Hou ik nog wel van hem?

'Hou ik nog wel van hem?' Een gevaarlijke vraag die we niet graag onder ogen zien.

'Hou ik nog wel van hem?' Een gevaarlijke vraag die we niet graag onder ogen zien. Een vraag die we onszelf vaak niet willen stellen, laat staan beantwoorden. En toch piept er soms wel eens een stemmetje in ons achterhoofd: 'Is dit het nu? Is hij echt wel de ware?' Opeens weten we het niet meer.

Schrik maar niet!

We krijgen er allemaal wel eens mee te maken. En het hoeft echt niet direct paniek te zijn als deze vraag zich aan je opdringt. Denk niet - zoals er wel gezegd wordt - dat het feit dàt je je afvraagt al betekent dat het eigenlijk al niet goed meer zit. Met zo'n vaart loopt het meestal niet :-)

Is er een duidelijke, aanwijsbare oorzaak?

Er is soms een heel duidelijke oorzaak voor je twijfels en die hoef je echt niet altijd bij hém of je relatie in het algemeen te zoeken. Ga eerder na hoe het er met jezelf voorstaat. Zit je in een bijzondere periode? Is er iets gebeurd dat je uit je evenwicht heeft gehaald? Ben je op het moment erg gestresst? Moet je ongesteld worden (niet lachen! Ook hormonen spelen een belangrijke rol!) of heb je iemand ontmoet waartoe je je aangetrokken voelt?

Het zijn allemaal dingen die je uit je evenwicht kunnen halen en twijfels kunnen veroorzaken. Pas als de twijfels langere tijd aanhouden, kun je er (voorzichtige) conclusies aan verbinden. Maar voordat je overgaat tot overhaaste beslissingen, is het goed jezelf, behalve de vraag 'hou ik nog wel van hem', ook een aantal andere vragen te stellen.

Nuttige vragen

Nuttige vragen om te begrijpen hoe het er met je relatie voorstaat, zijn:

  • Vind ik het (nog) fijn om bij hem te zijn?
  • Kijk ik er (nog) naar uit om hem te zien?
  • Heb ik zin (nog) om toekomstplannen met hem te maken?
  • Heb ik (nog) vertrouwen in hem?
  • Als ik plannen maak, is hij daar dan meestal bij inbegrepen?

Als je deze vragen met 'ja' beantwoordt, zit het wel goed. Als je op meerdere vragen 'nee' antwoordt, is er nog niets aan de hand maar is het wel tijd om eens diep na te denken.

En als je iemand anders hebt ontmoet, waartoe je je aangetrokken voelt:

  • Waarom voel je je tot deze man aangetrokken? Is het puur fysiek of spelen er ook andere dingen een rol?

Adviezen

Het is normaal dat je na verloop van tijd niet meer zo verliefd bent als in het begin. Als je langere tijd samen bent, is het onvermijdelijk dat er een ritme - noem 'het sleur' als je wilt - optreedt. Maar dat wil niet direct zeggen dat je niet meer van elkaar houdt. Enkele waardevolle adviezen:

  • Met elkaar praten en open zijn naar elkaar toe blijft nog altijd de basis voor een intense, langdurige en waardevolle relatie. Praat er daarom met hem over als de twijfels aanhouden.
  • Neem geen overhaaste beslissingen over het wel of niet uitmaken, maar neem je tijd om goed over de dingen na te denken.
  • Neem in deze periode in ieder geval geen onomkeerbare of belangrijke beslissingen die je relatie betreffen (samenwonen, trouwen, kinderen, samen een huis kopen). Mocht hij erop aandringen, vertel hem dan op een heel rustige manier - zonder paniek te zaaien - dat je er wat meer tijd voor nodig hebt.
  • En voor wat betreft die andere man waartoe je je plotseling aangetrokken voelt... Als je deze ervaring op een positieve manier in je relatie kunt brengen, dan kan dit juist iets extra's (extra pikants) toevoegen. Het is opeens weer spannend en de twijfels verdwijnen als sneeuw voor de zon! Lukt het niet, dan kan het een teken zijn dat er meer aan de hand is.

Wil je op dit artikel reageren, gebruik dan het venster hieronder. De meest interessante reacties zullen we hieronder - geheel anoniem - publiceren.

Reacties van Trendystylers
Ik ben 27 en heb 7 jaar een relatie en we hebben afgelopen jaar in veel dipjes gezeten vooral in de slaapkamer. Ik heb veel twijfels gehad of ik moet blijven of er mee moet stoppen. Ik ben alleen op vakantie gegaan voor rust en de aandacht die ik kreeg van andere jongens vond ik wel even fijn. Ik heb intiem gedanst met een jongen en moest me echt inhouden om niet verder te gaan. Op mijn werk vind ik een collega heel aantrekkelijk en mooi en voel ik echt vlinders in mn buik als hij langskomt. Ik wil daar eigenlijk aan toegeven, maar ik weet niet of het wederzijds is. Ik droom en fantaseer soms over hem. Ik ben benieuwd of zn uiterlijk overeen met zn innerlijk. Ik wil hem leren kennen. Ik weet niet of ik hier iets mee moet doen. Maargoed zolang ik hem niet ken valt er niks te doen. Voor mij blijft het bij die fantasie. Wat denken jullie? Zal ik op onderzoek gaan of moet ik hem laten en mn focussen op mn eigen relatie? Of een nieuwe vlam toch een kansgeven? Ria
moeilijk onderwerp.... 20 jaar, 15 jaar huwelijk (a.s. 14 aug), 3 maanden geleden besloten te scheiden, begrijpen allebei dat de crisis ons nu eenmaal uiteen heeft gedreven, hebben allebei geen hoop meer, allebei avontuurtjes gehad....... Maar elke keer dat we sex hebben is dat zo'n superlatief gevoel t.o.v. de one night stands..... dus ook bizar gevoel....je wilt het eigenlijk niet, maar er kan werkelijk geen ander goed aan tippen dus je twijfelt ook of je zo"n enorm uniek gevoel ooit weer zult hebben......
Dus ook verslavend.... en ook apart dat we dat beiden niet willen/kunnen/durven uitspreken en dit unieke gevoel dus niet erkennen terwijl we dit beiden hebben.... gaat het dan om de seks...., of om iets meer ??? Ik weet het niet, ook voor mezelf, maar is wel eerlijke reactie op dit forum van een man die na 15 jaar huwelijk wel af en toe twijfelt of sex ook alleen maar sex is....of dat er veel meer bij komt kijken....
Dit is heel fijn advies. Echt :)
Ik hou echt nog wel van hem, maar inderdaad is het een sleur waar ik in zit, daar moeten we uit zien te komen.
maar hoe?
Houdt ze nog wel van mij!
Hey allemaal. ik ben 20 jaar en mijn vriendin 17 jaar. Volgende maand zouden we 3 jaar hebben, alleen heeft mijn vriendin het puntje bij paaltje uitgemaakt. Met reden mijn gevoel zegt ik hou nog heel veel van je maar niet op de goede manier zo als het in een relatie moet. Ze zit al een tijdje met twijfels maar niet altijd. maar heeft me totaal niks laten merken. laat staan er over praten. Daar komt bij kijken dat ze veel stres heeft ivbm school(toetsweek)VWO, auto rij examen(niet door gegaan ivb met sneeuw, en dat zij ongestelt moest worden dit weekend. we zien elkaar nu even 2 weken niet en gaan dan praten. ik ben heel bang dat ze bij me weg gaat en er later spijt van krijgt.

ik wil haar gewoon niet kwijt, ik weet me gewoon geen raad.
PLZ help.
Aan degene met de reactie "Ben nu ruim 6 jaar in een relatie en woon er ook mee samen". Jouw reactie heeft mijn relatie gered! Daar wilde ik je toch nog even voor bedanken. Het was fijn om te lezen dat dit soort fases niet betekenen dat je relatie niet goed en / of over is. Ook wij zijn er, ondanks mijn twijfels, door heen gekomen en genieten weer van elkaar. Nogmaals bedankt!
Ik ben al 16 jr. getrouwd en al een aantal jaar twijfel ik of ik nog wel van mijn man hou. Hij is erg dominant en met drank op is hij soms onuitstaanbaar. Ik heb daar nooit iets van gezegd en slikte het altijd maar, stom natuurlijk. Ik had veel eerder aan de bel moeten trekken. Nu heb ik iemand ontmoet waar ik gevoelens voor heb en hij heeft bekend ook gevoelens voor mij te hebben. Hij is,net als ik, getrouwd. Na een lang gesprek zijn we toch tot de conclusie gekomen dat we geen van beidde ons huwelijk op zo'n manier kapot willen maken en dat we dus geen relatie beginnen.Alles wat er gebeurt is en wat we besproken hebben blijft tussen hem en mij hebben we afgesproken. Hij heeft verder geen relatieproblemen thuis ( dat zegt hij hij tenminste, het is hem overkomen net als mij), dus gaat op oude voet verder met zijn vrouw, maar voor mij ligt dat dus anders....
Ik ben nu zo in de war omdat ik niet meer weet of ik nog wel van mijn man hou en verder met hem wil. Er is de laatste jaren zoveel kapot gemaakt.
iki vroeg me vriendin of ze nog van me hou en ze zei: ik weet het niet wat moet ik doen
Beste meid van 22,

Hoelang was de relatie die je hebt gehad met je ex en hoelang zit je nu in de relatie met je huidige vriend? Vraag jezelf eens af waarom je niet meer bij je ex bent heb je daar een bepaalde reden voor?
Mijn vriendin waarmee ik al jaartje heb zegt laatst dat haar gevoel voor me anders is geworden, ze is van me gaan houden maar dan op een andere manier. Ze vond het beter dat we vrienden blijven, ze wilt wel dat we vrienden blijven maar ze wilt me toch in haar leven. Ik vind het best moeilijk en ik snap er eerlijk gezegd niet zo veel van :(
hoi, ik ben net op die site gekomen op dat ik ook plots zo een raar gevoel kreeg liever gezegd is dit al veel langer. ik ben 18jaar en men vriend is er 27j nu dit is wel een groot leeftijdsverschil 9jaar is heel wat. ik ben iemand die me niet kan binden en dagen weken maanden samen zijn ik woon nog steeds thuis waar het ook niet altijd makkelijk loopt en ik heb ook geen gemakkelijk leven men ouders zijn ook al 12jaar gescheiden en men vader zie ik niet meer laat staan dat ik hem nog hoor. nu ik en men vriend anderhalf jaar samen zijn is het allemaal wat moeilijk in het begin dat ik hem leerde kennen was het tof en heel plezant tot zijn ex er tussen kwam had hij totaal geen aandacht meer voor mij dit heb ik 3maand moeten slikken ik ben toch blijven vechten voor men relatie en wou de moed niet opgeven omdat ik hem heel graag zag en nu nog na 5maand heb ik hem gezegd voor een stoppauze dat was een weekje want hij bleef maar sturen en sturen dat ik toch via den telefoo!
n eens wou praten maar ook hij heeft geen adres en kan nergens geen als em eens een dag of 3 bij zijn vader is begint die al te zagen om weer buiten tegaan niet zo leuk om te horen moet ik zeggen hij heeft al eens 1 week op straat moeten slapen en ik krijg dat echt niet over men hart zoiets is vreselijk.. maar binnenkort komt zijn adres bij zen pa te staan en zou graag een beslissing nemen wat ik met die relatie ga doen?
hij heeft nooit echt aandacht besteed aan mij en vind dat vreselijk terwijl ik al veel gehoord of gelezen heb zijn er wel koppels die gelukkig zijn en dat wil ik uiteraard ook zijn!! maar dat lukt me totaal niet met men vriend en kan er met hem niet over praten want continu komt er ruzie van niet zo leuk eerlijk gezegd!! voor mijn toekomst is het ook nog heel onduidelijk wat ik wil ik ben nog jong en sta mij nog veel te wachten in het leven maar ik ben einde raad en kan daar met niemand over praten totaal niet en dat vind ik een beetje vervelend.. wie kan me daar bij helpen?
groetjes anoniempje
zeker interessant dit,
het is ook "leuk" om te lezen dat dit mensen op verschillende leeftijden treft.
ik woon nu een jaar samen met wat eerst 4jaar lang mijn beste vriend was.
en al hoor je altijd dat hier uit de beste relatie's voort komen kan ik vertellen dat het nog moeilijker is als een "gewone" relatie.
op het begin is de verliefdheid heel heftig omdat je eigenlijk al 4jaar een soort spanning hebt.. maar op een gegven moment ga je elkaar leren kennen (daarom denk ik ook dat mensen die vreemd gaan niet slim bezig zijn want het is puur de spanning die je bij elkaar houd, als je weg zou gaan bij je huidige partner en huisje boompje beestje zou krijgen met je afaire ziu het net zo gaan vervelen) en dan komt het probleem omdat je na 4jaar vriendschap denkt elkaar al helemaal te kennen. maar dat is natuurlijk helemaal niet zo en dan blijkt de gene die je denkt helemaal te kennen heel anders te zijn. en dingen heeft waar je je aan ergert. dan maakt het uiteindelijk nog moeilijker om bij elkaar weg te gaan omdat het toch ook je maatje is die je verliest.
dus je blijft maar aan elkaar hangen en het word erger en erger plots ga je dingen vervelend vinden die je eerst zo leuk aan hem vond. het moeilijke vind ik dat ik van hem hou maar dat deet ik al toen eht nog gewoon mn maatje was maar de liefde is weg en dan moet ik me gaan afvragen hou ik van hem als een vriend of als mijn partner. ondertussen gaat het leven gewoon door we hebben samen een huis gekocht en een hond. eigenlijk hebben we het perfecte leventje samen alleen misschien niet met elkaar.
en dan komt de waarom vraag? want waarom als twee mensen graag willen dat het lukt, het toch niet lukt? proberen we te hard? maar waarom gaat het dan niet meer van zelf? enz enz enz
groeten
Interessant artikel..

Vind het jammer dat niemand echt reageert op elkaar, maar ook ik heb een verhaal losstaand van de anderen.

Ik ben een jonge meid van 22 jaar, en mijn probleem is dat ik een vriend heb, maar ook nog enorm verliefd ben op mijn ex...

Ik heb nog contact met mijn ex (waarvoor ik al eens eerder een vriend heb verlaten), niet eerlijk tegenover mijn vriend, maar ik houd ook nog zielsveel van hem.

Mijn ex en mijn vriend zijn ontzettend verschillend.
Mijn ex is avontuurlijk, maar zit ook in een fout wereldje.
Mijn vriend, is gericht op de toekomst, iets wat natuurlijk veel beter is, maar mij ontzettend verveeld.

Ik weet mijn ex is verleden tijd, niet voor niks een ex maar ik mis het leven wat ik met hem had.
Elke dag was weer een avontuur, en nu zit ik 'vast' in een degelijk leven...

Het probleem is dat ik toch gek ben op mijn vriend, ik wil hem geen pijn doen. Hij staat altijd voor me klaar, luistert echt naar me en kan het goed met mijn familie vinden. Maar een 'soulmate' gevoel heb ik niet.

Moet ik nou voor mijn hart kiezen en gaan voor mijn ex, waar ik alsnog altijd over denk. Niet wetende of er een toekomst is, een gevaarlijkere levenstijl, maar met degene die al jaren in mijnn hoofd zit.
Of gaat mijn verstand voor en kies ik voor mijn huidige vriend, met een degelijk leventje van samenwonen, kinderen en veiligheid.
ik heb nu een relatie van 6 jaar.
ik voel me hierin erg gevangen.
hij zegt steeds dat hij denkt da ik vreemdga(100 %zeker dat ik dat niet doe of gedaan hebt)hij controleert me continu hij beledigt me continu om me onzeker te maken.ik heb het 6 jr gepikt en nu neemt hij het me kwalijk dat ik niet met hem verder wil.maar dat is toch logish???ik heb geen verdriet om hem en wil liever weg zonder hem.als hij er is voel ik me opgesloten.
het beste lijkt mij ermee te stoppen at vinden jullie?(er is bij mij geen ander in het spel althans voor mij bij hem twijfel ik)

ik heb een jaar een relatie gehad en heb zeker een half jaar samen gewoont
ik ben 20 en dat is zeker nog te vroeg om samen te wonen.. het heeft mijn relatie niet gered maar ik ben wel een ervaring rijker.. ik weet nu dat ik helemaal niet wil samen wonen of wil binden.. ik ben gwn een levensgenieter
een jaar terug wou ik wel zo graag een vriend en iemand die zoveel van mij houd dat ie met mij wil samen wonen.. het was wat ik altijd al wilde maar ik heb gemerkt dat ik ben veranderd in een jaar tijd.. en ik weet waarom
ik had minder ruimte ik kon vaak niet doen wat ik wou ik miste de spanning die ik telkens weer zou moeten voelen als je iemand ziet en doordat hij zo een knuffeldier is.. heb ik juist afstand genomen ik heb me zelf vragen gesteld en het was overduidelijk dat ik gwn me vrije leventje miste
ze zeiden wel van zo jong samen wonen maar ik ben blij dat ik het heb gedaan en het klinkt raar maar ik heb de juiste keuze gemaakt door te weten wat ik in de toekomst wil..
en ik doe hem er wel heel veel pijn mee..
want hij wil graag bij mij zijn en hij houd meer van mij dan ik van hem en het doet me ook pijn als ik daarover nadenk
en meschien wilt hij vrienden blijven als zijn wonden zijn en meschien zouden we het dan na een paar jaar weer kunnen proberen wie weet
ik weet alleen dat het mijn toekomst is en ik me lekker in me vel moet voelen

groetjes!
Ik heb het idee dat met de huidige samenleving mensen snel het bijltje erbij neerleggen, en dat veel mensen niet echt meer moeite steken in hun relatie maar ervoor kiezen om gewoon te scheiden. Ik vind dit een kwalijke zaak, vooral ook omdat er aan de reacties te zijn genoeg mensen zijn die er toch wel een beetje spijt van hebben.
En dan al die mensen die verliefd worden op een ander. Soms zal die ander inderdaad beter zijn, maar ik denk dat in de meeste gevallen de partner uiteindelijk toch de betere partij is. Een affaire is niet voor niets een affaire, niks meer en niks minder. Daarom lijkt dat ook zo leuk.
Ik denk dat je echt heel goed moet nadenken voordat je er een eind aan maakt. Sommige dingen zijn niet zo slecht als ze lijken.
Een leuk en heel interessant onderwerp, dat veel mensen bezig houdt. Ik ben 12,5 jaar getrouwd en kan zeggen dat het net als bij iedereen niet allemaal rozegeur en maneschijn is. We konden helaas geen kinderen krijgen, terwijl hij nog steeds de hoop heeft dat dit ooit zal gebeuren.
Een jaar geleden leerde ik een hele lieve man kennen. Ik ken hem eigenlijk al een aantal jaren, maar heb hem steeds ontweken, omdat ik bang was voor de confrontatie. Vorig jaar kregen we een heftige en een hele fijne relatie. De moeilijkheid is nu dat hij ook getrouwd is. Gelukkig wonen we ver uit elkaar.
De liefde die wij ervaren is heel intens en we voelen, ondanks dat wij het niet met die woorden hebben gezegd, dat wij van elkaar houden.
Ik moet wel zeggen dat ik ook van mijn man hou, alleen op een andere manier, meer vriendschappelijk. Toch wil ik de relatie met mijn man niet zomaar beeindigen en ik weet dat mijn vriend met hetzelfde probleem zit.
Iemand stelde de vraag wat is liefde, hoe voelt dat. Nou ik kan zeggen dat de liefde die ik voel voor deze man, heel intens is en mij tot in mijn ziel raakt. Ik wist niet dat dit bestond. We kunnen soms niet naar elkaar kijken, dat doet zoveel pijn. Dit moet wel echte liefde zijn. Er gaat geen dag voorbij of ik denk aan hem, elke ochtend als ik wakker word, denk ik aan hem. Ik krijg hem niet uit mijn gedachten.
Bezeten? Nee dat ben ik zeker niet! Liefde die zo intens is en zo verschrikkelijk veel pijn doet, dat is moet wel echte liefde zijn.
Wat brengen jullie dit onderwerp integer en liefdevol naar voren! Want zo is het maar net. Ik ben na 34 jaar huwelijk gescheiden omdat ik dacht dat ik niet meer van mijn hem hield omdat er een andere man was met wie ik niet eens al wat had maar wel al die spanning zocht. Ik heb inmiddels na 4 jaar verdriet verwerken, een leuke en lieve nieuwe man maar ik heb er grote spijt van dat mijn ex en ik ons hebben laten meevoeren op "korte" emoties en niet hebben gehandeld zoals jullie in je oproep aanbevelen!Want we hielden (nog) zeer van elkaar en ik hield/hou nog van hem...en ik vind het voor mijn kind vreselijk dat we het onvoldoende in gezien hebben.
Hey, ook ik zit met dit probleem, ik heb een relatie van 26 jaar achter de rug, hij is een bullebak maar steeds heel goed voor mij geweest. Hij is nooit mijn grote liefde geweest maar ik ben bij hem gebleven voor de kinderen die inmiddels 25 en 24 jaar zijn. Ik ben altijd van mijn ex-man blijven houden en de dag nadat mijn partner zijn 1ste chemo kreeg kreeg ik via internet een berichtje van mijn ex (die ik al 28 jaar niet meer had gezien of gehoord) met de vraag hoe het mij al die jaren was vergaan. Het gevoel dat ik had met dat berichtje is niet te beschrijven en ik bleef contact met hem houden en van het één kwam het ander en allebei onze gevoelens zijn nog hetzelfde als 35 jaar geleden toen we elkaar hebben ontmoet alleen hebben wij nu allebei een gezin. We gingen verder en begonnen een verhouding, mijn hart ging terug open, die kriebel in mijn buik die ik in 28 jaar niet meer had gekend, enz... Ik weet dat ik mijn huidige partner nooit heb liefgehad zoals mijn!
ex. 2 jaar geleden had ik al twijfels om bij mijn partner te blijven of niet maar ik wou het niet zomaar opgeven en bleef in de hoop dat die gevoelens zouden verdwijen, een relatie van 26 jaar geef je toch niet zo maar op ? Nu kwam er zijn ziekte, mijn menopauze en mijn ex er bovenop en nu weet het helemaal niet meer. Mijn partner houdt heel veel van mij en ondanks de wetenschap dat ik nooit over mijn ex ben geraakt wil hij me niet kwijt maar ik kan het niet meer opbrengen en wil weg. Met of zonder mijn ex. Heb ik eigenlijk wel echt van mijn partner gehouden of is dat maar een gewoonte geweest.
reactie: Hoi ik ben bijna 20 en woon in xxx ( een jaar geleden hier naartoe verhuisd vanuit NB)

Ik kwam dit artikel tegen en dacht dat het me wel zou helpen. Ik zit namelijk met een soortgelijk probleem. Heb een relatie van bijna een jaar, en ik zou samen gaan wonen met me vriend (J.) per 1 oktober. Maar weet niet of ik het nog wel wil! Ben in NB opgegroeid dus kom daar regelmatig om mijn oude vriende te zien en om af en toe uit te gaan met ze. Zo is het afgelopen weekend ook gegaan . Maar tijdens het uitgaan is er iets vreselijks gebeurt: Ben vreemdgegaan. Maar sinds dien heb ik die jongen nog een paar keer gezien, en vind ik het ook fijn om bij hem te zijn. Ik wil van de ene kant graag terug verhuizen naar NB. Maar van de andere kant mis ik me vriend ( het is nu uit . Heb gezegt dat ik even alleen wilde zijn). We hebben gisteren avond afgesproken en ik werd er heel emotioneel van, dus hield hij mij vast en trooste hij mij. Heb me vriend echt gemist maar weet niet hoe ik verder wil. Hij zegt dat ik hem heel veel vedriet heb aan gedaan omdat ik de relatie stop heb gezet net voordat ik bij hem zou intrekken in zijn nieuwe huisje die hij per 1 oktober krijgt. Heb het zelfs al met me moeder over gehad maar ze zegt je moet zelf bepalen wat het beste is voor je (maar denk dat je zonder heb gelukkiger bent. Ze vind dat hij niet bij mij past al sinds het begin. Hij is anders met bepaalde dingen zoals: hij blowt en ik ben helemaal het tegenovergestelde, ik haat het. En zijn vrienden zijn ook een beetje in de drugs wereld terecht gekomen. Daar ben ik ook niet gelukkig mee. En hoe moet het als ik bij hem woon, zodra die vrienden de hele tijd over de vloer komen. Ik ben me zelf gewoon niet als ik bij mijn vriend ben ). Ben al voor de 2e dag thuis gebleven van werk omdat ik gewoon zo emotioneel ben, en zo in de war ben. Ik weet niet hoe ik het op moet lossen!! Heb de vragen proberen te beantwoorden en op 3 krijg ik het antwoord ja en op 2 krijg ik het antwoord nee. En de laatste vraag : waarom voel je je tot deze man aangetrokken ? Is het puur fysiek of spelen er ook andere dingen een rol? Het antwoord dat ik daarop gaf was: Voel me tot hem aangetrokken omdat hij mij begrijpt in heel veel dingen; Als ik bij hem ben merk ik echt dat ie om me geeft en bij me vriend lijkt het alsof ie van mij houd op zijn manier. Weet niet hoe ik dit uit moet leggen. En het laatste gedeelte van de vraag: het is niet puur fysiek maar begin echt gevoelens voor die jongen te krijgen, anders zou ik hem niet nog een keer willen zien en zou ik hem ook niet de heletijd terug smsen. Alsjeblieft vertel me hoe ik dit moet oplossen. Ik wil me vriend niet aan het lijntje houden en hij wil graag een beslissing weten of ik nou bij hem blijf of niet. Ik ben hier al twee dagen kapot van.. Alvast bedankt voor de aandacht
Groetjes, N.
reactie: Hierbij zou ik mijn reactie willen geven op dit onderwerp. Ik ben een 23 jarige man en ben al 5.5 jaar samen met mijn vriend, maar ik heb veel twijfels over ons relatie. De liefde komt namelijk alleen van mijn kant. Mijn vriend heeft me meer dan 4 jaar niet meer sexueel aangeraakt. Hij heeft er nooit zin in en ik heb zo van als je van elkaar houdt wil je toch elkaar zoenen en vasthouden. Het hoeft niet per se sex te zijn, maar gewoon die intimiteit die je hoort te hebben als partners. En dat is totaal niet aanwezig. Ook in bed zijn we net broers. Daarom twijfel ik ook er over om te stoppen en verder te gaan. We hebben meer een weekend/latrelatie. En hij vindt het prima zoals het is, maar ik niet. Als ie van me hield dan zou ie toch wel met mij elke dag willen zijn. En daarom ben ik bang dat het een gewoonte geworden is. Maar ik heb wel veel geleerd van deze relatie. En denk dat ik binnenkort ook weg er van zal lopen, want ik verdraag het bijna niet meer. Geen toekomstplannen en geen liefde. Dat is geen goede relatie.

En tip voor mensen waar wel de intimiteit/liefde is waarbij het beetje nou saai is.

Probeer wat vaker weg te gaan met vrienden. Of ga samen wat leuke dingen doen met je partner. Geef het een nieuw leven. Misschien beetje je looks veranderen en je kledingstijl. Probeer vaker met elkaar te praten om elkaar opnieuw te leren kennen. Soms is dat wel nodig en dan is het weer nieuw en spannend en gaat je partner vaak uit waardoor jij alleen achterblijft. Nou ga jij ook een keer weg. Zo kan je partner ook jaloers worden en dat kan soms gunstig zijn. Zo zie ik en helaas werkt dit niet bij mijn partner. Heb al beetje van alles geprobeerd, maar vaker uitgaan heeft wel een bepaald effect en ik word meer gebeld. Puur voor controle haha vind dat wel grappig.

reactie: Hele interessante vraag, die ik mezelf al meerder malen heb gesteld. Ik hou van hem, we zijn al 17 jaar getrouwd, maar op dit moment ben ik totaal niet gelukkig, door omstandigheden, ruzie gekregen met goede vrienden, heel veel ruzie onderling gehad hierom, uitgepraat dacht ikniet dus, ik heb voor mezelf het besluit genomen, te kappen met hen, maar hij wil gewoon door gaan met hen. Ik vraag me nu af wat vind hij nu belangrijker, zijn vrouw en gezin of zijn vrienden, dan ga je dus wel even nadenken over je relatie ondanks dat je ziel veel van iemand houdt kan het dus door hele domme omstandigheden komen, dat je enorm gaat twijfelen, of je nog wel verder wil met je man. Anoniem.
reactie: De vraag die mij bezighoudt en ik hier mis is:

Wat is nu eigenlijk echt houden van. Bestaat dat? Hoe voelt dat?

Zelf ben ik 6 jaar getrouwd geweest, inmiddels al weer 3 jaar gescheiden.

Na de scheiding wat korte relaties gehad en nu net een relatie van een jaar beeindigd.

Terwijl we elkaar op en top vertrouwden. Ons struikelblok is de verschillende levensstijl en achtergrond, tevens niveauverschil.

Maar het doet pijn, veel pijn. Waarschijnlijk heeft het een groot deel met het verleden te maken.

De bagage die je meedraagt, de angst om weer terug te vallen.

Of is gewoon `de ware` nog niet voorbijgekomen.

Liefde is een vreemde ziekte …….

reactie: hoi ik ben pas 20jaar,maar ik had tot een maand geleden een relatie van 5jaar,waarvan we 3jaar samen woonde.op 1augustus komt hij laat thuis met ik moet je wat vertellen:
Ik kan en wil niet meer met je verder,we hadden weinig ruzie maar dat kwam omdat ik altijd ermee instemde alles wat hij wilde. Nu is het een maand uit en nu wil hij me dus weer terug.maar zo werkt het niet meer bij mij!!! Ik ben erg veranderd in goede zin,ben veel sterker geworden. Ik heb 5goeie jaren gehad maar de twijfels zijn nu zo groot of ik wel verder wil met hem. Ook heb ik iemand anders leren kennen maar hij werkt op een kermis en is dus niet zo vaak bij mij,hooguit 1x per week.maar ik denk dat ik helemaal verliefd ben,hij wel op mij,en ja dat maakt de keuze niet makkelijker allemaal. Ik heb tegen me ex gezegt dat ik tijd nodig heb om na te denken,maar ik woon dus nog in ons huis want ik heb niets anders,en ik wil hem dus niet terug alleen voor het huis,daar wil ik van mezelf zeker van zijn. En als ik mijn ex weer terug neem en het gaat dan gewoon niet dan heb ik wel iemand laten schieten,die ik dan nooit meer zie. Heel moeilijk is dit,als ik mijn eigen huis had was het misschien iets makkelijker geweest maar nu zit ik in een rot positie. En ik pik het gewoon niet dat als ik niet verder wil,krijg ik de schuld terwijl hij tot 2weken geleden zeker wist dat hij niet meer verder wilde. Ik ben nog erg jong maar zeer volwassen dus ik heb nog een heel leven voor me en ik ben bang als ik met mijn ex verder ga mijn leven nu zo zal blijven voor altijd terwijl nu de leeftijd is om lekker rare dingen te doen haha.
reactie: Hallo, Ook ik kan alle vragen met nee beantwoorden. In een jaar tijd ben ik erg veranderd. Dit heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat ik vorig jaar ben gesteriliseerd. Voorheen was ik altijd aan de ‘pil’ en niet te genieten daardoor. De ‘pil’ maakte mij depressief. Ik had nergens zin in. Niets was goed genoeg en zelfs het sex leven stond op een laag pitje. Maar sinds ik ‘geholpen’ ben is dit erg veranderd. Zelfs zo erg dat ik soms niet eens mijn hormonen in bedwang kon houden.(en nog steeds moeite mee heb!) In deze periode heb ik een lieve man ontmoet en ben gaan twijfelen aan mijn relatie met mijn man. We zijn 17 jaar samen, waarvan 12 jaar getrouwd en hebben samen 3 kinderen. Maar toch miste ik ineens iets. Nooit was er iets aan de hand, nou ja nooit. De ‘normale problemen’ zal ik maar zeggen, die waren er wel. Maar ja, overal is wel eens wat, nietwaar? Maar als je dan een periode hebt en het echt niet zo goed gaat, je man je ineens niet meer begrijpt en (voor je gevoel) geen aandacht en genegenheid meer aan je geeft? En je komt dan iemand tegen die dat wel doet? Iemand die je wel die aandacht een genegenheid geeft die je op dat moment nodig hebt? Iemand waar je echt lekker mee kan kletsen en lachen? Ja, dan ga je echt wel aan jezelf en je relatie twijfelen. En vraag je jezelf ook af of je nog wel van je man houd! Ik ben ook nog verliefd op die man geworden, echt een lieverd. Hij wist precies hoe ik mij voelde, maar heeft wel aan gegeven dat hij niet ‘echt’ (ben nooit met hem naar bed geweest) iets met mij wilde beginnen tenzij ik echt niet meer verder wilde met mijn man. En daar kwamen de problemen. Ik wist zelf ineens niet meer wat ik wilde. Wilde ik mijn man? (Waar ik overigens nog wel van houd, ben ik nu achter). Of wilde ik mij ‘minnaar’? (waar ik nog steeds verliefd op ben!) eigenlijk wilde ik ze allebeide wel, maar ja dat is natuurlijk ook niet een goed plan.

Het is allemaal zo vreselijk dubbel! Ik heb mijn man niet verteld van mijn affaire, hij is er onlangs zelf achter gekomen. Erg vervelend natuurlijk, maar eigenlijk ook wel weer goed geweest voor onze relatie. We hebben er over gepraat, uren, dagen, weken lang. En we zijn tot de conclusie gekomen dat ik mijn minnaar aan de kant moet zetten, als ik echt voor mijn huwelijk wil gaan. Mijn man kan mij vergeven, maar vergeten zal hij het voorlopig nog niet. En dat is natuurlijk logisch. Het vertrouwen van hem in mij moet weer groeien. Het enige waar ik erg bang voor ben is dat ik hem niet ‘kan’ vergeten.

Ik weet eigenlijk wel zeker dat ik hem niet kan vergeten!!

En ik kan mijn man ook niet beloven dat ik ‘hem’ nooit meer zal zien. Het is ook nog eens een goede vriend van mij geworden, ondanks dat we geen ‘seksuele’ relatie meer hebben.

Hij blijft een leuke man om te zien en om leuke dingen mee te doen. Vergeten?? Nee, dat kan ik nooit! Slijten, dat zal op een bepaalt moment wel gebeuren, maar wanneer?? Ik weet het niet. En verliefd op hem?? Ja, dat ben ik nog steeds.

Maar ik houd ook van mijn man, daar ben ik wel achter gekomen.

Het zal tijd nodig hebben. Tijd voor mijn man om mij weer te vertrouwen.

En tijd voor mij, om mijn lieve minnaar te vergeten.

En ach ja tijd, wat is tijd?? De tijd zal het leren.

Groetjes van een vrouw die een moeilijke tijd tegemoet gaat.

reactie: Ik wil graag even reageren op deze tekst. Ik ben 19 jaar oud en ben al 3,5 jaar bij mijn vriend. Hij was mijn eerste, ik heb wel met meerdere jongens gezoend en verder geweest. Hij heeft al wel meer ervaring als mij. Ik weet wel zeker dat ik nog van mijn vriend hou, ik weet alleen op welke manier. Ik ben deze zomer op vakantie geweest naar Spanje, en had daar best veel sjans met andere jongens. Daar heb ik verder niks mee gedaan maar ik wou op dat moment wel graag dat ik vrijgezel was. Daar heb ik ook een jongen leren kennen waar ik nu nog steeds contact mee heb. Verder heel normaal contact. Maar daardoor wil ik wel graag andere jongens en dingen uit proberen alleen weet ik niet of ik daar mijn relatie wel voor op het spel wil zetten want aan de andere kant wil ik hem ook niet kwijt. Ik hoop dat jullie wat advies hebben voor mij.
reactie: Hallo Ik vind dat er nog een hele belangerijke vraag is die jezelf moet afvragen.Hou je echt van hem/haar?Of hou je van het idee dat iemand anders van jou houd ?Als je snapt wat ik bedoel...Groetjes L
reactie: Ook ik vraag me vaak af of ik nog wel van mijn man hou. We zijn bijna 12 1/2 jaar getrouwd en ik voel onze relatie als een sleur. Ik ben al een hele tijd verliefd op een andere man en fantaseer er over hoe het is om samen met die man te zijn. De man waar ik verliefd op ben weet dit niet en is voor mij onbereikbaarIk heb meer behoefte om bij hem te zijn dan bij mijn man.
reactie: Ik wil graag reageren op dit artikel. Ik kon alle vragen met nee beantwoorden, dat zegt in principe genoeg. En inderdaad, het hoeft niet altijd aan je partner of je relatie te liggen. Bij mij is dat ook niet direct het geval. Ik ben zelf veranderd in de loop der jaren, en dan krijg je ook andere verwachtingen van je partner. Als je partner daar niet aan voldoet en je weet dat dat ook niet zal gebeuren, groei je uit elkaar en krijg je een relatie zoals goede vrienden die hebben. Ik heb hiermee een half jaar rondgelopen en heb nu de knoop doorgehakt. Ik weet dat ik niet meer van mijn partner houd zoals dat zou moeten, en heb, ondanks ons kind, besloten om te gaan scheiden. Het is niet eerlijk tegenover je partner of kind als je het gezin in stand wil houden, uiteindelijk gaat dat opbreken. Als je je hart volgt, maak je altijd de juiste keuze!
reactie: Ben sinds een paar jaar getrouwd en heb kortgeleden door het volgen van mijn gevoel ontdekt dat mijn man, die ik bovenal liefheb, maar die ik ook volledig vertrouwde, een beetje rondwipt met mannen.. Hij zoekt ze op via internet en spreekt dan af, gaat een middagje op stap en komt weer thuis als de meest onnozelste genieter van de omgeving en de natuur... Eerlijkheid heeft bij ons altijd bovenaan gestaan, respect voor elkaar en er was altijd een duidelijk oordeel over mensen die vreemd gaan.. Hij heeft na dagenlange ruzies aangegeven dat hij voor ons trouwen had overwogen aan mij te vertellen dat hij Bi is, maar had ervoor gekozen dit niet te doen, omdat hij vond dat dat een stukje van hemzelf was waar een ander geen weet van mocht hebben. Zelfs ik niet, het is inmiddels zoals ik zei een paar maand geleden dat ik erachter kwam, maar niet alleen drank maakt meer kapot dan je lief is.. Liegen en bedriegen dus ook. Ik ben zo boos geweest, eigenlijk nog.. We praten er soms wel over, ik wil hem het liefst een knal voor zijn kop geven, maar ja.. Ik hou van hem en sluit zolang ik dat kan mijn ogen maar een beetje.. Ik weet niet of ik dit nog lang vol kan houden..
reactie: Erg interesante vraag, die ik mezelf ook stel, en dat terwijl ik anders dan de meeste mensen in de reacties al bijna 26 jaar getrouwd ben! Ik trek dan ook af en toe mijn wenkbrauw op bij het lezen van: we hebben nu AL 3 jaar een relatie, 3 jaar? Denk ik dan, en dan zit het al fout? Bij ons begon het fout te gaan zo`n 10 jaar geleden, maar ik ben gebleven, om toch te proberen er iets van te maken, en om heel eerlijk te zijn, ook omdat het wel gemakkelijk was en is, want ja, ik ben nog steeds bij hem, hoewel ik voor mezelf allang weet dat ik niet meer van hem hou, tenminste, niet op de man/vrouw manier. In 2004 ben ik 1 keer vreemd gegaan omdat ik hals over kop verliefd werd. Een paar maanden later zijn we nog eens een week samen geweest, en toen wist ik het zeker, dit voel ik voor mijn man absoluut niet meer! Ik heb nog steeds een "relatie" met die ander, via telefoon, en internet, iets wat mijn man niet weet. We hebben nog 1 kind thuis, die binnenkort uit huis gaat, mijn plicht zit er dan op, en ik hoop dat ik dan het doorzettingsvermogen heb en kan gaan voor mijn liefde! Want nee, ik hou niet meer van HEM!
reactie: Alle verhalen die ik lees, zie ik: De mens is een ingewikkeld wezen! En iedereen vindt steun door te zien dat je zelf niet de enige bent die zo voelt. Binnen in jou woedt dezelfde strijd - en datzelfde geldt voor ieder mens. Met trek krijgen buiten de deur, maar thuis eten is denk ik niets mis. Bedenk je, wat je zelf niet aankunt, doe dat ook een ander niet aan. En over de passionele relatie's: De grootste geneugten zijn kortstondig en liggen snel achter je. Een relatie is geen wegwerpproduct. Het is een investering waarin je jezelf ook ontwikkeld. En als je zelf denkt dat je niet gelukkig bent, dan zegt dat meer over jou zelf. Want eerst was je dat wel? Dus je bent veranderd, en waarom ben je veranderd of waardoor?
reactie: sinds gisteren is mijn vrouw bij me weg gegaan,van de week gaf ze aan dat ze het niet meer wist of nog van mij hield. Zijn 17 jaar bij mekaar geweest, en hebben een kind van 7 jaar
Ze gaf al aan dat ze al een jaar twijfels had,wat ik niet begrijp,natuurlijk hadden wij wel eens ruzie of een meenings verschil maar
Naderhand was het weer goed. Sex was ook nooit een probleem,en het was ook altijd goed tot op de laatste dag....meestal kwam het van haar kant. Wat ik wel weet is dat ze meerdelijke keren aangaf dat ik nooit geen zin had om leuke dingen te doen,nu ik erover nadenk is dat ook zo? Nu heb ik spijt dat ik dat nooit echt heb gezien,mischien was ik te lax in de dingen en het spijt mij verschrikkelijk. Ik wil haar terug ,ik hou zielsveel van haar en heb er alles voor over om het weer goed te maken.dat ze bij mij terug komt. Ik kan maar aan een ding denken... Hoe ik dit had kunnen voorkomen. Ik word gek,ik eet niet,ik slaap niet,ik heb mijn hart in de keel zitten,en ik tril als een rietje
Wat hier aan te doen?....ik weet het niet meer, ik zie het leven zonder haar niet meer voor me? Een radeloos iemand.
reactie: hoi geef je relatie ff een pauze
En zet dan alle voor en nadelen een s op een rijtje over jullie samen misschien dat je er dan uit komt. Ik hoop voor jou dat je alles krijgt zoals je wil hoor maar
Liefde is niet makkelijk je moet er wel wat voor doen
Groetjes van een oma
reactie: Ik schrik toch wel als ik dit allemaal lees! Het lijkt wel of iedereen op hol geslagen is en z'n/ haar hormonen niet meer in bedwang heeft. Helaas lijkt het of ik ook in het zelfde schuitje ben beland. Mijn vrouw (4 jaar getrouwd, 2 kinderen) heeft te kennen gegeven dat ze "twijfels" heeft. Ze mist "de klik". Wat dat ook moge betekenen. Ze komt er nu (na zo'n 8 jaar) achter dat ze nooit "het gevoel" bij mij heeft gehad. Ze zegt dat ze van mij houdt en dat er niets negatiefs over mij te vertellen is. Maar toch.. Voor mijn gevoel ben ik degene die zich volledig heeft weggecijferd in onze relatie: zij had een grote kinderwens, ik niet, zij is vaak op stap terwijl ik op de kinderen pas etc. En dan dit!!! Ik voel me echt besodemieterd, maar wil (mede vanwege de kinderen!!) er voor 200% voor gaan om onze relatie te behouden. Of ben ik gek geworden?
reactie: Wat fijn dat ik dit artikel nu lees!! Ik zit erg met alles in de knoop en zat een beetje op deze pagina te kijken naar een leuk artikel om even te lezen. Dit stuk had ik echt even nodig om te lezen.. Ik heb de vragen serieus voor mezelf beantwoord en ben ‘blij’ dat er zoveel reacties op zijn.. Nu merk ik dus dat ik niet eens zo’n ‘fout’ persoon ben en dat er dus veel meer mensen zijn met soortgelijke problemen. Ik heb al meer dan 6 jaar een relatie die ik al erg vroeg begonnen ben. Ik ben nu op zo’n leeftijd dat ik mezelf meer ontdek, mn wensen, interesses etc. Ik ben dus al een tijdje ook erg bezig met mn relatie.. Is dit wel wat ik wil? Ben ik niet bij hem uit gewoonte? Je kent het wel.. Ik heb al een paar jaar een hele goeie vriend en met hem lig ik zo goed op 1 lijn. Hierdoor vergelijk ik hem steeds met mn vriend.. Erg fout maar ik doe het toch…
Die vriend en ik vinden elkaar ook erg leuk en we hebben het wel eens over onze situatie. Mijn vriend weet hier natuurlijk niks vanaf. Ik zie deze vriend iedere dag en mijn vriend nu nog maar een enkele keer in de week. Ik hou ontzettend veel van mijn vriend maar ik vind het zo erg dat ik gevoelens voor deze andere jongen heb. Deze vriend en ik zitten vaak zelfs al te grappen over kinder namen etc! Ik voel me dus ontzettend schuldig tegenover mijn vriend. Ik wil er voor hem zijn en 100% achter onze relatie staan.. Maar mijn gedachten dwalen dus steeds af naar deze ander.. Ik word er gek van!! Ik zou volgens mij niet eens zonder mijn eigen vriend kunnen/willen??!! En er is nooit iets/ een teken dat de knoop nou eens goed doorhakt!! Ik zou mn relatie dus noooit zomaar opgeven.. Maar deze gemende gevoelens duren nou wel erg vervelend lang….
reactie: het wordt steeds moeilijker....we zijn nu 3 jaar bij elkaar en al 7 keer is het uitgeweest....we kunnen niet met elkaar en niet zonder elkaar.Ik twijfel heel erg aan het feit of we oud kunnen worden met elkaar en zie diep in mn hart wel dat het heel saai en moeilijk gaat worden.We hebben totaal verschillende opvoeding en opvattingen en ideeen over het leven enzoo!Ik kom er steeds meer achter dat ik krampachtig pogingen blijf doen om onze relatie te redden. Maar ergens zegt iets in mij dat het geen zin heeft. Ik heb er al vaker met hem over gesproken en dan komen we tot de conclusie dat we inderdaad te verschillend zijn en dat hij nooit mij datgene zal kunnen geven wat ik eigenlijk graag zou zien in een relatie. Ik ben bv vreselijk romantisch en zou het geweldig vinden, als hij af en toe eens laat weten dat ie me mist en van me houdt..gewoon kleine dingen. Als ik tegen hem praat dan krijg ik geen reactie en hij zegt doodleuk:"ik kan er niks aan doen ik ben geen prater en je zeurt je moet me maar accepteren zoals ik ben". Alleen het gekke is...ik heb hem niet zo leren kennen...toen waren we echte maatjes en had ie tijd voor me en we hadden het heel erg naar onze zin...echte "soulmates"..maar daar is niks meer van over....alleen als ik voor m sta en m vastpak, krijg ik een knuffel anders denkt ie daar niet aan....ik ben echt radeloos en inmiddels ook vrees ik een beetje verliefd aan het worden op iemand anders.......alleen het afwegen of ik deze relatie wil stopzetten voor een misschien vluchtig iets...ik sms en bel wel met die ander maar weet niet goed wat ik aan hem heb.....ik weet dat hij me toppie vind maar ik kom er niet uit voor mezelf....een radeloos iemand.....
reactie: Twee opmerkingen over de reacties van twee schrijfsters:
Ten eerste: de schrijfster van de "losse handjes", liefde doet geen pijn, en het helpt niemand, ook je kinderen niet in zo'n gevaarlijke situatie te blijven. Ten tweede: de schrijfster van de 2-jarige "relatie"met de romantische mysterieuze man, het lijkt wel alsof ik dat geschreven heb, en ben intussen achter gekomen dat wat er nooit was nooit zal komen. Geniet ervan zolang het duurt maar hou je ogen open voor iets beters. Doeg.
reactie: ik ben 12.5 jaar getrouwd en de sleur zit er goed in bij hem is niks aan de hand maar daarin tegen bij mij dus wel. Heb vorig jaar al een jongen ontmoet waar ik wel degelijk gevoelens bij kreeg maar had daar nog niks mee gedaan tot dat ik hem in november weer tegen kwam en begon te smsen ben daarna gaan afspreken en ben dus met hem al meerdere keren naar bed geweest. Ik heb daar absoluut geen spijt van en vind eigelijk dat dat al genoeg zegt maar heb ook kinderen waar je mee te maken heb. Heb ook een paar weken vertelt wat er met me aan de hand is maar niet over het vreemdgaan mijn man was erg geschroken en wilt mij niet kwijt en doet echt zijn best maar ik kan mijn gevoel voor die ander niet kwijtraken dus mooi balen
reactie: zo een paar jaar geleden ben ik met 3 van 4 kinderen een week weg geweest wou even weg van spanningen en ups en downs , plus dat mijn man agressief was en af en toe losse handjes had , ben weer terug gegaan met de bedoeling dat ik eerst wou nadenken of ik nou wel verder wou Dus ik had ook geen gevoel meer voor hem ben zon 2 jaar doorgegaan kreeg ook van hem telkens rare dingen toe gezegd maar afgelopen september na erg lief voor mij te zijn kwam de gevoel van verliefd toch weer helaas ging het weer mis met geweld dus nu is het echt over alleen denkt hij dat ik hem wel weer vergeef nee dus liefde kan zo mooie zijn maar tussen ons lukt het gewoon niet en na 23 jaar is het toch eindelijk genoeg geweest .
reactie: Ben heel blij met jullie artikel, loop dus als zovelen tegen het zelfde probleem aan.mijn huwelijk loopt ook al jaren niet over rozen, maar de twijfels kwamen altijd van zijn kant.Sinds ongeveer 2 jaar, loop ik er mee wat ik nu eigenlijk met mijn leven wil, en wat ik er van verwacht.zak hier al verder in weg..en heb al meer twijfels gekregen of de relatie wel is wat het zou moeten zijn!We leven hierdoor ook al geregeld door de weeks appart, om mij wat ruimte te geven..voor mijzelf krijg ik almeer het gevoel dat dit niet goed is , en ik niet mijn leven zo wil blijven leven, ook la zijn er kinderen.komt er ook nog bij dat ik sinds eind dec. Bepalde gevoelens voor een ander ben gan krijgen… is fout, ik weet het..maar het heeft mij wel bepaalde dingen duidelijk gemaakt.Dat gevoel van vlinders in mijn bui, was mij helemaal onbekend en heb ik nooit bij mijn man gehad, en de lichamelijke aantrekkingskracht is ook nieuw voor mij.Denk dus dat ik eigenlijk nooit verlieft ben geweest op mijn partner..en dat alles eigenlijk uit gewoonte is gegroeid.ik hou wel van hem maar na mijn idee niet op de goede manier voor en huwelijk.Ik heb op dit moment dus wel de keuze gemaakt om alleen met de kinderen verder te gaan..zie verder wel wat de toekomst brengt en of ik hier goed aan heb gedaan, mar het is naar mijn ide ook niet eerlijk om bij een partner te blijvn die wel heel vel om jouw geeft, en jij dat niet terug kan geven..
reactie: Zeer confronterend die vragen en als ik ze eerlijk stel naar mijzelf toe weet ik het antwoord niet. Ben 11 jaar samen met mijn vrouw en heb 2 kinderen. Zit nu echt in zo'n fase dat ik denk is dit het dan. Het leven. Altijd werken en voor de kinderen zorgen (bewuste keus en ben zeker niet ondankbaar). De relatie met mijn vrouw is ondertussen meer een soort broer-zusrelatie geworden. En dat is iets wat ik helemaal niet wil. We houden veel van elkaar maar ik mis een mate van intimiteit. Voelde me ook erg aangetrokken tot een collega. Bleek wederzijds te zijn, er is ook wat gebeurd alleen nu heeft de collega aangegeven er mee te willen stoppen; Er staat te veel op het spel volgens haar. Ik zit nu met een heleboel vragen. Was, ben ik verliefd? Was het een vlucht voor de realiteit? De vragen die jullie stellen zijn de goeie, het zet je aan het denken, mij in ieder geval. Op dit moment een grote chaos in mijn hoofd........hou ik nog genoeg van mijn vrouw? Waarom flirten met een andere vrouw?.........
reactie: Wauw, bij deze vragen ga je wel even nadenken. Ik zit nu in een relatie van 2 jaar, en ik weet het soms niet meer. We wonen niet samen maar hij is vaak bij mij. Ik heb me de vraag al meerdere keren gesteld (moet ik hiermee doorgaan?) en toch komt er niets uit. Ik hou heel veel van mijn vriend maar we zitten eigelijk al de vanaf het begin van de relatie in een 'sleur'. In het begin was hij zo anders; hij kwam heel romantisch en mysterieus over en hij was zo complimenteus en echt een charmeur (hij is echt knap) terwijl dat dus achteraf gezien totaal niet zo is. Maar gelijk al na een paar maanden had ik het al door, maar toch hoopte ik al die tijd dat er meer zou zijn... Hij is wel ontzettend lief en staat altijd voor me klaar en we hebben het meestal wel leuk samen, maar toch verlang ik naar meer! Ik wil voelen dat hij aan me denkt wanneer we niet bij elkaar zijn, ik wil voelen dat ie verliefd op me is (dat zal inmiddels wel weg zijn of veel minder) en dat hij me echt ziet als zijn ware liefde. Ik wil een beetje romance in de relatie; een bloemetje op zn tijd of een spontane actie zoals uiteten gaan of IETS. Maar nee hoor... Dat zit er niet in.
reactie: Inderdaad: Hou ik nog wel van hem? Je kan je natuurlijk ook afvragen als je in een relatie zit:
Is dit nou ware liefde ? Dus onvoorwaardelijke liefde ? En het belangrijkste komt het van 2 kanten? Of je kan je afvragen : Hmmz is dit het wel , of is het maar gewenning en blijf ik bij hem omdat het zo vertrouwd is, en omdat het voor mijn gevoel goed voelt. Die 2 dingen zijn totaal verschillend aan de ene kant denk je: Dit is het helemaal The love of my life!! En aan de andere kant ga je je afvragen of het misschien wel een obsessie kan zijn ?! Iets in die richting. Ja ik zit namelijk zelf in zo'n situatie heb al 4 jaar een relatie ik zeg het verkeerd , 2 jaar een relatie en de andere 2 jaar niet Officieel bij elkaar?! Een open relatie dus? Het is maar net wat je daaronder verstaat.owkeej nu dwaal ik af ,Maar onthou 1 ding: With our without him you gonna make it anyway!!

reactie: Ik heb alle verhalen zitten lezen en zie hoeveel ermee te maken hebben. Ook ik dus nu. Ik heb samen met mn vriend bijna 5jaar. En vaak lijkt het tussen ons ook meer vriendschap dan liefde. Ik hou wel van hem maar op een andere manier denk ik. Het is zo verwarrend. Daarbij komt ook nog dat ik 3weken een jongen heb leren kennen. Deze is helemaal verliefd op mij en ook ik heb meer gevoelens voor hem, dan alleen vrienden. We hebben zeer intieme gesprekken gehad, via sms, msn en we bellen sinds kort ook soms met elkaar. We hebben elkaar alleen nog nooit in het echt ontmoet. Ik had een week geleden aan mn vriend verteld dat ik twijfels had over ons, ook bij ons zit de "sleur" er een beetje in. Dus hebben we besloten even ieder zn eigen weg te gaan (we zijn nog samen). En daarna kijken hoe we het gaan doen. Ik denk vaak aan het uitmaken van de relatie, maar aan de andere kant kan ik het niet over mn hart verkrijgen, omdat ik hem te erg zou missen. We klikken op alle gebieden met elkaar, ouders zijn dol op hem, alles. Maar toch die twijfel he?! Ik had nooit gedacht dat ik dit zou meemaken. Mn vriend weet niks van mn "gevoelens" voor die andere jongen. Ik heb ook andere dingen in mn hoofd erbij zitten. Hij woont best ver. En dat zit me ook wel tegen, maar aan de andere kant, stel hij is het echt (hoe ze het noemen "de ware" ) dan is afstand ook niet belangrijk natuurlijk. En dit zijn dus de twijfels, is die jongen het waard om een relatie van bijna 5jaar op te zeggen? Ben zo bang hem kwijt te raken, ook de jongen die ik heb leren kennen.

reactie: Ik vind dit een hele goede stelling.! Die vragen die je jezelf moet stellen kloppen helemaal vind ik. Het is inderdaad moeilijk om te weten waar je aan toe bent of juist niet aan toe bent.

Maar hoe kom je erachter of hij jou nog wel ziet zitten:S? Ik heb sinds kort een relatie en voor onze relatie waren we altijd goede vrienden en was het heel gezellig maar nu we een relatie hebben is het heel anders .. We zijn veel stiller tegen elkaar net alsof we niet weten hoe we met elkaar om moeten gaan. Ik hou heel veel van hem en wil er graag wat aan veranderen hoe kan ik dat doen?

reactie: Ik vraag me ook af of ik nog wel van hem hou.. Want ik vind ook iemand anders leuk ,, en ik weet niet wat mijn gevoel me zegt,,
Want hij is super leuk maar die ander ook.. Toen ben ik een lijstje gaan make met plus en minpunte.. Ik kwam niks verder.. Bij beide was ut gelijk.. Ik weet niet wat ik moet doen.. Kunne julliie mij helpen ? Groetjes een super onzeker hulpeloos meisje...
reactie: Ik heb nu een half jaar een relatie. Voor ons beiden is het de eerste serieuze relatie. Hij is er heel zeker van dat hij met mij verder wil. Ik weet het allemaal nog niet zo. Hij woont op zichzelf, ik woon bij mijn ouders en zus en dat bevalt me prima. We waren eigenlijk op slag verliefd en sinds die dag hebben we elkaar niet langer dan 2 dagen achtereen niet gezien. Iedere dag ben ik bij hem, hij bij mij of zijn we samen op pad. Dat was heerlijk, dat is het nog steeds, maar we hebben al een hele tijd niet met elkaar gevreeën. Ik wil niet meer. Zo gauw hij me zoent, het een beetje intiem lijkt te worden deins ik terug. Waarom? Ik weet t niet. Mijn gevoelens zijn veranderd. Bij hem ook zegt ie, maar het is sterker geworden. Bij mij zit dat anders. Ik ben gaan twijfelen. Waarom wil ik niet met hem zoenen, met hem vrijen? Hij is echt super lief voor me, heeft alles voor me over. Ik weet het niet meer. Ik wil zo graag dat gevoel van houden van met hem delen, maar ik ben bang dat ik hem meer als mijn beste maatje ben gaan zien. We hebben heel veel gemeen en kunnen dus ook erg veel samen ondernemen. Daar geniet ik ook van, maar de intimiteit... Ik wil heel graag, maar mijn gevoel werkt niet mee. We zijn nu (tijdelijk) uit elkaar. Ik heb bedenktijd nodig. Ik moet uitzoeken wat ik nou werkelijk voor hem voel. Ja, ik hou van hem, dat is duidelijk, ik wil hem ook voor geen goud missen. Maar de intimiteit mis ik niet. Ik blokkeer, elke keer weer. Heb ik hem teveel gezien, is het een sleur geworden of is er misschien meer aan de hand? Ik vind dit echt heel erg moeilijk. Als iemand tips heeft, heel graag. Ik zit vast!
reactie: Ben nu ruim 6 jaar in een relatie en woon er ook mee samen, heb me deze vraag een tydje geleden ook gesteld, maar ben tot een hele andere conclusie gekomen, Ik hou wel van mijn partner en ik zie ons ook samen oud worden. Onze relatie gaat continu op en neer , een tydje goed een tydje slecht . In die periodes willen we er alle twee mee stoppen , maar we zijn nu zover dat we weten dat we niet zonder erlkaar kunnen leven. Als je tot die ondenking kom en daar zeker van ben, dan kun je daaruit voort een andere invulling geven zonder dat je uit elkaar moet gaan, want ik realiseerde me dat het maar fases zijn waarin je niet tevreden ben met je relatie cq partner. En dat tewijl ik toch echt dacht dat ik niet meer van hem en hij niet meer van mij zou houden. Nou echt wel. Maar waar ik nu weer de vlinders van kan krijgen zijn de kleine dingen die hij doe maar die ik eerst niet meer zag. Je moet er vanuit gaan dat aan een relatie met wie dan ook , altyd gewerkt moet worden en er is geen perfecte relatie of partner. Ik wens een ieder veel sterkte bij het maken van de juiste beslissing.
reactie: Een hele goeie vraag, die vraag zouden we vaker onder ogen moeten nemen en goed nadenken of je relatie het nog waard is.

In mijn geval heb ik heel goed na moeten denken ik moeder van 2 kinderen,de gevolgen ervan en is het je allemaal waard, nou dat was het zeker.

Ik ben blij dat ik de keuze heb gemaakt om van mijn toemalige partner te scheiden,er kwam veel bij kijken en er was veel te regelen maar door possitief te

Denken redt je het wel,leven als broer en zus daar pas ik voor en hij kon mij niet meer geven wat ik nodig had,voelde geen liefde meer voor hem,alles was veranderd en nu geniet ik volop van mijn leven en van de kinderen die nu rust hebben in huis,geen spanningen meer en het heeft mij nog sterker gemaakt.

Ik ben blij dat ik die keuze gemaakt heb,en niet omwille van de kinderen bij elkaar zijn gebleven.

reactie: Inmiddels zijn we al 6 jaar bij elkaar en wonen sinds 1.5 jaar samen. Toen ik hem leerde kennen wist ik per direct dat hij het voor me was. Hij was daarvan toen nog niet overtuigd, dat kwam pas later. We leerden elkaar kennen tijdens onze studie. Daarna gingen we in aparte plaatsten werken zodat samenwonen toen geen optie was doordat het veel te ver uit elkaar lag. Toen we echter na 3,5 jaar op het punt kwamen van samenwonen kwamen omdat zijn werk dicht bij mij kwam, kwamen de eerste discussies over het geloof ( hij gelooft, ik niet) en bv hoe daar praktisch mee om te gaan als er kinderen zouden komen. Deze discussies waren eerder al wel gevoerd maar het werd nu pas echt concreet. Toen begon voor mij de twijfel...is dit het dan wel? De twijfel werd groter. Ik ging naar een psychoog om helderheid te krijgen over de vraag of ik nog wel van hem hield. Helaas kwam er veel meer naar boven dan alleen die vraag zodat ik er maar mee gestopt ben. Ik ben er al die tijd ( en nu nog) open over geweest tegen hem dat ik er mee worstelde. Toen begon echter pas het grote piekeren, niet alleen over mijn relatie maar overigens ook over mijn werk. Afgelopen jaar heb ik een poos pillen tegen bovenmatig piekeren gekregen van een andere huisarts. De vraag waar ik mee blijf worstelen is is dit het nu? Soms wordt ik warm van binnen net als vroeger als ik hem zie maar soms denk ik ook hmmm..hij is niet zo'n knapperd en was hij maar een stuk langer dan ik ipv maar 2 cm. En zou het gevoel beter of anders zijn met een andere man? Maarja...hij is erg slim en heeft humor, drinkt en rookt niet...precies de man die ik altijd wou! Deze eigenschappen waardeer ik nog steeds zeer in hem. Ik zie ons wel samen oud worden en kinderen krijgen en wil graag een huis met hem kopen en dingen met hem doen. Maar ik heb niet meer het gevoel dat ik had in de eerste 2-3 jaar van onze relatie. Is dat normaal? Ik weet dat verliefdheid weg gaat maar ik had dan wel een romantischer idee van houden van. Is houden van dan een soort vriendschap plus? Het feit dat ik er steeds over nadenk geeft me ook het gevoel dat het niet goed is.
reactie: Het klinkt me zo bekend in de oren. “Hou ik nog wel van hem?”
Maar het grootste punt in onze relatie is dat ik meer en andere intimiteit wil dan hij kan en wil geven aan mij. Op deze manier ga je toch twijfelen aan je relatie. Bij mij geld dat mij kinderen ervoor zorgen dat ik bij hem blijf zolang de relatie nog leuk blijft. Het is niet goed op de basis hiervan een relatie staande te houden dat realiseer ik me ook wel maar een alleenstaande moeder is voor kinderen ook niet altijd een pretje. Ik ben van mening dat je moet reageren op wat je hart je te vertellen heeft. Ik hoop ook dat de meeste onder ons dit zullen doen. GA OP JE GEVOEL AF. Anoniempje.
reactie: Dit gaf mij zeker veel stof tot nadenken, want ik ben al 3 jaar samen met iemand die mijn soulmate is, maar ook weer niet soms dan lijkt het net alsof ik hem helemaal nog niet ken...nu zijn we al een paar keer uit elkaar geweest en ook weer bij elkaar gekomen, omdat het gewoon niet klopt als we uit elkaar zijn! Nu heb ik twee weken nadat het uit was een relatie gehad met een andere man die me werkelijk op mijn grondvesten deed schudden..dit duurde een maand!Ik kan deze man niet vergeten..inmiddels ben ik weer terug bij mn "soulmate" en er zijn periodes dat ik het helemaal niet meer zie zitten, alleen een leven zonder hem zie ik ook niet zitten!Dit heb ik nog nooit eerder meegemaakt. Met die andere man heb ik helaas geen contact meer...ik denk echter heel veel aan hem en zou hem graag nog een keer willen zien maar weet niet of dat mogelijk is..ik heb hem een brief geschreven maar er nog niks op gehoord..ik twijfel en weet ook niet wat ik moet doen..veel liefs een onzekertje
reactie: ook ik kon de vragen niet allemaal met ja beantwoorden. Het is op dit moment voor mij ontzettend dubbel. Ik heb gevoelens voor een andere man en die zijn van zijn kant uit met aandacht, gesprekjes en "sex" beantwoordt. Ik wil die man niet voor een vaste relatie. Want ik wil een scheiding niet op mijn geweten hebben. En hij zal zelf zijn gezin ook nooit voor mij verlaten. Ook wil ik mijn eigen vriend NIET kwijt. Over 1 belangrijke beslissingen heb ik geen twijfel en dat is een kind van mijn vriend en mij samen wil. Daarom is het zo'n dubbel iets. Ik houd nog vreselijk veel van mijn vriend, maar de aandacht en genegenheid van die andere man is ook niet onplezierig. Groetjes Mokkeltje
reactie: De tranen springen me in de ogen bij het lezen van dit artikel. Ik heb mijn vriend van 4 jaar gister verteld dat het beter is als we uit elkaar gaan. Natuurlijk weet ik dat onze relatie niet perfect is. Dan heb ik het over afspraken nakomen. Hij belt me niet altijd wanneer hij dat zegt en maakt weleens grapjes over me...moet ik dit voor lief nemen? Eigenlijk wil ik hem niet kwijt. Hij is mijn beste maatje en vindt het echt fijn bij hem te zijn.
reactie: Een heel herkenbaar verhaal. Ik heb me regelmatig afgevraagd of ik nog wel van hem hou en sinds een paar maanden is er gevoelsmatig een ander in het spel. Degene die ik eigenlijk altijd als flirt heb gezien, bleek ik ineens toch veel leuker te vinden dan dat ik mezelf al die jaren heb toegestaan en sindsdien wordt mijn hart ongeveer in tweeën gescheurd. Mijn gevoel en logische verstand zijn weken in tweestrijd geweest. Mijn intuïtie vond dat ik het gewoon moest doen, maar m’n gezonde verstand zei dat ik niet alles kapot mag maken wat we allebei hebben opgebouwd. Een oplossing hiervoor heb ik nog niet, de tijd zal het leren...
reactie: Een heel interesant verhaal van jullie kant,
Er voor gaan staan en je eigen twijfels wegnemen.? Hmm ik vraag mij af of dat de oplossing is. Nee volgens mij weet ieder die die vraag aan zich zelf stelt best wel wat er aan de hand is. Ook ik heb dit op het moment, en praten met mijn man, dat loste dus niks op,
Beide houden we nog wel van elkaar, maar mijn man kan niet het intieme meer met mij delen. En ja ik heb daardoor een andere man ontmoet die mij dit wel kan geven, wat niet ten koste hoeft te gaan van mijn huwelijk, maar er wordt nu wel nagedacht over of we wel ooit echt intiem met elkaar zijn geweest. Mijn antwoorden op jullie vragen kon ik dus duidelijk niet beantwoorden met allemaal een ja,
En weet dus dat ik veel moet oplossen en aanpakken om er een houden van te blijven maken. Maar ook mijn man heeft nu stof na aanleiding van jullie vraag, om over na te denken. Groetjes Rakker
reactie: wat een bekend onderwerp voor mij. Ik twijfel ook heel vaak of ik nog wel van hem hou. De ene keer denk ik van wel en de andere keer niet. Soms kijk je hem aan dan krijg je gewoon een misselijk gevoel van binnen en dan denk ik dat zit toch niet goed. In september is er ook iets gebeurd wat niet leuk is. Het kwam uit dat hij gevoelens voor een ander heeft gehad en hij heeft daar ook mee gekust. Het is wel dik 3 jaar geleden maar t komt nog hard aan. In die tijd was ik zelfs zwanger van ons eerste kind, dat vind ik ook nog zo erg. Het mooiste wat je ooit kunt krijgen en dan besodemieterd je man je. Ook al is het alleen maar tongen geweest ik vind het niet gepast. Dat maakt de situatie nu ook zo moeilijk je moet weer proberen om hem te vertrouwen. Dat is dus ook een vraag waar ik nee op heb gezegd in de vragen die jullie stelde. Maar ja we zien wel hoe het gaat. Mag van mezelf eigenlijk de moed niet opgeven. Eerst nog voor vechten ondanks ik niet goed weet hoe dat moet. Groetjes
GESPONSORDE LINKS