Onmogelijke liefdes

Onmogelijke liefdes kunnen je je hele leven blijven achtervolgen. Ze zijn als een blok aan je been. Ze blijven in je hoofd rondspoken en duiken in je dromen op. In elke man op straat zie je hem. Onmogelijke liefdes beperken je in je keuzes (ook al hebben de mensen om je heen daar geen weet van). Het is als leven met een geest aan je zij.

Onbereikbaar is 'ie. Misschien waren jullie er in dat verre verleden nog niet klaar voor om samen een relatie te beginnen - te jong, te groen - en is hij (in tegenstelling tot jou) met zijn leven doorgegaan (hij is met een ander getrouwd). Misschien hebben jullie elkaar pas op latere leeftijd ontmoet. Jullie hebben allebei een relatie maar op het moment dat jullie elkaar zagen, wisten jullie het: jullie zijn voor elkaar gemaakt. Misschien heeft het leven met zijn soms grillige gebeurtenissen jullie wegen gescheiden. Wegen die niet meer naar elkaar toe te buigen zijn. Of misschien gaat het om een onbeantwoorde liefde. Hij is de liefde van jouw leven, maar jij niet van het zijne.

Onmogelijke, onbereikbare liefdes doen pijn. Het is een bitterzoete pijn. Een pijn die je verscheurt maar die je toch koestert. Je leeft zonder hem, maar hij leeft in jou. Bij alles wat je doet, vraag je je af wat hij ervan zou vinden. Je bekijkt jezelf voortdurend door zijn ogen.

Onmogelijke liefdes wil je eigenlijk niet kwijt. Je geniet van de schaarse herinneringen die je misschien samen hebt. Je geniet van elk 'gestolen' moment. Een onverwachte ontmoeting met hem waarin jullie (jouw) gevoelens onuitgesproken blijven. Je teert maanden, jaren, op zo'n moment.

Maar het leven gaat door. En soms moet je onmogelijke liefdes wel van je afschudden. Ze staan je verdere ontwikkeling in de weg. Ze belemmeren je in een nieuwe relatie. Ze kluisteren je vast aan plekken waar je herinneringen met hem aan hebt. Ze geven je leven een wrang smaakje.

Onmogelijke liefdes. Ermee leven of ze voorgoed wegstoppen? Wat moet je er toch mee? Wij weten het niet...

Weten jullie het? Leven jullie met een onmogelijke liefde? Wat zijn jullie ervaringen? Hoe gaan jullie ermee om? Schrijf je onmogelijke liefde van je af. Mail ons. De interessantste reacties zullen we hieronder publiceren.

Dit artikel publiceerden we eerder op Adversus en leverde een verbijsterende hoeveelheid reacties op. Zouden er echt zoveel onmogelijke liefdes in Nederland zijn?

Reacties van Trendystylers
Over onmogelijk gesproken. Ik zit al 7 jaar in een onmogelijke situatie. Toen ik hem leerde kennen 7 jaar geleden waren we allebei nog jong en leefden we in het moment. Ondanks dat ik echte gevoelens had liep het heel fout tussen ons en gingen we met enorme ruzie uit elkaar. 4 jaar later, nu 2.5 jaar geleden, kwamen we via social media weer met elkaar in contact. Hij inmiddels met kind, ik net uit een slechte relatie. Sterker dan ooit trokken we weer naar elkaar toe, en sindsdien maken we elkaar kapot. We kunnen letterlijk niet met, maar ook niet zonder elkaar. Hij ging weg bij de moeder van zijn kind, en ik heb nooit meer een andere man een eerlijke kans gegeven. Nachten lang lig ik in bed aan hem te denken, hopende dat we ooit allebei beseffen dat we moeten veranderen om samen een echte toekomst te kunnen hebben. D.
Op dit moment zit ik in een onmogelijke situatie.
Een jaar geleden vertrok mijn broer op een vrijwilligersproject midden in Kenia. In een heel klein dorpje, zo jaloers dat ik was dat hij die kans kreeg, iets waar ik al heel mijn leven over droom.
Halverwege zijn project kreeg ik de kans om voor een week in te trekken bij mijn broer en zijn gastfamilie. Een van de geweldigste ervaringen die ik ooit heb gedaan.
Mijn broer had er een heel goede vriend gevonden, 2 handen op 1 buik waren ze, en nog altijd. Spijtig genoeg werd ik hopeloos verliefd op die nieuwe vriend en gauw bleek dat dit wederzijds is. Ik was er maar voor een week maar had de mooiste tijd van mijn leven, lachen, praten, drinken en nog eens lachen.
Tijdens mijn reis besefte ik nog niet wat voor verdriet me nog te wachten stond. Het moment dat ik terug op het vliegtuig stapte schoten de tranen in mijn ogen. Ik miste hem nu al en de kans is bitterklein dat ik hem ooit zou terug zien.
Hier heb ik een vriend die al werkt, het is een heel ander type maar een schat van ne vent. Ondanks dat alles krijg ik die Keniaan maar niet uit mijn hoofd. Het is als een blok aan mijn been. vaak spreken we nog via facebook en alleen hij en ik weten hoe we voelen over elkaar. Doodgraag wil ik mijn huidige relatie stop zetten om mijn leven door te brengen met de man die mij al gelukkig maakt met een simpele glimlach.
Toekomst is niet zeker met hem. Hij woont begod in Afrika.
Toch koester ik de bitterzoete gevoelens voor hem.

Het voelt als verlichtend aan om mijn verhaal eens uit te spreken.
Hi everyone. Ik ben momenteel 16 jaar. Ik zit in een erg moeilijke positie omdat mijn partner waarmee ik al een aantal maanden super gelukkig ben 65+ is. Het klinkt absurd en dat zou ik als buitenstaander ook vinden. Maar wij horen gewoon bij elkaar. En ik zou voor geen goud bij hem weg gaan. Tja, hoe los je dan zoiets op? De enige optie die wij zien is vluchten.. Mijn moeder zou het accepteren, verder niemand (denk ik..). Hij wilt graag emigreren naar Ibiza en is daar ook druk mee bezig. Hij weet ook dat als ik 18 ben, en ik klaar ben met studeren, ik sowieso die kant op kom. Gelukkig word ik altijd ouder geschat ( rond de 24 ) en hij altijd jonger (rond de 50 ). Ook krijgen wij vaak super leuke en spontane reacties van onbekende mensen die onze leeftijd niet weten. Maar zodra er sprake is van getallen wordt het een ander verhaal. Wij zijn in ieder geval super happy samen. Ondanks het grote leeftijdsverschil zien wij een mooie toekomst voor ons en willen hier ook zeker voor gaan. The things you say about others, say a lot about you!
Hij mijn baas, 17 jaar ouder, 't was fijn... Heel fijn! We voelden ons goed, vertrouwd, praatten veel, fijn en gezellig, totaal onszelf. We voelden dat 't groeide, tot dat sommigen mensen op kantoor er na 4 maanden een stokje voor staken. Ze vonden 't niet kunnen en hebben ons verboden een relatie te hebben en gedreigd met ontslag. Aangezien we nog aan 't ontdekken waren, vonden we dit beiden een te groot risico. Na 't stiekem geprobeerd te hebben, weer een waarschuwing van hogerhand, uit elkaar te gaan en elkaar te vergeten (wat keer op keer niet lukte) nu volledig 't contact verbroken. We zien elkaar op 't werk, dan is de sfeer raar. Ik weet niet hoe 't met hem gaat, of hij me mist.. Ik denk 't te zien en voelen in zn ogen, als ie me toch even stiekem met zijn hand over mn rug gaat. Ik hem wel, mis hem gigantisch. Was hij de man van mijn dromen? Weet ik niet, maar ik had het willen uitzoeken en ondervinden. Het had zo fijn kunnen zijn, 't was zo fijn..
Een blik in zijn ogen.. weg zelfvertrouwen en hoe normaal te handelen. Ik single mama, hij huisarts van mijn leeftijd. Met ring. Dus helaas. Maar krijg hem al maanden niet uit mijn hoofd. Ben wel heel realistisch en geniet gewoon van de heerlijke fantasie :)
Ik ben getrouwd sinds 7 jaar. we hebben een zoon. En nu ben ik verliefd geworden op mijn beste vriend. Als ik hem zie, voel ik me een ander mens. We praten en lachen veel samen. Iets wat ik met mijn man al tijden niet meer doe. Ik verlang erg naar hem. Maar behalve zoenen hebben we nog niet veel gedaan. natuurlijk wil ik graag vechten voor mijn huwelijk, voor mijn zoon. Maar deze man die al zoveel jaren mijn maatje is, blijkt nu ineens meer dan het beste in me naar boven te halen en ik mag er niet op in gaan..
Ik ben op stage geweest in Engeland, een half jaar. Ik had een relatie van 4 jaar in nederland. Nooit gedacht dat deze stage mij zo zou veranderen. Ik was tegen vreemdgaan, nooit en tenimmer zou ik dat doen. Maar hij de engelsman verandere de vrouw in een klein verliefd meisje in me. Hij maakte me blij gaf me een speciaal gevoel. De momenten met hem waren zo fijn, een glas bier een fles wijn alles was goed. Mijn vriend daarintegen vind het niks, wil op tijd naar bed en vind het zonde veel geld uit te geven. Toen was het 22 oktober, einde stage terug naar nederland. Het normale leven begint weer, maar hoe moet ik verder!? Ik ben nu al 2 maanden thuis en ik mis mijn Engelsman. Ik heb een hekel aan dit gevoel.
1 jaar geleden was er dé klik tussen ons, een collega en mij. We flirten, smsten, mailen,... tot 1 maand geleden we elkaar onze liefde voor elkaar hebben toegegeven en getoond. Het was super! Maar hij is getrouwd met 2 kids, ik getrouwd met 2 kids! We willen onze kinderen geen scheiding aandoen. We zijn elkaars soulmate en toch kunnen we geen weg vinden die ons samen laat komen. Telkens willen we onze huwelijken een kans geven, maar we denken constant aan elkaar. Ik mis hem... Mijn hart is gebroken en kan niet gelijmd worden. Zal dit zo de rest van mijn leven zijn?
4 juni 1987 liet ik mij eindelijk na een jaar trekken en duwen kussen door hem,wetende dat het heel gevaarlijk voor mij zou zijn. Ik ben heel resoluut geweest en het bij één avond gehouden. Het was een uiterst bijzondere avond. Hij toonde zich heel anders dan ik had gedacht. Liefdevol en extreem gevoelig. Hij begreep niets van mijn eerdere vrij harde acties. Ik zei dat ik bang was voor mijn eigen gevoelens en voor zijn reputatie. Het eerste vond hij lastig te begrijpen, het tweede begreep hij. Zijn image was niet goed, hij hoopte mij te kunnen gaan overtuigen dat het een rol was. Ik heb hem die kans niet gegeven.
Vervolgens hebben we nog een jaar om elkaar heen gedanst, trekken en duwen van beide kanten.


Na 11 jr kwam ik hem weer tegen met mijn toenmalige vriend (20jr samen mee geweest). We waren net twee magneten. Mijn vriend, totaal niet jaloers anders, deed bijzonder onfatsoenlijk tegen hem en spuugde mij later bijna toe:'Valt mij tegen! Niet gedacht dat je voor zo'n Don Juan zou vallen!'.
Later vertelde hij dat hij was geschrokken van de enorme golf aan hartstocht tussen ons. tja...

12 jr lang heb ik hem bewust gemeden. Vorig jaar hem weer gezien op het eiland waar hij woont. Ik wilde weten of mijn dromen klopte. Mijn gevoel was hetzelfde. We zaten allebei in een relatie, dus gelaten.
Dit jaar hem weer gezien. Allebei geen relatie. Hij flirtte. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en gesmst. Reactie was meer dan teleurstellend, hij gedraagt zich extreem afstandelijk. Ik heb verdriet en tegelijkertijd is het goed om het te weten. Nu kan ik de droom de droom laten.

Dag C!

J.
Lieve lezers,
Ik zit met een probleem. Ik weet niet goed of het een onmogelijke liefde is of niet maar ik ben smoorverliefd op een jongen uit mijn dorp. Vroeger zat hij bij me in de klas en toen hadden we een kinderliefde. Ik heb nooit verwacht dat ik op latere leeftijd in een kroeg met hem een praatje zou maken en dat dan weer de vonken oversloegen. Ik heb erg met hem geflirt en hij ook met mij. Hij vroeg of ik hem een kus op zijn wang wou geven en ik deed dat, hij draaide zijn gezicht en ik raakte zijn mond. Op dat moment werk ik alleen maar meer verliefd en ik kan aan niets anders meer denken dan aan die lieve Lucas. Ik zie hem alleen in de discotheek en over 2 maanden kan ik pas weer, ik hoop erg dat ik hem zie maar ik weet niet wat ik dan moet doen. Ik ben erg verlegen en ik vind het raar om hem weer te zien na die flirtavond. Hebben jullie tips wat ik kan doen, en als jullie vinden dat dit een onmogelijke liefde is, kunnen jullie mij dan helpen met van hem af te komen. Gevoelens wegstoppen is het moeilijkste om te doen en ik ben echt verliefd. Mijn beste vriendinnen vinden ons goed samenpassen maar ik weet niet wat ik eraan kan doen om ook de vonk bij hem over te laten slaan, daarvoor ken ik het net niet goed genoeg. Ik hoop erg dat jullie me kunnen helpen want ik kijk elke dag naar zijn foto en fantaseer over hoe het zou zijn als we een relatie hadden. Het gevoel dat we samen moeten zijn is nog nooit zo sterk geweest bij mijn vorige geliefdes.

Groetjes een wanhoopige vrouw van 22.
Mijn ondraaglijke liefde. Ik vrijgezel jaren depressief geweest, nu eindelijk gaat het de goede kant op. Die nieuwe baan en bij de eerste kennismaking daar stond hij mijn toekomstige en tevens nu leidinggevende, net getrouwd en net vader. Er hangt zoveel spanning tussen ons, af en toe aanraken, bij elke opmerking elkaar aankijken, bij overleg raken zowat onze hoofden elkaar aan. Vreselijk ik haat dit, waarom wordt ik uitgerekend verliefd op hem. Dit mag niet en kan niet. Nooit. En zal er nooit iets mee doen of zeggen. Ook dit verdriet móet ik alleen dragen. Huilend van wanhoop. Waarom?
Hey,
Mijn liefde is ook vreselijk onmogelijk, en gezien ik het aan niemand kan vertellen, doe ik het maar hier.
Ik ben onwaarschijnlijk verliefd op een jongen/man!
Jammer genoeg ben ik een middelbare scholier en is hijeen leraar(dan wel niet op mijn school) maar hij is ook mijn huiswerkbegeleider!
Ik weet dat het nooit iets word, maar ik blijf verliefd op hem... Zooo irritant!
Xx
Vertwist meisje
Ik beleef nu een onmogelijke liefde. Het wrange is dat ik die helemaal niet zag aankomen... Allebei vrijgezelle collega's, alleen ben ik veel ouder dan haar. Ruim 20 jaar. We werken niet samen, maar beide rokers en dan kom je elkaar tegen. Ze is zo zichzelf op een ontwapende wijze dat het me niet veel moeite kostte om haar leuk en aardig te vinden. En meer wilde ik ook niet, want leeftijdsverschil is veels te groot. Totdat ik van haar hoorde dat haar contract niet verlengd wordt... Nu zit ik op de bank, volledig verslagen en verdrietig... Om een liefde die er toch niet was? Heb wel haar nummer en we sms-te wel eens. Weet niet wat ik ermee aan moet. Ik mis haar, maar blijf stukken ouder... Onverwachts maar toch: een onmogelijke liefde...
Vorig jaar de ware ontmoet. ik lag in scheiding en ik werd al snel super gek op hem en hij op mij. het zat goed. Geen geen gebrek aan passionele nachten en veel romantiek. alles wat ik miste bij mijn ex. Vond ik in hem en ik was dolverliefd. Alleen vond ik niet dat ik hem vwrantwoording achuldig was over bijv. Aankopen en hij vond van wel. Onze meningen kwamen niet overheen en er onstobde scheurtjes. Wat zich bij hem uitmonde in aggressiviteit en vreselijke achterdocht waar ik niet mee kan leven. maar we zijn zo gek op elkaar maar hwt bleef botsen. Ik beging een fout en in het heetst van de strijd trok ik hwt niet meer en onmoete ik een andere man. waar ik ook het bed meegedeeld heb. Al snel kwam ik er achter nog steeds gevoelens te hebben voor mijn ware en ging ik weer naar hem toe. Hij nu nog veel agressiever en achterdochtiger dan ooit maar ik besloot hier mee om te proberen gaan. to3n werd het nog erger en toen hij zich ook niet in kon houden bij mij kids heb ik de stekker er uit moeten trekken. Dit kan ik mijn kids niet aan doen. Ik hou van deze man en ondanks zijn grillen ken ik hem en is het een zeer lieve man. Het doet me erg pijn maar het kan niet zo zijn
Mijn liefde is het meest onmogelijke
HIj was mn soulmate
Mijn beste vriend we voelde ons vrij
Tot we erachter kwamen dat we fam ware
4e graads half neef
Ik bn kapot we zijn uitelkaar

Ik hoef nooit meer een relatie
Van mij hoeft het niet meer
Zij is de liefste, de leukste, de mooiste... Wat ik bij haar voel is onbeschrijfelijk! De momenten met haar koester ik. Al vanaf de eerste ontmoeting was het raak, de vonken spatten er vanaf! Het voelde compleet, had geen woorden nodig! De timing was zo slecht...Ik probeer nu verder te gaan, haar te vergeten, maar dat zal zo moeilijk zijn! Ik probeer niet te hopen, niet meer te dromen. Ik moet mijn eigen leven oppakken, maar functioneer maar half. We hebben elkaar niet vaak ontmoet, maar die momenten waren zo mooi... Ik mis haar ontzettend...
Mijn onmogelijke liefde zit wel in mijn dichtstbijzijnde kringen. We zijn elkaars vertrouwenspersoon nummer 1. We hebben allebei een relatie en weten ook van elkaar dat we elkaars liefde zijn. In gelukkige en ongelukkige momenten zijn we er voor elkaar en we hebben een hele speciale band. En dat vinden we prima zo!
Maar toch vind ik het stiekem heerlijk als ik van hem droom. Misschien is het onbeschoft maar helaas het is wel zo.

Alleen weet ik ook dat ik een onmogelijke liefde ben voor een ander, in de directe familie van mijn partner. Wat moet ik doen?
Ook ik heb een onmogelijke liefde..
We hebben elkaar 2 jaar geleden ontmoet via een datingsite. Enkele keren afgesproken, maar meteen die enorme aantrekkingskracht. Maar hij is wat ouder en werkt. En ik ben nog een studente.
We kwamen prima vriendschappelijk overeen..Eerst enkele maanden zo afgesproken maar dan in de herfst uiteindelijk toch ons overgegeven aan de liefde. En wat voor één... Een liefde dat je van je adem beneemt. Alles was perfect. Leuke uitstapjes, gezellige avondjes, heerlijk in bed.
Probleem: hij stelt me niet voor aan zijn vrienden. Na enkele maanden begin ik achterdochtig te worden. Ik maak er een einde aan. ik kon niet langer met die onzekerheid leven, ik wilde het van de daken schreeuwen!
Dan zijn we een tiental maanden uiteen geweest zonder al te veel contact. Dan in het najaar terug een poging, weer niets geworden.. Nu recent de derde poging.. Ook niets geworden.
Het is altijd aantrekken en afstoten tussen ons. Ik zie hem zo graag, maar ik kan me niet telkens weer laten kwetsen.. Ik ben erna er kapot van om te weten wat ik heb laten schieten. Ik denk echt dat hij de ware is...
Maar spijtig genoeg dan toch niet in dit leven/deze wereld?
Hallo

Ik ben zelf 15 en heb een superleuke jongen ontmoet maar hij is 18... en moet nog 19 worden. we hadden direct een klik en zaten de hele avond bij elkaar. de week daarna hadden we de 1e date die heel leuk was. maar mijn ouders wisten er niks van. dat zorgde wel voor een rotgevoel maar toen kwam vlak daarna de 2e date ik had mn moeder er over verteld dat ik een hele leuke jongen had ontmoet. mn ouders vonden het heel spannend dat ik met hem zou daten... vooral omdat hij ook een auto heeft. de volgende dag na die date. moesten mijn ouders met mij praten. ze wouden het hebben over hem. dat hij tog echt te oud was. ik barste in tranen uit en ben toen maar naar een vriendin gegaan die me ontzettend goed hielp... had hem gesmst dat ik ruzie had met mn ouders over hem en dat ik hem dus nooit meer mocht zien. hij was er kapot van en ik ook... ik wil hem niet kwijt en ik probeer zo goed mogelijk mn ouders te overtuigen..(het is namelijk gisteren gebeurd)en hij zegt dat ie voor mij wil!
vechten... want wat ik nu al weet dat dit een hele serieuze relatie kan worden... alleen mijn ouders willen hem niet.
en ik ben nu zo verdrietig en helemaal kapot van binnen
Hallo

Ik heb ook een onmogelijke liefde gehad!We zaten allebei samen in het zelfde klas maar hij had een liefje maar ik wist dat hij van mij hield bij elke werk dat we deden wouden we allebei samen zitten maar we lieten het niet merken als de jufrouw zei ik geef aan iedereen en nummer dan hoopten we dat we samen zaten hij keek naar mij en ik naar hem ik glimlachte vaak en hij glimlachte terug!Ik was zeer blij dat hij ook van mij hield maar dan was er ook noch zijn liefje ik vroeg me dag en nacht af waarom hij het niet uitmaakte als hij van mij hield!Maar daarna dacht ik weer na mischien houd hij helemaal niet van mij maar is dat gewoon normaal wat hij doet zoals een andere jongen ik wist echt hellemaal niet maar wat doen!!ik dacht altijd naar hem als we niet samen zaten was hij heeeel stil en ik ook de juf vroeg dan altijd wat is er aan ons twee ik zei nee ik voel me niet zo goed en hij zei ik ben moe!maar je het leven ging altijd door het was tijd dat we naar de secundaire school moesten gaan!Het was zeer moeilijk om afscheid te nemen want we kenden elkaar van de 1ste kleuterklas en we waren nog altijd verliefd op elkaar!Niemand wist dat ik zo verdrietig was mijn hart klopte in mijn keel!!Na de grote vakantie moest ik naar de middelbare school en we zate samen in het zelfde klas!!ja het was waar het eek wel dromen!en de juf kwam bij mij en vroeg dat ik blij was om met hem in het zelfde klas te zitten ik zei ja natuurlijk wrm niet en de juf zei me dat hij het vroeg!Voor mij was dat natuurlijk gewoon super ik had niks te zeggen was heeeel blij en de middelbare school eindigde er ws nog altijd niks tussen ons ik was zeeeer triestig we moesten over naarde universiteit en ja onze leven was daar op dat moment gedaan ik was zo triestig dat ik in de wc ging en begon te wenen zonder het aan niemand te laten merken! Hij was ook triestig ik zag het van zijn oog het was vol hij ging bijna wenen!En jea we gave elkaar een stevige knuffel en gingen weg!!Naar helemaal andere levens maar niet meer met elkaar ik had zelfs niet zijn telefoon nummer. nu pas ben ik al klaar met het universiteit maar denk nog altijd aan hem en ik vind dat dit echt een onmogelijke liefde is!!!We weten iks van elkaar maar ja het leven gaat verder maar natuurlijk zit hij nog altijd in mijn hart ik ge hem nooit vergeten!!!
Ik had nooit gedacht dat mij zoiets zou overkomen. Ik verover de meeste mannen altijd met me lach maar hij hoe me erna aan keek het was alsof alles plots op zijn plekje viel. Ik wou dat er nooit een einde aan die nacht zou komen. Het was super gezellig naar nummers uitgewisseld te hebben namen we afscheid zonder kus of knuffel ik wou het dit keer goed doen dacht ik. Die ochtend hebben gebeld en gesmst ik voelde me gelukkig. en zo ging het 2 weken door hij kon niet wachten om te daten maar ik wou het rustig aan doen ik vroeg me af waarom het altijd mis ging met andere mannen en probeerde dan nu wel alles goed te doen. na 3 weken spraken we eindelijk af het was alsof we voor elkaar gemaakt ware we maakte elkaar zinnen af wisten gelijk waar ieder aan dacht het was gewoon te perfect. het was hemels. ik wil niets of niemand meer maar helaas is het bij de 4de date gestrand toen hij me meebracht naar zijn ouders. die wouden het totaal niet hebben ik wist dat hij van zijn ouders hield maar niet zoveel om het met mij af te kappen. steeds als ik hem nu zie met zijn nieuwe vriendin wat wel geaccepteerd wordt. is het alsof hij me aankijkt met een blik het is nog niet voorbij. en ik hoop het ook niet! maar onmogelijke liefde bestaat echt!
Hallo allemaal...

Ik en me vriend zijn ook uit elkaar door de commandoo, tis nu al een paar maanden uit. En we hebben bijna 9 maanden met elkaar gelopen. Maar ik heb me er bij neer gelegt. Tis heel erg moeilijk en ik zal hem nooit vergeten. Maar ik ga door met me leven!!!

Kus
Ik had nooit gedacht ooit een onmogelijke liefde tegen te komen. Ik ben gelukkig getrouwd (ik hou zielsveel van mijn vrouw) en ben vader van geweldige kinderen. Tijd voor een andere relatie is er niet eens. Toch werd ik verliefd op een andere, veel jongere vrouw en zij werd verliefd op mij. Toen we elkaar voor het eerst zagen klikte het meteen. We wisten van elkaar dat wij vrienden voor het leven konden worden. Zo ontzettend naïef. De samenwerking was ... zo vanzelfsprekend en we waren meteen op elkaar ingespeeld. We hoefden niets te zeggen om elkaar te begrijpen. Tot op dat moment had ik dat alleen met mijn vrouw. In zeer korte tijd groeien we naar elkaar toe. De gesprekken waren alsof we elkaar al jaren kenden. We voerden een dans uit. Kleine aanrakingen, steelse blikken wat algauw gevolgd werd door elkaar lang aankijken. We wisten het van elkaar, maar durfden niets te zeggen.
En onverwachts kwam het beslissende moment. Een moment die ik (achteraf gezien we zag aangekomen) wilde vermijden.
We zoenden elkaar. Het bleef gelukkig maar bij 1 zoen, want ik was niet van plan om vreemd te gaan. Hoe onzettend leuk, lief en schitterend die andere vrouw ook was. Sindsdien heb ik haar niet meer gezien. Daar ben ik blij om, want mijn gezin betekent alles voor me. Ik heb diep respect voor mijn vrouw en ik schaam me diep dat ik blijkbaar in staat was een andere vrouw te zoenen. Dit vertelde ik overigens meteen aan mijn vrouw.
Maar er gaat geen dag voorbij dat ik aan "haar" denk. Het is inmiddels stukken minder, mede doordat we op geen contact meer hebben. De verliefdheid is weg, maar toch. Al heb ik haar maar zo kort gekend, de klik die we hadden was overweldigend. Geen idee overigens wat zij doet wanneer ze terug is van Australië. (We werden verliefd vlak voordat ze weg moest). Maar ik ben heel duidelijk geweest in mijn keuze. Een vriendschap zit er niet in. Dat is simpelweg niet eerlijk tegenover mijn vrouw.
Zo'n gebeurtenis zet je wereld op je kop want je denkt al jaren geleden de ware gevonden te hebben. Is het mogelijk dat er een tweede is? Misschien is een relatie voor ons mogelijk in een volgend leven. Ik hoop alleen dat zij mij vergeet, een ander vind, moeder wordt en gelukkig wordt.
Alles was ik hier lees maak mij somber.
Hoe heerlijk dat gevoel ook was toen ik haar ontmoette, zoals ik mu nu voel had ik liever gehad haar nooit ontmoet te hebben. Onwetendheid kan een zegen zijn.
Hoi,

ik en me vriend zijn uit elkaar gegaan omdat hij in de commando wil. Alleen we spreken elkaar nog elke dag. En we houden nog van elkaar wat moet ik doen?? Ik kan niet zonder hem...

Liefs hulpeloos meisje
goede dag,

ik heb ook met zon onmogelijke liefde te maken gehad. we zaten allebij op dezelfde middelbare school.
En vanaf dag 1 zagen we elkaar als staan.
Na een tijdje kregen we dan ook een relatie.
Hij was wel ouder dan ik dus was het voor mijn ouders niet te accepteren.
Ze deden er alles aan om ons te dwarsbomen.
Ze waren op schoolfeesten binnen gekomen,leraren ingelicht en diverze malen werden we bedrijgd.
Na 3 jaar voor elkaar gevochten te hebben, en de korte momenten te koesteren moesten we onze eigen weg gaan.
We wisten dat we elkaar niet los konden laten, en hebben allebij zelfmoord willen plegen.
Daarna moesten we toch door, maar beleven aan elkaar denken, en voor elkaars bestwil elkaar te kwetsen omdat het dan makkelijker zou worden.
Toen ik na een tijdje weer opzoek was naar een relatie zocht ik een duplikaat van hem.
Maar in elke relatie waar ik me storte was ik niet bij diegene maar op zoek naar mijn mooie lieve school liefde.
Na getrouwd te zijn geweest, en een kind te hebben gehad, wat overleed kwam ik op een punt dat ik voor mijn eigen leven moest kiezen.
ben dan ook weer opzoek gegaan en sinds dien zijn we weer samen.
nu gaan we trouwen en zijn met kinderen bezig.
en ouders hebben ons geaccepteerd
Ik trouw vandaag! Maar niet met mijn grote liefde... We weten beide al meer dan 30 jaar dat we voor elkaar geschapen zijn maar onze familieband belet een relatie. Onze moeders hebben vroeger al eens met een gekke bek gezegd dat wij een perfect stel zouden zijn. Beide hebben we pijn, slapeloze nachten en functioneren we niet meer voor 100% in de maatschappij. Het is verschrikkelijk! Hierdoor proberen we elkaar zoveel mogelijk te mijden. We hebben nauwelijks contact om zo te proberen elkaar te vergeten, Het ergste is nu dat we elkaar dus helemaal niet meer zien. Ik weet nu al wat er gebeurt als dat wel een keer zo zal zijn....
Nu bijna twee jaar geleden heb ik mijn onmogelijke liefde ontmoet. Ik wist dat hij getrouwd was en niet uit eigen beweging zou gaan scheiden (ouderwets turks), dat had hij bij de eerste ontmoeting al gezegd. Dus eigenlijk wist ik precies waar ik aan toe was. Maar we konden het zo goed vinden en de aantrekkingskracht was zo sterk, dat we toch een 'relatie' aan waren gegaan. Veel bellen en stiekeme ontmoetingen. Dat heeft ongeveer drie maanden geduurd. Hij heeft zelfs kennis gemaakt mijn mijn naasten, heeft zich welliswaar als 'vrienden' voorgesteld, maar toch. Op het moment dat ik diepe gevoelens voor hem kreeg, en ik ging hopen dat hij voor altijd voor mij zou gaan kiezen, heeft hij afstand genomen en ik zelf daarna ook. Ik heb toen kort een relatie gehad met een ander, maar ben hem daardoor niet vergeten. Nu meer dan twee jaar later, en zo min mogelijk contact (met alcohol achter de kiezen bellen we elkaar nog), ben ik nog steeds niet over hem een. Ik heb eerder e!
en relatie gehad met een 'foute' kerel en aan hem denk ik bijna nooit meer, maar met deze jongen is het anders. Ik weet dat het nooit wat zal worden, maar ik denk elke dag weer bij opstaan en slapen aan hem. Niet dat ik hoop dat we ooit samen komen, maar elke dag hoop ik dat het goed met hem gaat en gelukkig is...
ik word altijd verliefd op sterren. eerst michael jackson, en nu paul turner. wrm toch? en de liefe is dan ook echt. ik kan nergens anders meer aan denken. ik ben echt verliefd op het onmogelijke
Ja zeker die zijn er. Zo ikzelf ook. Hij was mijn baas destijds en gelukkig getrouwd.Vanaf de eerste dag dat we elkaar zag,het was mijn eerste werkdag, was er een klik. Een band die alleen maar sterker kon worden.We zaten beide in een "gelukkige" relatie maar onze gevoelens voor elkaar konden we niet langer onderdrukken.Zijn huwelijk strandde, mijn relatie niet. Toch hebben we elkaar ettelijke malen ontmoet en de liefde met elkaar gedeeld. Pure passie,romantiek en alles waarmee je elkaar aan kan vullen. Dit was echt, dit was voor altijd. Ik zit nog steeds in mijn relatie en kom nietlos. hij is nog steeds alleen. Af en toe zien we elkaar nog eens en daar teren we dan weer maanden op. Een onmogelijke liefde is voor altijd en eeuwig. Wij zijn elkaar's ideale partners maar passen niet in elkaar's leven..

Het is nu anderhalf jaar geleden dat ik hem ontmoette, ik was verliefd en ging verschrikkelijk veel van hem houden. Ik zou alles voor hem opgeven en alles voor hem doen, zonder twijfel. Onvoorwaardelijke liefde. Mijn wereld bestond alleen maar uit hem. Maar onze families hebben grote ruzie met elkaar, een soort romeo en julia verhaal. Het was gewoonweg onmogelijk om een toekomst met elkaar te hebben, tenzij we zouden weglopen of iets dergelijks. Maarja, doet dat maar eens je ouders aan?
Hij was mijn dag en nacht, liefde en leven. Hoe erg hij mij soms ook verwaarloosde, hoe veel pijn hij mij ook heeft gedaan, hoeveel hij heeft gelogen, ik was zo afhankelijk van hem en kon hem niet loslaten. Ik was zo afhankelijk van de tijden dat we toch even bij elkaar konden zijn, ookal wist ik dat het geen toekomst zou hebben. Ik dacht alleen maar aan het 'nu'. Het zou een kwestie van tijd zijn voordat we betrapt zouden worden. En dus, na een jaar liefde en leed kwamen onze families erachter. Het werd een groot drama en alles ging kapot. Vervolgens heb ik er een punt achtergezet. Ja, niet hij, maar ikzelf heb er een punt achtergezet. Waarom ? Aan de ene kant voor mijn familie, ik wilde mijn familie geen pijn meer doen, ik wilde mijn vaders eer niet kapotmaken. En aan de andere kant uit zelfbescherming, omdat ik wist dat als ik ermee door zou gaan, ik mezelf kapot zou maken voor ons. Ik ging er zelf aan onderdoor. Nu, een halfjaar later, denk ik natuurlijk nog steeds aan h!
em. In de tussentijd heeft hij nog een paar keer telefonisch contact met me gezocht, maar toen heb ik elke keer opnieuw geweigerd weer met hem contact te hebben terwijl de tranen over mijn wangen stroomden. Ik hoop nog steeds stiekem altijd om hem tegenkomen, niet dat we kunnen praten, maar alleen maar om hem zien, ik vraag me af hoe het met hem gaat, of hij ook op dezelfde manier nog zo aan mij denkt..
Toch besef ik dat ik hem idealiseer in mijn gedachtes, en iets wat onbereikbaar is daar verlang je altijd meer naar. Ik probeer niet alleen te denken aan de keren dat ik me compleet voelde toen we in elkaars armen lagen, of dat we konden bellen totdat de zon opging, of hoe hij mij aan het lachen kon maken. Ik probeer ook te denken aan de keren dat hij na twintig keer bellen nog steeds zijn telefoon niet opnam, dat hij verschrikkelijk jaloers was en dat ik bijna nergens heenmocht van hem, aan de tijden dat ik mezelf in slaap huilde omdat hij mij zoveel pijn deed..
Het is altijd moeilijk en niet fijn om aan de slechte dingen terug te denken, maar het doet je wel beseffen dat het niet voor niets is dat jullie nu niet meer samen zijn. Gebeurd is gebeurd, accepteer de situatie zoals die nu is, probeer er mee te leven en blijf vooruit kijken!

Ik ben mijn zielemaatje tegengekomen en ik weet zijn naam niet eens maar hij trok me gewoon zo aan, een ontzettend aantrekkingskracht, opeens keek hij mij heel lang en strak aan en ik keek terug maar durfde niet langer te kijken dus ik keek automatisch weg wat ik niet had moeten doen.
Ik zag hem een aantal keren verder op school maar uiteindelijk had hij zijn examens behaald en ik had nog een jaartje te gaan dus weg was hij.

Het is nu al bijna 2 jaar maar hij zit zo in mn hoofd, ik heb zelfs een tekening van hem gemaakt en ik weet nog heel goed hoe hij er uit zag.
Ik kan er niet meer tegen het doet heel erg pijn.
Het leven gaat door en ik weet niet of ik iemand anders tegen zal komen ben ook zo onzichtbaar...

Al 30 jaar n onbereikbare/onmogelijke liefde draag ik mee en ik kom er niet vanaf.Erg!
Een onmogelijke liefde maakt het leven voor jezelf onmogelijk.Ik heb ze gekend en ze de rug toegekeerd met toen pijn in mijn hart.Ze tasten je gezondheid, zelfbeeld en levenslust aan.Toch geef ik een ander daarvan niet de schuld ik heb erdoor geleerd het in de liefde rustig aan te doen.Hardlopers zijn doodlopers heb ik ondervonden dus neem mijn tijd iemand te leren kennen.Grenzen te voelen en daarna te handelen, te vertrouwen op mijn intuitie.Loop niet te hard van stapel en vooral idialiseer je liefde niet. hou van jezelf
Ik ben iemand in suriname tegengekomen , die 20 jaar jonger is dan mij en notabene een familielid is van mijn man. Het is een onmogelijke liefde. Ik ben moeder van drie kinderen, en werd plotseling verliefd op hem. Drie jaar geleden dan. Sindsdien is hij niet uit mijn gedachten verdwenen, al zou ik het graag willen om verder te kunnen. Hij is voor mij erg byzonder, ik voel me zo gelukkig bij hem, maar doet ook zeker pijn. Ik wil hem vergeten, maar gaat zo moeilijk. Het lijkt of ik hem nooit meer kan vergeten. Hij is mijn zielemaatje. Waarom voel ik me zo gelukkig bij hem? Was ik hem maar nooit tegengekomen. Drie jaar geleden was ik ook gelukkig met mijn man. Maar dat is nu veranderd sinds ik hem hebt gezien. Meer doen we niet. Hij zegt dat ik een speciale plaats hebt in zijn leven. Maar hij moet verder met zijn leven en moet ook trouwen en kinderen krijgen anders is het niet eerlijk.
Ik dacht dat ik de enige was met zo iets. Maar er zijn dus wel een aantal mensen die het zelfde gevoel hebben als ik. Ik ben blij dat ik het op zo een manier kwijt kan. Het kwelt me gewoon. Ik wil niet aan hem denken, maar het is lijkt wel een geest die iedere keer in mij is. Zo een gevoel die ik bij hem hebt , heb ik bij niemand. Raar gewoon, ergens wilde ik dat dit nooit bestond en dat ik het niet zou mee moeten maken. Maar ja, ik heb het zelf niet in de hand, dus.
Groetjes

Ik ben mijn zielemaatje tegengekomen in de vorm van een fysieke therapeut. Er was al snel een aantrekkingskracht van beide kanten. Op een moment hield hij mijn handen vast en we keken elkaar in de ogen en de hele wereld viel stil, het voelde zo sereen en vertrouwd. Maar het naar hem toegaan voelde toch moeilijk en ben er ook weggebleven, het gevoel van gemis en verdriet (alsof ik een relatie met hem had gehad en dat het uit was) dat bleef ook al had ik hem maanden niet meer gezien, een dwangmatig gevoel en aan hem blijven denken bleef ook. Via een medium werd voor mij bevestigd dat hij werkelijk mijn zielemaatje is en we in een vorig leven een liefdesrelatie hadden. Maar hij moest voor iets op reis (iets zakelijks ofzo) maar hij is nooit meer teruggekeerd en heb nooit meer iets van hem vernomen. Ze vertelde dat er iets was gebeurd met hem, wat kon ze niet vertellen maar mijn gevoel wat ik in dit leven heb meegenomen was dat ik dacht dat hij me had verlaten voor iem!
and anders, en dat ik niet goed genoeg voor hem was geweest, dit gevoel kwam in dit leven zo sterk naar voren ipv dat ik dacht dat er iets anders gebeurd kon zijn zoals ziekte of moord of iets dergelijks waardoor hij niet meer terug kon keren. Hoe dan ook deze relatie was onafgemaakt en er werd dan ook verteld dat er toch nog een contact tussen ons zou komen, hoe en wanneer weet ik niet het voelt ook alsof het nog niet "klaar"is. Een bijkomend probleem is dat hij getrouwd is en niet met patienten om mag gaan. De tijd zal het leren of we deze onafgemaakte relatie nog af mogen maken...

Liefs Jackie

Mijn droompartner; hij is nog getrouwd zijn iets langer dan 1 jaar uitelkaar. Sinds kort is er iets of wat contact tussen hun vanwege de kinderen. Sinds een paar maanden houdt hij mij constant in de gaten is inmiddels wederzijds geworden. Ik was niet opzoek maar ik genoot van zijn aandacht. Ben mezelf een paar keer gaan afvragen; wat is dit? ben ik echt verliefd? Na vele tranen, want ik wilde hem ook de nodige kans geven om zijn huwelijk weer te herstellen. Mijn gevoels werden heviger moest veel huilen ipv dat ik geluk voelde werd ik diep ongelukkig. Na vele tranen heb ik hem gevraagd of de gevoelens wederzijds waren. Dit moet nog uitgesproken worden persoonlijk. Tja, ik wil me niet schuldig voelen, hij gaf mij de indruk dat hij ook om mij gaf. Er gaat vanalles door mij heen, gisteren weer in tranen omdat ik enerzijds ook heel bang ben voor een nieuw relatie. Ik kan mijn tranen moeilijk bedwingen maar goed laat het op zijn beloop.
mijn liefde is onmogelijk van wege mijn ouders en zijn vrienden.
Ik leef met een onmogelijke liefde.Die wel wederzijds is en het dus dragelijk maakt. Allebei een niet slechte realtie, maar samen een ijzersterke band die niet te verbreken is.Inderdaad, genieten van elk schaars moment samen, koesteren van dingen.Elkaar inmiddels door en door kennen, beter dan de eigenlijke partner. Verdriet om momenten die je niet samen kan hebben. Je weet van elkaar....dit is mijn echte grote liefde,mijn soulmate.
Pff, al ruim 2,5 jaar is het onmogelijk. alle lieve woroden, gevoelens enz enz. 1 probleem; we zijn twee jongens. Ik ben er aan gewend dat ik dit wel eens tegen kom. Alleen voor hem de eerste keer. En hij "moet" maar blijven draaien in zijn "normale" wereld. Een ongelooflijke klik en super leuk met elkaar maar helaas. En elke keer weer teleurgesteld worden omdat hij het weer niet wilt zo. Het schiet niet op en ik kan er maar niet vanaf komen in mijn hoofd.

Ik leerde hem kennen op de sportclub. Ik help elke week bij de kleintjes, hij was aangesteld om privétraining te geven aan één van onze talentjes. De eerste weken zag ik hem nauwelijks staan, totdat ik een keer wat dichter bij hem stond. Hij straalde van enthousiasme en van geluk, zijn ogen deden me smelten, .. dat ik dat niet eerder had gemerkt. Wanneer hij me aankeek, haakten onze ogen juist dat beetje te lang in elkaar om van gewoon oogcontact te spreken. we begonnen te mailen, ik zocht zelfs zijn naam en foto's van hem op internet om zoveel mogelijk van hem te weten te komen... Helaas, ik 16, hij 35, getrouwd en 2 kleine kinderen.. In mijn ogen is hij nog steeds perfect, maar het leeftijdsverschil, zijn discrete job, zijn familie,... maken een relatie onmogelijk. Als hij 15 jaar jonger was, als we elkaar wat eerder hadden ontmoet,.. Ik probeer hem te vergeten, mezelf te overtuigen dat het onmogelijk is, maar dat sprankje hoop wil niet weggaan...
Ik heb ooit iets gehad met een getrouwde man die echt een van mijn onmogelijke liefdes was. Toen ik eindelijk er een beetje over heen was. Kwam ik een ander tegen. Hij was echt alles, vanaf het moment dat ik hem zag was ik dolgelukkig. Ik weet nog hoe zenuwachtig ik was voor onze eerste date. Alleen hij hield niet van mij. Al snel zei hij dat ook. Dat hij van iemand anders hield en nooit van mij zou kunnen houden. Ik herriner me nog alles. Zijn geur, zijn kleding, zijn ogen. Hij heeft me zo verschrikkelijk pijn gedaan echt gebruikt. Maar nog steeds hou ik zoveel van hem. Ik droom nog s'nachts over hem en ik check zijn hyves. Dat hij niet van mij houdt heeft die goed duidelijk gemaakt. Alleen heb ik mijn hart echt geblokkeert voor iedereen na hem. Ik denk niet dat ik ooit nog gelukkig en verliefd zal worden. Dat is gewoon niet meer mogelijk.
ik heb een onmogelijke liefde. Ik ben zelf getrouwd en heb twee stiefkinderen. En toch gaat mijn gedachte naar die andere jongen. Elke dag weer. We zijn al drie jaar bezig en elke keer geeft hij toe dat ik niet toe geef en dan is het weer anderssom. We komen niet verder,
Hij heeft een vriendin en tja ik ben getrouwd. Nu hebben we sms kontkakt en we zien elkaar bijna elke zaterdag met uit gaan. Nu zijn we ongeveer twee maanden geleden met elkaar naar bed geweest. Eingenlijk hoopte ik dat de spanning weg zou zijn maar helaas,
Er is niets veranderd ik denk nog steeds aan hem en fantaseer van een tweede keer met hem. Ik heb inmiddels het kontakt verbroken omdat ik mijn man ook geen pijn wil doen en ik verder wil, maar ik krijg hem niet uit me gedachten. Ik zoek hem op straat in elke man. Nu woont hij ook nog in de buurt en kom hem regelmatig tegen,
Ik wordt er knettergek van.
Eigenlijk heb ik 2 onmogelijke liefdes!!!Ik ben nu 40 jaar. De een woont in Australie waar ik vaak aan denk(en ik hoop daar ooit nog eens naar terug te gaan en hem weer te ontmoeten)..en de ander woont bij mij in het dorp..we zijn beiden getrouwd en onze kinderen zijn vriendinnetjes!!! Maar moeilijk hoor,der zijn van die momenten dat je het niet voor je kunt houden. Speciale aantrekkingskracht,recht in de ogen kijken...en als er een borreltje geschonken wordt,dan is het nog moeilijker,want je wordt naar elkaar toe getrokken!! Zeer nerveus ben ik in zijn omgeving en als ik weet dat hij ergens kan zijn waar ik ook heen moet...nou doe ik extra veel moeite om er goed uit te zien! We hebben contact hoe dan ook,heel apart! Dat oogcontact is er direct en voelen ons er beiden ongemakkelijk over,niet dat we er ooit een woord over hebben gesproken maar dat voel je haarfijn aan. We hebben in onze jeugdjaren met elkaar gehad en dat was goed. Toen kreeg hij een vaste relatie en! Heb ik geregeld met hem gezoend,ik had geen relatie!! Totdat ik mijn huidige man tegen kwam, heb ik niet meer met hem gezoend..maaar heb de wens er wel naar,soms bij het erge af..
Ik ben 21 jaar en heb via vrienden een hele leuke jongen leren kennen tijdens het uitgaan. Er was meteen een klik tussen ons en we hadden die avond gezoend. We gaan met dezelfde mensen om dus zien we elkaar ook regelmatig. Ik ben helemaal gek op hem, alles aan hem is in mijn ogen perfect. Helaas weet ik niet wat zijn gevoelens zijn voor mij. Zou het van zijn kant alleen maar om sex gaan, na die ene avond zoenen, of heeft hij ook gevoelens voor mij. Qua uiterlijk ben ik totaal niet het type waar hij op valt dus daarom ben ik ook onzeker over mezelf. Ik durf hem niets te zeggen omdat we dezelfde vrienden hebben en als hij niets voor me voelt het heel raar zou zijn na mijn bekentenis. Ik heb mijn leven in mijn onzekerheid zo druk met gemaakt met vanalles en nog wat om maar niet met die vrienden om te gaan en zo hem ook te mijden. Ik weet niet wat ik moet doen en dat vreet me van binnen op. Ik kan niet naar hem kijken zonder dat al die gevoelens naar boven komen. Kan iemand mij advies geven?
hallo,
Ik ben 19 jaar en sinds bijna een jaar verliefd op een oudere (38 jr) en getrouwde collega van mij. Het overkwam me wel vaker bij andere werkgevers, maar meestal was dat na een week of 4,5 wel over, dit duurt nu al bijna een jaar! De eerste dag dat ik bij mn huidige werkgever begon heeft hij mij rondgeleid en dingen uitgelegd(en ik weet bijna alles nog van die dag!)en hij ook. We werken heel veel samen en als we alleen zijn raakt hij me ook vaak aan, hij kijkt me ook vaak aan alsof hij me al aan het uitkleden is;) we kunnen echt ontzettend goed met elkaar overweg en hebben over veel dingen dezelfde mening. Maar hij spookt elke minuut van de dag door mijn hoofd heen, ik zou het niet in mijn hoofd halen om iets met hem te doen omdat hij getrouwd is en kinderen heeft maar ik ben zoooooo verliefd, niet normaal meer. En ik denk dat hij mij wel leuk vind, hij maakt vaak complimentjes over mijn werk en dan legt hij altijd zijn hand op mijn schouder en hij kijkt me lang aan. Zelfs s! Ommige collega's valt het op. Hij zorgt ook altijd dat hij bij mij in de buurt is of dat hij met mij werkt, ook al is dat niet volgens de planning, maar dan ruilt hij gewoon met een andere collega. Ik ben zo verliefd op hem, maar ik wil en kan er niks mee doen... Dit is dus mijn onmogelijke liefde.
Hey, hier weer het meisje van bijna 18. Ik heb het hem ongeveer twee weken geleden verteld, omdat ik het niet meer volhielt. Het was erg moeilijk, omdat dit te doen, maar ze reactie was goed. De dagen daarna ging het perfect en was weer helemaal blij. Totdat ik bedacht dat ik maandag weer les van hem zou hebben. Lessen waren apart. Ik werd nog vaak door heb benadert, meer dan voorheen in mijn gevoel. Ik weet niet wat ik ermee moet, maar ik denk dat ik deze vakantie er heel goed overheen zou kunnen komen. Al een paar dagen niet intensief aan hem gedacht. Ik kan er overheen komen. Dit is voor de mensen die er niet meer tegen kunnen. Je kan er gwn eerlijk in zijn. Het zal je helpen om het links te laten liggen. Succes.
2 jaar lang ben ik gelukkig geweest met hem. Alles klopte. Hij was degene die me liet lachen wanneer ik huilde, waar ik mee kon praten, alles mee deelde etc.. Hij was gewoon 'the one' for me. We waren beide redelijk jong, maar we waren er allebei zeker van dat dit echt was. We hadden toekomstplannen alles ging super goed, tot op een dag dat ons werd verteld dat die ging verhuizen wegens het werk van zijn vader. Hij verhuisde niet naar andere kant van het land ofso, nee gelijk naar Amerika. Ik wist niet wat me te doen stond.. Moest ik meegaan of toch hier blijven om mijn school af te maken etc. Uiteindelijk koos ik voor dat laatste. Mocht ik het overdoen was ik zeker meegegaan met hem!
01-10-06 die nacht is hij bij mij letterlijk weggetrokken.
9 maanden lang hebben we gebeld, en contact gehouden via brieven en internet. Toen is hij in de zomer van 2007. 2 maanden hierheen gekomen. De beste zomer van mijn leven!. Hij woonde die 2 maanden bij mij thuis. We waren samen zelfs lekker 2 weken naar spanje geweest. Het was perfect.. Uiteindelijk brak de dag van afscheid toch weer aan.. Hij ging met de trein naar schiphol. Mijn vader had hem op het station afgezet, ik had thuis al afscheid. Ik kon hem niet zien weggaan met de trein.. Uiteindelijk mijn fiets gepakt en zo snel mogelijk naar het station gefietst,
Iedereen keek me aan maar dat zag ik niet,
Ik zag alleen 'hem' en ik schreeuwde en huilde dat die moest blijven. Uiteindelijk hebben we daar rustig afscheid genomen. En met tranen over mijn wangen maar toch met een glimlach op mijn gezicht heb ik afscheid genomen. Het plan was dat die na 9 maanden weer terug zou komen maar dan blijvend. De reden daarvan was dat die daar zijn opleiding dan af zou maken, en zijn ouders wilde dat die nog terug zou komen.. We hielden weer contact via tel. Internet. Brieven. Het ging goed. Maar ik miste hem en zn liefde enorm. Na een aantal maanden leerde ik een ander kennen, hij gaf me aandacht.. Aandacht die ik miste, liefde die ik miste, hij vulde dat gat weer. Ik dacht dat ik verliefd was. Uiteindelijk mijn vriend uit Amerika opgebeld en het hem eerlijk verteld. Niet wetend dat ik eigelijk niet verliefd was, maar dat het gewoon een fase was. Dat het gewoon even leuk was die aandacht die ik kreeg. Voor mijn vriend was het over, hij wilde niet meer voor mij terugkomen. Je zult wel denken van zoiets kan die toch wel begrijpen. En ja als het de 1e keer was dan heb je gelijk. Maar ik had al eerder fouten gemaakt.. Dus het was klaar over. Iets wat ik niet kon geloven. Hij is mijn ware liefde! En dat was ik toch ook voor hem? Hoe kon het dan toch overgaan.. Ja het was een enorme moeilijke situatie, ik kon hem alleen met woorden overtuigen hoe die alles voor me was. Want hij zat daar en ik hier.. Nu is het 3 maanden geleden ong. Dat ik hem voor het laatst sprak. Hij heeft ondertussen een nieuwe vriendin en woont samen.. Toch voelt hij nog steeds aan als mijn vriend.. Degene waar ik oud mee wil worden. Ik mis hem enorm. He was the love of my life, and it hurts me so bad that I didnt love him right :(


I'm sitting lookin' out the window like, damn, You still running through my mind, When I'm knowin' that you shouldn't be, I been runnin' round with other boys, But I just want the one that I was in love with, I'm trying to let you go, but I just can't, I tell myself so many times, Yea, forget it, whatever he isn't worth it, but you're still in my mind, no it gets no better. It seems like you're still have some kinda control over me, When I'm with Somebody All I think bout is you When I'm all alone all I wanna do is being with you, I just loved all the little lings you did to me, and I miss them, All the time we spent together Makes it hard to get you Outta my system, you don't know what you have done to me, you'll never understand, I keep on wondering every day, what is he doing? Where is he now? With who is he now? Why isn't he here? We used to be so happy together, Me and you had our whole life planned out together, And if I could I would Turn back the hands of time, And c! Orrect all my mistakes that I ever did, But now I guess I gotta move on right? It's still hard, And I still love you till this day, remember that.
Vergeet niet dat je de ander vaak idealiseert. Je denkt niet terug aan de tijden dat je op hem zat te wachten en dat hij zn telefoon niet opnam, maar hoe je je voelde als je bij hem was. Dat onbereikbare maakt een persoon vaak aantrekkelijker, maar vergeet niet waarom het uiteindelijk niks is geworden. Want als je realistisch nadenk, als het echt was, zou het toch wel makkelijk gaan en zou het niet zoveel moeite kosten?
Ook ik heb een onmogelijke liefde gehad, tenminste, hij heeft mij gehad, ik heb hem (vanbinnen) nog steeds. Ik was 15, hij 26... Dit zegt natuurlijk al genoeg. Nu zal men zeggen; "Meid, je was toch nog zo jong, wat zal je je wel allemaal niet verbeeldt hebben." Maar helaas, ik zou willen dat ik het met verbeeld had! Ik kende hem eigenlijk al jaren van de sportvereniging. Hij raakte echter steeds beter bevriend met mijn ouders en kwam vaak bij ons over de vloer. Na een periode van flirterig gedrag, kwam het dan eindelijk tot die eerste zoen. Toen was het hek van de dam; zolang er geen bekenden in de buurt waren leefden we ons uit, want niemand mocht er ook maar iets van weten. We spraken bij mij thuis af, als er niemand thuis was, want zelfs familie hadden we niets verteld. En al die tijd (ongeveer een jaar lang) voelden ik golven van emoties. Als alles goed ging tussen ons, was ik extreem gelukkig, maar zodra ik ook maar het kleinste vermoeden had van een andere vrouw in zijn leven, voelde ik me slecht, eenzaam. We wisten beide dat als we iemand anders tegen zouden komen, onze 'relatie' dan voorbij zou zijn. Dat idee bezorgde mij nachtmerrie's. Ik was als jong meisje zo smoorverliefd op die man geworden, ik vond al die aandacht zo geweldig, ik wist echt niet wat te doen wanneer hij ineens met iemand anders voor mijn neus zou staan! Natuurlijk gebeurde dat op een zekere dag toch. Ik wist dat het beter was, dat we, met dat enorme leeftijdsverschil nooit genoeg aan elkaar zouden kunnen hebben, maar toch, voelde dit niet beter; Integendeel! Het voelde vreselijk! Die man, die hoorde bij mij, was van mij, wist alles van mij en ik van hem. Uiteindelijk vond ik dat ik hem zijn geluk moest gunnen. We laten elkaar nu zoveel mogelijk met rust, mijden elkaar eigenlijk, want er zit, in elk geval bij mij, zeker nog iets. Ik ben nu, een paar jaar later, in gedachten nog vaak met hem bezig, al probeer ik het los te laten. Ik ben blij dat ik met hem zoveel heb mogen meemaken en heb mogen ontdekken. Het was echt!
, het kon en mocht alleen niet zo zijn. Ondanks alles hou ik nog steeds van hem, en zal hij altijd mijn onmogelijke liefde zijn...

pfff onmogelijke liefde,het is toch niet eerlijk ....ik zit midden in een onmogelijke relatie,mijn liefde van mijn leven is getrouwd,heeft 2 volwassen kinderen en 2 kleinkinderen,zijn relatie met mij is ooit een keer uitgekomen en nu is het moeilijker dan ooit om elkaar te zien,we zijn stapelgek op elkaar maar dat de kans dat we ooit ons leven samen kunnen delen is nihil,zijn kinderen hebben gewaarschuwd dat als hij ooit bij hun moeder weggaat dat het dan voorgoed over is met het contact tussen hen en hem....eerlijk...nee,dus gewoon voor het blok gezet om te blijven.het is en blijft moeilijk,ik snap hem,hij snapt maar m ij toch,ik vind dat volwassen kinderen niet zo mogen reageren,zij begrijpen toch ook dat er dingen veranderen tussen 2 mensen...maar goed,we genieten maar van de gestolen momenten,hoezeer ik hem en hij mij ook mis het is niet anders.
mijn onmogelijke liefde is de beste vriend van mn ex-vriend. We kennen elkaar nu zo'n 2jaar en hebben al meerdere keren met elkaar gezoent veder zijn we nooit gegaan. We bellen en smsen al vanaf t moment dat we elkaar voor t eerst zagen. We hebben ook regelmatig afgesproken zonder dat iemand t wist. We hebben gevoelens voor elkaar dat weten we allebei maar we kunnen er nix mee doen want dan gaat de "vriendschap" die we nu hebben kapot. Denk elke dag aan hem maar we kunnen niets met elkaar beginnen hij heeft een vriendin en ik ben sinds kort vrijgezel. Bij elke smsje dat ik krijg of elke x dat ik hem spreek slaat me hart 10x zo snel of t nu serieuse smsjes zijn of lieve, pikante, t maakt niets uit ik weet dat ik hem niet kan vergeten en t ook niet zou willen we hebben zulke mooie momenten samen. Iedereen weet dat we iets voor elkaar voelen en zegt dat we iets met elkaar moeten beginnen, maar zelf weten we dat dat nu niet kan. Ik hou van hem en ik weet hij ook van mi! J. Ik hoop dat we ooit wat met elkaar krijgen maar ik denk dat dat er nooit in zit.
Onmogelijke liefde...Ben al jaren helemaal "verslaafd" aan een man, die niet onbereikbaar, maar absoluut niet oké voor me is. En toch, toch blijf ik hem steeds weer opzoeken, steeds weer proberen...Ben er al een aantal vrienden door kwijtgeraakt, en kan nooit eens open met m'n familie erover praten. Iedereen denkt nl. Dat we uit mekaar zijn... Een nieuwe liefde...? Heel graag, maar hij komt gewoon niet binnen; de plek die de ander inneemt is zo immens groot, dat die arme nieuwe lieve jongen de kans niet krijgt. Ik zou deze situatie zo graag ombuigen...
Ik ken mijn onmogelijke liefde al een jaar of 6. Ondanks dat ik zo af en toe een andere vriend had blijven we naar elkaar toe trekken. Is hij er voor me als ik hem nodig heb en weet ik niet wat ik zonder hem moet. Over 2 maanden ga ik samen wonen met mijn huidige vriend. Echt een schat van een gozer en zou hem voor geen goud willen missen. Toch blijft mijn onmogelijke liefde rond spoken in mijn hoofd. Blijf ik me afvragen wat als we .... Ik denk dat het beter is als ik afscheid van hem neem. Dit doet teveel pijn en zal uiteindelijk mensen kwetsen die het niet verdient hebben.
Ik heb m'n onmogelijke liefde leren kennen doordat ik met m'n beste vriendin op vakantie ging naar Frankrijk. Toen we daar uit gingen en mijn ex-vriend van de trap kwam lopen was het net alsof de wereld stil stond en ik alleen maar hem zag en dat was blijkbaar wederzijds. Hij werkte daar in een restaurant in hetzelfde dorp als waar wij op vakantie waren. Diezelfde avond vroeg hij me of ik met hem wou dansen en van het één kwam het ander. Na 2 weken Frankrijk, romantische wandelingen op het strand, gezellig met z'n allen uitgaan, nachten bij hem slapen e.d. Waren we beiden smoorverliefd op elkaar. Het probleem was echter dat ik in Nederland woonde en hij in Frankrijk. Na hem een maand gemist te hebben in Nederland vroeg hij me naar Frankrijk toe te komen en ik was zo verliefd (en dus blind) dat ik dat heb gedaan. We hebben samen een jaar in Frankrijk gewoond. Vervolgens zijn we naar Nederland toe verhuisd omdat ik graag m'n studie wou beginnen. We hadden al vaker een discussie gehad over kinderen. Hij wil ze persé nu en ik wil pas kinderen over 5 jaar of nog later. Ook doordat hij een Egyptische achtergrond heeft geloof ik, verwacht hij andere dingen van mij. Dit heeft ontzettend vaak geleidt tot discussies: van wat voor kleding ik droeg, tot of ik wel of niet varkensvlees at enz.enz.enz. Ook door het leeftijdverschil (ik 22 en hij 34) kan ik van beide kanten onze meningen natuurlijk begrijpen. Na 2 jaar is onze relatie over, dat is nu 5 maand geleden. Nog steeds denk ik elke dag aan hem. Soms hebben we nog contact met elkaar en ik weet dat ik bij hem wil zijn en dat hij bij mij wil zijn. Door onze meningsverschillen over wat we in de toekomst willen (wel of geen kinderen? Ga ik wel of niet studeren? En op welke manier dan? Voltijd/deeltijd?) zijn we uit elkaar gegaan. Maar elke keer dat ik hem spreek breekt m'n hart weer en wil ik alleen maar bij hem zijn. Als ik nu alleen in bed lig wou ik dat hij naast me lag. Elke ochtend als ik wakker wordt is hij in m'n gedachten en elke avond wanneer ik naar bed toe ga ook. Ik vraag me af wat hij doet en ik blijf er maar over piekeren of er dan toch echt geen oplossingen zijn. Hij verwacht dingen van mij die ik nu niet aan hem kan en wil geven, omdat ik het belangrijk vind m'n studie af te maken en ik het niet echt zie gebeuren dat ik een universitaire studie af maak en ondertussen ook nog even een kind krijg (wat ik op deze leeftijd sowieso nog helemaal niet wil). Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit nog zo veel van iemand ga houden en ben elke keer weer bang dat er iets gebeurd waardoor we niet meer bij elkaar zullen zijn. Stiekem hoop ik er namelijk nog steeds op dat het weer goed komt en dat er opeens een oplossing uit de lucht komt vallen.
Ik ben sinds negen jaar weduwnaar en uiteraard was zuj mijn grote liefde toen en nog steeds. Twee jaar geleden ontmoette ik een leuke weduwe en we hebben 14 maanden een prima LAT-relatie gehad. Ik had nogal wat financiele problemen en was daar hard mee bezig om die op te lossen. Maar ik haar daarover niet de hele waarheid verteld en dat is dom geweest. Om die reden is onze relatie gestopt. Ze heeft inmiddels een nieuwe vriend en is daardoor voor mij onbereikbaar geworden. Ik kan haar niet vergeten hoe goed ik ook mijn best doe maar het lukt niet. Ze is nog steeds iedere dag in mijn gedachten en dat is vreselijk pijnlijk voor mij maar het leven gaat verder en ik hoop dat het langzaam beter zal gaan. Ik heb mijn twijfels. Groet
JM
Vanaf het allereerste moment dat hem ik zag was ik verkocht. Er was een duidelijk klik, dat heeft hij ook toegegeven, maar helaas.. Getrouwd met 2 zoontjes.. En omdat het een collega was, zag ik hem elke dag op het werk. Aan de ene kant super fijn, aan de andere kant kon ik af en toe wel janken door de frustaties. Ik heb uiteindelijk een andere baan aangenomen, wat ik op dat moment he-le-maal niet wilde, maar achteraf ben ik er zo blij om! Het heeft in het begin wel geknaagd, maar na anderhalf jaar kan ik zeggen dat ik niet meer aan hem denk. Nou ja.. Tot ik vorige week oude foto's tegenkwam. Toen kwamen toch weer die alom bekende vlinders op bezoek. Dit is er typisch zo eentje waar ik de rest van mijn leven een zwak voor zal hebben!
ik ontmoete haar op m'n werk, naa een paar keer samenwerken begon ik der leuk te vinden en leuker... We hadden veel lol en als het mogelijk was probeerde ik ook altijd zo dicht mogelijk bij haar te blijven. Op een gegeven moment was het zo dat ik minstens elk uur wel aan haar dacht ... Zag ik een vrouw dan dacht ik aan haar, praate ik met een vrouw dan dacht ik aan haar... Toen ging ik ook niet meer werken voor het geld maar meer met de gedachte dat ik dan haar weer kon zien... Maar nu werk ik er dus inmiddels niet meer en we hebben op een enkele keer na geen contact meer... Kweet niet hoe zij over mij denkt en of ze weet dat ik haar leuk vind. We hebben niks gehad maar tog voelt het alsof ik in love ben. Kweet niet wat ik moet doen want nu heb ik weer een andere fantastische vrouw ontmoet maar ze doet me elke keer denken aan me excollega... :(


Soms denk je dat liefde het mooiste is wat je meee kan maken maar soms is het ook echt zwaar erritant om maar geen erge woorden te gebruiken
Onmogelijke liefde....gelukkig heb ik er daar maar een van....we houden van elkaar...zielsveel...maar toch, samenzijn lukt ons niet! Al 5 keer zijn we om de zelfde reden verder gegaan met ons eigen leven...en toch trekken we elkaar te sterk aan om elkaar helemaal los te laten. Het is om gek van te worden. Nu sinds een aantal weken vermijd ik elk contact. Het gaat beter met me, kan de wereld om me heen weer zien zonder steeds aan hem te denken. Nu zit hij in een moeilijke periode, hij mist me, verschrikkelijk. En toch, allebei weten we dat het voor dit moment beter is elkaar los te laten. Zoveel lol en zoveel liefde deelde we, maar waarschijnlijk passen we toch niet op alle vlakken bij elkaar, anders zou er niet steeds weer die breuk zijn. Moeilijk, ja heel erg...de beste oplossing, geen contact meer. Langszaam aan leer je je eigen leven weer oppakken, niet bij elk dingentje, niet meer elke minuut van de dag aan de ander denken! Greetz Monique
mmm
Ik ben nu 62,,,,maar zal nooit vergeten dat mijn ouders voor mij hebben beslist en verboden hebben om nog contakt met mijn eerste liefde te hebben,nu,,45 jaar geleden,hij is er nog steeds,,in mijn gedachten ,zal ook nooit verdwijnen.
Ik leerde een hele leuke jongen kennen via internet, ik had met hem afgepsroken en het klikte meteen! Ik was ook echt voor het eerst verliefd. Hij zei mij dat hij nog nooit zo'n vrouw heeft meegemaakt. Tot 2 weken terug op mijn verjaardag, kreeg ik een sms dat hij beweerde dat ik een vriend had terwijl ik met hem afsprakm terwijl dat al heel lang uit was. Mijn hart werd echt gebroken op mijn eigen verjaardag!!! Ik heb hem gebeld, maar hij wilde me niet geloven. Elk moment van de dag denk ik aan hem, en ikwil hem zo graag weer terug.
Mijn onmogelijke liefde.. Ik kende hem al sinds ik klein ben. Nou eigenlijk mijn ouders kenden zijn ouders,
We zijn met elkaar opgegroeid, teon ik 6/7 jaar was verdwenen hun uit onze leven. Toen ik 14 jaar was kwam ik op een bijeenkomst ik weet neit meer precies wat het was maar ik bleef maar naar hem kijken,
Hij was vanaf dat moment mijn liefde,hij moest mijne worden haha nu ik er aan denk ik was nog vrij jong zat in de puberteit dus ik viel wel op elke jongen maar deze was ander heel anders.. Paar dagen na die bijeenkomst ging mijn moeder weg op bezoek,
Omdat ik vrij had van school ging ik gewoon mee.
liefde op het eerste gezicht...nee. Maar duidelijk wel de liefde van mijn leven. Beide getrouwd en hij ook nog eens kinderen...En jawel hoor, nog een collega ook . Maar ondanks vele heftige mailtjes, gesprekken en smsjes is er nooit iets gebeurd, en toch weet ik zeker dat hij the one and only is....en ik the one and lonley...ik sta idd helemaal niet meer open voor andere relaties...blijf vergelijken. En toen ik iemand anders had gevonden, gaf ik me niet voor de volle 100%. Eén lief woordje van hem en ik was alweer verkocht, terwijl hij altijd eerlijk heeft gezegd dat hij nooit zijn gezin kan en wil verlaten...en toch...ik blijf stiekem hopen, tegen beter weten in. Dat komt wel door uitspraken van hem, maar daar heeft hij ook spijt van. Hij wilde me niet kwetsen. Het is een tijdje goed gegaan, ik was er helemaal klaar mee en wist zeker dat ik alleen maar een flirt was, die zijn ego af en toe op mocht krikken als het thuis weer hommeles was.....dat hij alleen maar! Interessant bleef omdat ik hem niet kan krijgen.....maar ja nu ben ik inmiddels zo'n drie jaar verder ....pffff
Over een onmogelijke liefde gesproken. Ik had toen ik zestien was mijn eerste vriend, die ik toevallig ontmoette. Moest boodschappen doen voor moederlief en liep langs het huis waar hij toen verbleef (hij was op vakantie uit Nederland). Met veel tegen werking van moeders en omstandig heden moest hij na twee jaar verplicht terug naar Nederland. Het heeft veel verdriet gedaan en zijn na een jaar contact opgehouden elkaar te schrijven. Nu na hoeveel jaren zijn we elkaar gaan opzoeken . Hij in Suriname via telefoonboeken en mensen en ik via het internet. Dat wisten we niet van elkaar. Ik zag tijdens het werken , iemand surfen op de site netlog en wilde weten wat dat was, dus thuis aan gekomen bent ik erop geweest en me geregisteerd. Hij dus ook. Zo hebben we elkaar weer gevonden, maar kunnen elkaar liefde niet beantwoorden, omdat hij getrouwd is en ik gelukkig samen woont. We hebben elkaar bewust niet ontmoet ,omdat we bang zijn voor de gevolgen. Het doet veel pijn en kunnen elkaar niet vergeten. Moeilijk om los te laten. Maar we moeten verder met ons gezin en willen hun geen verdriet doen. Dat is dus 18 jaar geleden. Met vriendelijke groet,
Anoniem
Afgelopen augustus zag ik hem voor het eerst. Toen was ik nog samen met een ander. Als snel bleek ik alleen nog maar voor hem te gaan en heb ik te veel tijd met hem doorgebracht ipv mijn vriend, dus heb ik de relatie met die vriend afgekapt. Toen zei hij dat hij nog niet klaar was voor een relatie. Prima toch. Toen zei hij dat hij er wel klaar voor was. 3 weken later toch weer niet. Nu praat hij niet eens meer tegen mij. Waarom? De echte reden is voor niemand duidelijk. Het is nu alweer een tijdje geleden, maar toch kijk ik elke keer naar zijn foto en lijkt het mij niet los te laten.
Hoe hij mijn hart veroverde.. Ik leerde hem kennen op vakantie.. Was helemaal verliefd op mijn toenmalige vriendje. Ik heb maar een week met hem opgetrokken, maar het voelde super. Ik voelde me ook heel schuldig tegenover mijn vriendje toen, maar aan de andere kant wilde ik die jongen niet laten gaan. Voor mij was mijn relatie met mij vriendje toen eigenlijk al over.. En dat kwam niet door die jongen. Maar dat ik zo snel onder de indruk was van een andere jongen, dat zei wel wat. De hele week hebben we om elkaar heen gedraaid. We gingen met een hele groep naar het strand 'savonds, maar eigenlijk waren we altijd met z'n tweeën en lagen we samen sterren te kijken. Veel praten, lachen, naar elkaar kijken.. Op de op 1 na laatste avond deed hij zijn arm om me heen en ik voelde mun lichaam helemaal tintelen.. De avond erna hebben we elkaar gezoend.. Ik had zo'n spijt dat ik met iemand anders had gezoend terwijl ik een vriendje had. Maar ik had denk ik nog meer spijt gehad als ik hem niet had gezoend die avond.! De week erop heb ik het uitgemaakt met mijn vriendje. Ik was niet meer verliefd op hem en die andere jongen kreeg ik niet uit mijn gedachten. Ik kon onze zoen niet loslaten. Het was zo ontzettend bijzonder met hem. Hij maakte dat ik me speciaal voelde en dat had ik nog nooit bij iemand gehad. Na de vakantie hebben we gewoon door gezet. We wonen meer dan 200km bij elkaar vandaan, maar daar trokken we ons niks van aan.. We hebben nooit écht iets gehad, maar we waren gek op elkaar. We smsten iedere dag heel veel en stuurden elkaar e-cards met lieve teksten en liefdesverklaringen. Ik voelde me super door hem. Ik verdronk in zijn ogen en zijn ontzettend lieve lach. Als ik weer een smsje van um kreeg met de liefste teksten, dan voelde ik mun maag vol vliegen met vlindertjes en werd ik weer helemaal blij. Een weekend in september is hij bij me geweest. Het was zo ontzettend super. We knuffelden, lachten, zoenden en keken elkaar op zo'n manier aan dat we niets meer hoefden te zegg! En, maar dat we het wel aan elkaar konden zien wat we wilden z! Eggen.. Hij heeft 1 nacht bij me geslapen en we hebben helemaal niet geslapen. We hebben muziek liggen luisteren, naar elkaar liggen kijken, met elkaar gepraat, gezoend. Het was zo ontzettend mooi.. Hij zoende me op een manier zoals ik nog nooit gezoend was.. Met zoveel passie en liefde.. Een maand later, een week voordat ik naar hem toe zou gaan, heeft hij een punt achter 'ons' gezet. Hij zei dat hij ineens geen gevoelens meer had toen hij besefte dat we dit gewoon die vol konden houden, want we zijn beide 18.. Maar ja, als je gek op iemand bent, dan wil je er gwn voor gaan.. Ik heb ongeveer en ongeveer anderhalve maand lang moeite mee gehad.. Veel huilen, somber zijn, hem willen spreken.. Maar dat kon gewoon niet.. Dat zou het alleen maar moeilijker maken.. Nu nog denk ik vaak aan hem.. Aan het weekend. Ik beleef onze eerste kus elke nacht opnieuw in mijn dromen. Volgens mij ben ik nog steeds gek op hem, maar dat wil ik zelf niet toegeven.. Ik weet nu ook wel dat het eigenlijk bijna onmogelijk was, maar ja.. Het is nog steeds moeilijk te accepteren.. Hij zit in mijn hart..
ik leerde hem kennen op mijn stage plek, later kreeg ik op een ander plek een vast baan en een week of 3 er na stond hij ook ineens weer voor mn neus. In het begin moest ik niet veel van hem hebben, maar hij vond mij volgens mij wel aardig (niet meer dan dat) want hij wou veel met mij samen werken. Hierdoor leerden wij elkaar beter kennen, ik begon hem steeds leuker te vinden collega's zagen dit ook wel maar hielden zich stil. Ik heb hem nooit gezegt wat ik voelde. En wat ik toen voelde heb ik nooit meer voor iemand anders gevoeld. We hebben een jaar samen gewerkt, toen heeft hij ontslag genomen en is wat anders gaan doen. Hij had tot op de laatste werkdag veel interesse in mij. Na z'n ontslag heeft hij me nog 1x gedag gezegt toen ik hem tegen kwam op straat. Ik ben bang dat ik heb nooit meer zal vergeten...
ik leerde hem kennen toen ik 16 jr oud was. We zagen elkaar alleen van op afstand. Totdat hij 18 jr werd en hij een feestje gaf. Hij nodigde me uit via een vriendin. Het was een onvergetelijke avond. Vanaf die dag zagen we elkaar dagelijks. We hadden genoeg aan elkaar door alleen maar te praten. Nog niet eens een kus. Maar die VIBE was er! Het heeft precies 6 maanden geduurd, want ik mocht van mijn moeder hem niet meer ontmoeten! Vreselijk was dat.... Na 22 jaar ontmoet ik hem weer en HET was er nog steeds tussen ons, maar hij was getrouwd en had kinderen en bij mij hetzelfde, maar die gevoelens zijn er nog steeds! Ik ben ondertussen gescheiden en heb nnu een nieuwe relatie, hij is nog getrouwd en we weten beide dat HET nog steeds tussen ons is. Hij en ik bespreken onze gevoelens open en bloot. Ik weet diep in mij dat hij nooit bij elkaar zullen zijn. Ik wil niet dat hij van zijn vrouw weggaat en zijn kinderen. Hij heeft een leven met haar en veel meegemaakt. Er zijn te veel mensen bij betrokken die GEKWETST zullen worden!
Ik was 40, hij 33. Hij altijd plagen en flirten naar mij en anderen. Ik heb me er 3 jaar tegen verzet en op een dag kon ik er geen weerstand tegen bieden. In een dronken bui (hij, niet ik), zoende hij me voor het eerst na al die jaren en ik was perplex. 18 jaar getrouwd en volledig van de wereld. Zo ging het nog een paar keer door en iedere keer ging ik voor de bijl. Hij is een collega... Na een paar keer vertelde hij dat het zo niet verder kon maar hij wel vrienden wilde blijven en voor zijn gezin koos. Uiteraard logisch, ook ik had er geen andere bedoelingen mee Ik heb geprobeerd hem los te laten, maar ik kan het niet. Hem zien doet pijn, met hem praten doet pijn, hem niet zien doet pijn. Steeds als hij teveel drinkt zegt ie hele lieve dingen. De laatste keer heb ik hem tijdens een dronken bui dingen laten beloven en hem daar later aan herinnerd. Hij wist er duidelijk niks meer van en toen was het voor mij duidelijk... Als ik zijn smoelwerk zie, smelt ik spontaan, maar ik doe er nu alles aan om hem niet meer tegen te komen en hoop dat ie gauw iets anders vindt en daar opnieuw aan de slag kan met werk en plagen. Ik ben er zo ziek van..... En vraag me af hoe het zou zijn gelopen als we allebei geen gezin hadden gehad.. Zijn ogen en gezicht zijn voor mij het allermooiste wat er is.
ik leef allemaal met julie mee ben zelf 21 had reltie met colla vrouw vn 35 het ging mis en ik werk nu ergens anders krijg het niet uit mn hoofd maar het is wt het is grtz
ik ben ook superrr verliefd op een jonge en weet totaaal niet wat ik moet doen.Ik moest vroeger egt helemaal niks van hm hebben. Ik vond
Het maar een stront vervelend mannetje. En anderhalf jaar terug kwam ik heb tegen op een zomeravond. En liep ik met hem naar huis.. Ik zei dat ik het koud had en hij vroeg of ik z'n jas wilde lenen. En ik zei ok is goed. Ik was niet bewust van m'n gevoelens. En ik had ook niet door dat hij dat deed omdat hij mij leuk vond. Tot dat hij vaker kwam plakken enz. En k pushte hem weg negeerde hem. En nu.... Ben ik stapel verliefd op hem. Ik weet mij echt geen houding bij hem in de buurt. Vanavond zie k hem waarschijlijk bij iemand thuis. Het word c-ker weer negeren en genegeerd worden. Don't no what 2 do anymore:(

Ik zit ook in een situatie van onmogelijke liefde. Ik ben namelijk verliefd op een van mij leraren. Ik wordt over twee weken 18 en hij is 23. Ik loop er al een tijdje mee en zelf wil ik het het liefst vertellen, maar dat kan ik natuurlijk niet doen. Ik ben bijna klaar met school en ik heb geen zin in gedoe. Ik weet dat er niks mag gebeuren, maar in mijn hart wil ik het wel. Sommige dagen kan ik heel vrolijk gwn genieten van het verliefde gevoel, maar andere dagen kan ik er kapot van zijn dat er niks mag gebeuren. Iemand nog tips om er vanaf te komen.
Ik heb al 2 jaar een relatie met een geweldige jongen, maar ik weet dat we samen geen toekomst hebben. We hebben beide totaal verschillende achtergronden en dit zal nooit goed kunnen gaan. Ander geloof, cultuur etc. Ondanks dit passen we perfect bijelkaar. Toch weet ik dat een toekomst met hem er niet in zit. We hebben zoveel gemeen en we vullen elkaar aan. Ik kan hem nog niet loslaten, omdat ik weet dat hij altijd in mijn hart zal blijven. Op dit moment is hij eigenlijk nog geen onmogelijke liefde, maar de gedachte dat hij het ooit zal moeten worden... Die gedachte doet ongelofelijk pijn.
ik heb 4 jaar lang een iets gehad met een jongen. Het is nu zo'n 2 jaar uit. Hij heeft een nieuwe vriendin, ik heb al een nieuwe vriend gehad. Maar mijn ex is dus mijn onmogelijke liefde. We kunnen niet met elkaar maar ook niet zonder elkaar. We zijn al zovaak vreemd gegaan met elkaar. Ik zeg steeds tegen mezelf nee doe het niet, maar het gebeurd gewoon weer. We houden nog steeds van elkaar. We hebben ook al zoveel mee gemaakt. Fouten gemaakt. Wat we elkaar altijd weer vergaven. Maar een relatie tussen ons is gewoon onmogelijk!!
helaas ken ik het ook een onmogelijke liefde, ik leerde haar kennen tijden het sporten, ik vond haar leuk meer niet, na enige maanden was het meer dan leuk, zij gaf het zelfde signaal terug van het een kwam het ander inmiddels 2 jaar verder, nog steeds allebei "gelukkig"getrouwd en willen dit ook beide blijven, maar nog steeds hopeloos verliefd wat moet je hiermee? We zien elkaar niet meer tijdens sporten, maar op de een of andere manier komen we elkaar regelmatig tegen en gelijk is die vonk er weer die passie, wat we alleen bij elkaar zien ongelofelijk dat dit kan. Einde van het verhaal? Helaas geen einde we doen ons best maar.....................
Tijdens mijn eerste werkdag in een restaurant leerde ik hem kennen. Ik was met mijn nieuwe collega's aan het eten toen hij binnenliep. Op dat moment vervaagde alles om me heen; ik zag alleen hem. Het bleek dat hij ook in het restaurant werkte, maar hij was even tijdelik gestopt ivm de examens. Pas een paar weken na onze ontmoeting werkten we een keer samen. Ik kon mijn ogen niet van hem afhouden, en probeerde zo veel mogelijk in zijn buurt te blijven. Ook hij gaf me zo veel mogelijk aandacht. Ik was in de wolken. Daarna ontdekte ik dat hij een vriendin had. Ik vond het walgelijk dat hij zo openlijk durfde te flirten terwijl hij een relatie had. Ik beloofde mezelf dat ik er ook niet meer op in zou gaan. Maar een paar dagen later was het raak. Hij vierde het feit dat hij geslaagd was in het restaurant, en toen ik me stond om te Ik gaf mijn nummer en de weken daarna waren we alleen maar aan het smsen. We werkten samen, we gingen samen uit, we hadden plezier.. Ik begon te vergeten dat hij een vriendin had. Uiteindelijk gingen we met elkaar naar bed. Een halfjaar lang hebben we stiekeme ontmoetingen gehad. Zijn vriendin was er achter gekomen, maar uiteindelijk kwamen ze weer bij elkaar. Toch bleven hij en ik met elkaar afspreken. Weer kwam zijn vriendin erachter, en ging het definitief uit. In dat halfjaar ben ik vreselijk verliefd op hem geweest. Ik verborg het, maar elk moment samen was voor mij hemels. Ik koesterde die kleine momenten, terwijl ik me ondertussen zo waardeloos voelde omdat ik niet zo belangrijk was als zijn vriendin. Eergisteren heb ik hem gesmst wat mijn gevoelens waren, en dat ik niet wist hoe lang ik dit nog kon volhouden. Hij smste dat we het contact moesten verbreken, met als onderschrift: 'Groeten'. Gewoon, alsof het niets was. En het doet juist zo'n pijn, omdat hij voor mij alles was..
ik heb een man leren kennen en vanaf het eerste moment wisten we: wij zouden samen een heel leuk setje zijn. Het zou vuurwerk zijn en we zouden heel erg van elkaar kunnen genieten. En nu komt de "maar": hij heeft een vriendin en 5 (jonge) kinderen bij 2 vrouwen en ik heb een vriend en 2 (jonge) kinderen. Hadden we elkaar maar 5 jaar eerder ontmoet. Ik houd van hem en hij van mij, maar het is ons gewoon niet gegeven. Elke dag zit hij in mijn hoofd, iedere minuut. We hebben veel contact, maar het gaat mij niet ver genoeg. Moet ik alles opgeven wat ik heb? Zou hij hetzelfde voor mij doen? Zijn we echt elkaars grote liefdes? Ik weet het niet, time will tell...
Half jaar geleden een geweldige man ontmoet, hele middag mee gesproken en de energie was geweldig we hebben gezoend en ik verdronk zowat in zijn zoen... We waren allebei totaal van slag.. Maar hij is getrouwd en ik ook... Ondertussen woont hij in Amerika en houden we het lijntje vast door bellen en msn'en en kijken we uit naar het moment dat we elkaar weer gaan zien. Alleen wanneer 'that is all question'. Hij laat me niet los, ik voel iets wat ik niet kan verklaren, hou ik mezelf voor de gek? Ik zal niet rusten voordat ik hem weer gezien heb...
Ach ja, de onmogelijke liefde... Ik leerde hem 10 jaar geleden kennen en ik wist na 5 minuten dat het nooit wat zou worden tussen ons. We waren zo verschillend en ik was zo groen als gras en hij ervaren. We waren een paar maanden samen en ik was smoorverliefd, maar hij maakte het uit. Gehuild dat ik heb! Mijn verdriet zette zich snel om in boosheid en ik had de ene na de ander, uiteraard voor zijn neus in de kroeg. Ik kreeg al snel weer een serieus vriendje en showde hem maar wat graag in onze oude stamkroeg. Bij alles wat ik met mn nieuwe vriendje deed, dacht ik aan mn ex. Wat zou hij ervan vinden? Hij dacht zeker dat ik niet zo snel een nieuw vriendje kon krijgen! Ik zette echt mn klauwen in mn vriendje, puur en alleen om een soort van wraak te nemen op die ene ex. We gingen samenwonen en ik probeerde niet meer te focussen op mn ex en dat lukt goed, maar af en toe kwam hij weer in mn gedachte, en dan maakte ik korte metten met hem....of we begonnen weer een relatie! Ik vroeg me ook zo af wat hij aan het doen was, of hij gelukkig was (maar ik hoopte dat hij ongelukkig was) Dat is zo jaren doorgegaan. Ik realiseerde me langzaamaan dat ik alleen maar bij mn nieuwe vriend was gebleven om me te bewijzen voor mn ex en om over hem heen te komen. Natuurlijk is dat geen goede basis voor een relatie en op een gegeven moment heb ik er een punt achter gezet. Het rare is, dat ik tegelijkertijd ook een punt kon zetten achter de relatie met mn ex. Het leek wel of zijn geest bevrijdt werd uit mijn hoofd! Na 7 jaar... Inmiddels heb ik weer een relatie, gebaseerd op liefde. Maar kon toch de verleiding niet weerstaan om een paar maanden geleden de naam van mn ex in te typen op Hyves. Met een bonkend hart bekeek ik zn fotos en ik vond dat hij een rotkop had gekregen! Daarna heb ik nog wel eens zn fotos bekeken en ik had nergens meer last van! Genezen!
mijn onmogelijke liefde komt door afstand.. Ik blijf vragen waneer ik naar haar toe kan maar ze heeft op de een of andere manier nooit de tijd.. Ik zal haar moeten vergeten, maar ik neem er wel de tijd voor...
Ga daten met een andere man/vrouw, koop die nieuwe outfit, neem die trendy kapsel,wordt lid van een dating site. Doe dit alles wetende dat het niet zal helpen hem/haar uit je hart te verwijderen. Waarom wil jezelf tegenwerken? Onmogelijke liefdes zijn net als ziektes, gemiste kansen, etc, feiten in het leven die je moet accepteren, en mee moet leren leven. Accepteer dat hij/ zij misschien in jouw ogen de liefde van je leven is maar dat het lot het er niet mee eens was. Leer jezelf te berusten in je lot. Koester de liefde die je voelt voor die persoon, niet met verdriet.
de jongen waar je vriendin leuk verliefd op is leuk vinden.. Onmogelijk en weten dat hij ook wat in jou ziet.. Vriendschap of liefde?
ik ben smoor op mijn docent.. Voor toetsen haal ik onvoldoendes omdat ik alleen naar zijn ogen kan staren.. Terwijl ik echt goed ben in het vak.. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Als iemand tips heeft.. Please help..
Mr.E van de band Eels zegt in een lied: do you know what it feels like to care so much, for someone who you never gpnna tuch. He man, now you really living! Bij deze woorden troost ik mijzelf als het gevoel van verliefdheid voor haar in mij opkomt.Kort gezegd: aan een onmogelijke liefde zit ook een positieve kant, probeer die te zien.
Ik leerde hem meer dan 2 jaar geleden kennen op zijn werk. Waar ik bijna 4 x per week ook te vinden was ook al werkte ik daar niet. Hij zocht contact met mij en had via vrienden mijn nummer gekregen. Ik vertrouwde hem in het begin totaal niet, ik kende zijn vrienden en dat waren allemaal mannen die regelmatig iets hadden met meerdere vrouwen tegelijk. Ik leerde alleen dat roddels (in mijn geval) 9 van de 10 x nergens op sloegen en dat hij duidelijk anders was dan zijn vrienden. Maar ik hoorde al heel snel dat hij een vriendin had... En misschien heb ik de pijn die ik nu voel dan wel aan mezelf te danken door verliefd te worden op een man die al een vriendin had. Ik kon mezelf niet tegenhouden, ik werd stapel tot over mijn oren verliefd en hij ook op mij. Het heeft heel lang geduurd voordat we eindelijk aan elkaar toegaven dat we gek op elkaar waren. We kregen een heerlijke (geheime) relatie. We leerde elkaar steeds beter kennen en verliefdheid werd een hele grote ! Liefde. Toen hij ergens anders ging werken hielden we heel veel contact ook al zagen we elkaar niet zo vaak. Regelmatig belde hij me midden in nacht om te zeggen: Ik hou van je. Ondertussen vond ik het eigenlijk verschrikkelijk om zo een geheim te blijven. En ik vond het verschrikkelijk dat hij vreemdging op zijn vriendin. We praatte daar wel is over en hij vond dat eigenlijk ook. Het is daarom ook een paar keer een paar weken over geweest. We konden alleen niet van elkaar afblijven. Ik kon al snel niet meer zonder hem. Ik wou dolgraag bij hem zijn, geen geheim meer zijn. We leidden allebei een leven apart en een leven met elkaar. Ik wist niet dat ik zo veel van iemand kon houden... Tot op het moment dat ik erachter kwam dat hij ging samenwonen met zijn vriendin... Op dat moment heb ik tegen hem gezegd dat ik niet bij hem zou blijven. En ik heb me aan me woord gehouden... Nu ik hem wel is tegen kom, komen alle gevoelens weer naar boven. Ik begin helemaal te trillen en zodra ik even alleen ben barst ik uit in tranen. Het erge is eigenlijk nog dat ik er met niemand over kan praten want tot op de dag van vandaag is alles geheim. Toch geeft het me ook een gelukkig gevoel dat ik van hem heb mogen genieten en dat ik weet dat hij tot op de dag van vandaag nog steeds van me houdt. Ik leef door maar ik zal hem nooit wegstoppen in mijn leven. Hij heeft mij mooie dingen geleerd en laten zien. Ik had hem niet willen missen. Ik wil alleen nooit meer in zo'n situatie verzeild raken... Pijn van een verbroken relatie kan je niet voorkomen. Maar pijn en gemis van een man waar je vanaf het begin onmogelijk bij kunt zijn wel.
Ik ben stapel verliefd geworden op een man die net pas uit een scheiding is gekomen. Hij heeft uit dat huwelijk twee kinderen en wij gaan nu drie maanden met elkaar. Hij weet niet zo goed wat hij met zijn gevoelens voor mij aan moet. Hij zit nog met het verdriet van dat zijn ex hem heeft verlaten maar ziet in mij een lieve spontane vrouw en weet niet zo goed of hij wel verliefd op mij is. Als wij samen zijn is het geweldig en lachen wij met elkaar. Op alle vlakken is het perfect tussen ons maar toch geeft hij aan niet te weten wat te doen met zijn gevoelens.Ik zie in hem de ideale man en kan me geen leven zonder hem meer voorstellen. Toch weet ik dat ik hem los moet laten om te verwerken en te rouwen. Alles is te kort geleden en in zijn hart is er geen plek voor andere dingen. Ooit hoop ik dat het goed komt maar zelf denk ik van niet.
Bij mij op school loopt een heel knappe leraar rond(volgens mij ben ik de enige die dit vind, maar goed) Hij is natuurlijk onbereikbaar, omdat hij ongeveer 20 jaar ouder is! Maar ook al wil ik hem van me afzetten...het lukt niet! Ik heb ook best vaak oogcontact met hem. Het irritante is ook, dat ik nu alleen iemand wil, die op hem lijkt. Ik denk dat ik inderdaad nog een tijd aan hem 'vastzit'
ik heb wel een onmogelijke liefde en wil er wel van af maar ook weer niet. Het is leuk en spannend, maar ook weer heel lastig. Je weet niet echt wat je er mee moet. Eerlijk gezegt wil ik niet weten wat ik er mee moet. Het is raar want je weet toch dat er nooit wat van word. Het is gewoon elke keer als je elkaar ziet en spreekt. Wat nog veel erger is is als je niet helemaal zeker weet of hij jou wel leuk vind want het lijkt er wel op maar je weet het niet. Eigenlijk voel je je dan wel een beetje dom want het lijkt wel alsof hij de enige is waar je gelukig mee kan zijn en het is dom want je weet dat er niets van komt en toch zit je er mee.
Heel herkenbaar. Toen wij elkaar leerden kennen zaten (zitten) we allebei in een relatie. Getrouwd en samenwonend. Het was gelijk 'raak', zonder dat we het eigenlijk wisten. Pas na 2,5 jaar durven wij dit naar elkaar uit te spreken, en toen was de leeuw los! Dit heeft eigenlijk maar 2,5 maand geduurd waarvan we 1 x de liefde bedreven hebben. Eigenlijk als afscheid, maar het was meer een begin. We komen niet meer van elkaar af. We mailen alleen een paar keer per week, soms tijd niet omdat het zo moeilijk is. Dan zoek ik of hij weer contact en worden we weer blij van elkaar. Maar alleen per mail. Geen telefoon, sms of persoonlijk contact. Dit zouden we allebei niet aankunnen want het verlangen wordt dan alleen maar groter. Hij is het gewoon, maar ja...........hij gaat nooit weg bij zijn vrouw zegt hij. Dus, onmogelijk liefde, je wordt er gek van.
Ergens draag je het altijd met je mee, vooral als je erg intiem bent geweest met elkaar. Ik heb bevoorbeeld momenten als ik mijn ogen sluit en nog steeds zijn lippen voel op de mijne, alle aanrakingen.Maar de kennis wetende dat ik niet zijn enige verovering was maakt het draagbaar.Ook al kan ik hem niets verwijten, geen slecht woord over hem zeggen.Want waar liefde is kan geen haat zijn, spijtig genoeg want dit zou alles zoveel makkelijker maken.Mijn geluk is dat hij aan de andere kant van de wereld woont, want mocht hij voor me staan zou ik er meteen weer aan toegeven.Wat dit alles zo pijnlijk maakt is opnieuw liedjes horen op de radio die ik voor hem zong, of muziek die afspeelde op gelukzalige momenten.Ze staan voor eeuwig in mijn ziel gegrift.
En ik maar denken dat ik er alleen in stond. Dat niemand al 4 jaar lang zoveel van iemand kan houden, dat alle andere leuke mannen die ik ontmoet in het niets verdwijnen...wachtend op die ene...die nooit verder komt dan een sms met..."ik zal altijd van je houden", terwijl hij vrijgezel is!...bedankt voor de steun allemaal!!!
Een onmogelijke liefde... Maar oh zo echt! : Kris(L)Nicole
voor jou, voor mijn onmogelijke ware liefde.. Juist aan diegene bij wie het niet moest verloor ik mijn hart
Juist aan diegene waarbij het gewoon onmogelijk is
Waarom niet gewoon bij iemand anders
Zodat ik me nu niet zo klote voelde
Gewoon bij iemand die ik hebben kan die niet onmogelijk is
Echt iets voor mij, we gedroegen ons als geliefden
Maar het mag niet.. Het kan niet
Nooit kom ik iemand tegen waarvan ik zeg wauw
En juist als ik diegene tegenkom is het gewoon onmogelijk

Oneerlijk he? Soms, soms zou ik gister over willen doen
Om vandaag beter te begrijpen

Soms, zou ik gister willen overslaan
Om vandaag niet te hoeven denken

En soms, zou ik willen dat gister voor altijd was
Omdat vandaag zo klote is

Al maanden ben ik wellicht uit zijn gedachten
Al maandan dat hetzelfde met de mijne had moeten zijn

Het scheurt mijn hart elke dag wat meer.. Ik wil je vergeten, maar dan zie ik opeens je glimlach of hoor ik je stem.. Die onmogelijke liefde heeft alle macht op
Het onmogeljke.. Omdat er redenen genoeg zijn om aan te tonen dat het niet goed is
Nu ben je ver van mij, voorgoed verdwenen
En ik vraag me af als je soms nog aan mij denkt.. De zon heeft boven aan onze hemel eventjes geschenen
Maar nu is het enkel regen die zijn verdrien aan mij schenkt
Als je in mijn ogen kijkt lijkt de wereld stil te staan
De wind houdt op met waaien en bevroren is de maan
Wanneer je in mijn armen ligt en zo tevreden naar mij lacht
Lijk ik alles te vergeten wat daar buiten op mij wacht
Alle strijd en alle tranen alle stille pijn verdwijnt
En de wereld lijkt voor eventjes perfect te zijn

Dit is allemaal voor mijn ware liefde
Een liefde vol verlangen en verdriet
Ik wil je zeggen wat ik voel
Maar jij snapt wat ik bedoel
voor altijd.. Ook ik heb een onmogelijke liefde. Al weet ik dat het onmogelijk is, kan ik er gewoon niet mee stoppen. In 2 jaar tijd is hij te veel voor me gaan betekenen. Het begon allemaal in begin september 2006. Ik zag hem wel eens buiten, mijn vriendin kende hem en zei dan dat ik eens met hem moest gaan praten, misschien dat er iets uit zou bloeien. Maar dat idee vond ik maar niks, hij was mijn type niet en wilde niks met hem te maken hebben. Op een avond was mijn vriendin met hem aan het praten en daarna ging ik weg. De volgende dag zag ik hem weer en had ik met hem en zijn vriend gepraat. Maar nog steeds zag ik nog niks in hem. Weer de dag daarop smste hij mijn vriendin wat mijn nummer was en hij belde me. We hebben lang aan de telefoon gezeten en we hadden toch afgesproken. Ik sprak hem steeds vaker en zag hem vaker. Ik begon hem eigenlijk leuk te vinden.. Wat hij niet wist was dat ik toen eigelijk 14 was. Ik zou bijna 15 worden dus ik had gezegd dat ik 15 was omdat hij toen 19 was. Het ging allemaal heel goed. We belden elke dag en maakte tijd voor me vrij, hij bleef aan de telefoon ookal was hij met vrienden. Dat gaf me een fijn gevoel. We kregen wel vaker ruzie, en zo sprak ik hem dagen niet, weken en soms zelfs maanden niet. In die tijden probeerde ik hem altijd te vergeten, maar nooit is het me gelukt. Hij bleef in me hart en in me hoofd. Ik dacht dat als ik een andere jongen vind dat het dan misschien zou lukken. Maar ook dat lukte niet, het liet me juist beseffen dat ik hem miste en hem wou. En hij liet dan ook weer op dat moment iets van zich horen, waardoor ik die andere jongen had 'bedrogen'. Na weer een ruzie had ik hem gevraagd of hij me wou verwijderen van msn, zodat ik niet steeds geconfronteerd zou worden met hem. Na 2 jaar en 3 maanden zit hij nog steeds in me hart. Als ik hem zie gaat me hart te keer. We hebben nog steeds contact, telefonisch meestal. We smsen of bellemb dan en dan spreken we meestal ook af. Als ik weer iets van hem hoor begin ik weer helemaal te trillen, me buik gaat tekeer en me hart evenals. Ik heb hem pas ook na 1,5 jaar sex gegeven, wat mij dan ook een gevoel gaf dat het niet zomaar iets was. Anders zou hij toch niet steeds naar me toe komen ? Terwijl hij wist dat hij me in zijn macht had en alles met me kon doen. Mijn hart verlangt alleen naar hem, ik besef nu echt dat hij de enigste is. Maar jammer genoeg wil hij geen vriendin en heeft hij blijkbaar ook sex met andere meisjes, wat me hart kapot maakt. Maar wat is beter? Zonder hem leven terwijl hij de hele dag in je hoofd zit en hem zo erg mist. Of dat je hem spreekt en ziet, en hij je zo gelukkig kan maken door maar even bij hem te zijn? Ik weet het niet. Maar bij hem zijn maakt alles weer goed. Ik ben nu 17 en hij 21. En door hem weet ik wat houden van is, wat sex is, wat alles is. Hij.. Mijn onmogelijke liefde.
onmogelijke liefde. Ook bij mij. We kennen elkaar al vrij lang voordat hij "over mij heenvalt" eindelijk zegt ie, hij had fantasieen over ons al vanaf het begin dat ie mij leerde kennen. Het voelde goed, opwindend, vlinders. We zouden minnaars zijn meer niet. Kan ook niet, hij is getrouwd heeft kids. Mijn huwelijk is inmiddels beeindigd, was al niet goed en dit gebeuren heeft het alleen maar versneld. Anderhalf jaar lang zijn we "elkaars minnaars" geweest. Ik zie hem bijna iedere dag, verlang nog steeds naar hem. Het doet pijn. Ik weet ook dat hij naar mij verlangt, we hebben beiden gevoelens ontdekt waarvan wij niet wisten dat die bestonden. Ik wil hem als mijn minnaar meer niet. Gaat dit over? Ben ik verliefd of is het lust?
Ik leerde een paar jaar geleden een meisje kennen.Het was eigelijk best wel raar, want ik ben zelf ook een meisje. Maar dit meisje had iets.Ik wist niet wat het was, maar ik was helemaal weg van haar. Na enigzins proberen was het me gelukt vrienden te worden en alles was hartstikke leuk. Uiteindelijk kwam van het een het ander en het leek goed te gaan. We hadden een relatie en we hadden heel veel plezier. Uiteindelijk ging het alleen maar mis. Vreemgaan, leugens.. Ga zo maar door. Mijn hart brak in wel duizenden stukken en is tot de dag van vandaag nogsteeds niet geheeld. We hebben nogsteeds contact en alhoewel we beide graag weer bij elkaar zouden zijn lijkt het wel onmogelijk. Niemand mag het weten van haar. Steeds is ze weer bij een jongen en als ik het dan zie doet dat mij enorm veel pijn omdat ik weet dat ik bij haar wil zijn en zij bij mij.. Maar ja... Ik kan het niet dwingen. En uiteindelijk blijft het haar eigen keuze hoe zij haar leven wilt leiden.
k mis hem maar hij is mij al vergeten:(
Hij werkt bij mij in t gebouw.. Vanaf t moment dat ik m zag.. Stapelverliefd.. Al bijna 2 jaar. Hij is getrouwd en ik ben getrouwd.. Steelse momenten samen en sms en emailtjes daar leven we op.. Misschien ooit, misschien nooit komen we samen. T doet pijn.. Maar t is ook gelukzalig wanneer we samen zijn..
Die onmogelijke liefde vergeet je als je zelf de juiste weer hebt gevonden. Alleen moet je daar niet op zoek naar gaan . Let op maar het komt vanzelf op je pad. Mannen kunnen het vaak in 1 week alles geheel opzij zetten zij hebben kennelijk niet het gevoel voor jou dus waarom zou je je nog bezig houden met hen. Dames echt zonde van jullie tijd! Tip ga op zoek naar een leuke vrouw en je hebt een top relatie :)
Zijn ogen.... Ik leerde hem kennen in de bar waar hij werkt. Ik was daar met een paar vriendinnen die aan mij vroegen of hij niet iets voor mij zou zijn. Nee zei ik toen nog en zag eigenlijk van alles aan hem wat mij niet aanstond. Hij keek steeds naar me met een schuine blik, lachte en wendde zijn blik weer naar de drank die hij op dat moment in stond te schenken. Naarmate ik hem steeds vaker zag, begon ik hem steeds leuker te vinden. Helaas ging het al snel mis, hij heeft mijn hart gebroken! Het is langer dan een jaar terug, maar tot op de dag van vandaag hou ik van hem! Ik krijg hem niet uit mijn gedachte, wat ik ook doe. Something in his eyes captured my soul...
Welll welll laat me je dit vertellen. Ik ben een christen sindskort en ik wil God dienen in geest en in waarheid. Op je pad kun je dus verleidingen tegenkomen en het is aan jou om ze te weerstaan. Anyway, zodoende is er iets in mij ontwikkeld, een gevoel ofz, wat je krijgt van dit is echt niet de ware voor mij, je weet het gewoon van te voren, maar soms negeer je dat gevoel gewoon. Eerst was het moeilijk om dat gevoel te herkennen, maar door het geloof is dat dus ontwikkeld (en nog steeds aan het ontwikkelen). Anyhow, dus laatst kwam ik een man tegen en ik kreeg geen sein bij hem, van het is hem niet, maar ook niet persee dat hij het wel is. Op dat moment vond ik trouwens iemand anders leuk waar hij ook vanaf wist(collega's), dus het zou kunnen dat ik daardoor niet op die manier naar hem keek. Hoeveel mannen er ook zijn, als ik iemand leuk vind, doen de andere er niet toe. In ieder geval die persoon die ik leuk vond is voor een tijdje weg. Ik leerde dus zijn collega beter kennen. URENlang kon ik met hem zitten praten over van alles en nog wat. Binnen een maand tijd hebben we zoveel gedeelt, zo diep, niet normaal en alleen door te praten, geen enkel fysiek contact. En nu... Ja hij heeft een vriendin al een paar jaar.. Ze willen samen een huis kopen en die dingen. Wat ik voor hem voel kan ik nog niet plaatsen, maar hij zou de ware voor mij kunnen zijn, maar niet nu in ieder geval, misschien ook nooit. Maar het gevoel is wederzijds en ik denk dat we met de tijd er achter zullen komen wat er gaat gebeuren.

*zucht
Ik ben stapel op een jongen , ik ken hem , hij kent mij maar elke toenadering naar elkaar wordt door iets belemmerd. Ik zou er alles voor geven om gewoon even met hem te zijn..
3 jaar
Lang elke seconde in mijn hoofd
2 jaar een relatie
Met een wereld van verschil
Een afstand van hier tot tokio
Zoveel onbegrip
Zoveel respectloosheid
En nogsteeds gaat hij door mijn hoofd
Ik zeg tegen mezelf dat ik het los moet laten
Ik probeer het ook maar diep van binnen is er nogsteeds een wortel die diep in mijn hart geworteld is.....die steekt van verlangen naar dat wat nooit zal zijn...wat we al zolang geprobeert hebben... We willen het allebij altijd wel proberen maar weten allebij dat het ons kapot maakt... Vooral mij..dus de hoop is op...het gaat nooit werken... We zijn allebij wel verder gegaan
Ik weet niet wat hij voelt... Hij heeft een nieuwe vriendin
Ik een nieuwe vriend
Maar nogsteeds...en dat is zo niet eerlijk
Maargoed het is al in een stadium dat ik de hoop echt opgegeven heb en aan iets opbouwends wil werken... En iedereen is anders... Je kunt niemand vergelijken
Dus die nieuwe liefde verdient een kans
Hij is een good soul.. Misschien wel beter dan mijn wortel
Hij was vrouw onterend maar toch...zijn positieve kanten overheersen... BLAAAAA

Ik ben nog steeds weg van de maat van me broer (19) en ik ben 15. Mijn ouders leven nog in de historie en vinden hem te oud, en hij mij te jong. Dat kwam echt heel hard aan, weer iets wat niet gaat zoals je geplant hebt. Mijn vorige was 18, had 1 hele leuke dag met hem. Gewoon waanzinnig die avond voreg die me ook en ik zei ja. Paar dagen erna niks meer van hem gehoort. Ik snapte niet waarom, en kreeg later te horen dat ik vervelend was. Ik ging voor een deel door met me leven. Ik ben nog jong en er kan van alles gebeuren, maar kon het niet echt accepteren dat hij me niet meer moest. En toen kwam ik die maat van me broer tegen. Weer problemen, ik ben te jong voor hem. Toch bleef ik door proberen. Ik heb laatst nog is gehoort wat de redenen waren. 1: ik ben te jong voor hem. 2: hij heeft nooit een vriendin gehad. 3: ik schijn nog kinderlijk te wezen en iritant dus. Ik wil het gewoon niet geloven, ik maak gewoon mezelf wijs dat het een leugen is, maar ik zou het toch moeten accepteren wat gewoon veel pijn doet. Maar ik geef nog niet op. Ik blijf het gewoon proberen. Ik ga voortaan gewoon proberen om niet kinderlijk over te komen, ik heb er gewoon alles voor over om hem te krijgen.
ik heb ook zo'n liefde. Ik heb hem leren kennen via een vriendin van me. Zij woonde een eind weg en ze wou een grap met hem uithalen en vroeg of ik mee wou doen. Ik deed mee en hij voegde me toe. Eerst vond ik hem niks en hij vond mij ook niks, totdat we elkaar wat beter leerden kennen. Dit was in maart 2007. Op een gegeven moment zou ik naar hem toegaan, maar ik was pas om half 2 nachts thuis. Als ik dan nog naar Eindhoven, dat word wel heel laat. Ik begon hem steeds leuker te worden en dit was andersom hetzelfde, dat zei hij. Na nog langer chatten en bellen werd ik verliefd op hem, althans, zo voelde het. Hij zei dat het ook andersom was. Ik ben al vaker teleurgesteld, dus geloofde ik het, misschien onterecht, niet. Maartoch, ik was verliefd op hem. En nog steeds ben ik gek op hem en heb ik het idee dat er geen betere bestaat terwijl ik ook weet, dat dit niet zo is. Hij vroeg me altijd of ik naar hem kwam en ik had het idee, jij kunt ook naar mij komen. Dusja, elkaar nooit gezien. Ik zou wel willen dat het anders was. Ik ben niet zo iemand die dat soort dingen doet, ik hou er niet eens van. Maargoed, dingen gebeuren. Nu nog denk ik, wat als.. Inmiddels heb ik zn nummer en mailadres verwijderd. Het enige dat ik nu nog heb ik gespreksgeschiedenis en een foto waarvan ik weet dat ik het moet verwijderen, maar ik kan het gewoon niet.
Woooooooooow Ik kan me echt vinden in dit artikel
Onmogelijk liefde. Ermee leven of voorgoed wegstoppen ? Sooo difficult
Ik spreek mijn onmogelijk liefde bijna iedere dag op msn , ik zal hem vaak bij de tramhalte& natuurlijk op school af en toe tegenkomen. Kkan hem echt niet van me afschudden. Ik probeeer elke dag hem te negerenn maar het lukt me echt niett ,
X
Hierbij mijn verhaal.. Ik was de weg kwijt toen die tijden, genoeg problemen. Ik was toen 16 en leerde hem kennen, ik zag hem niet staan mij hij mij wel. Om mij verliefd te krijgen deed het zijn uiterste best. Uiteindelijk toen ik hem zag zitten ging alles best in mij leven. Elke keer leerde ik hem beter kennen. We konden niet meer zonder elkaar elke dag zagen we elkaar en of in de nacht spraken we af. Dat stiekem gedoe was zelfs super. Voor hem had ik niemand gehad, dus alles leerde ik bij hem, omhelzing, kussen en het sex. Voor mij was mij maagdelijkheid belangrijk, tog gaf ik het hem want onze liefde was ontscheidbaar athans dat dacht ik. Die dag is alles verloren geraakt, wij waren uitelkaar. Nu ben ik 19 en het is al 3 jaar geleden ´onmogelijk liefde´. Hoe ik ermee omga? K geniet van elke moment, ik doe waar ik zin hem, maar elke dag elke minuut is er wel wat waar ik aan hem moet denken. Ik zie hem niet elke dag maar toch voel ik hem.. Na alles kan ik niet zeggen ik ben je vergeten
mijn onmogelijke liefde is: ik ben verliefd op een jongen maar hij zegt dat ik wel knap ben en kei leuk maar hij heeft geen gevoelens voor mij wat moet ik doen ik denk de hele tijd aan hem
the things you regret the most aren't about the things you did,
But about the things you didn't do. Als het een onmogeljke liefde is ga je meer fantaseren "what if" je gaat dan allerlei dingen bijfantaseren waardoor je hem "hemels" maakt hij is geweldig en je voelt je alleen bij hem gelukkig... Dit is onzin! Hij is ook gewoon een persoon doordat je niks met hem gehad hebt weet je niet hoe hij in het echt is. Dit is voor mij een enorme troost geweest. Ook het feit dat achteraf bleek dat hij toentertijd een vriendin had. Hij was dus geen haar anders dan die anderen mannen. Helemaal niet zo hemels! Terwijl ik een periode heb gehad dat ik iedereen met hem vergeleek en altijd maar dacht dat hij de ware voor mij was. Misschien was het dan ook wel "ment to be"
onmogelijke liefdes zijn vreselijk. En ik heb er niet een maar twee. Alle twee zijn door gegaan met hun eigen leven. De een is gelukkig getrouwd en heeft twee kinderen de namen die hij zijn kinderen heeft gegeven wou ik altijd aan mijn eigen kinderen geven. De ander heeft elke dag een ander vriendin een dag nadat het al uit was had hij een andere vriendin. Alles wat ik doe in mijn leven als ik me aankleed als ik me opmaak als ik naar buiten ga. Dan denk ik alleen maar aan wat hij zou zien. Vooral die getrouwd is. Ik wil zo graag naar hem toe ik wil dat hij ziet dat ik de ware voor hem ben en niet zij. We verschillen veel van leeftijd zo'n 10 jaar. Niemand begrijpt dit en niemand zal het ook begrijpen. Ik wil hem en ik wil hem zien mijn wens is om hem deze zomer te zien. Als ik op straat loop en ik zie dat er iemand op hem lijkt word ik gek. Ik heb nachten gehuild geschreeuwt hem uitgescholden geprobeert hem te haten maar het kan niet . Het kan gewoon niet. Mijn wen! S is om hem te zien met hem alleen te zijn en hem te vertellen dat ik alleen hem wil en dat hij mij moet kiezen. Ik wil zo graag dat dit gebeurt. Als hij mij dan niet wilt kan ik hem laten gaan. Maar ik word echt gek als ik het nooit geprobeert heb. Ik wacht op zijn telefoontje op zijn telefoontje. Op dat telefoontje wanneer hij zegt dat hij wilt dat ik bij hem kom....
mijn onmogelijke liefde. Oktober 2007. Zag ik hem voor het eerst
Ik was aan het stappen met mijn vriendinnen in een discotheek. Hy was het eerste wat me opviel toen ik binnen kwam lopen & het laatste waar ik naar keek toen ik naar huis ging. Toen ik thuis kwam begon ik gelyk in in mn dagboek te schryven over hem, & dat terwyl ik al 4 jaar niet had geschreven in dat kinderachtige ding! Ik schreef niet veel over hem, gewoon dat ik echt een superknappe jongen had gezien
& dat ie 200% myn type was. Hy was serieus van top tot teen my type
Zyn kapsel, zyn kledingstyl en vooral zyn gezicht & mooie lach. Ook kwam hy heel spontaan over, met zn vrienden op de dansvloer. De keren er na als ik uitging, zag ik hem steeds weer. Maar ik had nooit oogcontact met hem, alleen zyn vrienden keken steeds. Daar had ik wat aan (niet). Op een dag kreeg ik via een profielsite contact met hem. Hy voegde me toe op msn en we hadden een kort luchtig gesprekje. Daarna sprak ik em een maand niet, hy was online maar we praatten gewoon niet. Ik vond hem knap maar was niet verliefd ofzo. Een keer was ik heel laat online & hy ook. Hy begon tegen me te praten & er volgde een lang goed gesprek. Hy was erg amikaal en hy beviel me heel erg. Hy vroeg myn telefoonnummer & die gaf ik
Wat serieus absoluut niks voor my is. Het was de eerste keer dat ik myn nummer gaf aan een jongen, normaal zei ik altyd tegen jongens dat myn telefoon kapot was of dat ik geen nr had etc. Maar dit keer dacht ik dat ik gewoon myn kans moest grypen. Op een gegeven moment waren we dagen door aan het smsen en msnen. Voor ik het wist was ik smoorverliefd
De eerste keer in myn leven. Ik kon nog steeds niet geloven dat zo een knappe jongen op my kon vallen. Ik ben zeker niet lelyk, ik mag er wezen, maar in my ogen was hy gewoon te knap. Ik was verliefd en myn dag kon niet meer stuk als ie me smste. Soms smste hy me een hele dag niet & als ik dan net de hoop opgaf en met een rotgevoel op mn bed wou ploffen, kreeg ik weer een sms;
Hee schatje ik heb je de hele dag niet gesproken! Ik had zo'n drukke dag, wat ben je aan het doen? Ik kon soms letterlyk een gat in de lucht springen
Ik had zovaak jongens die geinteresseerd waren maar het deed me niks
& deze jongen maakte me zoo gelukkig
1 smsje was genoeg om my voor de rest van de dag op te fleuren, zelfs als ik een belangryke toets had verknalt ofzo
Ik begon te fantaseren over dingen die we konden doen
Gezellig naar et strand of samen naar de bios
Ik achterop by hem op de scooter met myn armen om zyn middel
Alles leek zo mooi & hoe het kon, weet ik niet
Maar het leek allemaal waar te worden. Nooit, nooit had ik verwacht
Dat ik met die knappe jongen uit de club zou smsen
Dat hy geinteresseerd zou zyn in my. Maar het was ook te mooi om waar te zyn. Wat we ook hadden, is vorige week uitgegaan. Om een onbenullige reden, eigenlyk helemaal geen reden. Het ging niet meer.
& dat terwyl we nog niet eens officieel wat hadden gekregen. Maar het is beter dat het nu over is, dan dat dat na een relatie zou gebeuren. Dat zou nog pijnlijker zyn. Maar nja, hy was de eerste jongen waar ik serieus verliefd op ben geworden. Op myn exen ben ik nooit verliefd geweest, verder dan leukvinden ging het niet. Een onmogelijke liefde, is wat het is
Al een klein jaartje ben ik in de ban van hem
Ik dacht dat myn dromen & fantasies eindelyk waar zouden worden
Maar langer dan 2 maanden heeft het helaas niet geduurd
Ik ben er nog niet overheen, soms voel ik me goed & onafhankelyk, maar soms ben ik down en heb ik huilbuien
Ik heb hem noooit laten merken dat ik er mee zit dat het over is. Als hy er niet mee zit, dan ik toch ook niet? Zogenaamd..
Wat kan ik erover zeggen.....Ik heb het ook meegemaakt....Het begin is altijd leuk, lief, zoetig en verlangend... Er is altijd één die er meer voor over heeft. IK heb ervoor gevochten, maar achteraf was het dus niet waard... Ik zal zeggen laat gaan en kijk vooruit... Hoe moeilijk dat ook is. Hoe moeilijk het ook is om hem uit je hoofd te zetten en hoe moeilijk het ook is om niet aan zijn blik, leuke ogen, mooie lach en zijn machogedrag te denken....Dit zijn allemaal de decoraties die in de liefde zit. Echte liefde bestaat het? Ik denk van niet.... Voor liefde moet je stevig zijn en je verlangens kunnen volgen. Ik heb dat kunnen doen...Ik heb hem zelfs opgespooord, maar uiteindelijk wordt je teleurgesteld.. De jongen die ik zag was eigenlijk een ander........Houden van dat moet in je zitten. Dat kan niet aangeleerd worden.
Onmogelijke liefde.... Ik denk dat dat het ergste is dat iemand kan overkomen. Ik was 17 jaar oud en ik was net verloofd. In september begon het school.En ja hoor mijn onmogelijke liefde kwam ik tegen. Hij zat met zijn discman zat muziek te luisteren. Zon scheen op hem. Mijn hart ging tekeer, ik begon zenuwachtig te worden, ik voelde me licht. We maakten kennis met elkaar. Ik kreeg het warm en begon te zweten. Hij verliet in december het school en hij begon te werken. Wij hielden telefonisch contact en uiteindelijk hadden we een keer afgesproken. Ik merkte dat ik dolveriefd op hem was geworden. Wat moest ik doen? Ik was verloofd en zou in de zomer gaan trouwen. Mijn onmogelijke liefde wist het allemaal, maar hij gaf mij het gevoel alsof hij niet verder met mij wilde. In het zomer ben ik gaan trouwen. Mijn ex man was een hufter. Hij gaf mij geen aandacht, geen liefde, hij ging vreemd en hij liet mij dingen doen wat ik helemaal niet wilde. Na 3 jaar volgehouden te hebben zijn we gaan scheiden. Hij had namelijk een vrouw zwanger gemaakt. Ik had tijdens mijn huwelijk wel contact met mijn onmogelijke liefde maar we spreekten niet af. Ik wilde niet vreemd gaan. Mijn gedachtes, mijn hart, geest, ziel en alles was met hem. Hij is de enige voor mij. Na mijn huwelijk hebben we een paar keer afgesproken. We smsten elke dag met elkaar tot in de ochtend, ook al waren we in het buitenland of op vakantie. Hij heeft mij verlaten alleen ik weet nog steeds de reden niet. Ik zie hem af en toe wel maar durf niet naar hem toe te stappen. Ik hou nog steeds heel erg veel van hem. Ik kan niet zonder hem. Ik ben inmiddels 23 jaar en ik wil alleen hem en niemand anders. Ik weet dat het onmogelijk is. Ik kan hem niet loslaten. Ik sms hem nog steeds af en toe met de hoop op een tegen reactie maar dat gebeurt zelden. Als ik hem zie bonkt mijn hart en gaat hij tekeer gaat... Mijn tranen vliegen eruit en ik begin te trillen. Wat er ook gaat gebeurt ik kan hem niet vergeten. Het doet mij heel erg zeer. Ik ben nog steedt smoorverliefd op hem. Ik kan mijn tranen niet tegenhouden. Ik weet niet wat ik hiermee moet. Ik wil en moet hem vergeten, loslaten zodat het mij geen pijn meer doet.
Dit is mijn verhaal.. Door een internetsite (pp2g) had ik mijn ''onmogelijke liefde'' leren kennen. Ik was langs gegaan op zijn profiel, ik vond hem niet zo bijzonder.. Toen stuurde hij mij een berichtje: ''zo, je komt langs en je zegt niet eens wat'' ik had niets te doen dus ik reageerde erop.. Later vroeg hij mijn msn... Die had ik gegeven.. Ik accepteerde hem en zette hem op block... Paar weken(3 weken) later zag ik hem online.. Toen dacht ik ik onblock hem wel... Onze gesprekken waren erg leuk.. Na een tijdje hadden we ook nummers uitgewisseld. Het werd steeds leuker.. We woonden ver weg van elkaar maar op een dag besloten we om met elkaar af te spreken. Ik was gelijk verliefd geworden.. Ik wist het zeker met hem zou ik nog heel lang blijven.. Dat maakte hij mij ook wijs.. Hij zei dat hij van me hield en dat hij nog heel lang met mij wilde blijven.. In totaal heb ik hem 4 keer gezien in 9 maanden tijd. Ik heb sex met hem gehad.. Het ging achteraf gezien veel ste snel.. Na een tijdje ging het niet goed meer.. Ik kon het mij niet meer veroorloven om naar hem toe te gaan.. Ik was nog niet 18 en had geen OV en een retourtje naar hem toe kostte 40 euro.. Ik kon het ook niet aan mijn ouders vragen want die wisten niet dat ik een relatie had. Hij kon ook niet naar mij toe komen want hij werkte fulltime en had niet veel tijd meer. Wij waren toen uit elkaar gegaan.. In het begin voelde het goed.. Totdat ik hem begon te missen. Ik sprak hem nog af en toe op msn. Op een avond belde hij mij en zei dat hij naar Amsterdam zou komen en of ik ook wilde komen om ff wat te drinken. In het begin ging het heel goed het was erg leuk.. We zoenden toen ook met elkaar.. Hij vroeg mij of ik alweer een vriend had(nee) en ik vroeg hem het zelfde ook hij zei nee... Later zag ik een foto van een meisje op de achtergrond van zijn telefoon... En toen wist ik het.. Hij had wel een vriendin.. Ik ben toen weggegaan en heb hem gevraagd mij nooit meer te bellen of lastig te vallen. Ik weet het niet zeker maar ik denk dat hij alles als een spelletje zag.. Hij hield van een ander.. Maar zag mij als een tussendoortje... Zo een gevoel kreeg ik. Daarna zag ik op msn zijn nickname.. Hij had al 4 maanden met haar! Al die tijd maakte hij mij wijs dat hij geen vriendin had en tog had hij het! Hij ging vreemd.. Bij haar.. En bij mij! Dit is alweer 3 jaar geleden.. Ik ben hem nog steeds niet vergeten.. Ik heb nu een vriend.. Ik hou ontzettend veel van hem.. Maar ik kan mijn ''onmogelijke liefde'' nog steeds niet vergeten ondanks alles....
een onmogelijke liefde breekt je hart en verbrand je ziel. Je kunt je 'houden van' verbergen maar nooit stoppen. Meestal zijn omstandigheden de oorzaak, maar denk eens na.. Omstandigheden zijn BIJZAAK! Het enige dat telt zijn Jij en Ik. Liefde is liefde, en echte liefde is zeldzaam. Koester de momenten die je hebt en leef bij het heden. De pijn die gaat komen zul je voor lief moeten nemen. Je kunt het ook voorkomen maar dan weet je nooit hoe het zou lopen. Vermijd de vraagtekens, Wat als...? Doe wat je kunt, zet het leven naar jouw hand, vecht voor je liefde!
Blijven hopen...veel verdriet en weten dat je hem nooit zal vergeten, hij is en blijft nummer 1
hallo. Ik ben 21 jaar en ik denk dat ik ook zo'n liefde heb. Toen ik in de 1 ste klas van het vmbo zat toen onstond er een hele mooie band met de broer van mijn beste vriendin. Van mijn kant maar ook van de zijne hij zat toen die tijd in de 4 de klas van het vmbo. We konden goed met mekaar praten en lachen zag ik hem werd ik vrolijk en anders om net zo goed. Maar op de een of andere manier is er nooit een reltie onstaan tussen ons we hebben wel eens gezoend enz maar verder niks. Dit heeft 4 jaar lang geduurd toen heb ik 2 jaar geen contact met hem, gehad maar als ik hem dan in de stad zag en hij sprak mij aan wat die aaltyd deed dan draaide mijn maag 10 keer op en hij vertelde dat dat voor hem ook geld. Nu een aantal jaar later woon ik samen met mijn vriend heb 2 kinderen en ook nog zo nu en dan contact met hem. Maar nbog steeds droom ik over hem en hebben we als het even kan nog steeds over toen en hij is ook vader van 3 kinderen en hoe gek wij ook met onze vriend en vriendin zijn we denken dat wij ooit wel bij mekaar zullen komen hij vind dat hij 1 grote fout heeft gemaakt en dat is op dat moment niet voor mij heft gekozen. Wij dromen er allebij van hoe het zal zijn samen en we denken aan mekaar en aan vroeger. Ik denk dat dit ook een onmogelijke liefde is . Groetjes mij
Ik had een onbeantwoorde liefde. Hij was de liefde van mijn leven maar ik niet van de zijne. Het was ook een ongemakkelijke situatie. Hij had al een vriendin en was al wel volwassen. Ik was 17 toen. Maar de klik was er en hij was ook altijd zo lief voor me en gevoel. Sommige tijden waren geweldig net zoals die keer dat hij me binnen een half uurtje leerde schaatsen. Toen hebben we heel de middag hand in hand geschaatst. Vond dat zo geweldig en romantisch. Vooral toen hij lieve dingen zei en heel lief keek. Me altijd steunde warmte en liefde gaf. Me het gevoel gaf dat ik er echt wel mocht zijn en al het positieve in me zag. Ik durfde heel lang niks te zeggen al hoewel mijn lichaamstaal het soms al wel verraadde. Op gegeven moment was ik zo wanhopig dat ik zelfs mijn uiterlijk ging veranderen. Mezelf mooier maken. Maar natuurlijk niets hielp omdat het gewoon echt niet kon de situatie en zijn eigen relatie. Hij was ook een stagiar en ja dat is nog strafbaar ook. Maar ! Liefde kun je niet uitkiezen en ik was in de wolken. Uiteindelijk toch maar gezegd net voor ik hem echt kwijt was. Kon hem zo moeilijk loslaten! Heel lang gehuild. En ik ken het helemaal! Het gevoel ook dat hij in me leefde. Vroeg me ook vaak af wat hij zou doen in situaties. Dat maakte van mij een beter mens. Zo werd ik opener socialer tegenover mensen. Ik ging ook kleine kindjes vertroetelen en veel liever doen. Anders tegen het leven aan kijken volwassener. Het maakte echt een beter mens van me. Dus het heeft me wel geholpen. Ik had daarna alleen nog wel een tijd last met nieuwe relaties. Ik dacht steeds aan hoe geweldig het was met hem dat iemand anders daar niet tegen op kon en dan gaat het dus mis! Nu gelukkig heb ik het kunnen laten slijten. Want ook ik wil uiteindelijk wel een nieuwe echte liefde hebben. Onmogelijke liefdes zijn echt gewoon vreselijk! Het maakt je kapot. Alles stort in.
We waren jong, stapelgek op elkaar maar ik liet hem zo hard voor me werken dat hij het (terecht natuurlijk) na een lange tijd toch maar op gaf. Ik weet niet waarom ik dat deed. Ik wilde en wil iemand die écht voor mij gaat. Misschien was dat de reden. Ik denk nog wel eens aan hem. Want ik weet diep van binnen dat hij een heel bijzonder mannelijk exemplaar is! Ik ben er nog maar één van tegen gekomen. Ik heb niet de behoefte om hem op te zoeken want ik heb zoiets van, als het gebeurd dan gebeurd het. En anders niet. Ik ben ook niet jaloers. Heb ook geen idee of hij een vriendin heeft op het moment. Ik ben niet jaloers omdat ik daadwerkelijk denk dat er geen andere vrouw kan zijn die beter bij hem past dan ik. En ik denk dat hij dat ook weet. Zo zelfverzekerd ben ik dus. En een kerel dan toch zo hard voor je laten werken... DOM van me!!!
ja ik herken dit zeker. Veel vrouwen die mijn verhaal leen, zullen me msschien veroordelen, maar dit is mij gevoel. Ik ken hem nog van vroeger. Toen was ik al meteen verliefd op hem en jaren gebleven. Toen was het leeftijdsverschil te groot en we zijn uit elkaar gegroeid. Na 15 jaar hebben we elkaar weer gevonden en afgesproken. Ik ben inmiddels al jaren getrouwd en heb 2 kinderen, zijn realtie is al een paar jaar over en is du vrijgezel. En vanaf t moment dat ik hem weer zag, besefte ik dat ik altijd verliefd gebleven ben op hem. We hebben nog contact via de sms en af en toe zien we elkaar(meestal met mijn gezin erbij, soms ook niet). Ik ben smoorverliefd op hem en verlang elke dag naar hem...weet niet wat ik ermee moet. Ik heb het wel eerlijk aan mijn man vertelt, maar niet aan hem. Stel je voor dat ik hem daardoor kwijtraak, dat wil ik echt niet! Ik ben nu in een fase dat ik t allemaal niet meer weet. Veel mensen zullen zeggen, je hoort bij je gezin te blijven, maar wat als dat niet meer werkt? En wat als hij ook van mij houdt? Ik heb t gevoel dat hij altijd al de liefde van mijn leven is geweest en ik kan hem gewoon niet loslaten. De vraag is natuurlijk moet ik het hem vertellen, wat ik voel? En wat wil ik ni eigenlijk? Ik heb er helaas geen antwoorden op....
Onmogelijke liefde...kwam pas toen het "te laat" was. Hij vond het niet nodig om te zeggen dat hij reeds getrouwd was. Toen ik er uiteindelijk achter kwam besloot ik te wachten want hij ging weg bij zijn vrouw...Dan zag ik hem weken niet maar de aantrekkingskracht was telkens zo groot dat wij elkaar opnieuw zagen...opnieuw en opnieuw...nu één jaar later weet ik uiteindelijk dat hij niet kan weggaan bij zijn vrouw vanwege achterstallige schulden...weet ik veel of het waar is....ik geloofde dat zijn vrouw het allemaal wist van ons maar daar blijkt niks van waar te zijn...is dit meer een reactie voor een ander artikle over "minarressen???Ik weet alleen dat het voor mij een onmogelijke liefde is...en het doet verdikke pijn....
Onmogelijke liefdes zijn erger dan sterven, als iemand sterft dan kun je afscheid nemen, omdat je weet hij komt niet terug. Bij een onmogelijke liefde blijf je in het rouwproces steken, omdat je geen afscheid kunt nemen,,,,want wat als je hem toch tegen komt???????????? Deze zin raakt mijn hart tot het dieps van mijn ziel
Het is werkelijk waar als je ware liefde weg is

Dan is hij onmogelijk geworden


Mij liefde begon 4 jaar geleden ik zag haar en was van de wereld ik woonde samen
Al heel lang maar toe ik haar tegen kwam kon ik geen adem meer krijgen mij hart slagen verdubbelde zich het zweet brak me uit ik was sprakeloos dat een mens zich zo kan voelen
Ik heb geprobeerd dit gevoel te stoppen maar dit was onmogelijk
Dus ik ging scheiden een hoop pijn en verdriet en ging direct samenwonen achteraf
Helemaal fout er is te veel pijn bij iedereen bij je ex en je nieuwe liefde dus dat ging al snel mis
Door alle chaos ben je niet meer je zelf ik werd depressief en was uitgeput na 20 uit elkaar zijn gegaan en steeds weer opnieuw bij elkaar is de bom gebraste .we zijn niet meer samen een Onmogelijke liefde was ook bij mij van toepassing hoe is het mogelijk ik heb nu een nieuwe relatie maar elke denk ik aan haar aan die onmogelijke liefde
Soms is het niet uit te houden
Het is zo erg als ze morgen voor de deur staan weet ik niet wat zou doen

Soms denk ik wel
Je kunt beter het gevoel van de ware liefde niet kennen dan heb je al die pijn niet waar je door heen moet

Ik wens iedereen veel kracht toe nog een keer die mooie zin

Onmogelijke liefdes zijn erger dan sterven, als iemand sterft dan kun je afscheid nemen, omdat je weet hij komt niet terug. Bij een onmogelijke liefde blijf je in het rouwproces steken, omdat je geen afscheid kunt nemen,,,,want wat als je hem toch tegen komt????????????
ook ik had een onmogelijke liefde. Een jongen die ik al jaren ken, maar al heel lang niet gesproken had, kwam ik op een feestje weer tegen. We zijn allebei getrouwd, dat is het erge van alles. Ik gaf hem mn mobiele nummer, en nog diezelfde nacht kreeg ik een sms van hem. In die zelfde week ben ik sávonds naar hem toe gegaan, we zouden samen een kopje koffie drinken, en even bijkletsen. Maar toen ik wegging, gebeurde er iets wat ik eigenlijk gehoopt had. We zoende elkaar heftig en intens, ik vond het super. Toen ik in de auto op weg naar huis zat, dacht ik; jeetje wat is er gebeurd... Vanaf dat moment hadden we dagelijks soms vele keren per dag sms contact. Heerlijk om heen en weer te smsen, soms serieus, soms een tikkeltje pikant, en dat maakte het extra spannend. We spraken weer af, wat een vreemd gevoel, ik, in zijn huis op zijn bank, een beetje ongemakkelijk vond ik het soms wel. Maar telkens als we elkaar zagen, zoende we met elkaar, en steeds gingen we iets verder. Ik heb nog nooit zoveel intieme momenten met hem meegemaakt op zijn bank, als in die 8 maanden dat we stiekem iets hadden samen. En telkens zeiden we tegen elkaar, dit is fout, we moeten er mee stoppen, maar geen van beide konden we dat waarmaken. Hij wilde zn gezin niet verlaten, en ook ik wilde bij mn man blijven, maar de aantrekkingskracht was zo groot, we konden niet van elkaar afblijven als we samen waren. Mijn mobiel was altijd bij me in de buurt, en ik wachtte met smart zijn smsje af. Was ik verliefd gew! Orden op iemand die onbereikbaar voor me was? Tuurlijk probeerde ik die gevoelens ver weg te stoppen, maar dat lukte me echt niet altijd. Ik heb weleens gezegd dat ik verliefd op hem aan het worden was, en hij kon niet ontkennen dat dat niet wederzijds was. We waren vriendjes van elkaar geworden, en dat benoemde we ook altijd zo. Tot hij ziek werd en in het ziekenhuis terrecht kwam, toen veranderde ineens alles. Hij had in de dagen dat hij in het ziekenhuis lag goed nagedacht, en kwam erachter dat wat we deden echt niet meer kon. Ik wist dat dat moment een keer zou komen, maar toen het moment er was, had ik het liefst de hele wereld verteld dat ik helemaal niet wilde stoppen met mn geheime liefde. Het sms contact werd drastisch minder, en ik voelde als ik bij hem was een bepaalde afstand, die ik daarvoor echt nooit gevoeld had. Ik vond het een moeilijke situatie, want hij zei me niet duidelijk wat hij wilde. Ik wilde met hem zoenen, maar hij hield het af, ik heb nog heerlijk in zn armen gelegen, en kreeg wel een aantal zoenen op mn mond, maar ik wilde meer... Uiteindelijk stuurde hij me een sms dat hij onze vriendschap echt niet kwijt wilde, maar dat hij niet meer meer wilde. Ik respecteer zijn keus, maar ik vind het wel moeilijk, ik ben gewoon nog gek op die jongen, en hoop dat we toch nog een keer zoenen, al is het maar om definitief afscheid te nemen van de afgelopen 8 manden, want wat was dat een ongelooflijke mooie en geweldige tijd...
Onmogelijke liefde...is heel pijnvol! Ik heb er een en hij gaat zich verlovennn...maar k weet dat we een soort van aantrekkingskracht hebben naar elkaar toe, maar k speel nu, zegmaar alsof het me nix uitmaakt, maar het doet pijn! Mja k ging verder met men leven, en k had een jonge ontmoet....DAT BLEEEKK DE BROER TE ZIJN VAN DIE ONMOGELIJKE LIEFDE... Dusja k was stomverbaaassddd & het blijft me achtervolgen, ookal doe k men best dit allemaal te vergetennnnn
Ik herken dit ook wel,ik ken hem van het stappen en we wisselden jaren geen woord met elkaar,tot 2 wkn geleden en hy is een stuk jonger dan ik heeft geen kids en ik wel,hy werkt 56 uur in de week en heeft daardoor weinig tyd want is s'avonds doodmoe van het werk,ben afgelopen weekend het hele weekend by hem gebleven en was heel gezellig,maar hy wil geen verplichtingen en dat moet ik wel respecteren,terwyl ik nu meer voor hem ben gaan voelen heb het hem ook wel een beetje laten blyken,maar hy kan of wil er niks mee en dat doet me wel pyn heb ook geen zin om hem er mee lastig te vallen want anders raak ik hem miss wel kwyt....
Nou ik had ook een onmogelijke liedje, hij is van een ander cultuur en ik kom van een ander cultuur...zijn ouders keurde mij niet goed... We houden nog steeds van mekaar,, maar houden afstand van mekaar....het doet te pijn..
Mijn onmogelijke liefde is een collega, die net als ik gelukkig getrouwd is en net als ik kinderen heeft. Vanaf het eerst begin waren we maatjes en na 3 jaar sloeg de vlam in de pan. Sindsdien ben ik hopeloos verliefd en volgens hem is het wederzijds.We weten niet wat we er mee moeten en willen geen van beiden ons gezin in de steek laten. We zijn allebei al van baan veranderd om elkaar minder te zien, maar kunnen niet zonder elkaar. Hij is zo lief en mooi. Echt de man van mijn dromen. Verder dan een intieme zoen is het nooit gekomen en dat willen we ook niet, maar in gedachten is hij altijd bij me. Ik rij om zodat ik langs zijn huis kom, als we elkaar zien, dan raken we niet uitgepraat en als ik in bed lig met mijn eigen man, denk ik aan hem. We houden allebei van onze partners en kinderen en willen niemand verdriet doen, maar wat wij samen hebben en voelen is zo intens en zo'n ander niveau dan wat we nu hebben. Het is een regelrechte obsessie en iedere dag neem ik! Me weer voor ermee te stoppen, maar het lijkt wel een verslaving. Hij is absoluut de liefde van mijn leven en soms is het zo heftig dat ik zou willen dat ik hem nooit ontmoet had. Ik hou zo ongelofelijk veel van die gozer, ook al is hij 6 jaar jonger. Het is echt heel erg en dat voor iemand die heel rationeel is en 43 is...
Jaaa inderdaad... Ze bestaan.. En hoe zeg... Verliefd maar dan ook echt hoteldebotel verliefd op de man van een goede vriendin. Dan eindelijk vertel je het hem... Je krijgt dan een antwoord van; "ik vind je wel leuk maar ga niet voor je bij mijn vrouw weg."
Nou dat zijn de meest hartverscheurende woorden die je maar van je 'grote liefde' kan horen. Als er iets hard aankomt is het dat. En dan vooral ook nog zo normaal mogelijk proberen te blijven kijken want hij mag niet weten hoeveel pijn het doet... Ow ik haat het gevoel, het voelt als de dag van gisteren maar is meer dan een half jaar geleden. Ik weet dat deze liefde (onbeantwoord of niet) nooit in het echte leven zal bestaan en ik baal er zooo ontzettend van. Het doet pijn, echt pijn. Maar ik zal verder moeten gaan want ook ik zit in een toch al 5 jaren durende relatie. Mijn liefde voor deze man heeft overigens niks met mijn vriend te maken (ook al zijn hun ook vrienden) want van mijn vriend hou ik ontzettend veel. Maar dan komt de vraag, kun je van 2 mensen tegelijk houden?? Voor diegene die dat niet geloven.. Het is echt zo... Het kan en het maakt het er zeker niet makkelijker op!!
Ja ik herken dit zeker.. Hij heeft een vrouw en gezin, en ik ben vrijgezel. We kennen elkaar al heel lang, maar in die tijd is er wat gaan groeien, hij houd van mij, ik houd van hem, en dat maakt het allemaal zo moeilijk. Ik wil hem niet kwijt, hij mij ook niet.. Hoeveel moeite het me ook kostte heb ik er toch een einde aangemaakt en heb hem gezegd dat ik hem niet meer wilde zien. Het was te moeilijk om met zo iemand iets te hebben, je kan hem niet bellen wanneer je wilt, je kan geen afspraken maken wanneer jij dat wilt, allemaal zo ingewikkeld. Ik heb er een einde aangemaakt maar ik mis hem vreselijk, en denk aan de leuke dingen die we hebben meegemaakt. Soms denk ik zal ik hem bellen, en dan denk ik nee beter van niet. Hij heeft mij gezegd toen ik er een einde aan maakte, jij houd niet van mij anders doe je dit niet, maarja juist omdat ik van hem houd heb ik dit gedaan, omdat het gewoon pijn doet en moeilijk is. Hoop dat dit gevoel snel weggaat.
Een onmogelijke liefde is heel moeilijk voor alle twee , je zou de hele dag bij elkaar willen zijn en een normaal leven met z'n tweeen willen delen maar als een van de twee verplichtingen heeft thuis met vrouw en kinderen en vooral naar de kinderen omdat ze nog vrij klein zijn ,wordt het heel moeilijk .Ergens kan ik het best begrijpen maar doet wel zeer en vaak voel je je heel eemzaam. Want juist op momenten dat je hem nodig hebt kan hij er niet voor je zijn.En Vraag ik me ook afvraag waarom ik mezelf zo moeilijk maak terwijl er genoeg mannen zijn die een normale relatie met me willen , maar de liefde is ondoorgrondelijk zo zie je maar weer.maar een toekomst met tweeen ???????????????????????
2 jaar lang was het een onbereikbare liefde. Het was hoogstens flirten, naar elkaar kijken. 100% zeker wist ik dat hij ook op mij was. Maar we durfden allebei niks, totdat hij weg ging. Ik heb hem 2 jaar lang niet gezien, heb er zoveel spijt van dat ik niet heb gezegd hoeveel ik van hem hou en hoe erg ik hem mis. Nog steeds denk ik aan hem.... Ik weet niet of ik hem ooit zou kunnen vergeten.
De meest ongemakkelijke en meest beschaamde onmogelijke liefde is, wanneer het de vriend van je beste vriendin is. Ja hoor, ik heb het meegemaakt. Hij en ik waren voordat het allemaal begon redelijk goede vrienden. Totdat op een heerlijke zomernacht, we beiden een beetje diep in onze glaasje keken en we met elkaar (passievol) zoenden. Ik kon het niet mijn vriendin vertellen en hij ook niet. Na week of twee kwamen ze hoor, de gevoelens en de kriebels in m'n buik. Het werd erg ongemakkelijk tussen hem en mij. Veel erger was dat ik me zelfs ging ergeren aan mijn vriendin. Aan de ander kant liep ik met een ontzettend grote schuldgevoel jegens haar. Zij was dagelijks met hem en ik met haar dus ook met hem. We waren met z'n viertjes altijd, namelijk ook met de neefje van hem, die mij heel leuk vond. Om de befaamde jongen jaloers te maken, deed ik alsof ik de neefje ook leuk vond, waardoor de neefje uiteindelijk gekwetst werd. Na het niet langer vol te hebben gehouden, he! B ik mijn vriendschap beeindigd met mijn destijds dus beste vriendin. Zij onwetend en verbaasd en mijn hartje kapot. Nu ben ik er compleet over heen en ben ik het vergeten. Het stel gaat nog met elkaar, en ik heb weer contact met mijn oude vriendin. Misschien dat het toch nog allemaal goed komt.
Het was liefde op het eerste gezicht van zijn kant en voor mij een super lekker ding. Twee jaar later hebben we een relatie achter de rug gehad en kan ik hem niet uit mijn hoofd krijgen. Hij is inmiddels ver verder met z'n leven en ik bedenk nog allerlei manieren om het weer goed zien te krijgen. Na een paar belachelijke pogingen waar ik tot de dag van vandaag helemaal rood van kan worden als ik er ook maar aan denk..Zoals in een vreemde bui(na een paar drankjes bijvoorbeeld) hem uitgebreid vertellen dat ik toch nog wat voor hem voel en jaa hoor hem zelfs gezoend te hebben, wat ongetwijfeld gedwongen moeten hebben gevoeld voor hem. Ondanks dat ik een andere relatie heb gehad, blijft het gevoel hangen. Ondanks dat ik andere jongens ontmoet, en dat ik dan ''effe'' niet aan hem denk. Het gevoel blijft maar hangen. Onze relatie is opgehouden, niet omdat ik het heb uitgemaakt of hij, Neee, omdat we geen contact meer met elkaar hadden. Ik had geen telefoon meer, destijds geen email, en ik ging op vakantie voor zes weken. Toen ik terug kwam, heb ik heb drie maanden later pas gezien en toen was ik zijn ex. Ja(!!!), ik heb ook een onmogelijke liefde. Wanneer houdt het op??? Who knows....
elke keer als ik hem zie begint da gevoel weer .. Onmogelijke liefde .. Mmh .. Hij houd van mij maar toch wil hij geen relatie ..
2 jaar lang geloofde ik dat er nog hoop was maar nu ben ik mijn vertrouwen in hem kwijt
Ik zie hem nog elke week enja .. We maken lol en hij beweert nog steeds dak ik voor hem alles ben .. Maar dingen zijn veranderd .. Ik heb nu zelf een nieuwe vriend .. Maar eerlijk gezegt voel ik nog altijd liefde voor hem . Maarja die tijd is over en ik moet hem uit mijn hoofd zetten ..
ik vind iemand leuk hij is 21 bijna 22 en ik ben 15 maar ik heb laatst te horen gekregen dat ik zijn type niet ben en hij vind een vriendin van mij leuk maar ik vind hem egt heel leuk , mijn hartsvriendin vind hem ni et leuk en zij is 14 zij vind hem ook te oud maar ik woon nu op dezelfde camping en ik zie hem dus wel vaak, dat is niet zo leuk
Gr.........
Ik had ook een onmogelijke liefde.Maar op valentijnsdag hebben we er samen een punt achtergezet.Het kon niet langer zo, het maakte me helemaal kapot van binnen.Als je zo naar iemand verlangt, als die persoon zo diep in je zit maar je kunt elkaar niet elke dag zien omdat er 1 getrouwd is en kinderen heeft en de ander gaat trouwen.Ik ben helemaal verschuurt.Ik weet niet hoe ik verder moet.Denk elke dag aan hem ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Ik koester de gedachten dat we iets moois hebben gehad samen, maar huil en schreeuw van binnen dat die tijd nooit meer terugkomt.
Ik ben momenteel smoorverliefd op ...jawel...de ex van mijn beste vriendin... Ik ken haar al jaren en wil haar natuurlijk niet kwijt...maar mijn hart ligt bij hem... Vandaar heb ik dit weekend besloten om uit de kast te komen met onze liefde en het haar over mijn geheime liefdesrelatie te vertellen... Ik zet veel op het spel... Maar dat doe je toch voor de liefde? Je leeft maar 1 keer ..

Het doet verdriet gevoelens te hebben voor iemand maar wetend in je hooofd dat het verkeerd is, elke dag met plezier naar je werk gaan omdat je weet, dan zie je hem! En dat maakt je dag weer goed een verscheurde gevoel want thuis heb je kinderen en een lieve partner samen ben je een gezin maar je gedachte is elders en ik neem mij dagelijks voor om ermee op te houden om niet meer naar hem te verlangen, te hunkeren naar zijn blik dit gaat zo al een jaar Noem het zwakte, noem het verliefheid mar weet wel het doet verdrie.t
Ik heb een onmogelijke liefde,
Hij zit bij op school
En vanaf het eerste moment dat we elkaar zagen, was het er ik weet niet wat maar HET was er
( dat moment was in de eerste dag op me middelbaren school) nu zit ik ondertussen in de derde, 3 jaar later. Na de eerste ontmoeting heb ik hem eigelijk niet echt meer in de gaten gehouden, hij kreeg een vriendin. En toen dat uit ging ( in de 2de ongeveer) ik heb een week later met hem gezoend op een schoolbal. We kregen lange gesprekken op msn
Elkaars hand vastpakken in de gangen en heel veel knipogen en lieve lagjes verlgen hooi zegen was wat we elke dag deden. Maar het ging vervelen - vooral bij hem - maar geen van ons durfde de ' eerste"stap te zetten tot een echt relatie. En ons contact werd minder tot niets. Nu minstens anderhalf jaar later heeft hij al 9 maanden een vriedinn en ik wat losse relaties gehad. Maar ik kan hem NIET uit me hoofd krijgen, we kijken elkaar altijd aan in de gangen ( en daarbuiten) hebben in dat anderhalf jaar geen woord gewisseld. Maar ik kom nie van hem los
Bij alles denk ik aan hem. Elk vriendje verglijk ik met hem
En loop soms onmogelijke wegen door school om maar even naar hem te kunnen kijken ( en hij naar mij)

Al mijn vriendinnen weten dat ik een zwak voor hem heb, en dat altijd zou blijven houden maar dat het zo erg is nee dat weten ze niet. Mijn exsuces om steeds te langs te lopen? Mijn vriendin is verliefd op zijn vriend, handig he ;)

Maar vreselijk fout want zou kom ik nooit van hem af. Maar ik kan het niet, stoppen met kijken/ flirten. Wat moet ik doen? Doorgaan tot ik hem terug heb en dan alles geven. Of
Onmiddelijk stoppen met wat ook maar iets met hem te maken heeft?
Het leven is een komedie door het koesteren van een onbereikbare liefde. Hij, hield van elke vrouw en zij, alleen van hem. Hij, vond dat het voorbij moest zijn en zij snapte niets van de stille hints. Een willige vrouw liet zich gebruiken om haar
Wakker te schudden. Hij beloofde de willige vrouw eeuwig trouw en ging terug naar zijn vriendin met wie hij het bed indook. Eenmaal het spel doorziectig geworden nam zij de beslissing de relatie te beeindigen. Ze mist hem elke dag. Geen andere man is nog aantrekkelijk en Hij hij versiert en beloofd steeds weer , steeds aan de nieuwe vrouw. Hij is al 59 jaar. En nog steeds een Loverboy
23-10-05 kreeg ik wat met een jongen die 2 jaar ouder was dan ik. Alles ging gewoon perfect!
We hebben in een half jaar dat we wat met elkaar hadden 1 keer ruzie gehad, en dat ging om iets kleins! Alles ging perfect totdat er iets was gebeurt waardoor ik hem nodig had, en hij juist ff alleen wou zijn.. Dat botste dus heel erg. Na elkaar een maand niet gezien te hebben, hebben we goed gepraat en heeft hij het uitgemaakt.. Dat is nu bijna 2 jaar geleden. Nu, nog naar 2 jaar, denk ik elke dag aan hem, denk ik wat hij aan het doen zou zijn, hoe het zou zijn als we al die tijd nog samen zouden zijn en hoe het zou zijn als hij opeens op de stoep zou staan en zou zeggen dat alles een fout was en dat hij me terug zou willen! Soms is het een troost,, dat je lekker kan fantaseren over leuke dingen wat je vrolijk maakt, maar als je dan in de realiteit terug komt doet dat je wel schrikken! Je verpest je leven er eigenlijk helemaal mee.. Een oplossing? Ik zou ut niet weten.. Dat is er, zoals ik er nu nog over denk, niet!
Ik heb een onmogelijke liefde.... Maar hij is wel de liefde van mij leven,mijn hart stroomt voor hem. Hij leeft elke minuut van de dag in mijn gedachten,lichaam en ziel! En dat al bijna 4 jaar en we hebben samen een kindje. Maar toch is het niet mogelijk,we zijn te verschillend en kunnen van zijn kant niet tot elkaar komen. Dus moet onze wegen hier gaan scheiden en ieders zijn eigen leven oppakken en gaan leiden.....
Hoi nog zo n onmogelijke liefdesverhaal: Ik werd eens verliefd op een jongen die ik eerst knap vond ik hield hem gwn in t oog en vervolgens hebben we gwn een paar woorden verwisseld en ook een blik, .... Oh vooral die blik ( zei meer dan duizend woorden) dus ik werd meteen verliefd na die ene namiddag. Hij is knap van dezelfde geloof goedgekeurd en al, grappig,..en nog zo n honderd positieve dingen die ik aan hem kon koppelen met maar een gebrek grote leeftijdsverschil hij was bijna 9 jaar ouder dan mij en ik was nog 15 dus ja dan is het wel zichtbaar. Ik was wel heel verliefd en we praatten af en toe enzo en ook op msn wat diepere gesprekken, ik hield van hem dacht ik, ik kon me al zelfs als zijn vrouw voorstellen, hij was mijn droom en mijn gekoesterde wens. Tot hij op n avond Met een jonge vrouw binnen kwam die zijn vlam bleek te zijn ik was kapot, gebroken die avond en de eerste jaar erna :( ik zag t niet aankomen niet dat hij een meisje krijgt, niet dat hij oo! It liet blijken dat hij iets voor me voelde hij deed gwn vriendschappelijk maar ja ik had toen ook zo n verdomd roze bril op en zag ( wilde zien) meer dan er was te zien. De meisje die hij bijhad was van zijn leeftijd, dolverliefd op elkaar nog steeds gaan vermoeddelijk zelfs trouwen binnen deze en het volgende jaar wat er dan van me wordt weet ik niet maar ja c'est la vie zeker? Nu praat, en kijkt hij niet meer naar me( logisch). Als ik hem zie is zij er altijd bij dan voel ik me gekleineerd net of hij haar boven mij heeft gekozen dat is ook zo want hij wist het van mijn gevoelens voor hem destijds. Ik heb al mijn moed bijeen geraapt het is nu bijna 2 jaar geleden sinds ik verliefd werd en ik wil dat het hem goed gaat dat hij gelukkig is ook al is het met haar, dan hoop ik dat zij goed voor hem zorgt en van hem houdt want dat verdient die jongen! En omdat hij haar heeft gekozen dan respecteer ik zijn keuze en laat ik hem gaan. Ik kan niet anders ze zijn echt samen en ik ka! N en zou er ook nooit tussen willen komen ik was verliefd jawe! L, maar
Nu is alles gebroken,verloren het mag niet meer in zulke gevallen moet je sterk zijn. Dan moet je hen 2 hand in hand laten staan en zelf omdraaien en weggaan zonder om te kijken letterlijk en figurlijk! Sterkte met je onmmogelijke geliefdes meisjes en jongens blijf niet te lang vastklampen, heb ook zelfrespect please xxxxxx
hoi, op mn dertiende ontmoette ik een jongen met een blik en was op slag verliefd, vervolgens probeerde hij wel wat flirterigs te zeggen maar zijn vrienden waren er altijd bij en ik was toen nog zo preuts, jong en verlegen dat ik noit iets terug zei. We zaten op dezelfde school en telkens als we langs elkaar kwamen keken we elkaar in de ogen zo speels en flirterig ik begon verliefd te worden maar had nooit in mn gedachten dat zo erg zou wourden! Hij was verliefd op me hoorde ik van zn vriend maar hij wordt heel vaak verliefd zei zijn vriend.Ik was wel ik de zevende hemel maar hij was 15 en ik 13 we durfden nooit iets te zeggen het bleef bij de blikken. Nu ben ik 17 en hij 19 we zitten nog steeds op dezelfde school en het gevoel bij mij blijft hetzelfde, we werden nooit vrienden en er is nooit een relatie tussen ons geweest ik durfde niet nooit omdat hij van een andere nationaliteit is en een ander geloof heeft van mijn ouders bijvoorbeeld zou ik nooooooit samen met! Hem mogen zijn dat is ook hetgene wat me tegengehouden heeft om een gesprek met hem te beginnen of zelfs zijn e-mail te vragen. Hij heeft nu ondertussen al een vriendin en ik verwelk van binnen ik verlang naar hem en in al deze jaren is er geen dag geweest dat ik nie aan hem dacht er zijn wel een paar andere jongens geweest waar ik verliefd op werd (maar geen relatie mee gehad) Maar die ene blijft in mn hart mn ziel ik voel hem ik word aangetrokken als een magneet tot hem, hij is mijn droom en mijn onmogelijke liefde! Ik heb nooit tegen hem durven praten maar ken hem wel gewoon van andere mensen zijn e-mailadres heb ik wel ns gevraagd maar altijd aan zijn verre vrienden waardoor ik t nooit kreeg, aan hem durfde ik het niet te vragen. Nu zeker niet omdat hij een vriendin heeft. Ik kan m niet vergeten hij blijft voor mn ogen staan als ik ze sluit ik kan wil daarom ook niets met andere jongens beginnen en kan het ook niet. Soms haat ik het gevoel maar voel me ook machteloos..!
ik wacht al 6 jaar op hem.... We hebben wat gehad maar nooit gezoend, omdat ik dacht dat we jaren samen zouden zijn.... Ik mis hem zo erg en ik hou met de dag meer van hem.... Maar het is nou eenmaal zo en ik blijf nog even wachten totdat ik hem vertel wat ik voor hem voel.... In de hoop dat hij hetzelfde voelt.... Ik wacht en wacht en wacht, want mijn hard zegt dat hij het voor mij is en ik zie het in zijn ogen... Ik hou van hem en hij van mij!!!!!!!!! Of ben ik nu weer aan het wachten op dat wat er nooit komt?? Dit is het ergste gevoel ooit..... Ik hou van hem!!! En hij misschien van mij maar ik zal het niet weten...
Hallo..ik had een relatie ,zo perfect,met de duur van 4 jaar, maar helaas werd het een onmogelijke liefde. Wat het pijnelijke is, dat onze eigen familie leden ervoor hebben gezorgd dat onze relatie tot een einde is gekomen...,jaloersie. We hadden beiden gevochten, om de relatie in stand te houden ,maar toch op een gegeven moment de stryd verloren, elkaar verloren. En dan ga ik nu wel verder in mijn leven, gelukkig. Van hem blijven houden zal ik altyd...I will always love you. Echte liefde herken je door,als je van jezelf hou. Als je van jezelf hou, kan je liefde geven. C
mijn onmogelijke liefde is/was 42 toen ik hem ontmoette, ik was toen 15...Ookal wist ik dat het niet kon en ik er eigenlijk mee moest stoppen, toch wilde ik er perse mee doorgaan. Hij leek overigens geen 42 eerder begin 30, Op gegeven moment hadden we sex gehad, hij had mij ontmaagd en hij was toen heel lief en ik vond hem heeel erg leuk! Ik ken hem nu 1 jaar en 10 maanden en we zijn dolgelukkig samen, niemand weet ervan daarom is onze liefde nog steeds onmogelijk om geuit te worden, maar we houden van elkaar en realiseren dat dat het enige is wat telt, en niet de leeftijd,toch denk ik er vaak nog over na dat het niet kan en mag, maar ik blijf toch bij hem. Gewoon omdat ik van hem houd!
Hallo mensen,

Ik ben een dame van 22 en hij 40, ik heb hem 2 jr geleden ontmoet op het werk, hij is getrouwd en heeft kids....... Dat is de reden dat het onmogelijk is. Ik ben zelf ruimdenkend, als hij vrijgezel zou zijn zou ik het een kans geven maar nu, nu zit ik met verdriet. Ik heb inmiddels ook een vriend van mijn leeftijd, ik moet daar ook open voor staan toch? Maar gevoelens die ik voor hem heb zal ik nooit krijgen. Ik mis hem nog elke dag. Het enige wat ik wil zeggen is dat leeftijd geen reden mag zijn dat jij je hart niet volgt. Het zal praktisch wat problemen geven en uiteindelijk moet je zelf gaan kiezen wat je ermee gaat doen, gaan jullie er beide voor of laat je de buitenwereld jouw leven bepalen? Liefde is een mooi iets, ik heb het ervaren, met hem! En nooit zal ik het vergeten, ook al kan ik niet bij hem zijn en doet het pijn. Gr, Ik
Ik heb ook een onmogelijke liefde. Ik vind het niet erg, we zijn gewoon vrienden. Ik ben ook gewoon bevriend met zijn vriendin. Ik probeer er gewoon van te genieten dat ik verliefd ben en lol kan hebben met hem. Ik kom vanzelf iemand anders tegen toch...

Ik Had een onmogelijke liefde,
Waarschijnlijk heb ik dit fout opgelost, maar het werkte wel! Ik ben naar bed geweest met een grote vijand van mij ex/onmogelijke liefde. Hij kwaad, mij kan het niet meer schelen, het is Over. Dat zou het al heel lang moeten zijn. Ik dwing mezelf nu om hem uit mn hoofd te zetten, we hebben ook geen contact ed. Meer met elkaar. Hij is waarschijnlijk zwaar teleurgesteld in me, wat mij in dit geval goed uitkomt. Zo neemt hij ook geen contact meer op nl. Ik hoop alleen niet dat het, zoals dat gaat met onmoglijke liefdes, dat het weer opbloeit als we elkaar weer tegenkomen over een tijd...
tis een geluk wanner je er vrede mee sluit en hem als je beste maatje mag en kan beschouwen. Zeker wanner zijn vrouw ook jou vriendin wordt. Het prikkelt af en toe wel..maar we zijn daar open over en zijn allen gelukkig.
if the heart says "go"..and the mind says "no"..you've got a problem...
helaas heb ik een onmogelijk leuk neefje.. Maar ik zie hem niet vaak, als ik heb wel zie is het meet een familieaangelegenheid.. Dus is er geen kans hem even alleen te spreken
Hij woont in het noorden van het land en ik in een stil boeren dorpje,
Daarbij heb ik geen rijbewijs ofzo dus kan ik er niet even langs rijden.. Majah ik weet ook niet hoe hij naar mij kijkt, waarschijnlijk gewoon als een gezellig nichtje. Ag jah.. Tog niet goed om iets mee te doen aangezien je elkaar als familie op den duur niet meer kan ontlopen als het fout gaat he ;)
Gr. Me
Ik heb met toestemming van mijn man en zijn vrouw een relatie erbij met mijn onmogelijke liefde.Heerlijk wel de lusten maar niet de lasten.
we kennen elkaar nu een jaar of tien... We hebben een jaar wat ''gehad'' ik was singel maar hij niet. Het was niet eerlijk want ik kende haar ook en haar vreindinnen waren ook mijn vriendinnen enz. Maar er was iets tussen hem en mij vanaf de eerste keer dat we elkaar zagen. Ik wist die dag meteen dat hij een vriendin had en dacht dat het dus toch niets werd maar niets was minder waar. Een jaar lang hebben we onze liefde gedeeld hij was alles voor me, ik was zo ongeloofelijk verliefd en hij ook op mij dat vond ik geweldig!! Alles deden we samen (zodra zij weg was) we sliepen ook bij elkaar en hij was de eerste bij wie ik me echt vertrouwd voelde kortom hij was geweldig! Dat hij mij aan het lijntje hield door te vertellen dat het heus nog wel uit ging tussen hun en hij dan met mij verder kon zie ik nu eigenlijk pas echt in. Na een jaar is het stuk gegaan tussen ons, ik wilde dit niet meer,vond dat hij moest kiezen. Dat deed hij niet,kon hij nog niet en toen heb ik hoe moeilijk ook een punt achter gezet. Mijn hart brak maar het kon zo niet langer. Een jaar later bleek dat het uit was tussen hun, weer kwamen we bij elkaar en weer was het geweldig maar een relatie konden wij niet krijgen... De vriendinnen wisten van ons toen en haate mij nu (hem niet?!) nu tien jaar later hebben we allebij een ander we spreken elkaar nog steeds en als ik hem zie vliegen de vlinders razend snel door mn buik.. Ondanks alle ellende en al het verdriet hou ik nog zielsveel van hem

Met mijn onmogelijke liefde, maar wel liefde van mijn leven, heb ik slechts 1 avond gezoend... Het was heerlijk, met dat soort "vuur" en passie wat we allebei voelden. Ik denk dat het alleen niet wederzijds was. Moet zeggen, hij is geen relatietype en ook "bang" om zijn ware gevoelens te tonen. Na een heel lief smsje hoorde ik niks meer van hem. Ik zag hem nog wel eens met uitgaan (pas maanden later) of sprak hem op msn en voelde dan elke keer nog meer vlinders in mijn buik. We hadden zelfs een keer iets van een woordenwisseling in de kroeg waar mijn hart van brak. Maar telkens weer (hoe kwetsend het soms ook was) liet ik het weer gebeuren. Want er bleef altijd iets tussen ons bestaan. De manier waarop we naar elkaar keken... Het was niet alleen zijn mooie uiterlijk, maar vooral zijn uitstraling en de blik in zijn ogen. Nu zit ie aan de andere kant van de wereld en heb ik hem al een jaar niet gezien... Maar ik moet nog zovaak aan hem denken. Soms wenste ik dat ik hem zo kon vergeten...maar aan de andere kant? Het blijft heerlijk om erover te dromen en een beetje hoop te koesteren!
Hai, volgens mij heb ik wel een onmogelijke liefde. Ik ontmoette hem op mijn 16de. Hij was al 28. Maar toen ik hem zag, toen voelde het net als of ik iemand had gevonden die ik al heel lang zocht. Ik hield gelijk al van hem, terwijl ik nog niks van hem wist. Hij vertelde mij later dat hij 21 jaar was, toen was ik echt gelukkig ik dacht ik heb je gevonden, en ik laat je nooit meer los. Ik wist ook helemaal niks van seks ofzo, nou ja ik had een week tijd met hem, en het voelde zo goed met hem en ik voelde me echt gelukkig bij hem, dus na 3 dagen hebben we seks gehad, en dan was het niet 1 keer per dag, het waren meerdere keren op 1 dag. Later kwam ik erachter via zijn paspoort die ik gevonden had dat hij 28 was, tog hield ik nog van hem. En dat hij ook meerdere vriendinnen had.en een zoontje van toen 3 jaar. Nou ja ik zat ermee, en ben tog doorgegaan met mijn leven en hij ook, dus hij had weer een vriendin, en pas na zeven jaar hem ik hem een e mailtje gestuurd en! Kreeg ik bericht terug. Vanaf toen hadden we contact met elkaar, een een paar maanden later heb ik hem weer gezien. Er is helaas niks gebeurt, waar ik nu wel spijt van heb, maar ja. Bij alles wat ik doe, denk ik aan hem. Hoe het zou zijn als ik met hem samen woonde. Nu pas kan ik hem een beetje loslaten, ik dacht als ik niet bij je kan zijnn , dan is dat tog het beste om te doen, maar ik hou nog wel van hem, en dat zal zo blijven denk ik.
Viend blijven met de onmogelijke liefde is onmogelijk want dat willen ze niet ze willen dat je met hem bent... Het doet pijn maar vergelijk andere mannen niet met hem word je ongelukkig van...Probeer andere leven op te bouwen want je verstand heeft tog gelijk hij was je achterna gegaan als die het je waard was...tsja...
Een relatie hebben met een jongen, alles is rozegeur en manenschijn, plannen voor de toekomst maken ...Totdat zijn broertje het voor jullie verpest. Hij verteld aan zijn ouders + familie dat hij jou eerder leuk vond als zijn broer. Broer wordt er de dupe van en alles voor de toekomst wordt verpest. De broer wordt gezien als een afpakkertje en het meisje wordt gezien als de bok. Samen gaan en verder leven met je vriend gaat moeilijk. Een broertje hebben die ook een oogje op je vrouw heeft is niet prettig..
je moet ze niet voorgoed wegstoppen, dan leer je er niks uit, maar probeer er met iemand over te praten, dat lucht op, en word/blijf gewoon bevriend met je onmogelijke liefde!
Onmogelijke liefde :
Telkens als ik hem zag of al zijn naam hoorde kreeg ik de vlinders in mijn buik. Niemand mocht spijtig genoeg van mijn gevoelens voor hem weten,dat zou teveel voor veranderingen zorgen. Ik zie hem nu nog altijd héél graag. Het spijtig dat ons leeftijdsverchil zo groot is en dat de wet er zo erg optegen is,want door de wet moeten wij beiden een andere weg kiezen.
We werden gekoppeld door een wederzijdse vriendin, niet dat het de bedoeling was dat het uberhaupt wat zou worden maar we hielden elkaar wekenlang wakker met mns-en sms en en bellen. Ook toen we daadwerkelijk wat met elkaar kregen, bleven we elke dag bellen en smsen en mailen,ik zijn kinderen ontmoette onze levens werden met elkaar verbonden. Alles ging goed en super we hadden nooit problemen met elkaar of ruzie na een jaar zette hij een punt achter onze relatie, nooit heb ik dit zien aankomen, wel heb ik een soa gekregen van hem, en blijkt hij toch een ander te hebben. Nog dagelijks word ik aan hem herinnerd, hoe zeer ik hem en zijn kids ook mis. Is het niet aan zijn muziek, dan is het wel de omgeving waar hij woont, onze wederzijdse vrienden, plaatsen waar we naar toe gingen, of door het werk etc.. Ben je eindelijk weer een beetje jezelf aan het worden, wordt het gevoel dat je iets mist steeds groter... Het helpt niet om een ander te zoeken, ik heb het geprobeerd, het los ! Laten lukt maar niet, uiteindelijk zal het me lukken dat leventje te vergeten, los te laten, al moet ik alles er voor opgeven, hij moet uit mijn systeem. Iedereen zegt het word wel minder maar hoe lang duurt dat nog... Ben het zo beu, beu mezelf alleen maar pijn te doen en diegene die echt van me houden
Het mooiste impulsiefste ding dat ik ooit gedaan heb is nu uitgelopen in zo'n onmogelijke liefde.Ik zag hem tijdens zijn werk,ik zei plagerig dat ik mijn email adres zou afgeven waar hij werkte en mijn vriendin had me gepushed om dat te doen,een weekje later had hij me toegevoegd,ondertussen kennen we elkaar al 2,5 jaar,er is een leeftijdsverschil van 8 jaar,ik ben 16, hij 24.. En toch snappen we elkaar en hebben gevoelens voor elkaar hoewel we beiden een relatie hebben.Ik zie alles wat ik doe door zijn ogen, ''Zou hij deze lingerie mooi vinden?'' , ''Wat zou hij hier van zeggen?'' ... Ik kan hem niet laten,hij mij ook niet,het doet veel te veel pijn,ik wil hem ook niet loslaten,ergens geeft hij mij geborgenheid en ik weet,ik weet dat hij me graag ziet...
ik wil geloven dat mijn liefde mogelijk is. Met kerst 2005 hebben we elkaar ontmoet en na een paar maanden gaan samenwonen (omdat we toch elke nacht bij elkaar waren). Hij was het helemaal, maar wel een buitenlander die geen woord Nederlands sprak. We waren beide aan het studeren en zo ging het door tot een half jaar geleden, toen hij besloot naar Engeland te gaan om daar zijn master te halen en later daar een baan te vinden, omdat hij in nl professioneel nergens zou komen. We willen heel veel van het leven, carriere, geld, gezin (later) en we willen elkaar vrijlaten in de keuzes die we moeten maken. Hij wil dat ik bij hem kom, maar wel een goede baan vind die bij me past en me niet lager voordoe puur om bij hem te zijn. Ik heb de keuze om of door te gaan en genoegen nemen met wat ik voorlopig heb (hem een paar dagen zien eens in 3-4 weken en een baan zoeken daar) of ermee ophouden. Ik weet niet hoelang ik dit nog vol kan houden. Ik mis hem verschrikkelijk, elke dag is en marteling omdat ik hem niet zal zien als ik thuiskom. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk, aan hoe ons leventje was voordat hij wegging. En elke keer als ik hem zie voelt het alsof mijn hart weer heel is. Zelfstandig en optimistischt dat ik was, ben ik de afgelopen tijd veranderd in een hoopje verdriet die niemand kan begrijpen. Het voelt alsof ik verdrink in mijn eigen pijn, het gemis van HEM. We praten urenlang met elkaar, maar praten is niet genoeg. Ik wil hem zien, hem voelen, zijn geur inademen, zijn lach horen... Ik moet een keuze maken tussen carriere of liefde. Blijkt dat Engelsen nou ook niet bepaald openstaan voor alles en iedereen, dus carriere EN liefde lukt momenteel voor geen meter... Maar ik kan niet zonder hem... Dus blijf ik hopen...
Ik heb een maand een relatie met hem gehad en we zijn er gezammelijk uit gekomen dat het beter was om uit elkaar te gaan. Nadat dit is besloten kan ik niet meer stoppen met aan hem denken. Hij weet hier niets van en dat blijft ook zo aangezien ik geen contact meer met hem heb en het zo goed als onmogelijk is om nog contact met hem op te nemen. Dat zo'n korte relatie toch zo'n gevolg zou hebben had ik nooit verwacht.
Ik ben zijn liefde, hij is mijn lustobject.. Ik voel zeker wel wat voor hem, het is niet voor niks 2 jaar m'n vriend geweest. Maar door de jaren heen hebben we elkaar zo'n pijn gedaan dat ik mezelf niet meer kan toestaan om van hem te houden. De Lust een aantrekkingskracht blijft wel bestaan, daar kaunnen we allebei niet omheen. Hij is wel nog in staat om van mij te houden, en wil alles doen om dit tot een goede afloop te brengen. Naar mijn mening zit dit er niet meer in. Toch bezwijk ik elke keer weer voor zijn charmes en blijf ik me afvragen of dit ooit stopt.. Door omstandigheden, onmogelijk&verboden
Onmogelijke liefde. Elke keer dat hij tegen me sprak of dat hij naar me keek werd ik al rood. Ik zou alles doen om met hem te zijn, dacht ik. Want bovenal hij is/was onbereikbaar........ TOTDAT hij ineens achter me stond en een serieus gesprek met me begon. Toen leerde ik hem beter kennen en mijn onmogelijke liefde werd mijn grootste afknapper. Hij was totaal anders dan ik had verwacht! Onaantrekkelijk, alleen maar praten over zichzelf en enorm kinderachtig
Ik heb een onmogelijke liefde. Ik ben ongeveer 2 jaar geleden gescheiden. Eerste jaar was overleven, alleenstaande moeder, werken en zorgen voor de kinderen, bleef weinig tijd over maar na een jaar zonder sex begon het weer te kriebelen. Ik dacht ben onafhankelijke en een moderne vrouw en neem nu een man voor de sex. Zo gezegd zo gedaan. Ik zocht man op internet, dat bleek verre van moeilijk. Dacht toen gelijk ik neem een donkere man want die zijn beter in bed zeggen ze. We ontmoette elkaar ergens en omdat ik op was van de zenuwen had ik inmiddels al iets teveel gedronken. Maar ik was stoer vertelde hem waarom het mij ging en we belandde in bed. En daar ging het mis, de sex was zo heftig dat ik het voelde in mijn ziel. Vergat tijdens de daad adem te halen. Kortom verkocht, maar ik doe mijn best niet verliefd te worden. Hij komt uit hele andere cultuur, die ik werkelijk niet snap. Ik brave blanke burger, hij toch in mijn ogen betje vreemde donkere antilliaan. En die hebben toch bar slechte naam. Durf niet zo goed met hem over straat. Door mijn werk heb ik gevoelige positie. Ben bang voor alle comentaren, de kritiek de blikken, de roddels etc. Maar hij zit in mijn hoofd. En ik koester de momenten dat wij elkaar heel even zien.
wat ben ik blij om deze reakties te lezen! Doet me goed dat ik niet de enige ben. Ik heb 2 onmogelijke liefdes gehad. Onmogelijk omdat ze mijn gevoelens niet konden beantwoorden om zoveel redenen. Ze waren wel vrij. De eerste keer dat ik zo verliefd werd waren we te jong om ons te binden en later is hij met een ander getrouwd. Nu, 28 jr later, heb ik heel af en toe oppervlakkig contact met hem per sms. Dat is genoeg, ik heb rust als ik weet dat hij leeft. Meer zit er toch niet in. Mijn 2e onmogelijke liefde ontmoette ik 10 jaar geleden. Tja, als je ontzettend verliefd wordt maar die ander mag je alleen graag dan houdt het op. We zijn nu 10 jr jaar bevriend geweest maar dat ging op zijn manier, niet de mijne. Ik heb hem gesteund door dik en dun want ik ging van hem houden maar er kwam te weinig terug.ik ben toevallig? Vandaag zover gekomen dat ik hem niet meer wil horen of zien want ik ben veel meer waard dan wat deze man voor mij overheeft. Ik ben een vriend voor h! Em, hij niet voor mij. Hij is nogal gesloten en daarom heeft het lang geduurd totdat ik in kon zien dat een relatie tussen ons niet goed gegaan zou zijn. Ik kan nu de redenen daarvoor zien, het 'waarom' en dat maakt me nuchterder. Die nuchterheid heb ik nodig om me van hem los te maken want ook al zegt mijn verstand dat dat het beste is mijn gevoel voor hem is nog niet weg. Heeft tijd nodig. Die eerste onmogelijke liefde heb ik 12 jaar geleden, dus 15 jaar na de eerste keer!, weer ontmoet en toen sloeg bij ons allebei de vlam in de pan. Wat er toen door me heenging kan ik niet met woorden zeggen. Inmiddels allebei getrouwd. Hij gelukkig, ik niet. Maar ik kan mijn geluk niet bouwen op het ongeluk van een andere vrouw en hij was bang dat hij er spijt van zou krijgen als hij zijn gezin in de steek zou laten en dat vond ik zo ontroerend. Hij zei me veel over hoe hij is. Ik verhuisde naar het noorden v/h land en dat was goed voor mij, die afstand tussen ons. Ik ben gaan scheiden. Toen ik hem weer ontmoette was ik gaan voelen hoe het is om bij degene te zijn die m'n hart had en ik kon niet meer bij mijn ex blijven. Na die 2e keer had ik veel minder pijn in mijn hart dan na de 1e keer omdat ik nu wist dat hij zich ook aangetrokken voelde tot mij. We houden nu grote afstand. Ik vind dat je niet echt kunt zeggen hoe je er overheen kunt komen. Toen ik jong was kwam het ha! Rder aan dan nu op m'n 46e. Ik kan nu beter relativeren dan toen. Als ik aan die laatste vriend denk probeer ik die gedachte opzij te zetten en ergens anders aan te denken, als het moet wel duizend keer, totdat ik op een dag merk dat er steeds meer uren zijn dat ik niet aan hem gedacht heb. Gelukkig slijt het op den duur.ik koester zeker geen goede dingen want dan maak ik het moeilijk voor mezelf. En als ik de goede herinneringen nodig heb om de dag van vandaag op te leuken dan moet ik iets aan mijn leven veranderen want dan ontbreekt er dus duidelijk iets aan, vind ik. Het verleden is voorbij. Maar zo kon ik nog niet denken toen ik jong was. En bij mij is het ook zo dat ze niet voor m'n neus moeten staan op een dag want dan sta ik niet voor mezelf in. Die liefde verdwijnt nooit. Maar ik ben er zelf verantwoordelijk voor om m'n leven leefbaar te maken en te houden, zonder hen.
Mijn onmogelijke liefde is mijn ex. We hebben 3 jaar geleden wat met elkaar gehad en toch zien we mekaar nog weleens en belt hij als hij 'zin' heeft. Hij was mijn eerste vriendje en sindsdien ben ik ook niet meer zo gek op een jongen geweest. Ik heb 2 jaar lang hem op een afstand kunnen houden totdat het uit ging met mijn vorige vriend. Ik kan bijna nooit nee tegen hem zeggen als hij mij belde totdat ik erachter kwam dat hij ook met een ander meisje ging, maar het mij niet durfde te vertellen. Ik had hem ermee geconfronteerd toen hij me weer belde omdat hij weer zin had. Ik heb toen gevraagd of zijn scharrel het ook goed vond dat hij met mij ging en het antwoord was geen ja :P. Sindsdien heb ik niet meer met hem gepraat en hij ook niet meer met mij omdat hij begreep dat ik in zulke dingen geen trek had. Soms denk ik dat ik het goed heb gedaan om toen nee te zeggen maar stiekem hoopte ik toen dat hij voor mij weer koos. Het is nog steeds heel moeilijk als ik hem zie, maar ik onthoud nu gewoon dat hij heel ontrouw is en het met niemand en ook niet met zijn nieuwe vriendin het eerlijk en oprecht meent. Ik zal toch een zwak voor hem houden, maar ik pas nu wel veel beter op voor zijn spelletjes en probeer nu niet meer terug te vallen op hem. Ik probeer nu verder te gaan met mijn leven. Hij heeft mijn leven te lang op een stop gezet, zonder dat hij ook maar iets oprechts en eerlijks met me voor had.Zolang je al het pijn en leed onthoud van wat ze doen en hoe oneerlijk hun spelletje is kom je er overheen. Hij was de moeite niet waard.
en wat doe je als je vriend na 2jaar het allemaal nog steeds prima vindt zoals het is, want hij voelt zich er lekker bij..ik niet!Ik wil zo onderhand toch best een beetje vooruitgang!Lijkt me best ''logisch''om toch een verwachtingspatroon te hebben na die tijd....hoe maak ik hem dat nu duidelijk op een tactvolle niet dwingende manier!!!!ik word er zo langzamerhand een beetje moedeloos van dat alles op ''zijn''manier gaat en ik voor mijn gevoel toch op ''hold''sta met mijn verlangens....
hm ik weet niet of mijn lieefde onmogelijk is...ik heb wel laatste tijd wat ''twijvels''of an ben ik niet meer in staat hem een kindje te schenken(ik ben nu 35)misschien loop ik voorruit hoor op de zaken maar het is zo in mijn gedachtens geslopen en het laat me niet meer los. En dan de reacxties van sommige vrienden"hij me dan toch dumpt, dus waarom ik er nu zelf niet mee stop''pfff dat maakt me bij elkaar een onzeker vrouwtje...ben ik niet blij mee
Bliksemflits? Ik geloofde er niet in! Tot ik op sollicitatie gesprek moest en hij gevraagd was bij het gesprek te zitten. Het was bizar. We raakten aan de praat en het was alsof we slechts met zijn tweeën op deze wereld waren. We voelden dit allebei. Zijn vriendin bleek echter zwanger van hun 3e kindje dat nu inmiddels 5 maand oud is. We probeerden in het begin nog stug vol te houden dat we alleen vriendschappelijk in elkaar geïnteresseerd waren en ik kwam ook gewoon bij hen over de vloer. Dat is verleden tijd want zijn vriendin had er toch problemen mee, ze voelde net als wij dat er een hele sterke spanning tussen ons is. Nu is het stiekem, hij belt me zo'n 4x per dag en sms, mail en msn natuurlijk. We zijn zo vaak mogelijk bij elkaar. Hij deelt al zijn gedachten en gevoelens met me en hij zegt geregeld hoezeer hij me nodig heeft. Ook vindt hij het vervelend dat hij zo kwetsbaar is in mijn handen, dat hij niet van me weg kan blijven. We doen niets lichamelijks. We! Proberen elkaar zo min mogelijk aan te raken omdat we dan de zindering voelen. In zijn hoofd is wat hij doet wel verkeerd maar niet echt vreemdgaan. Dat mag namelijk niet... Hij zit in een relatie! Wat is wijsheid? Heel hard wegrennen. Maar in mijn leven had ik niet meer gedacht dat ik mijn match, mijn soulmate, mijn maatje en mijn passie zou vinden. Hoe kan ik weglopen van dit, wetende dat het wederzijds is? We horen gewoon bij elkaar. Ik probeer echter niets, hij heeft drie kleine kinderen (die overigens dol op me zijn). Hij is een man die een enorm verantwoordelijkheidsgevoel heeft. Ik zal nooit aan hem vragen minder te zijn dan hij is, dus ik zal wel aan het kortste eind trekken uiteindelijk. Laat ik dan maar zoveel mogelijk genieten van iedere blik, ieder woord en iedere aanraking hoe vluchtig ook. Net zolang tot mijn hart breekt...
Toen ik het artikel las dacht ik echt bij mezelf: dit gaat over mij! Ik ken hem al bijna 6 jaar. We zaten bij elkaar in de klas. Uren praatten we altijd op msn, over van alles en nog wat. (Op school praatten we nooit echt, op msn wel.) Ik kon altijd met hem praten over echt gewoon alles. Een paar jaar geleden is hij naar de andere kant van de wereld gegaan; het ging heel slecht op school en hij is daar naartoe gegaan om iets te studeren, daar kon het wel (vader/moederland). Hij is daar al ongeveer 2 jaartjes. Soms komt hij weleens terug omdat zijn moeder hier nog is, dan spreek ik hem soms op msn. Af en toe is het dan net zoals vroeger. Hij is echt perfect, precies wat ik een jongen zoek. Niet dat ik op zoek ben, maar hij is echt grappig, we hebben dezelfde humor. Hij is slim, ik kan echt gesprekken op niveau met hem voeren, ik kan echt goed met hem praten over van alles en nog wat en het allermooiste is nog: he likes me too! Very much! Momenteel zit hij weer eens aan de andere kant van de wereld. Wij hebben verschillende geloven dus een relatie is onmogelijk. Jammer dat het niks kan worden.. Ik weet dat ik niet eeuwig op hem kan blijven wachten, maar wat het ook is dat wij hebben, het is zo mooi! De laatste keer dat ik hem in het echt zag is een alweer een paar jaar geleden, maar zijn uiterlijk is niet zo belangrijk. Hij is wel een mooie jongen, maar ik ben gevallen voor zijn uiterlijk.. Een andere reden waarom hij zo perfect is: we zijn begonnen als vrienden. We vonden elkaar allebei leuk, maar wij lieten het niet echt merken. Ik wilde altijd dat mijn vriendje eerst een goede vriend was, dan leer je elkaar echt kennen en dan voel je je ook meer op je gemak en al die dingen. Bij hem was het precies zo!! Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk. Ik moet hem loslaten, ik weet het. Wij hebben het er al eens over gehad, dat wat het ook is dat wij hebben nergens naartoe leidt, het zal toch nooit iets worden..maar het is gewoon zo moeilijk om hem los te laten! Vooral omdat ik weet dat hij precies hetzelfde voelt. Waarom moet het leven zo zijn? Waarom is mijn grootste liefde een onmogelijke liefde..? Kus, a girl in love
Onmogelijke relaties? Verschrikkelijk! Dat zijn de ergste.. Je blijft voor altijd met vragen ziten "wat als het wel kon" "wat als we nog samen waren". Ik ben sinds kort uit een onmogelijke relatie gestapt. Ik Nederlandse hy Turks. En ja dat mag nu eenmaal niet he.. Integratie?? Diep in hun hart hebben de "oudere" generaties daar nog nooit van gehoord! En dat breekt héle mooie relaties....
Onmogelijke liefdes, iets waar iedereen wel iets mee te maken heeft. Tuurlijk..over zoiets heen komen; een ramp. Je blijft maar aan hem denken, en zal het nou zou zijn als de onmogelijke liefde wel mogelijk zou zijn. Zou het dan heel anders zijn? Zou je dan gelukkiger zijn? Of is een onmogelijke liefde maar een fantasie die verder is doorgedrongen tot je gevoelens? Die ene man, waar iedere vrouw van droomt... Maar stel; je hebt 'mister right' ontmoet maar het is een onmogelijke liefde...is het dan nog wel 'mister right'? Tuurlijk, geen één andere man zal zijn lach hebben, zal zijn ogen hebben en zal zijn zoals hij is. Maar je kan er toch ook niet vanuit gaan dat er nog iemand rond loopt precies zoals hij? Dat maakt mensen juist leuk; ze verschillen. Dan zal er toch vast wel iemand anders rondlopen met een andere lach, een blik waarmee hij je kan aankijken zodat je spontaan begint te smelten en anders is dan de 'mister right' van de onmogelijke liefde. Tuurlijk, een! Onmogelijke liefde doet pijn, maar vrienden zullen er altijd zijn om je te steunen en te troosten. En probeer ook eens te kijken naar wat je al hebt. Vrouwen die getrouwt zijn; er is vast wel een goede reden waarom je getrouwt bent. Vrouwen die net een relatie met hun onmogelijke liefde achter de rug hebben; ga lekker met vrienden uit, leuke dingen doen, er zal vast nog wel een leuke man rondlopen. En vrouwen die een onmogelijke liefde hebben die onbereikbaar is; durf. Maar denk je dat die ene onmogelijke liefde jouw ware liefde is? Vecht ervoor, even doorzetten. Dreams Still Come True
Ook ik zit in een situatie, leuke heerlijke vent ontmoet (gemaakt voor elkaar). Alles is zo vertrouwd en veilig. Hij een relatie, ik nog getrouwd maar lig in scheiding. We hebben geen toekomst samen maar we blijven naar elkaar verlangen. Hij zit zo diep in mijn hart, hoe kan ik ooit loskomen van hem. Onmogelijke liefde? De tijd zal het leren.
zo heb ik het ook, was mijn relatie net over, kreeg ik een nieuwe baas, waar ik het erg goed mee kan vinden..vorige week kwam ik er achter dat onze stiekeme relatie al dik negen maanden aan de gang is,! Hij is tien jaar ouder, vader, en we vertellen iedereen vrolijk dat we single zijn, alleen als ik bij hem ben voel ik me goed, op m'n gemak, en hij ook, is wat hij verteld. Hoe onze toekomst er een beetje uitziet..waarschijnelijk stiekem, al kan het zo niet doorgaan, we hebben verschillende vragen gehad of we een relatie met elkaar hebben, ontkennen is steeds de makkelijkste weg..stiekem hoop ik dat we binnenkort eens eerlijk kunnen zijn en dat iedereen onze relatie accepteerd..we hebben het eens een maand volgehouden om niet te zoenen, vreselijk vonden we het, ook omdat je niemand kunt vertellen hoe verliefd je bent, als je in een kroegje staat met allemaal verliefde stelletjes om je heen doe je alsof er niets aan de hand is..liefde is zo moeilijk, helemaal als het een onmogelijke is..
de liefde van mijn leven zal ik nooit vergeten en nooit krijgen. Het is ook al 20 jaar geleden dat ik hem heb gezien, maar de herinneringen zijn in mijn hart gegrifd.
onmogelijke liefde, zit er op dit moment midden in. Ik hou van hem, hij is degene die mijn hart doet zingen en tegelijkertijd, maakt hij het kapot.Het voelt als zelfpijniging, iedere keer weer het contact opzoeken en weten dat het zeer doet. En toch iedere keer weer gaan, voor die ene blik, die blik die zegt dat hij ook van jou houdt, maar het nu even niet aankan.Het is een verslaving, die maakt dat je jezelf gaat haten, dat je denkt,, vindt ik mezelf dan zo weinig waard dat ik me dit zelf aan doe. Alleen zijn met elkaar gaat niet, de aantrekkingskracht is tegroot, en de sex teoverweldigend. Maar de prijs is hoog, je hebt opnieuw jezelf veraden want op het ogenblik wil hij alleen je lichaam en jij wilt alleen maar zijn liefde. Om jezelf tewapenen ga je hem kwetsen, met als gevolg dat hij je niet meer spreken wilt, wat het verdriet nog erger maakt. Want elk levensteken van hem is jou levensdoel, jou adem en reden om door tegaan. Onmogelijke liefdes zijn erger dan sterven, als iemand sterft dan kun je afscheid nemen, omdat je weet hij komt niet terug. Bij een onmogelijke liefde blijf je in het rouwproces steken, omdat je geen afscheid kunt nemen,,,,want wat als je hem toch tegen komt????????????
onmogelijke liefdes kan je niet vergeten ,al doe je nog zo je best. Het feit dat ze jouw hart zo laten lijden &je ondanks dat toch elke dag, elke minuut van de dag aan hem denkt, bevestigt alleen maar hoe sterk je gevoelens zijn. Het doet zoveel pijn dat je soms wenst dat je dood was, maar dan ontdek je een kracht in jezelf en wil je doorbijten, in de hoop hem ooit te ontmoeten..
Ik had een relatie met iemand die nps had. Hij vondt mij geweldig en dat was beslist wederzijds maar accepteerde mijn dochter niet. Mensen met een narcistisch persoonlijkheidssyndroom vinden zichzelf geweldig. Ik was ook perfect in zijn ogen maar vriendinnen, familie enz was te min. Ik baalde daar zo van dat ik het 3 x uitgemaakt hebt omdat hij niet veranderde. Nu ben ik moe en teneergeslagen ondanks dat ik weer rust en balans heb. Voel me wel sip maar ben trots op mezelf.
een onmogelijke liefde is een liefde waar ik al 5jaar en 3 maanden van geniet,ja t kan dus,ben er niet trots op maar de liefde kan je niet zomaar uit je leven verbannen.hij is mijn allessie mijn grote liefde.groetjes
Ik heb een jongen ontmoet in Engeland. We waren op slag verliefd op elkaar. Maar het probleem was dat hij dus in Engeland woonde en ik hier in Nederlands. We hebben we gechat en ook even een maand een relatie gehad. Maar na die maand zagen we beide dat de afstand te groot was. Ik heb het na een tijd uitgemaakt. Ik dacht daarna nog elke dag aan hem.
Onmogelijke liefde....... Soms overkomt het je gewoon. Verliefd zijn heb je namelijk niet zelf in de hand, maar wat je er mee doet wel! Ook mij is dit overkomen. Al heel veel jaar gelukkig met mijn gezinnetje (nog steeds) kwam ik op een morgen op mijn werk en kreeg ik een nieuwe collega telefonisch te spreken. Meteen raak bij het horen van zijn stem. Kriebels en warmte die door mijn lijf gierde. Iedere keer opnieuw dat ik hem hoorde gebeurde dit terwijl ik dus echt niet wist hij hij eruit zag. Nu hebben wij op het bedrijf op iedere afdeling een spaarpotje (komt samen in 1 grote pot) staan waar degene die mee willen doen iedere week iets in sparen zodat we om de 2 à 3 maanden gezellig met deze mensen een hapje gaan eten en nog wat uurtjes de kroeg in gaan met alle afdelingen samen. Op het eerste beste collega avondje kwam er een man binnen die dit zelfde effect op mij had en toen hij goeiendag zei werd mij de adem benomen. De rest van de avond heb ik in een soort roes doorgebracht. Nu bleek dit alles ook wederzijds te zijn, maar beide zijn we gelukkig in ons eigen gezin. Het voelt zo dubbel. Het is zo fijn om over elkaar te fantaseren en het is zo'n heerlijk gevoel dat zijn stem en zijn aanblik deze heerlijke gevoelens te weeg brengen. Maar het voelt zo slecht als ik dan thuis kom, het geeft het idee (gevoel) van verraad. We zijn ondertussen al zeker 8 jaar collega's en nog steeds is dat verlangen naar elkaar daar. Zolang we met andere mensen in de buurt zijn kunnen we het voor elkaar krijgen om redelijk gewoon met elkaar om te gaan. Maar beide zijn we ondertussen zo ver dat we het niet meer aandurven om alleen met elkaar te zijn (zelfs in werksituaties niet). Ik weet nu uit ervaring dat het moeilijk is iets opzij te zetten als je er iedere dag mee geconfronteerd wordt........... Het enigste dat ik probeer is het goede gevoel dat het geeft mee te nemen in mijn relatie.......
Ik heb al ruim 2 en een half jaar iets met 1 jongen.. En ik ben nog steeds heel verliefd op hem alleen ik kryg niet zoveel aandacht van hem als ik nodig heb.. En by my op school zit een jongen die verliefd op my is en hy geeft my wel genoeg aandacht.. En nu weet ik niet voor wie ik moet kiezen.. Of voor me huidige vriend waar ik heel veel van houd of voor die andere jongen die me wel genoeg aandacht geeft???
Heb op t werk vorig jaar een jongen (zijn bedrijf had een klus bij ons) ontmoet die net zo'n k*t relatie had als ik (vreemdgaande partner). We hebben veel aan elkaar gehad en er was ook echt een klik om niet te zeggen chemie. Over en weer blijven smsen, bellen en elkaar soms zien na t werk of óp het werk. Er is nooit iets gebeurt, want we wilden niet over de schreef gaan zoals ons dat overkomen was. Maar wel op een gegeven moment uitgesproken dat we gevoelens voor elkaar hadden. Ik was zo blij dat mn verliefdheid wederzijds was! Maar hij ging eind van de week natuurlijk wel weer iedere keer naar huis en woont erg ver van me vandaan dus iets opbouwen of mekaar verder leren kennen was moeilijk. Eind vorig jaar zag ik m en het was weer raak, allebei helemaal weer helemaal van slag. Maar uiteindelijk hebben we mekaar de laatste maand vh jaar niet meer gezien en hij zat door omstandigheden thuis. Begin dit jaar zocht hij weer contact met me op. Wilde weten hoe het met m! E (en thuis ging). Zijn relatie was in die tijd een stuk verbetert zegt ie en ondanks dat ze m 2x pijn heeft gedaan en hij gevoelens voor mij heeft gaat ie er weer voor en hij zegt dat het goed gaat. Bij mij gaat t slecht, wil er een punt achter zetten omdat ik het niet eerlijk vind om bij iemand te zijn als je wat voor een ander voelt. En dat doe ik. Hij heeft mn wereld op de kop gezet en daar moet ik het mee doen. Ik kan m altijd bellen om mn hart te luchten maar ik wil m daar niet mee lastig vallen... Ik gun t m dat ie zo lekker in zn vel zit nu, maar zou graag willen dat ie maar half wist hoe k*t ik me nu voel. Ik ben nog steeds verliefd en kan er niets mee... Wil wel graag reacties hoe hiermee te dealen
Het zijn van die Mixed Feelings waar je mee zit. Zucht. We weten van elkaar wat we voor elkaar voelen en ook dat het onmogelijk is. Ik ben ruim 11 jaar getrouwd, hij heeft ruim 5 jaar een relatie. Ik heb mijn baan bij het bedrijf waar we allebei werken opgezegt. Maar o wat doet het pijn en we missen elkaar. Ook al waren het soms alleen de blikken die we elkaar toe wierpen. Hoe moeilijk het soms ook is we hebben gekozen voor onze huidige partners en daar blijven we ook bij. Kus.
2,5 maand geleden kwam ik hem tegen, ik eerst nog een beetje voorzichtig maar hij zat al gauw, voordat we zelfs al een date hadden met een ontbijtje een uur lang te wachten op mij... T ging heel snel en we hebben in zo'n korte tijd nog nooit zoveel voor iemand gevoeld. Maar die vreugde en liefde werd helaas snel gedoofd door het feit dat hij streng christelijk hervormd is opgevoed 9en daar zelf ook erg in geloofd) en ik zelf ben vrij opgevoed, wel vrij katholiek gedoopt maar zelf later de kerk uitgestapt. Want van mij hoeft t niet zo nodig, ik geloof niet echt in God. Onze relatie heeft een klein maandje geduurd, maar ik ben er nog steeds kapot van. Vooral nu hij weer terug is bij zijn ex (die wel geloofd).
onmogelyke liefdes moet je mee leren leven. Die kun je zoiezo niet wegstoppen. Dat lykt my het best
X' meisje,onzeker
Ik voel wat voor zo'n onbereikbare liefde en zit er al maanden mee in mn hoofd en heb hem misschien max. 10 keer gezien! Krijg je dat gevoel maar weg.. Duizend keer gezegt: 'nu ga ik hem echt vergeten'. Maar dat is toch makkelijker gezegt dan gedaan, helaas!
same here.. Zit in een situatie die je kunt beschrijven als 'tussen twee vuren' .. Leuke vent ontmoet.. Ik getrouwd, hij heeft een relatie met een andere vrouw, niet getrouwd dus.. Beiden vinden we elkaar leuk, maar hij wil haar niet loslaten en ik vind de keuze ook (nog) te moeilijk..tja wat moet je ermee
wat als deze onmogelijke liefde de hele dag ziet op je werk!!hoe kom je er dan overheen??
Ik heb genoten van uw artikel Önmogelijke liefde"Ik leef met zoiets al 2 jaren en inderdaad is het kwelling die ik nog steeds niet van mij kan afschudden. Het begon zo:
Hij werkte in een winkel in de buurt waar ik woonde dus sprak ik hem vluchtig wanneer ik de winkel binnenging gedurende ongeveer 3 jaren. Op een dag had ik heel wat bloemen gehad en spontaan bracht ik hem een bos bloemen. Hij was erg verrast en ik nam de moed hem uit te nodigen om met mij mee te gaan naar een feestje. Hij stemde toe en we gingen uit. Het werd zo een leuke avond en we bleven gezellig met elkaar babbelen en zo werd een vriendschap geboren. Daarna zagen we elkaar dagelijks en gingen leuke dingen samen doen (neen nog geen seks) gewoon uit wandelen, winkelen, uit eten, koffiedrinken, naar de film, naar de kerk en het was altijd alsof we beiden samen nog steeds aan het feesten waren want we konden zo goed met elkaar overweg. Een paar maanden later werden wij intiemer met elkaar en ook dat klikte helemaal.We werden toen pas echt verliefd op elkaar. Niet lang daarna gingen we samen wonen en we voelden beiden dat we bij elkaar hoorden en bij elkaar zouden blijven. We! Gingen door met ons leuk leventje en deelden dat met onze vrienden en familie. Twee jaren later werd ik geconfronteerd met een familie situatie en moest met spoed verhuizen naar een andere Staat (dit alles gebeurde in Amerika) Voordat ik wegging vroeg ik hem als ie ook wilde meegaan want ik wilde hem niet kwijt natuurlijk. Dit was de beste relatie die ik ooit had gehad. Hij zei dat hij daar zou blijven wachten ook al duurde het lang. Ik ging en wij hadden nog dagelijks telefonisch contact en per email. Hij vroeg mij om terug te komen maar de omstandigheden lieten dat niet toe tot zes maanden later toen ik een kans kreeg om terug te gaan. Maar toen ik terugging was hij veranderd en wilde niet verder gaan met de relatie. Hij zei ook niet waarom. Ik was natuurlijk helemaal kapot ervan en ging weg. Van toen af probeerde ik wanhopig hem aan het praten te krijgen per telefoon, maar hij ontwijkte mij en wilde nooit een reden opgeven. Nu 2 jaar later loop ik nog te huilen om het g! Emis van hem en inderdaad zie ik zo vaak mannen op straat die ! Mij aan
Hem doen denken. Ik hoor zijn stem steeds, ik droom vaak van hem en het meest pijnlijke is dat er geen antwoorden komen op de vragen waar ik mee rondloop. Ik voel mij ook heel erg geremd om een andere relatie te beginnen met wie dan ook want dan weet ik dat ik direct ga vergelijken. Ik heb het beste gehad.Ik voelde mij een hele tijd ook schuldig omdat ik hem daar alleen had achtergelaten in ons huis met al onze spullen die we samen zo mooi bij elkaar hadden, maar dat schuldgevoel is nu tenminste weg, want ik bedacht toen dat hij eigenlijk heel snel (na 6 maanden) al van gedachten veranderd was dus dat de liefde dan bij hem niet zo diep zat als bij mij? Wel vind ik dat als hij nou maar had gezegd wat de reden is dat hij niet verder met mij wilde gaan, dan zou het makkelijker geweest zijn om af te sluiten. Het is een bitterzoete pijn met mooie herinneringen en een vervlogen hoop. Nu woon ik weer in Holland en probeer moedig verder te gaan. Zou iemand willen bemiddelen en toch ! Het antwoord van hem loskrijgen? Het waarom? Het waarom moet toch een daarom hebben?
Ik herken heel veel in jullie reacties. Mij is hetzelfde overkomen met een man die ik niet kan vergeten. Wat het lastig maakt, is dat we elkaar zo goed aanvoelen, maar hij zit nu 'vast' aan een ander. We hebben alles met elkaar gedaan wat in de liefde mogelijk is en terwijl mijn hart JA schreeuwt, zegt mijn verstand NEE. En als ik hem niet zie, wordt de pijn en het gemis steeds minder, maar als hij nu ineens voor de deur staat, komen alle gevoelens weer terug. Men kan me voor gek verklaren omdat ik er nog steeds zo over denk en voel, na alle (soms vervelende) dingen die er zijn gebeurd. Maar dit kan je pas begrijpen als je het zelf hebt meegemaakt. Juist die goede herinneringen die ik koester van wat we samen hebben gedaan, doen het meest pijn omdat ik dat nu niet meer heb. Het lastigste is nu dat ik weet dat ik hem terug kan krijgen als ik het wil, omdat hij dat diep van binnen ook wil. Maar als ik dat doe maak ik weer degene kapot met wie hij nu is en dat is geen oplossing. Frustrerend ... Liefde zou iets moois moeten zijn; waarom al die complicaties?
Hallo,
Ikzelf ben een vrouw van 33. Ik heb sinds kort een nieuwe baan waar ik mensen met problemen help, nu zit ik dus zelf met een probleem. Toen ik mijn contract ging tekenen moesten we ook een formulier tekenen dat we geen contact met "clienten" mogen hebben buiten werk. Nu ben ik geheel onverwacht verliefd geworden. Hij vind mij ook heel erg leuk en we hebben al een paar keer afgesproken, dit niet bij mij thuis omdat ik een zoon heb en onze relatie is nog pril. Nu is hij een beetje terughoudend geworden omdat hij weet dat als ze er op het werk achter komen ik mijn baan kan kwijt raken. Ik heb hem gezegt dat mij dit niet uitmaakt omdat als je echt verliefd bent je bijna alles voor die persoon over hebt. En zo dus ook dat ik een andere baan kan zoeken. We hebben op het moment afgesproken dat ik op het werk alleen nog maar hoi tegen hem zeg en verder niet maar, het liefste wil ik overal met hem heen en laten zien aan wie het maar wil zien dat we samen zijn en van elkaar houden. Ik! Vind dit zeer moeilijk. Zijn er meer mensen die dit probleem hebben en zo ja, wie o wie kan mij advies geven over wat ik kan doen. Groeten een verliefde steenbok

zij is gelukig getrouwt moeder van een groot ge zin ik ben ook gelukkig getrouwt en vader van een groot gezin maar toch zijn wij meer dan zomaar buuren van tijd tot tijd zijn we samen om te praate als wij elkaar zien groeten we hartelijk onze verhouding is niet seksuel en we raaken elkaar niet veel aan maar toch op windend om samen te zijn

ja heb het ook meegemaakt,we waren allebij getrouwd was onmogelijk,maar toch gebeurde het dat we elkaar onze gevoelends deelden,en we allebij veel voor elkaar voelden,ongelooflijk had nooit gedacht dat ook hij voor mij gevoelends had.
Ik ben echt verliefd op eem jongen.. MAAR hij is de grootste rivaal van me broer. En ik geef heel veel om me broer dus wil hem niet kwetsen om met hem te date. Ook weet ik dat hij iets met mij wilt, maar ik weet niet of hij iets met mij wilt om mij of om me broer te kwetsen.... Ik weet echt niet wat ik moet
net zoals jullie heb ik hier last van. Paar jaar geleden ontmoette ik een jongen via een vriendin. Het klikte maar hij had al iemand. Toch gebeurde er iets meer en ik wou zo graag dat hij voor mij koos. Ironisch genoeg heeft zij hem laten zitten en naïef als ik toen was dacht ik dat hij wel voor me zou kiezen na een tijdje. Maar niets was minder waar, ik heb vanalles gehoord, we wonen te ver uit elkaar, we leven in verschillende werelden maar ik zie je wel graag hoor... Uiteindelijk heb ik hem gewoon verbannen uit mijn leven tot een paar maanden geleden. Ik dacht dat we na al die tijd wel vrienden konden zijn maar kan je het al raden ... Op onze eerste ontmoeting was het alweer raak, de vonk was er weer en wederzijds. Toch is een relatie te moeilijk ... Afstand, werk dus ben ik blij met de ontmoetingen dat we hebben. Hopelijk komt er eens een relatie van maar ik ben toch een heel stuk realistischer geworden. Ik zie nu ook z'n slechte kantjes van nu en vroeger. En dan is er nog dit: elk mogelijk vriendje wordt vergeleken met hem ... Hebben jullie hier ook last van ? Voor mij is vergeten heel moeilijk maar ik probeer me emotioneel toch in te tomen ... Ik zal nooit meer zo 'vallen' voor hem als toen
Ik kan me echt vinden in dit artikel. Mijn onbereikbare liefde is een goeie vriend. Ik vond hem zo lang leuk, meer dan een jaar. Nu heb ik een blauwtje gelopen. We zijn nog steeds
Hele goeie vrienden. :)

Ik ben helemaal gek op een jongen die ik nu een half jaar ken. Hij geeft me steeds het gevoel dattie me leuk vind, en dan doettie weer bot. Maar nu heb ik een hele leuke andere jongen ontmoet hij is lief, leuk en geinterresseerd in wat mij bezighoudt. Dat laatste heeft die andere jongen dus totaal niet. Maar nog zit ik steeds met hem in mijn hoofd terwijl dit duidelijk ONMOGELIJK is. Pff jongens, liefde het is allemaal maar irritant
Mijn onmogelijkliefde, niet in de ogen van mij maar in de ogen van mijn ouders, ik een netjes opgevoede katholieke meid , hij een marokaan van een gevaarlijke buurt. Maar hij is super lief , ik ben zijn wereld .. En hij die van mij .. Maar owee mijn ouders , ooit wisten zij het ! En gefaked moest het gedaan zijn. Maar de dag erna wisten we dat we niet zonder elkaar konden ..dus nu 8 maanden verder zijn we nog steeds super gelukkig en super geheim.. This overdreve lastig dat ik niet by hem kan zijn wanneer ik dat wil, ik zit nu ook in depressie heb heel veel ruzie met mijn ouders omdat ze super achterdochtig zijn. Hij 20 moet mij 18 jr elke dag kalmeren en zeggen dat ze tg van mij houden vind het super erg want hij voelt zich een monster ! Een monster door mijn ouders ! Terwijl zijn ouders , een moeder die in de politiek zit het goedkeurd ! Ik die thuis weg wil , ik die geen uitgang vinde.. Wordt gestuend door hem hij die zegt blijf thuis we halen het wel hij die do! Or mijn ouders ronduit belachelijk wordt afgekeurd .. Hij die van me houdt.. Ouders die om mij geven maar me niet de kans geven voor eigen keuzes. Want ik weet mijn toekomst ligt bij hem ! Kinderrachtig , kalverliefde.. Nhee Dankk je zo ben ik niet . Op dat gebied volwassener ! Maar wat nou ?
Ik leerde zo'n drie jaar geleden een ontzettend aardige en lieve jongen kennen. Hij was mijn fitnessinstructeur. Ik kan niet zeggen dat ik vanaf het begin al verliefd op hem was, dat is de loop van de tijd meer gegroeid. Ik voelde me ontzettend bij hem op mijn gemak en kon alles aan hem kwijt. Het ging in die tijd niet zo lekker op mijn werk en die paar uurtjes in de week dat ik lessen bij hem volgde daar keek ik dan ook echt naar uit. Na een tijdje heeft een vriendin, zonder dat ik het wist, aan hem gevraagd wat hij nu eigenlijk van mij vond. Hij vond me super en had me allang uitgevraagd, ware het niet dat hij een vriendin had. Ik schaamde me rot toen ik het van haar hoorde, maar hij heeft er nooit wat van gezegd. Toen hij vorig jaar een andere baan kreeg was ik er kapot van dat ik hem nooit meer zou zien en heb ik hem via de mail min of meer verteld wat hij voor me betekend en dat waardeerde hij enorm. Inmiddels heb ik vernomen dat hij gaat samenwonen met een an! Der meisje. Dat vond ik eerst wel moeilijk, maar ik kan er niets aan veranderen. Heb me vaak voorgesteld hoe het zou zijn als we iets zouden hebben gekregen met elkaar, maar ik ben nu denk ik toch wel blij over hoe het nu is. Hij is een persoon die me innerlijk heeft verandert en me anders naar het leven heeft doen kijken. Voor hem bewaar ik voor altijd een plekje in mijn hart. Ik hou van hem maar waardeer het nog meer dat hij een goede vriend is geworden, ook al zie ik hem nauwelijks meer.
jaa... Ik weet precies wat er bedoeld word...ik heb daar nu namelijk ook last van. Hij is zo ontzettens schattig ( voor eenkeertje geen badboy) maar ja hij is al op iemand anders en hij negeerd mij een beetje soms . Ligt er aan met wie hij is! Het is wel lueker als hij jou luek vind.. Maar dat is onmogelijk. Ik ben namelijk niet zo knap en hij is wel aardig en zo maar hij praat konstand met allemaal mooie meiden en het is onmogelijk dat hij ooit met mij zou nemen..
We leerden elkaar drie jaar geleden kennen. Ik getrouwd, zijn vriendin hoogzwanger... Hoe we het ook probeerden, bij elkaar wegblijven kon niet, ondanks de afstand (letterlijk: 300 km). Ruim twee jaar geleden spraken we af en het is nooit meer goed gekomen... We zagen elkaar nu en dan op de meest onmogelijke plaatsen; ik leefde van ontmoeting naar ontmoeting, soms met 3 maanden tijd ertussen. We mailen en smsen ons gek... Het kan eigenlijk niet en het mag zeker niet. Maar het gebeurt wel. Nog altijd zijn we stapelgek op elkaar. Ik ben nu vrij, hij (nog) niet. Ik ben bang dat we nooit echt samen zullen zijn. Weet zeker dat hij mijn grote liefde is. Maar zal waarschijnlijk genoegen moeten nemen met 'second best'. Soms wilde ik dat we elkaar nooit hadden ontmoet...
Zij (hij) die verliefd is, zal nooit aan zichzelf toegeven dat de verliefdheid tevergeefs is, maar wel bittere tranen storten om het lot dat hen uit elkaar houdt. Ik was een tijdje ontzettend verliefd op een volwassen man (hij was 25, ik was zelf pas 15). Dat was natuurlijk een onmogelijke combinatie, aangezien hij gewoon veel te oud was. Maar ik kende hem van een cursus. Hij kwam uit Londen en was zo sympathiek! Ik hield van hem met heel mijn hart, en eerlijk gezegd geloofde ik zelfs dat hij mij ook wel zag zitten...(is dat nou fout?)
Hoe dan ook, hij ging voor een tijdje terug naar Engeland en toen ben ik hem uit het oog verloren...maar niet uit het hart. Het bleef schrijnen, tot ik hem op een dag weer zag, in de lente, datum: 15 mei 2005. Ik was inmiddels zeventien. Ik liep nietsvermoedend over het Rokin, toen ik plotseling mijn naam hoorde roepen. De manier waarop hij werd uitgesproken kon maar van één man afkomstig zijn. Ik geloofde het in eerste instantie niet, tot ik me omdraaide. Zijn prachtige gezicht, bleek maar gezond, zijn ogen, blauwgroengrijs als de middellandse zee bij een bewolkte lucht, de sproeten op zijn neus, de bleke lippen, de donkerrode krullen, ik verloor mezelf in dat gezicht en ik noemde zijn naam duizend keer in mijn gedachten. Mijn hele lichaam schreeuwde om een omhelzing...en die kwam. En dat niet alleen. Ik had het haast niet durven hopen, tot het ongelooflijke gebeurde, zijn lippen op de mijne, het was net of ik een stukje van zijn ziel proefde en hij de mijne door mijn mond ! Kon opdrinken. Het was geluk, puur geluk, dat dacht ik. We hebben de hele dag plezier gehad, ben 's avonds bij hem gaan eten (ook nog een fantastische kok!). Ik belde mijn moeder dat ik bij een vriendin bleef slapen. In plaats daarvan heb ik de nacht bij hem doorgebracht, in zijn huis in Amsterdam, en ben ik op zijn borst in slaap gevallen, brandende waxinelichtjes naast ons op een tafeltje, met zijn armen om me heen (meer hoef ik niet te zeggen). Drie maanden leefde ik in goddelijke gelukzaligheid. Ik ging ieder weekend naar hem toe. Ik hield van hem met heel mijn hart. Op een dag was hij weg. Ik probeerde hem te bellen, maar kreeg geen gehoor. Hij was nooit meer thuis. Toen ben ik hem definitief uit het oog verloren. Ik was radeloos. Ik at niet meer, ik sliep slecht en werd letterlijk ziek van verlangen. Mijn ouders dachten dat ik aan een fysieke ziekte leed en lieten me onderzoeken door een dokter. Die had het onmiddelijk door. Voor ik het wist kwam het hele verhaal eruit. Hoe wanhopig ik van hem hield. Hij zei dat ik hem van me af moest zetten. Tot op de dag van vandaag heb ik hem nooit meer gezien. Ik mis hem nog steeds, hou nog steeds van hem, maar heb ook geleerd van anderen te houden. Het leven is voor mij wel doorgegaan. Het is heel jammer dat het niet meer kon, plotseling was hij onbereikbaar geworden. Ik heb nooit iemand van deze gebeurtenissen verteld, omdat mijn vriendinnen en ouders het zouden afkeuren. De enige die het weet is mijn nicht, die ik meer vertrouw dan wie ook. Lieve meiden, laat het je niet van binnenuit opvreten, want er is in het leven zoveel meer dat er toe doet! Meer dat de voldoening kan schenken! En koester elk moment. Liefs,
ja er zijn té veel onmogelijke relaties!!!
Wat is onmogelijk. Ja heb ik ook gedacht. Maar als je heel je leven met iemand in je hoofd rond loopt en er zelfs soms gek van wordt. Eerst denk je dit kan en mag niet. Maar dan kom je hem weer tegen en denk je ga ik dat praatje je aan of niet. En ja dat doe je dan, nou dan ben je weer helemaal verkocht.En op dat moment staat je verstand weer even stil. Uit eindelijk heb ik hem wel gekregen dus wat is ONMOGELIJK.
Het is nu bijna 5 jaar over tussen mij en mijn ex-vriend en ik ben er nog steeds niet overheen..! Denk nog bijna elke dag aan hem, vraag me af; hoe het met hem gaat? Of die al getrouwd is? Denkt ie nog wel eens aan mij? Hij was mijn grote liefde en na drie jaar is het uitgegaan tussen ons, om een reden die ik niet kan begrijpen en ook nooit zal begrijpen.! Het doet nog steeds zo'n pijn, ik probeer het elke keer achter me te laten, maar op de één of ander manier lukt het maar steeds niet. Waarom blijf ik toch zo hangen? Ik durf het ook aan niemand meer te vertellen, de meeste zullen zeggen, het is zo lang geleden, ga verder met je leven! Maar voor mij was hij de ware en nog steeds helaas. Hoe laat je iemand los?? Dat is mijn vraag. Heb al van alles gehoord, maar toch blijft hij in mijn hart. Ik wist niet dat liefde je zo kan achtervolgen, misschien is het ook wel omdat ik niemand anders heb ontmoet op wie ik verliefd ben geworden.Ze zeggen vaak; je komt over iemand ! Heen, als je een ander ontmoet. Nou voor mij niet, nog steeds hoop ik eigenlijk wel diep in mijn hart dat het goed komt. Kan hem helaas niet los laten, wil het wel graag. Ben moe van het verdriet en een soort eenzaamheid van binnen die niemand bij me weg kan halen. Wat ik met hem had, heb ik nog nooit met iemand beleefd. We paste zo goed bij elkaar met alles. We waren zo'n prachtige paar. We waren echt soulmates. Ik begrijp het dus ook niet, dat hij me heeft laten gaan! Dat doet het meeste pijn.. Voor mij is dit dus een onmogelijke liefde met een triest eind..
wij waren al jong bij elkaar
Kregen ongewenst een kindje
Besloten samen om door tegaan en ervoor te knockken(ons hele leven op zun kop)
Na acht jaar samen waarvan drie jaar getrouwd
En inmiddels twee kinderen
Kwam ons gemis van onze jeugd terug
Dat wat we misten omdat we ineens ouders waren
Dus allebei op avontuur(je kent dat wel)
Elkaar veel pijn gedaan en verdriet
Toch enorm veel voor elkaar blijven vechten en niet los willen laten
Toen was daar uiteindelijk toch
De scheiding
Heeel zwaar geweest voor ons allebei
Ieder zijn eigen weg gegaan
Maar elkaar nooit los gelaten
Na 10jr later(geen contact meer gehad met elkaar)
Was daar ineens onze zoon die op zoek ging naar zijn vader(met alle gevolgen van dien)
We zagen elkaar weer terug
En??die klik was er ook weer
Alsof het nooit was weggeweest
Ik ben nu getrouwd(als het ware gevlucht in een andere relatie)
Heb met deze man ook een kindje
Gaat prima niks te klagen
Maarrrr... Als mijn exman en ik elkaar weer zien
(dat gebeuert nu regelmatig vanwege de kinderen)
Is het net als de eerste keer weer tussen ons
Hij heeft ook relaties na mij achter de rug
Maar is nu weer alleen
Tja daar sta je dan weer met zun 2en
Pfffffffffff
Er gaat van alles door ons heen
Toch weer heel langzaam proberen
Dicht bij elkaar te komen
Omdat het zo fijn voelt
En omdat die klik er weer is
Dat vertrouwde(dan vergeet je opeens wat er allemaal is gebeurd
Je houdt het wel in je achterhoofd
Maar toch
Het blijft onbereikbaar voor elkaar
Nou jullie weer
Pffffff
Hoe los je zoiets op
Toen ik een jaar of 16 was, werd ik smoorverliefd op een leraar. Ik vond het vreselijk. Want ik wist dat hij nooit op mij zou vallen, en ik wist dat als hij al deed het toch nooit iets zou kunnen worden, omdat een relatie tussen leraar en leerling not done is. Het heeft me toen veel pijn gedaan. Door mij verliefdheid op hem heb ik die tijd ook nooit een vriendje gehad. Ik heb als het ware een 'stukje jeugd' gemist.
Ik had dit ook tot 2 weken geleden! Ik was 4 jaar samen met mijn vriend en daar stond plots de man van mijn dromen! Na lang piekeren heb ik mijn vriend laten staan voor die man. 1 maand later had de man van mijn dromen me gedumpt! Daar stond ik dan! Alles deed me aan hem denken, en zelfs als ik smorgens vroeg naar de bakker ging, zorgde ik ervoor dat ik er piekfijn uitzag, want ik hoopte telkens hem tegen te komen. Nu dat spelletje heeft nu een jaar geduurd en ik ben er nu pas volledig over! Ik beelde mij vaak in hoe ik zou reageren als hij met een ander zou zijn. En dat heb ik stap voor stap opgebouwd, eerst inbeelden, dan naar foto's kijken waar hij opstond met andere vrouwen en dan hoorde ik vorige week dat hij iemand had.. En het kon me niets schelen. Ladies, er lopen ontzettend leuke mannen rond op de wereld! Veel leuker dan diegene waarvan je denkt "hij is de ware". Ik heb er veel te lang over gedaan om over hem te raken, dus ladies, 1 tip: get over it as soo! N as possible, zodat je vlug nieuwe mensen kan leren kennen en misschien kan jij dan wel binnenkort met je nieuwe lover pronken!
ik heb er ook een
Ik ben verliefd op een jongen maar die is 9 jaar ouder dan mij. Ik vind hem egt gewelidg maar hij ziet mij niet staan hij flirt met een ander meisje waar ik dsu eigenlijk best jaloers op ben. Als ik met vriendinnen ben en ze zegen eej kijk een leuke jongen denk ik meteen aan hem. Wat moet ik doen ?
Ik kan elke jongen krijgen die ik wil, behalve die ene. Hij is heel anders dan andere jongens, hij is zichzelf, hij is rustig, hij is knap op zijn manier, hij is volwassen maar nog maar 17 jaar. Ikzelf ben 18 jaar. We hebben een tijdje geleden heel even iets gehad, maar ik was te verlegen. Ik denk nog steeds elke dag aan hem. Ik geloof echt dat hij de ware is, alleen het is waarschijnlijk niet wederzijds meer. Ik weet dat ik deze onmogelijke liefde moet vergeten, maar het is moeilijk. Xx

Hey iedereen,
Ik heb echt al 2,5 jaar een onmogelijke liefde. Hij is echt DE jongen voor mij, dat weet hij zelf ook. Maar ik weet gewoon dat hij niks in mij ziet, hij heeft het ook al wel tegen mij gezegd. Ik denk gewoon elke dag aan hem of ik kijk of ik een smsje van hem heb. Soms word ik er echt helemaal gek van!
ik heb altijd t probleem dat ik op getrouwde mannen en mannden met kinderen val. Hier ook, woon nu in italie en t is weer zo. Getrouwd met een kind. Maar hij flirt wel gezellig mee met me, en komt vaak genoeg heel dicht bij me staan.....wat moet je daar dan van denken? Kijk verliefdheid is t niet, maar leuk natuurlijk wel en toch ook zeker een sprankje hoop dat tie me op een dag zoent.... Kus uit italie
ik herken me erg in dit artikel! Ik was namelijk stapelverliefd op mijn snowboardleraar. Hij was zo mooi, zo vrolijk en ontzettend lief. Jammer alleen dat ik 17 was en die leraar tegen de 30. Ik heb het hem nooit verteld, ik nam genoegen met gewoon vrienden voor 2 weken. Nu heb ik daar echt heel veel spijt van! Ik fantaseer er nog steeds op los en plan ieder jaar om er weer terug te komen! Maar aan de andere kant ben ik er ook blij om, als mijn ouders er achter waren gekomen... Groetjes, Valerie
Pfoeh, waar ik woon schijnen de mannen niet geïnteresseerd te zijn. Maar altijd als ik naar m'n geboortedorp ga naar een goede vriendin, is het daar raak. Maar het mag gewoon niet zo zijn, want wat heeft het voor zin zo'n lange-afstandsrelatie? Het is alsof de liefde niet voor mij is bestemd.. Zucht. Hoop dat het beter wordt.
zij was populair ik was populair op middelbaarschool zei keek naar mij en ik naar haar zij was de mooiste van de hele land over mezelf weet ik niet maar we negeerden elkaar zij was bang en ik schaamde me van haar als ik haar voor me zag kon ik niet meer praten alleen met hoofdschudde cool blijven en na het middelbaarschool raakten we elkaar kwijt en dat was 3 jaar geleden.
k denk voorgoed wegstoppen ja als hij niet met je wilt dan moet je um vergeten hoe bijzonder die ook was en is en hoe leuk je um nog vind soms raak je iemand kwijt terwijl je dat niet wilt waar je geen keuze in hebt dat is vaak jammer maar erin blijven hangen is ook niks due vergen die man!of jongen:P
het is allemaal waar! Een onmogelijke liefde doet vaak pijn, en toch koester je die.. Je wilt anderen geen pijn doen, maar doet jezelf pijn.. Je wilt het niet, maar kunt niet anders.. Je koestert de momenten en kunt daar heel lang op teren.. Je weet dat het nooit zal worden zoals jij hoopt en droomt, toch droom je verder .. Je laat wel eens nieuwe `gevoelens ` toe, maar die verdwijnen als sneeuw voor de zon na 1 ontmoeting met hem.. En het leven gaat door , jaar na jaar, belemmeren je verdere ontwikkeling , maar geven je leven naast een wrang smaakje, ook kleur.. Een onmogelijke liefde beeindigen ? Onmogelijk...
ik heb maanden van iemand lopen houden. Ik zag alleen hem, en hoopte iedere dag hem weer te zien, al was het maar die 3 seconden dat we langs elkaar heen liepen. Ik had een vreemd gevoel van binne. Ik was vrolijk, maar ook erg verdrietg. Verdrietig omdat ik niet wist of hij gevoelens voor mij had. Ik was in de war, en voelde me op een gegeven moment, hopeloos. Ik wilde hem vergeten, en verder gaan. Maar het was moeilijker dan ik dacht. Er was een tijdje dat ik hem vaak tegenkwam, en eentijdje dat het leek alsof hij van de aardbodem verdwenen was. In die periode dat ik hem niet zag, heb ik hem voor 75% kunnen vergeten. Ik kon weer normaal mijn gangetje gaan, zonder alles wat ik deed aan hem te denken. Maar de vraag is of het zo zal blijven, en niet door hem weer terug te zien in de wolken kom te zitten!!
Hoe mooi de herinnering ook is, het moet een herinnering blijven. Het zal hoogst waarschijnlijk niet meer worden wat het geweest was, of wat je ervan verwacht. Je moet toch een keer door met je leven, al kost het tijd. Ik zie ook nog steeds spoken, en dat zal ook wel een hele tijd duren voordat het weggaat, maarja.. Je kan jezelf niet voor de gek blijven houden toch??
er was wel een jongen die ik heel leuk vond, hij mij ook. Toen werd het valentijsdag en kreeg ik een kaartje van hem. Hoewel ik hem wel heel leuk vond heb ik er niks mee gedaan. Ik was er niet klaar voor. Nu zie ik hem nog vaak en vind ik het niet erg dat ik niet bij hem ben. Toch denk ik soms hoe het geweest zou zijn als we wel samen waren, op die momenten vind ik het heel jammer dat hij niet bij me is en heb ik spijt. Ik hoop dat we ooit wel gewoon vrienden kunnen worden, en misschien nog wel meer...
Ja, ik heb ook 'last' van een onmogelijke liefde. Eentje die al een hele tijd een vriendin heeft, maar zich ondertussen ook met mij bezig houdt. Flirten, aanraken etc. Nou ik hem echt leuk begin te vinden, maar hij toch voor z'n vriendinnetje gaat, ben ik van die aanrakingen niet meer gediend. Ook al kijkt hij hier vreemd van op, schiet het voor mij op deze manier ook niet op. Als hij voor haar wil gaan, moet hij dit ook voor de volle 100% doen en mij met rust laten...
Hij is 18 jaar ouder dan ik ben. We kennen elkaar al 4 jaar. Na een feestje zijn we bij elkaar in bed beland, waar we vervolgens hebben gezoend en lekker tegen elkaar aan hebben gelegen. Ik vind hem geweldig, hij is precies mijn type, maar toch... Hij is te oud. Ik ben 20 en hij is 38. Ik probeer hem te vergeten, hem uit mijn hoofd te zetten, maar het lukt me niet. Hij is constant bij me in gedachten, bij alles wat ik doe, en ondertussen vergeet ik te kijken naar jongens van mijn leeftijd.. Lastig: ik zie hem iedere week. Heeft iemand tips? Help wat moet ik doen?!
Ik zit er middenin! Reacties pleaaase!!! NEED HELP!!
je kunt ze niet weg stoppen ze zullen in je hart blijven en zie je het moet je wijken je verstand gebruiken je krijgt hem niet het is hard maar realitiet zou hij vrij zij wil je dan nog een onmogelijke liefde houd je hart en je zelf jong de bent altijd toch n0g bij hem
Ik heb ook een onmogelijke liefde. Zelfs een onmogelijke onmogelijke liefde. Ik heb een vriend maar ben verliefd op een ander. Probeer het te verdringen maar het lukt niet altijd even goed. Als ik iets doe of een keuze maak denk ik eerder aan mijn onmogelijke liefde wat hij ervan vind, dan wat mijn vriend ervan vind. Maar ik kan het niet uitmaken en mijn onmogelijke liefde mogelijk maken, want ik kan niet weg bij me vriend ik zit vastgeplakt. Waarom? Omdat ik bang ben voor nieuwe dingen. Maar ik dacht altijd dat liefde zo sterk was? Waarom kan ik het onmogelijke niet het mogelijke maken dan? Hoe ik ermee omga? Ik huil en schreeuw van binnen Maar aan de buitenkant blijf ik lachen en speel een toneelstuk. Want het blijft onmogelijk dus waarom al het mogelijke opgegeven
mijn eerste liefde ontmoette ik ongeveer 5 jaar geleden. We vonden elkaar al meteen leuk, maar hij had een vriendin. We groeiden steeds meer naar elkaar toe en hij maakte het uit met zijn vriendin, waarna ik met hem verder ging. In het begin was alles geweldig, maar het werd steeds vervelender. We waren jong, hij wilde vrijheid, ik wilde vastigheid. Na veel ruzie is het uitgegaan, maar hij wilde mij terug. Steeds als we bij elkaar waren konden we niet van elkaar afblijven, er was echt een soort chemie, maar we wisten dat het niet zou werken. Toen dat ook tot hem doordrong heeft hij mij min of meer uit zijn leven verbannen en sindsdien heb ik niets meer van hem gehoord. Inmiddels ben ik alweer bijna 2 jaar heel gelukkig met een andere jongen, die mij veel gelukkiger weet te maken dan mijn ex, maar mijn ex speelt nog steeds een belangrijke rol in mijn leven. Ik heb er nog steeds verdriet van dat het niet heeft mogen werken. Het voelt alsof ik gefaald heb. En hoewel i! K nu een liefde heb gevonden die meer waard is dan wat ook in de wereld, hou ik ook nog altijd van mijn ex, mijn onmogelijke liefde.

jeetje wat een toevallig artikel, enkele weken geleden kwam ik mijn vroegere liefde tegen na 5 jaar. Wat zijn we jaren dolverliefd geweest op elkaar, van beiden kanten op hol geslagen maar toch niet genoeg van elkaar kunnen genieten door omstandigheden, we waren tenslotte ook veel te jong. 2 jaar lang zonder hem gezien te hebben heeft ie in mijn hoofd gespookt. Maar nu ik een relatie hebt met mijn huidige vriend die volgens iedereen en ook altijd voor mezelf de ware is, beginnnen de twijfels toe te slaan. Waarom moet die vroegere liefde ook zeggen dat ie alles voor me wilt opgeven en dat ie nu die me zag weer helemaal vlinders krijgt?waarom ruikt ie in mijn nek tijdens het gesprek? Ik was zo blij toen je uit mijn hoofd was.... Maar als het de ware is zullen we elkaar zeker nog wel tegen komen op een beter moment.
Twee jaar geleden ontmoette ik hem. Ik had nog nooit een beantwoorde liefde gehad, maar na 1 week was het click. Ik was te jong, hij te oud, we leefden te ver weg. Hij kon (nog) niet over zijn ex heenkomen, die hem van de ene dag op de andere was verlaten en geestelijk was ingestort. Dus ging ik met een gebroken hart verder. Een vriendin zei ik fleur je op en geef je een blind date. Die blind date verslond ik om maar over mijn eerste liefde heen te komen. Met kerst zag ik hem opnieuw, hij had 6 uur gereden om mij te zien, terwijl ik niet wist dat hij zou komen. Ik hoorde dat hij niet zeker wist of zijn keuze juist was, hij had graag onder 4 ogen met me gepraat. Ik dacht dat hij niet van me hield, dus koos ik voor 'nummer 2'. Na 6 maanden, 9 maanden, kon ik hem nog niet vergeten, het ging uit met nummer 2 in de zomervakantie. Ik zag hem opnieuw. Ik heb nog nooit knikkende knieeen gehad van iemand, maar hij deed het zo voor me. Kerstmis 2007. Ik bood mijn excuses aan, ik wilde goed met het jaar 2008 beginnen. Ik kreeg eerst wel antwoord, maar opeens niet meer. Thuis aangekomen bleek dat hij in Canada zat. We zijn weer aan het praten, en ik weet niet hoe mijn toekomst eruit ziet, aangezien hij nog steeds in Duitsland leeft en ik nog in Nederland, en jong ben. Voor hem, zou ik naar Duitsland gaan. Hij heeft me nu uitgenodigd om in maart naar hem toe te komen. . . (fingers crossed!!)
Ik heb het ook meegemaakt, en moet zeggen dat het inderdaad een bitterzoete pijn is. Ik koester alle herinneringen aan hem, maar diep van binnen weet dat dat niet goed is. Ik zal nog een tijdje last van hebben, maar probeer zo goed mogelijk met mijn leven door te gaan. Een onmogelijke man van je afzetten is geen optie, het gaat niet van een dag op de andere weg. Maar je kunt ermee leren om te gaan, wat ik ook probeer te doen. Voornamelijk genieten van de goede herinneringen, en niet depressief mee leven, maar het zien als een mooie ervaring in je leven waarvan je veel geleerd hebt. De tijd nemen, die ervoor nodig is, en mijn advies is vooral niet aan een nieuw relatie beginnen als de pijn er nog is, omdat dat funest kan zijn en averechts kan werken voor de nieuwe relatie. Succes, dames. Groetjes, Maria
ik leef met een onmogelijke liefde ...we spreken af en toe af met elkaar buiten ergens waar het heel rustig is...waar bijna niemand komt,maar we hebben ook nog niet veel gedaan...maar toch ik moet weer gevoelens krijgen voor een jongen die geen relatie wil. We spreken elkaar via msn en via sms maar hij vraagd toch elke keer of ik geen gevoelens voor hem heb maar die heb ik dus wel maar ik wil nog niet de wegen schijde omdat hij nog niks wil ik hoop elke keer weer tot hij wat zegd...of hij wel verder wilt of zo maar het duurt steeds langer....ik weet niet wat of hoe ik het ga oplossen ik weet het niet wil hem nog niet kwijt...ik weet het even niet meer...ik heb mezelf overwegen om een paar dagen geen contact met hem op te zoeken maar dat lukt gewoon niet.
3 jaar geleden heb ik een meisje ontmoet en we hebben langzaam contact met elkaar gemaakt en zij al meteen duidelijk gemaakt dat ze verlieft op me is maar ik was nog erg verlegen en durfde niet veel kwijt te raken maar hadden nog steeds 'iets'met elkaar. Na zo'n 3 maanden ging het niet erg lekker tussen ons en zij gaat nu met mijn beste vriend en hij weet de verleden van ons 2. En ik zie ze elke dag samen en voel me echt kut
GESPONSORDE LINKS