Hij verliefd, jij niet... Wat nu?

Het gebeurt soms dat je, voor je het weet, 'iets met iemand' hebt. Je flirt een beetje, je ziet elkaar op school of op het werk. Er wordt wat heen en weer gemaild, misschien een kus uitgewisseld en er ontstaat een bepaald verwachtingspatroon. Hij zoekt je steeds vaker op... En jij? Jij vindt hem wel aardig, maar zeker niet meer dan leuk. Een relatie was nooit je bedoeling geweest. Wat moet je nu doen? Ons advies: gelijk aan de rem trekken.

'We hebben elkaar op internet ontmoet', schrijft Sofie. 'We mailden elkaar regelmatig. We ontmoetten elkaar een keer en ik vond hem aardig. Ik begon steeds meer mailtjes van hem te krijgen. Als reactie ging ik wat minder mailen. Totdat het gevreesde mailtje kwam: 'ik mis je mails, ze zijn belangrijk voor me. Ik denk dat ik verliefd op je ben'. Ik was er kapot van. Hoe pak je zoiets aan?'

'We hadden een keertje gezoend. Op een feest. Je kent het wel. Muziek, een glaasje teveel, je danst wat en belandt in een hoek met iemand die je eigenlijk niet goed kent. De dag daarna kreeg ik bloemen van hem, en daar moest ik hem natuurlijk voor bedanken. Hij begon me steeds vaker op te zoeken. In het begin gaf ik eraan toe, maar ik weet nu dat ik hem gewoon niet wil. Maar ik wil hem ook niet kwetsen. Help!'

We zeiden het al, het kan je zomaar overkomen. In het begin voel je je misschien vereerd, maar op den duur kunnen al zijn attenties behoorlijk gaan benauwen. Het is daarom maar beter om hem zo snel mogelijk aan zijn verstand te brengen dat jij niet hetzelfde voor hem voelt.

Hoe? In het prille begin kun je dat doen door hem te ontwijken, door vriendelijk maar afstandelijk op zijn attenties te reageren en door hem nul op rekest te geven als hij je uitvraagt. Blijft hij je opzoeken of bekent hij openlijk dat hij verliefd op je is, dan blijft er nog maar één oplossing over: zeg hem eerlijk dat jij niets voor een relatie voelt (soms houd je er een waardevolle vriendschap aan over). Hoe verder je het laat komen, hoe vervelender en moeilijker het voor beiden zal zijn.

Vertel het hem met respect, treed niet in details (je hoeft hem echt niet gedetailleerd te vertellen wat je niet leuk aan hem vindt), laat hem in zijn waarde en schep niet opnieuw onnodige verwachtingen. Laat zinnetjes als: 'het is nu nog te vroeg, misschien in de toekomst...' maar achterwege - zachte heelmeesters maken stinkende wonden (tenzij je er echt zo over denkt, natuurlijk).

Het hem door de telefoon vertellen klinkt misschien laf, maar hem voor de eerste keer bij jou thuis uitnodigingen om het hem in persoon te vertellen, kan nog pijnlijker zijn. Ga het hem maar eens zeggen als hij met een stralend gezicht en de inmiddels standaard bos bloemen voor de deur staat!

Nog een laatste tip: verwijt jezelf niets. Dat je hem misschien in het begin aanleiding hebt gegeven om te denken dat het iets kon worden, kun je jezelf niet aanrekenen. Voor hetzelfde geld was het wel iets geworden. En maak er ook niet een al te groot drama van. Hij mag dan even zielig en gekwetst zijn, hij komt er vast wel over heen. Genoeg vrouwen op de wereld!

Hebben jullie ook wel eens met dit bijltje gehakt? Hoe hebben jullie het aangepakt? Mail ons je reactie via het venster hieronder. En deel je ervaringen met de andere trendystylers. De leukste reacties zullen we hieronder publiceren.

Reacties van Trendystylers
wauw.. het eerste verhaal die jongen van 24 jaar..wat een herkenbaar verhaal..ook ik zat er midden in.. aan en afstoten.. je bent me erg lief meer dan ik laat blijken en toch geen relatie willen..ook tig keer gezegd niet verliefd op me te zijn, maar me toch elke keer opzoeken..en als het te close werd werd ik weer afgestoten.. heel veel ruzies ook net als bij jou en ook emotioneel dus best wel intens.. naar elkaar groeien en dan weer hard weghollen.. zo geclasht dat ik op een gegeven moment ook de boot ging afhouden.. mij niet meer beschikbaar stelde op welk nivo dan ook.. mij aan het lijntje gehouden voelen.. want als je weet dat iemand verliefd op je is of van je houd.. waarom dan toch zo doorzetten.. heb je dan gebrek aan empathie? kun je je dan niet indenken hoe een ander er gekwetst door raakt? houden van is nou eenmaal geen aan en uit knopje in elk geval..
afgelopen weekend is het zo geclasht.. dat er nu een punt achter is gezet..teveel gekwetst en nu maar leren om de feiten onder ogen te zien net als jou.. maar valt niet mee..wispelturigheid , ambivalentie en onverschilligheid van mensen kan anderen heel onzeker maken ook van binnen.. maar inderdaad .. je hebt gelijk het lag niet aan jou.. maar aan haar.. het ligt ook zeker niet aan mij .. maar aan hem.. ik heb in elk geval gedurft me kwetsbaar op te stellen.
Hmm,

Dit vind ik nou leuk- (zegt man)

Misschien vinden de vrouwen het ook eens leuk om het van een anders perspectief te bekijken.

Ik jongen van 24 jaar ontmoet een leuke meid via via in een loungeclub bar. Na deze korte ontmoeting hebben we beide een jaar lang geen contact gehad ondanks we elkaar makkelijk via hyves konden vinden, niks boeiends dus.
Na een jaar dacht ik bij mezelf, laat ik het maar gewoon eens doen, haar toevoegen op msn- het duurde 3 tot 4 maanden om uberhaupt eennormaal gesprek met haar te kunnen voeren. Ik ben zelfs het type persoon die dingen kan zien en komen aan voelen, dat heeft zo zijn voor en nadelen.

Na 3/4 maanden het toetsenbord gebruikt te hebben merkte ik op dat dit meisje het totaal niet gewend was om zote werk te gaan- we hadden eenmaal afgesproken en het bleek een heel leuk spontaan meisje te zijn die met iedereen al te graag te vriend is- lekker op zn vrouwlijks.
Na 3 keer te hebben afgesproken doken we samen het bed in (Aardig snel en het leuke isook dathet aardig snelis voor dit type meisje aangezien ik haar nu dus bijna 2 jaar ken)
Onder andere de aantrekkings krachts was en is zo sterk tussen ons.

EN TOEN BEGON HET:

Ik (man) kreeg gevoelens voor haar na een maand al, jadat vind ik zelf heel snel- we deelden het bed en het was een sex relatie alhowel zij het niet zo wilde noemen.
Wat washet anders.
De feiten waren dat we totaal 6 maanden een sex hebben gehad met passie alsof we iets hadden maar zij geen relaite wilde en ik wilde welvoor haar gaan. Verder in deze 6 maanden hebben we heelveel discussiesenruziesgehad watons opeen of andere manier heel dicht bij elkaar brachten maar het feit was gewoon:"
Het zou nooit wat tussen onskunnen worden"
Datis wat ze 4 keer moest zeggen indie 6 maanden- het kwam af en toe voor dat we een week danelkaar negeerde maar we groeide weer naar elkaar.
Uiteindelijkna 6 maanden was het klaar voor mij, ik wasgenoeg gekwetst en moest de feiten onder ogen zien.

6 maanden later, geen contact gehad dacht ik bij mezelf, hmm ik ben nieuws gierig hoe het met haar gaat. Ik heb ervan geleerd en that's it.

MAAR NU HET LEUKE:

We hebben nu weer 3 maanden contact en de rollen zijn omgedraaid- ze laat maar van haar kant zien en zegt dingen en doet dingen wat ik niet hadverw8 ofken- ik leer haar nu ook ineens heel goedkennen- we doen gekke dingen, lachen- etc en we hebben heeerlijke sex.
Daarnaast geeft ze onwijs veelom me en helpt me met vanalles- waar ik niet eensom gevraagd hebt.

Mijn reactie: Terug lief doen!
Ik leer haar nu zogoed kennen dat voormij dit zoonwerkelijk is geworden, ik had het neit verw8!

MAAR WATNUVANDAAG!:

Vandaag ineens in het eind van een tel. gesprek zegt ze weer ineens:Ik hoop dat jenog begrijpt dat ik jeniet meer kangeven dan watje denkt.

Dat zei ze altijdook een jaar terug.
Ik ben er nu achter dat het niet aan mij ligt maar aan haar.
We hebben het dit keer goed besproken en de conclusie is:

* Ze heeft tijd en ruimte nodig
* Ze denkt teveel na over dingen die er niet zijn
* Ze vind dat ik beter verdien dus haar niet

Het is iets waar ik geen zin of tijd meer voor heb, dat hebik haar vertelt. ik geef om haar maar ben geen psycholoog- je zou kunnen zeggen:Ze wil geen relatie met je en het blijft erbij- maar daar geloof ikniksvan aangezien zij juist de peroson is de afgelopen 3 maanden die helemaal over me is. Ze heeft me voorgesteld aan haar vrienden- heb ik niet om gevraagd- ze wilniet dat ik met andere vrouwen zoen- dan is het klaar tussen ons?! Wat iser dan nou precies klaar? De sex relatie?
Ze wilt niet dat ik haar ooit ga kwetsen- Hoezo niet?

Laten we ff reel blijven- soms halen vrouwen iets in hun hoofd wat totaal niet relevant is met de werkelijkheid. Ik hoop datjullie deze scenario begrijpen.

Het belangrijkste waar dan ook op deze planeet is elkaar willenen leren begrijpen.
Ze heeft mezelf trouwensook vaakgezegddatikdingen zie die zij zelf niet ziet en vraagtzichaf hoe ikdatallemaal weet.

Als ik die inzicht niet had- dan zou ik vallen op domme on-interessante vrouwen ;)

Man
Ik heb dit ook meegemaakt en nu nog steeds eigenlijk. Ik was eerst echt super goed bevriend met een jongen en opeens zegt tie dat hij me leuk vind! Nou dus ik voorzichtig zeggen van nou ik jou niet maar vrienden? Dat was goed, begreep die ook het moest gewoon ff van hem af ofzo zei die. Nou toen ging het normaal alleen toen ging die me stalken op school, zelfs me vriendinnen werden bang van hem dus ik had nog een keertje gezegd van; je moet ophouden want dit gebeurd gewoon niet.. En hij blijft maar volhouden, echt erg. Ik merk het is alles, als ik over jongens wil praten ofzo meteen lult hij erover heen en zegt dan iets dat ik er altijd goed uitzie en sexy ofzo.. Echt zo van hou je kop nou eens! Ik heb het al 4 keer keihard gezegd en hij snapt het niet. Vooor me verjaardag had ik een parfumflesje van 30 euro gekregen...Snapt hij het nou echt niet?
Ik heb dit ook! Ik weet niet of ik hem echt leuk vind, mar ik ben wel al met hem naar de bios geweest en bij hem film kijken en toen lagen we wel zo op de bank, maar ik weet niet of ik hem ech tleuk vind of dat ik hem gewoon zie als een normale vriend,,,,
Help, en ik wil op vakantie ook gewoon lekker los kunnen gaan, en niet vast zitten aan een jongen
Hoi allemaal,

Toen ik de reacties las kreeg ik gewoon kippenvel.

Ik zit zelf nu in een situatie en ik weet niet hoe ik eruit moet komen.

Ik heb jaren geleden een jongen leren kennen op een feestje. Later op de avond hadden we gezoend en nummers en e-mailadressen uitgewisseld.

We hadden een tijdje contact en toen verbrak hij het zomaar. Later nam hij weer contact met me op en vertelde dat hij vader is geworden. Ik ben toen een beetje gaan rekenen en blijkbaar heeft ie met me gezoend die avond terwijl hij een vriendin had, ik heb hem ermee geconfronteerd en we hebben het uitgepraat.

Nu na jaren sprak ik hem weer op msn. We waren gewoon vrienden van elkaar, en zijn een keer naar de bios gegaan en hij is een keer op bezoek gekomen. Er is helemaal niets meer gebeurd sinds die feestje van jaren geleden.

Ik krijg nu elke dag smsjes van hem waarin hij zijn liefde voor me verklaard en zegt dat ik zijn vriendin MOET worden en dat hij niet zonder me kan leven. Ik heb hem netjes gebeld en gezegd dat mijn gevoelens puur vriendschappelijk zijn. Hij noemde me een egoïst en zei dat ik alleen aan mezelf dacht en dat ik een keer aan een ander moet denken. Ik heb hem gezegd dat in een relatie de liefde van twee kanten moet komen en in dit geval is het niet zo dus waarom zouden we dan een relatie beginnen. Hij vindt dat we bij elkaar horen omdat hij verliefd op mij is, want dit is het werk van een hogere macht en daarom MOETEN we bij elkaar zijn ondanks dat ik niet dezelfde gevoelens heb.

Ik ben echt bang aan het worden want het lijkt alsof die jongen een obsessie voor mij heeft. Ik zou niet weten hoe ik het anders moet noemen.

Weet iemand wat mijn volgende stap kan zijn, want praten heeft hier geen zin.

Groetjes S.

reactie: via internet dus een jongen ontmoet.. Msnen toen smsen. En afgesproken.. Maar had nooit een duidelijke foto van hem gezien maar het was gezellig op msn en lieve smsjes.. Tot dat ik hem in het egt zag... O my god... Daar schrok ik wel een beetje van totaal niet mijn type jongen... En er was ook geen klik.. De dag erna kreeg ik een sms van wat vondje van me?? Terug gesmsd dat ik hem wel aardig vond maar echt niet meer.. Stuurde hij terug jammer ik had gevoelens voor je... Nu smsd ie bijna niet of gwoon normaal... Mijn tip zorg dat je als je een date via internet hebt een duidelijke foto van um hebt of hem via de webcam heb gezien.. En eerlijk zijn.
reactie: O, ik herken hier zo veel in! Een tijdje geleden heb ik een heel leuke jongen ontmoet op een feestje, msn
Gevraagd, veel gepraat, en na een tijdje besloten we wat af te spreken. Het
Werd een heel leuke dag en we hebben ook twee keer gezoend. Het is heel
Duidelijk dat hij veel vaker wil afspreken, en ik ben ervan overtuigd dat
Hij mij echt heel leuk vindt. Onofficiëel geloof ik ook dat we nu wel "iets hebben", en ik geloof dat hij
Dat ook heel graag wil, maar ik merk aan mezelf dat het van mij helemaal
Niet zo hoeft..sterker nog, liever helemaal niet! Ik vind hem echt heel erg
Aardig en lief enzo, maar ik wil gewoon geen relatie met hem. Misschien ben
Ik er niet klaar voor, of misschien niet met deze jongen, feit blijft dat
Hij mij leuker vindt dan ik hem. Ik wil er graag een punt achter zetten, maar ik durf het niet zo goed,
Omdat ik hem niet wil kwetsen... Ik ben er gewoon zelf best wel ongelukkig onder... Ik hoop dat jullie, lezeressen en lezers, goeie tips hebben... Veel liefs!
reactie: Nog maar een maandje of twee was ik vrijgezel. Lange relatie met pijnlijk einde en bijgevolg mezelf veel te vlug laten meeslepen door 'the rebound-guy'?

Anyway, ik leerde hem kennen via internet, hij woonde op bijna 2 uur rijden van mij maar dat hield hem niet tegen mij te ontmoeten. Het was wel een leuke kerel en ik genoot wel van de aandacht maar geheel onverwacht verraste hij me met die eerste kus en eigenlijk wist ik toen al : "dit is 'het' niet" maar ik durfde niet meteen iets zeggen, wou hem niet kwetsen en wie weet? We kenden mekaar nog maar net dus mss kwamen mijn gevoelens later wel? En anders kon ik het hem alsnog zeggen, niet? Dat maakte ik mezelf althans wijs.

En ik ging wel op zoek naar 'het juiste moment' om het hem te zeggen, vrij snel al, maar zoals iedereen eigenlijk weet bestaat zulk moment helemaal niet. Hij werd hoe langer hoe verliefder en het werd voor mij hoe langer hoe moeilijker om hem af te wijzen. Na een week of 2 kwam hij al met de mededeling dat hij hier een flatje ging zoeken om dichter bij me te zijn. En als vanzelf volgde de vraag of ik niet bij hem wou komen wonen... En rara? Wederom durfde dit zachtgekookt ei geen nee te zeggen :s

Heb ik me dat toch beklaagd!!! Amper een maand na onze eerste ontmoeting, en na een week nacht na nacht urenlang huilen in mijn bed waar niemand mij zag, ging ik samenhokken met een kerel die ik amper kende, in een relatie die gedoemd was om te mislukken. En iedereen waarschuwde mij, maar ik hield de schijn hoog, ook voor mezelf...

Ik voelde me elke dag meer en meer wegzinken in ongeluk, voelde mij absoluut niet thuis in mijn nieuwe woonst, en ik had enorme heimwee, eerste keer het ouderlijk nest verlatend als ongelooflijk papa's kindje... En hoe meer hij zijn best deed, hoe erger het werd want bovenop mijn heimwee, kwam ook nog een immens schuldgevoel. Tegenover hem, tegenover mijn papa die mij ongewijfeld keihard miste, tegenover mezelf omdat ik mezelf zo in nesten had gewerkt...Ik was zo kwaad op mezelf!!Ik had nergens meer zin in, kwam niet meer buiten, zat afwezig voor mij uit te staren, speelde geen piano meer of zong of lachte zelfs nie meer, en ik deed weinig aan het huishouden, dit was naar mijn gevoel immers mijn 'thuis' niet dus zorgde ik er ook niet voor. Ik probeerde wel maar kon gewoon het enthousiasme en de fut steeds minder en uiteindelijk niet meer opbrengen.

Ik stelde voor om voorlopig door de week terug naar huis te gaan tot ik er wat beter aan gewend was (in mijn hoofd eigenlijk gewoon een reden 'to let him down easy) maar hij vond dat niet kunnen. Ik moest maar ff doorbijten. Als ik dat plan doorvoerde, was naar zijn gevoel de relatie 'over', zei hij de ene keer gekwetst en de andere keer kwaad. Dus bleef ik nog maar...

Toen hij merkte dat het niet beterde maar integendeel erger werd, begon hij me verwijten naar het hoofd te slingeren. Dat ik geen moeite deed, dat ik een moeilijk mens ben, dat hij 'speciaal voor mij' naar de andere kant van het land is verhuisd (niet dat ik daar ooit om gevraagd had!!), enz... Hij is zelfs achter mijn rug om naar mijn ouders toegestapt! En toen ik dat te weten kwam, wist ik al dat dit niet lang meer kon duren. Woedend was ik!!

Die laatste week met hem was een ware hel. 'thuis' was het ofwel een doodse stilte ofwel veel te veel en veel te harde woorden, en op het werk kwam hij scène maken... De spanning was te snijden en ik was constant misselijk van de stress. Op een keer is dat enorm geëscaleerd. Midden in de nacht heeft hij mijn ouders wakker gebeld om te melden dat ik zogezegd door het lint ging. Wat dacht hij wel!! Dat hij zijn gelijk kon halen op die manier? Dat mijn ouders de kant van een wildvreemde zouden kiezen boven hun eigen dochter?

Nu, diezelfde dag ben ik dus, met mijn hond onder mijn arm, met enkel mijn werkkleren die ik toevallig aanhad, amper 3 weken nadat ik er introk, te voet terug naar mijn échte thuis gegaan. En 2 dagen later zijn al mijn spulletjes mij gevolgd...Ik was helemaal gebroken, vooral door zijn psychologische spelletjes. Ik heb op een keer zelfs huilend naar mijn moeder gebeld om te vragen of ik werkelijk zo'n monster ben! Ben ook mijn job, die ik doodgraag deed, kwijtgeraakt dankzij hem en zijn belachelijke scènes... En nog even heeft hij geprobeerd om mij het leven zuur te maken, maar gaf gelukkig al vlug op.

We zijn nu iets meer dan een half jaar verder en het laatste dat ik over hem gehoord heb, is dat hij alweer samenwoont met een nieuwe slachtoffer, bij zijn schoonouders dan ook nog!! Nu ja, veel geluk voor die meid, want volgens mij is die kerel aandachtverslaafd ofzo... Hoe kan je met je volle verstand 2 keer dezelfde fout maken? Is ie bang om alleen te zijn ofzo? Is ie nie volwassen genoeg om op eigen benen te kunnen/durven staan?

Heb mijn lesje nu wel geleerd. Ik heb ondertussen ook iemand nieuw leren kennen, en ja, hierbij heb ik wel het gevoel dat dit 'het' is, de man van mijn leven... Maar laten we eerst maar eens testen of dat gevoel er over een tijdje nog is, als we mekaar wat beter kennen. En samenwonen? Laat dàt nog maar ff achterwege...

reactie: Het is zó herkenbaar... In mijn puberteit was ik een mollige teruggetrokken tiener die weinig aandacht van mannen trok, tot ik een jaar of 16 werd en steeds beter in mijn vel kwam te zitten en mijn innerlijk en daardoor ook mijn uiterlijk (vooral uitstraling!) er met sprongen op vooruit ging. Omdat ik mannelijke aandacht niet gewend was, was ik allang blij met de aandacht van wie dan ook. Maar ineens bleek ik zo goed in de markt te liggen dat ik van de ene relatie in de andere rolde. Ik vond het moeilijk om een jongen teleur te stellen dus durfde ik geen nee te zeggen, ook al vond ik hem niet bijzonder. Ik merkte dat ik ze juist daardoor harder kwetste, omdat ik het niet serieus nam. Ik ben geen player, maar als je niet voor 100% achter een relatie staat, is de kans groter dat je vreemdgaat, want je zet een relatie op het spel die je eigenlijk toch niet wilt. Bovendien hou je de boot af en op den duur word je dan helemaal gek van hem, want hard-to-get spelen werkt bij een jongen als een rode lap op een stier, heb ik gemerkt. Ik heb op mijn twintigste nog eens de fout gemaakt, hoewel ik toen duidelijk had gezegd dat ik GEEN relatie wilde. Ik zocht veel teveel contact met hem (ik denk uit gemakzucht, ik was toch alleen), we sliepen ook samen en hij noemde mij tegen wil en dank toch zn vriendin. Ik vond m ergens ook wel leuk, maar ik wist dat ik dit zelf niet serieus meende. Ik heb er nog steeds spijt van, omdat ik het contact uitermate pijnlijk heb verbroken. Toen ik mijn vriend tegenkwam, kwam ik net uit een relatie waarin ik hard gekwetst was. Ik was op vakantie en had als motto 'vrijheid, blijheid', was behoorlijk aan het flirten maar was vastbesloten niet weer in een relatie te rollen à la ik-heb-geen-nee-gezegd-dus-is-het-aan. Zul je net zien dat je dan de liefde van je leven tegenkomt. We raakten aan de praat in een discotheek (lekker kansloos, haha!) en het klikte erg goed. Ik heb hem de eerste dagen met argusogen bekeken, maar op de laatste vakantiedag zaten de vlinders toch behoorlijk in mijn buik. Eerlijk gezegd snap ik niet dat er mensen zijn die genoegen nemen met minder, want ik ben na drie jaar nog steeds helemaal weg van mijn vriend! Ik heb toch aardig wat relaties gehad maar geen was zó goed in balans als die tussen mijn vriend en mij. Ik heb totaal niet het gevoel dat hij meer van mij houdt dan ik van hem. In een voorgaande relatie was dit wel eens voorgekomen - geen fijn gevoel, en ook niet eerlijk tegenover hem! Hoewel ik weet dat het niet makkelijk is, kan ik elke dame aanraden tenminste een poging te doen op zoek te gaan naar iemand met wie het helemaal goed klikt. Hij hoeft niet perfect te zijn, als ie maar perfect is voor joú!
GESPONSORDE LINKS