds een LOI-studie doet. En zo is er voor elk "probleempje" voor ons een goede oplossing te vinden. Het lijkt me heerlijk om met hem samen te wonen, helaas hebben we er het geld niet voor.

Groetjes, L.

Reactie van j.

Goedemiddag, Ik ben een studente en ben bijna 5 jaar samen met mijn vriend.Ik las enkele "probleempjes" over mannen als je samen woont. Daar heb ik namelijk geen schrik voor: zijn "luidruchtige" vrienden zijn ook mijn vrienden dus dat is al geen probleem, rondslingerend ondergoed of kleren houden mij ook niet tegen want mijn vriend is een nette jongen en ruimt altijd alles op. Sportprogramma's op televisie kun je makkelijk oplossen door een tweede tv aan te schaffen? Dan heeft ieder zijn zin. De wc-bril is ook geen probleem die gaat netjes weer naar beneden! En mijn vrijheid,tja, je moet gewoon goede afspraken maken vind ik en dan is er geen enkel probleem toch? Ik zou er geen enkel probleem mee hebben om te gaan samenwonen, graag zelfs maar ik wil nog de tijd hebben om rustig te kunnen studeren. Vriendelijke groet van J.

Reactie

Mijn vriend begon al vrij snel in onze relatie over samenwonen. Ik had daar nog helemaal niet over nagedacht, dus stelde mijn reactie daarop uit tot ik bedacht had wat ik wilde. Na verloop van tijd, en het vele praten over leuke huisjes, capituleerde ik en begon ik het idee echt heel aantrekkelijk te vinden. Ik begon er zelf over te fantaseren en huisjes op internet te kijken. Toen ik hem daarbij betrok, en dus net zo enthousiast was als hij, trok hij zich opeens terug. Hij wilde wel samenwonen, maar nu nog niet hoor. Hij had het niet zo bedoeld. Hij had het gehad over óoit, niet nu. Dat heeft me diep gekwetst. Zeker omdat ik me er inmiddels zo op had verheugd en het nu op de lange baan is geschoven. We zijn nu weer een paar maanden verder, maar ik kan me er niet overheen zetten, mede omdat ik gewoon heel graag wil verhuizen en een volgende stap wil zetten in de relatie. Ik weet hoeveel hij van mij houdt, maar dit blijft me erg dwarszitten.

GESPONSORDE LINKS