Jij houdt van hem maar je ouders mogen hem niet...

Katie mailt ons: 'Ik heb een probleem. Ik ben dolblij met mijn vriendje maar mijn ouders mogen hem niet.' Marleen zit met een soortgelijk probleem: 'Mijn vriendinnen kunnen mijn vriendje niet luchten of zien en willen hem er nooit bij hebben. Ze vinden hem een loser, moet ik ze geloven of zijn ze gewoon jaloers?'

Ouders of vriendinnen (misschien wel vrienden) kunnen soms een lelijke domper zetten op je relatie met je vriendje. Jij bent dolverliefd en voor jou hij de liefste, knapste en meest te gekke man in de wereld. Waarom zien ze dat nu niet? Ligt het aan jou? Of hebben je ouders of vriendinnen een probleem? En hoe ga je met deze moeilijke situatie om? We hebben weer de gewoonlijke 'gezondverstand'-adviezen ) voor je (resultaat van een kleine rondvraag bij kennissen en vriendinnen en een duik in jullie vele mails. Jullie aanvullingen zijn natuurlijk weer van harte welkom...

Leg de opmerkingen / kritiek niet zomaar naast je neer

'Liefde maakt blind', we weten het allemaal. 'Leg daarom opmerkingen, kritiek of waarschuwingen niet zonder meer naast je neer' waarschuwt Anne, 'Maar vraag jezelf eerlijk af of er misschien een kern van waarheid in zit. Is hij misschien echt een loser, maar dek jij alles af met de mantel der liefde? Stap jij over een groot probleem - als drugs, een gokverslaving, geweld of leugens - heen terwijl je diep in je hart weet dat het zo niet goed kan gaan? Of is het enkel een kwestie van 'elkaar niet liggen'... Ga het na en trek zo nodig je conclusies.'

Probeer uit te vinden wat de drijfveer van je ouders / vriendinnen is...

'Hoe serieus je de kritiek / opmerkingen van de mensen om je heen moet nemen, hangt ook af van de drijfveer die ze daartoe aanzet', vindt Mariek. Vriendinnen kunnen zich wel eens door andere gevoelens dan vriendschap laten leiden. Zijn ze misschien jaloers? Of zijn ze bang dat ze een vriendin verliezen? Zijn ze misschien boos dat je nu minder tijd voor ze hebt? Of weten ze dingen over je vriendje die jij misschien niet weet? Je ouders hebben meestal het beste met je voor. Beantwoord hun kritiek niet met een boze blik maar vraag ze om het uit te leggen en weerleg dan rustig hun kritiek (tenzij je ze gelijk moet geven natuurlijk...)

Drijf het niet tot de spits

'Stuur het niet aan op een situatie waarin je voor hem of voor je ouders of vriendinnen moet kiezen', is het advies van Patricia. 'Laat zien dat je in je vriendje gelooft, dat jullie het goed hebben samen en geef de mensen om je heen te kennen dat ze je relatie moeten accepteren en respecteren...'

Sluit je niet van de buitenwereld af

'Het domste wat je kunt doen, is je niet meer laten zien', mailt Inge. 'Ik had de neiging om maar niet meer naar mijn ouders te gaan maar nu zie ik in dat dat niet goed is. De situatie wordt er niet beter op... Bovendien miste ik ze gewoon. Je ouders blijven je ouders.' De neiging is vaak groot om elke confrontatie uit de weg te gaan en om je niet meer met hem te laten zien. Maar hoe zullen je ouders of vriendinnen hem dan ooit goed leren kennen en misschien wel hun mening kunnen bijstellen? Krijg je hem niet (meer) mee of botert het echt niet, onderhoudt dan alleen - maar zonder wrok - je contacten met familie en vriendinnen. Hij mag dan wel de belangrijkste persoon op de hele wereld voor je zijn, maar ook je relatie met andere mensen zijn belangrijk.

Neem je eigen beslissing

'Laat je niet overreden of onder druk zetten om het met hem uit te maken', mailt Claire. 'Het is mij eens overkomen met een oude jeugdliefde en ik heb er nu nog spijt van. Misschien was op den duur echt wel niets geworden, maar de twijfel blijft.' Geloof je in hem en houd je van hem, ga er dan voor. Neem je eigen beslissing en laat je niet uit het veld slaan door opmerkingen van anderen. Bedenk bij jezelf dat het onmogelijk is dat hij bij iedereen in de smaak valt. Het belangrijkste is dat jullie het samen goed hebben... En als dat zo is, waar zou je dan nog mee zitten?

Jullie ervaringen / aanvullingen

En jullie? Hoe gaan jullie met deze moeilijke situatie om? Mail ons je reactie via het venster hieronder. De leukste reacties zullen we hieronder - geheel anoniem - publiceren.

Reacties van Trendystylers
Mijn vriend en mijn vader gingen juist hartstikke goed samen.... totdat mijn vader een opmerking maakte over iets. Dit sloeg totaal in het verkeerde keelgat en heeft mijn vader mijn vriend de deur gewezen. Ik heb geprobeerd te praten, maar ik krijg alleen maar te horen dat mijn vader er klaar mee is en dat hij er niet meer inkomt. Ik zit hier dus tussenin en heb het gevoel dat ik moet kiezen. Als dat erop aankomt, dan kies ik voor mijn leven. Ik ben gelukkig met mijn vriend en dat blijven we ook. Als mijn vader dat niet kan accepteren dan is dat jammer. Zal me veel pijn en verdriet doen. Maar dan is het zijn keuze, niet die van mij..... Anoniempje
Mijn vriendin haar ouders mogen mij niet. Ze word nu al bijna 1 maand thuis gehouden door haar ouders... Ze krijgt slagen ze dreigen haar om het gedaan te maken met mij. Ze hebben haar gsm nummer geblokeerd en dreigen haar nubom haar gsm kapot te slaan... Ze wil weg van huis en geen enkele hulpverlener kan iets doen? Is dit nog normaal? Tom
Hey, ik zit ook met dit probleem.. ik woon samen met men vriend en hij heeft autisme .. wij kunnen perfect samen leven en soms botst het wel .. als ik dan roep kan mijn vriend Dit niet aan en geraakt hij in paniek. Ik ben al enkele keren bij mijn ouders aangekomen dat ik met hem ruzie had en nu hebben men ouders gezegd dat hij niet meer welkom is en ik nog maar 20% heb.. nu een week later is alles goed met mijn vriend en zie ik mijn ouders nog steeds maar we praten bijna niet tegen elkaar en ze negeren me .. mijn moeder geeft steken naar mij toe maar heel subtiel. Wat kan ik doen? Zo is het toch ook geen leven. Sk
Hallo... in vele reacties kan ik mij wel herkennen, want in bovenstaand artikel word wel gezegd om alle kritiek niet zomaar naast u neer te leggen, maar niemand is toch perfect? iedereen heeft en maakt fouten, dat is nu eenmaal het leven... wat ik spijtig vind is dat bvb mijn ouders én mijn vrienden gewoon niet blij kunnen zijn voor mij, zoals ik voor hen zou geweest zijn... spijtig genoeg maken het er precies veel mee, en het ergste van al is, waarom doen onze ouders / vrienden dit? ik blijf mezelf de vraag stellen moest ik hun nieuwe partner niet kunnen verdragen, of ik hem dan gewoon zo negeren (zoals ze bij mijn vriend doen) en hem eens scheef bekijken. blijkbaar is hiervoor ook geen oplossing , buiten het aanvaarden zeker... en wie heeft de grootste fout? jij, of de andere mensen? het minste dat we kunnen hebben, is toch respect voor elkaar en voor de keuze van de partner? en ik herken hier zo alles hé, ga je ergens niet naartoe , is het door hem, gaat hij nie!
t mee, dan is hij de slechte en gaat hij mee, dan is hij er 'weer' bij... het is echt nooit goed en je word er soms zot van, blij te lezen dat ik toch niet alleen ben... onlangs is dan ook de 'bom' ontploft, ik werk dat onbewust ook allemaal wel uit op hem, zit daar veel aan te denken, het zet dus eigelijk ons relatie wat onder druk want ik kan niet meer zo genieten zoals in het begin...spijtig eigelijk, want je valt opeens van je roze wolk in de keiharde realiteit :-( in alle geval, we hadden ruzie gekregen onderweg bij mijn zus, en de ruzie heeft wat verdergeduurt eens toegekomen bij mijn zus... haar reactie achteraf was ook duidelijk ; ik heb altijd al geweten dat er iets niet klopte maar wist niet wat... hij heeft wel geroepen enzo, maar zelfs niet geslaan, natuurlijk insinueert mijn zus nu dat hij dat ook doet en dat ik het niet wil zeggen (wat dus echt zo niet is, maarja... bewijs het maar eens hé) en heeft ze dit dus al doorgebeld naar mijn broer en mijn vader... nu !
is het dus volledig om zeep hé... kans is groot dat mijn vader!
binnekort zegt dat hij niet meer mag binnenkomen, maar heb mezelf voorgenomen dat dat niet de enige reden kan zijn, en dat ze dan gewoon een reden zochten. Het is overal wel eens ruzie zeker, en er word eens geroepen, maar dat kan volgens mijn zus niet want tegen haar zou er zo nie geroepen moeten worden... maar als ik dat dan tegen mijn collega zei reageerde die dus ook heel kalm van dat dat toch overal eens is (je moet dan mss ook weten dat mijn zus met mijn laatste ex enkele 'dates' gehad had) en dan denk ik zo alé, gunt mijn zus nu niet mijn geluk? want onlangs alsk zei dat mijn buik zeer deed dacht ze al aan zwanger zijn, en dan zei ze al dat ik dat nog niet mocht want dat zij de eerste moet zijn... zou het kunnen dat ze dan ook mss jaloers is van mijn relatie (want zij heeft al lang geen, aja, ze zoekt de perfecte man die nooit roept ofzo hé)
ik maak het zelfde mee en zit op het punt de beslissing van mijn leven te nemen
ben zwanger van hem en ouders willen hem niet accepteren en zie geen andere mogelijkheid meer
Mijn vriend en ik zijn al 15 jaar samen. We hebben twee kinderen samen van 12 en 8 jaar. We hebben altijd moeten bewijzen aan onze ouders, dat onze relatie wel zin had. Hij was gescheiden en 10 jaar ouder. Zijn ouders mochten mij niet, maar die zijn inmiddels overleden. Enorme bergen hebben we beklommen en zijn ook heel diep gevallen. Samen zijn we daar goed uitgekomen. We hebben echt wat aan elkaar ook al heb ik zo'n 6 jaar geleden geroepen dat ik niet meer met hem verder wilde. We zaten toen in een erge financiële situatie die ons bijna onze relatie kostte. Nu gaat het weer goed, we zijn niet rijk en draaien elk dubbeltje om, maar kunnen bijvoorbeeld wel op vakantie.
Nu willen we gaan trouwen. Toen ik dat mijn ouders vertelde, vroegen ze of ik wel verstand had...
Intens verdrietig ben ik natuurlijk, het gevoel dat mijn ouders weer niet van me houden drijft steeds sneller naar boven. Dit gevoel heb ik overigens al sinds mijn kindertijd. Ik ben bijna 40, maar kan het nooit goed doen.
Waarom wordt er niet gewoon 'even' van me gehouden?
Mijn ouders mogen mijn vriend ook niet..
Het is nu al zo erg dat mijn vriend niet meer bij mij thuis wil komen.
De reden waarom mijn ouders hem niet mogen is zijn karakter/houding. Maar ze vinden niks goed wat hij doet, als we hier zijn en normaal doen "bloed" onze neus..
Heeft iemand enkele tips hiervoor?
Hoe is zo'n probleem als deze op te lossen? Of valt het helemaal niet op te lossen?
Ik ben ten einde raad :(
Ouders mogen zich echt niet bemoeien met de relatie van hun kinderen vind ik. Mijn vriend en ik waren 6 jaar echt heel gelukkig samen, voor mij was het de ideale relatie. Van maart tot december hebben zijn ouders echter heel erg aan hem getrokken over dingen die ik niet goed heb gedaan (echt hele kleine dingetjes) en vorige week hebben ze gezegd dat ze hem niet meer willen zien. De dag daarna heeft hij het met mij uitgemaakt. Ik ben er kapot van want het kwam zo onverwacht. Ik hoop heel erg dat hij zich los maakt van zijn ouders en dat het tussen ons weer goed komt want we waren zo gelukkig samen. Ouders...
Hallo allemaal.

Ik heb juist een ander kwestie, de ouders van mijn vriend kunnen het er niet bij neerleggen dat het tussen hem en zijn ex uit is. Ze vinden het een probleem dat hij nu een ander heeft. Wat kan ik daar aan doen? Ik wil ze graag tevreden houden, maar ik ben niet zijn ex en heb niet dezelfde doelen als hem en ik hoor niet tot de familie. Ze laten het tegen hem heel duidelijk merken dat ze liever haar willen.

Groetjes
Hey Iedereen!

Ik heb bijna 2 jaar met mn vriend en sinds 2 weken boterd het niet met mijn vader en mn vriend. Mn vader vind zichzelf nogal een grappenmaker en maakt opmerkingen zoals: computernurd, ICTnurd, homotje heeft die een keer gezegt. Dat vind (vooral alleen hijzelf) ie heel grappig. Toen maakte mijn vriend dus 2 weken terug een opmerking van dat die "oud" is. en maakte een grapje over iemand op tv en sinds dien negeert mijn vader hem keihard. Als mijn vriend met hem een gesprek wil aangaan, reageert hij gewoon niet of alleen met "mmHmm". Als mn schoonbroer binnen komt doet die in een keer heel overdreven vrolijk tegen hem.. Op het moment vind ik het moeilijk want ik weet dat ik gewoon niet meer met mijn vriend thuis wil en kan komen.. Mn vader vind blijkbaar zijn eigen "eer" belangrijker dan mijn geluk met mijn liefde. Negeren ? Kom op hoe oud zijn we..
hei meiden zit in de zelfde probleem als jullie.
ik ben namelijk verliefd op een jongen van 22j ik ben ook 22. hij werkt al als elektricien en verdient goed 1300 of meer. ik ben student verpleegkunde (2de jaar + nog 2jaar master)
het probleem is dat mijn ouders ( mijn moeder) van hem niet veel mag weten. aangezien hij al werkt en niet verder heeft gestudeerd dan Technisch onderwijs is volgens haar niet goed genoeg. ze heeft een typische vooroordeel over "jongeren die al werken". ik weet niet wat ik moet doen, om het tegengestelde aan te tonen. hij is super lief, staat met beide voeten op de grond, werkt hard,goeie ouders, echt niets om aan te merken. we zien elkaar doodgraag.
iemand tips of zo...; ben van plan om aan mijn ouders te vragen of hij zondag naar mij kan komen, dat ze hem zien.
hopelijk gaat het mogen.
groetjes

Hoi meiden!
Mijn ouders mogen mijn vriendje dus ook niet. Heel vervelend. Het is een buitenlandse jongen die al ruim 15 jaar in NL woont, maar toch.
Hij liep afgelopen periode stage een heel eind bij mij vandaan. Hij kwam dus op vrijdagavond laat terug. Toen was ik jarig op een vrijdag en toen kwam hij dus weer later op de avond (hij wilde eerst even naar huis om te douchen, tja snap dat ie er leuk uit wil zien), maar zijn trein had ook nog vertraging waardoor hij pas om 23.50 binnenkwam. Mijn moeder heeft hem dat heel erg kwalijk genomen wat wel begrijpelijk is. Maar ja hij weet dat ik heel boos was op hem en dat hebben we uitgepraat. maar na die verjaardag ziet mijn moeder overal spoken, alles wat hij doet is verkeerd. Ze vindt het raar dat ik soms een avond met vriendinnen afspreek (wil je niet heeel graag bij hem zijn zegt ze dan). Tuurlijk wel maar wil ook mn eigen leven houden. En ze is bang dat hij in mn bankzaken gaat neuzen.
Ik heb er al heel vaak ruzie over gehad, maar ik houd van hem en ga het niet voor haar uitmaken.
feedback: Ik herken deze situatie ook wel. Ik heb nu 2 jaar een relatie met mn vriend. Daarvoor kende ik hem al heel lang, daarbij mijn ouders ook. Het is mijn overbuurjongen. Omdat hij vroeger niet echt een lieverdje is geweest en dat natuurlijk bekend is in de buurt weten mijn ouders ook wat hij allemaal heeft uitgespookt maar ze willen gewoon niet zien dat hij is veranderd en dat hij lief voor me is. Mijn zus vind het een lul en doet daardoor ook heel afstandelijk en alles wat die zegt is fout en slecht. Als hij een keer niet op een verjaardag is dan is het meteen slecht. Ook als ik er een keer niet ben dan heeft hij het meteen gedaan. Hij zal het nooit goed doen. Laatst hadden we het over samenwonen en meteen begon mn zus dat ik dat absoluut niet moest doen. Mijn vader heeft verder niks met hem maar ook niks tegen. Alhoewel als mn vriend iets voor hem moet doen dan is die helemaal geweldig. Walgelijk. Maar door dit ben ik wel ontzettend bang dat als ik ga samenwonen mn o!
uders echt niet op bezoek komen en mn zus al helemaal niet. Dus dan zie ik ze gewoon niet meer. Mn moeder heeft geen mening die sluit zit maar bij mn vader en zus aan want anders word iedereen natuurlijk boos enzo. Ik vind het moeilijk. Maar ik denk dat ik gewoon moet kiezen voor hem. Mijn zus heeft ook een vriend waarvan ik walg, hij is 10 jaar ouder dus misschien is het wel een wraak! Maargoed. Ik hoop dat jet ooit nog goed komt!
xxx
Mijn ouders vonden mijn vriendje ook niet leuk. Aan het begin wel, maar naarmate we langer met elkaar hadden werd het steeds negatiever. Ik heb het toen maar uitgemaakt omdat ik mijn ouders en mijn zus niet kwijt wilde voor hem. Ik ben er toen achter gekomen dat mijn ouders toch wel gelijk hadden.
Ik zit ook in een dergelijke situatie,mijn moeder mag mijn vriendje niet. Hij is 1x bij ons binnen geweest en ze heeft hem net 5 minuten gezien maar toch mag ze hem niet en mocht ik hem niet meer mee naar binnen nemen terwijl de vriendjes van mijn zusje en zus wel mee naar binnen komen. Misschien komt het doordat hij 150km verder weg woont maar in ieder geval is het nu zo dat ik bij mijn vriendje woon,ik moest van mijn moeder het huis uit zonder reden. Nu woon ik dus bij mijn vriend maar denk dat mijn moeder geen contact meer met mij wil want thuis kom ik er niet meer in (ander slot op deur) en als ik bel pakt ze de tel niet op. Weet echt niet wat ik nog moet doen vind dit echt heel erg,weet iemand miss raad.
reactie: Ik zit momenteel ook in zo'n situatie. Overal hoor ik roddels dat mijn vriend op het laatste feestje waar we samen (!) waren, mij bedrogen zou hebben met een meisje van 3 jaar jonger. Ik zit bij m'n vriend op school, dus ik had ook wel gezien dat het meisje verliefd was op hem, maar hij niet op haar. Ik was best wel jaloers, omdat hij haar ook niet helemaal afwees, hij wou gwn vrienden zijn. Maar nu hoor ik van iedereen dat hij op het laatste feestje met haar naar buiten is gegaan en daar ja.. Ik weet niet wat ik ervan moet geloven want de mensen van wie ik het hoor hebben al verschillende dingen (van soortgelijke aard) verteld, die dan niet waren. Mijn vriend en ik hebben al veel ruzie gemaakt om deze situatie (en de voorgaanden). "Jij hebt toch ook mannelijke vrienden, is dat dan niet hetzelfde?" Hij zegt dat ik hem niet genoeg vertrouw, dat ik na een relatie van 1,5 jaar hem toch het voordeel van de twijfel moet gunnen. Ik weet echt niet hoe ik hiermee moet omgaan, ik wou dat ik alles kon geloven wat hij zei, maar als ik ondertussen van andere mensen hoor dat het wel waar is, hoe moet ik daar dan neutraal op reageren? Ik heb 'm beloofd om hem te geloven en te vertrouwen, hij heeft beloofd om minder met dat meisje (en heel dat groepje) om te gaan. Ik heb alvast moeite om mijn belofte waar te maken, maar hij vast en zeker ook. Laten we hopen dat die mensen die deze roddel startten, beseffen dat het weinig uitmaakt. Ik geloof mijn vriend tot het tegendeel bewezen is.
reactie: Er is een heleboel herkenbaar in dit artikel.Mijn ouders hadden meteen allerlei vooroordelen tegen mijn huidige vriend ( Turk ).Maar ik heb gelijk gezegd dat dit mijn leven is en mijn keuze en dat ze die dienen te respecteren, zoniet dan zijn ze mij ook kwijt.Toen ze hem eenmaal leerden kennen kon ie niet meer stuk.Nu lopen ze met hem weg. En mijn beste vriendin heeft zelfs geprobeerd om ons tegen elkaar uit te spelen, helaas voor haar is dit niet gelukt.Maar als ik haar ronduit vroeg of ze jaloers was dan ontkende ze dat, diverse keren zelfs.Nu heeft ze zich er uiteindelijk bij neergelegd omdat ze ziet dat ik toch voor mijn vriend kies.Maar ècht mogen doet ze hem nog steeds niet.In feite is dat HAAR probleem, maar leuk is het niet, ik zit ertussen.Uiteindelijk moet ik met mijn vriend leven ,niet met haar.Nu, sinds kort, heeft zij ook iemand ontmoet waarmee ze het heel goed kan vinden.Ik ben blij voor haar en hoop voor haar dat het ècht iets wordt.
reactie: Hallo allemaal,

Dit is ook voor mij een hele herkenbare situaie. Mijn vriend was al bekend bij de familie en wij schelen 15 jaar met elkaar. Mijn ouders en familie wilden niks meer van hem weten en verwijten hem allerlei rare dingen. Uiteindelijk ben ik bij hem gaan wonen met als resultaat dat ik mijn moeder niet meer spreek. (mijn ouders zijn gescheiden) Mijn vader ziet in dat mijn vriend de ware voor mij is. Ik zag mijn moeder laatst weer na ongeveer een jaar bij een ander familielid en ze liet heel duidelijk merken dat ik er niet meer bij 'hoor'. Dit doet heel veel zeer. Ik heb geprobeerd ze uit te leggen dat ik gelukkig met hem ben en dat hij voor mij de juiste man is. Maar helaas zijn ze niet voor reden vatbaar en hebben ze alsnog allerlei rare opmerkingen zoals: je komt er ooit wel achter wat wij al weten. Als ik ernaar informeer, willen ze geen antwoord geven. Dit alles is nu al langer dan een jaar bezg en het deed heel zeer. Vooral mn zusje mis ik heel erg. Maar na die laatste reactie van mijn moeder, dat ze alles wat ik zei afkeurde en dat ze me liet blijken dat ik er niet meer bij hoor, heeft mij duidelijk gemaakt dat ik niet meer te veel van ze kan verwachten. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik me erbij neer heb gelegd en nu niet meer zo gespannen ben als hiervoor. Ik ben daar welkom zodra ik bij mijn vriend weg ga, maar zelfs als dat zou gebeuren zou ik niks meer met mn moeder te maken willen hebben, Ze heeft me al veel te veel zeer gedaan. Na die rare reactie van mijn moeder ben ik gelukkiger, ik weet nu dat het toch nooit meer zo word als vroeger en de angst en pijn daarvan is afgezwakt. Maar alsnog krijg ik hulp van de ggz. Wat mij ook super helpt. Ik ben sinds een paar maanden gestopt met de pil, ik wil een kleine samen met mijn vriend. Misschien als mijn moeder oma word dat ze bijdraait, maar dat betwijfel ik. Succes aan iedereen die dit herkend. Groetjes en kus, ikke
reactie: Deze situatie is heeel herkenbaar. Ik was dolverliefd op een jongen, en hij brak uiteindelijk mijn hart... Ik zag het aankomen
En het was de allereerste keer dat ik zoveel voor iemand had gevoeld. Ik heb hem een tijd
Niet gezien of gesproken, maar toch bleef ik hem missen.

Uiteindelijk heb ik weer contact met hem gekregen omdat ik bij het bedrijf ging
Werken waar hij ook werkt. Dezelfde gevoelens kwamen weer boven drijven, maar
Het heeft hem maanden gekost om mijn vertrouwen terug te winnen. De mensen om
Mij heen begrepen niets van mijn gedrag. Hoe kon ik met hem omgaan, terwijl hij
Mij zo'n verdiet had gedaan??? Ze waren gewend dat ik altijd maar ja en amen zei als ik
Advies kreeg en nu sloeg ik alle adviezen in de wind. Ik koos voor mezelf, en dit werd me niet
Door iedereen in dank afgenomen.

Ik heb ruzie's en discussie's gehad met bijna iedereen
In mijn omgeving, maar bleef bij mijn standpunt dat hij ECHT anders was geworden. En niet eens helemaal, want het deel waar ik verliefd op was de eerste keer, was er ook
Nog steeds. Ik heb mijn hart gevolgd, en ben met hem samengebleven.

Ik weet dat iedereen het goed bedoelde maar ik ben blij dat ik niet naar alles heb geluisterd.

Na een paar moeilijke maanden, zijn we nu na 2,5 jaar nog steeds samen. Ik ben in verwachting
Van ons eerste kindje, we wonen een half jaar al samen. Iedereen in onze omgeving heeft zijn mening
Over hem moeten herzien, mede omdat hij ook echt veel liever is geworden. Ik heb mijn hart en mijn gevoel gevolgd, en ben nog nooit eerder zo gelukkig geweest.

Heey,

Dit "probleem" komt me bekend voor.. Alleen is het juist omgekeerd, dat zijn ouder mij niet mogen.. Maar intussen zie ik toch dat
Hun mening een beetje is veranderd.. Ze hebben me beter leren kennen,maar toch heb ik nu een gevoel dat hij en ik niet echt langer verder kunnen.. Hun probleem (zijn ouders) was dat zn moeder zijn laatste ex als "ideale schoondochter" zag,alhoewel het tussen hij en zn ex niets meer wordt... Dat was et..
GESPONSORDE LINKS