Het lukt me maar niet om hem te vergeten...

Liefdes die op een onbevredigende manier tot een einde komen. Liefdes die we maar niet kunnen vergeten. Die ons 's nachts wakker doen liggen. Liefdes die we o zo graag nog een laatste kans zouden willen geven.

Je eerste liefde vergeet je nooit... Maar soms kan het de derde liefde zijn, de vierde, de tiende zijn... Het maakt niet uit welk 'nummer' eraan hangt, feit is dat we allemaal wel één liefde hebben waar we maar niet los van kunnen komen. Of die we gewoon niet kunnen vergeten. Ook de beëindiging van andere relaties - kortstondig of lang - was een pijnlijke ervaring, maar de pijn is met de tijd weggeëbd. Helaas geldt dat niet voor die ene, onvergetelijke liefde.

Die blijft je bij en als je eraan terugdenkt, staat alles je weer helder voor de geest. Je beleeft je emoties met dezelfde intensiviteit als toen. Kleuren en geuren komen terug en overweldigen je steeds weer opnieuw. Soms lijkt het wel of we in een soort afwachting leven, alsof we hem morgen zo weer in onze armen zouden kunnen sluiten. Het feit dat het leven doorgaat, met of zonder nieuwe partner(s), doet daar niets aan af. We blijven krampachtig vasthouden aan verre herinneringen en blijven tegen beter weten in hopen dat ons een tweede mogelijkheid zal worden gegund. Een nieuwe relatie met een ander opbouwen wordt daardoor vaak bijna onmogelijk.

Stella schrijft ons: 'tussen mij en mijn vriendje (...) is het acht maanden geleden uitgegaan omdat hij een ander had. We hebben elkaar sinds die tijd niet meer gezien of gesproken maar via zijn vrienden (sommige daarvan nu ook de mijne) blijf ik op de hoogte van zijn doen en laten. We zijn drie jaar samen geweest, met alle ups and downs die daarbij horen, en we zijn met knallende ruzie en veel drama uit elkaar gegaan. Toch blijf ik hem missen. En ik ga niet met andere jongens uit. Ik heb gewoon geen interesse in andere mannen. Ik wil alleen hem. Ik blijf maar denken dat we voor elkaar gemaakt zijn en dat alles goed zal komen als we het nog een keertje samen proberen...'

Stella is niet de enige die er moeite mee heeft om een definitief een punt achter een voorbije relatie te zetten. Uit de mails die we ontvangen, blijkt dat het veel vaker voorkomt dat een van de twee partners het gewoon niet kan accepteren dat het voorbij is. Soms geldt het zelfs voor alle twee.

Marie mailt ons: 'wij zijn al twee jaar niet meer samen, maar we blijven elkaar maar opzoeken. We hebben allebei geen andere relaties meer gehad, alsof we trouw aan elkaar willen blijven... We wonen niet meer onder hetzelfde dak, maar we bellen elkaar iedere dag en zien elkaar als het uitkomt. We hebben geen seks meer en gedragen ons als twee goede vrienden. Maar we weten allebei dat het niet zo is...'

Wat te doen? Moet je je erbij neerleggen dat het voorbij is, dat er geen herkansing komt? Of moet je je ervoor vechten? Een herkansing forceren? Maar wie garandeert dat een herkansing succesvol zal zijn? En welke prijs zal je daarvoor moeten betalen? Het is heel moeilijk om hierover te adviseren. Daarom willen we ditmaal volstaan met een beroep op jullie. Wat is jullie persoonlijke ervaring? Laten rusten of er nogmaals voor gaan? Of hebben jullie een ander idee?

Mail ons je reactie via het venster hieronder. Zoals gewoonlijk zullen we de meest interessante reacties hieronder - geheel anoniem - publiceren.

Reacties van Trendystylers
Ik ben 4 maand geleden, mijn echte liefde tegengekomen.... en ik ben haar kwijt... ondanks nog steeds wederzijdse gevoelens... ze koos voor haar relatie... een relatie waarin ze "niet-ongelukkig" was... ik mis haar elk moment van de dag...
Hoii. Ik ben net 2 weken terug van vakantie naar Spanje. Daar heb ik een leuke Italiaanse jongen leren kennen. De dag dat hij wegging naar Italie heeft hij mij hartstochtelijk gekust. Ik had hem mijn nummer gegeven maar vergeten de areacode bij te vermelden. Dus heeft hij zijn nummer achtergelaten bij de receptie die ik pas heb gekregen 3 dagen later toen ik vertrok naar Nederland. Ik heb met hem 3 dagen lang geappt. Hij was erg lief, en noemde mij een hele mooi vrouw. Ook mijn 2 kinderen vond hij prima. In het weekend zou hij naar zijn familie gaan in Toscana en ik kon hem gewoon blijven appen. Wat ik dus ook deed. Maar hij zei steeds niets terug. Vervolgens heeft hij me die dag geblokkerd.Ik snap er niets van. Heb hem vervolgens een smsje gestuurd met ik snap er niets van maar goed. Ik wilde zeggen dat ik je mis. Nou geen reactie. Mijn vriendin heeft 2 dagen erna hem geappt en gevraagd waarom hij me verwijdert heeft. Zegt hij Sorry I can't.. Ik krijg hem niet uit mijn hoofd.. Wat moet ik nou doen... Saskia
allemaal herkenbaar ...
na 8 jaar en een kindje te hebben met mijn huidige vriend denk ik nog steeds aan hem, ik droom elke nacht over hem, ik ruik hem ...
ik zou hem graag vergeten, maar dit lukt me gewoon niet. moet ik het toch nog een keertje proberen?
in tegenstelling tot de meeste hier heb ik zelf mijn relatie verbroken. Het lukte niet samen. Toch is het nu al bijna een jaar geleden, en kan ik hem nog steeds niet vergeten. Ik wil hem graag loslaten en verder gaan met mijn leven, maar dit vind ik heel moeilijk. Ik vraag mij vaak af waarom de dingen zo gelopen zijn zoals ze zijn. Maar het zijn dingen met gevoelens en die zijn moeilijk te verklaren. Ik hoop dat ik hier op een gegeven moment met rust op terug kan kijken. Het is gewoon moeilijk dat iemand die eerst het centrum van je bestaan was, dat nu niet meer is. Ik wou dat er iets was om dit makkelijker te maken. Sorry voor het vage verhaal, maar ik wilde graag ergens mijn verhaal kwijt en mijn gevoelens delen. Ik hoop ook voor de anderen dat zij ooit rust krijgen in de situatie. Dit gun je niemand.

Zalig om dit allemaal te lezen...
Mijn eerste liefje leerde ik kennen in 1981.
Hij schreef me mooie brieven die ik al die tijd bewaarde.
Nooit verdween hij uit mijn gedachten. Af en toe gaf ik zijn naam op google in maar helaas. Vorig jaar november nog eens op Facebook. En ja ik had hem gevonden.
Hij reageerde heel koel. Ik dacht ben jij nu de man waar ik al heel mijn leven naar verlang. Af en toe stuurde de ik iets maar zelden een reactie. Mijn laatste hoop een copie van een van zijn briefjes. Ik stuurde het door geen reactie. Dus sprak ik mezelf toe nu stop je...
En ineens begin dit jaar een berichtje. Mijn hart bonkte tot in mijn keel. In mijn achterhoofd hou het rustig. Want deze vriendschap is me heilig. Maar onze berichten werden dag na dag intenser. Er kwam passie in verlangen. We spraken af.
Op 4/2 zagen we elkaar terug.
Dit is het begin van iets heel moois.
Liefde...vriendschap...respect...verlangen...
Pfffff
Wat veel verhalen en verschillende maar wel veel herkenning ...Liefde is iets wat we niet in de hand hebben helaas ,En ja duikt elke weer op .....Ik had een relatie van 8jaar ...Het is 20jaar geleden .
Door omstandige heden een verloren dochtertje en ook andere dingen was het over .Maar hij is nooit uit me hart geweest .Ik zocht eerst veel toen niet meer maar hij zat gevlochten in de nieuwe tijd zelfs in de naam van mijn zoon enz enz ..Nu 20jaar later zie ik hem op facebook ..Even contact en ja beide blij .Maar hij is net weer 1jaar samen met iemand ik mag daar niet tussen komen .Mijn wens was weten of hij gelukkig is .Die is uit gekomen .Maar hij heeft ook altijd aan me gedacht ..Liefde zit diep hij heeft me zojuist ontvriend ..terecht ik kom pats boem binnen .Ben ook nergens op uit maar 1x zien zal wel voor mij een afronding zijn ..Op foto zag ik gewoon hem als 20jaar geleden ...Maar goed ik huil nu even en me wens is uitgekomen vrder mag ik niet en is niet terecht .Maar goed toch weten we beide dat weerzien een explosie van liefde zal zijn ..of niet .....Maar goed dat is de ham vraag mijn hart zegt van wel ..Ik ga niet hem lastig vallen en hoop stil 1x hem te ontmoeten !
maar heb wel begrip voor zijn leven nu en ben blij dat hij gelukkig is ..Mar toch knaagt er een stemmetje is hij dat wel ..ja 1 ding is zeker als het zo is ben ik mega blij ...Maar hem zien zal me goed doen om dingen recht te zetten en wil het voelen wat ik nu voel of dat echt is of in me verleden ....Overigens is het echt en denk dat voor iedereen het blijft Het accepteren dat is de oplossing en sta ik voor open ,,Al zal ik zeker nog wel eens huilen om de mooie tijden die vervlogen zijn dat is menselijk en ook best mooi ..Liefde is een traan en en lach Liefs Me xx
ik weet het ook nog steetds niet het zit hem in je gevoel voor die persoon , je wil eigenlijk verder met je eigen leven maar geeft zo veel om die persoon en met alles wat dat bij hoort en je mee hebt gemaakt
maar aan de andere kant blijf je denken al zou er maar een klein kansje zijn om dat weer terug te kunnen krijgen of het in ieder geval proberen als het dan niet meer zou gaan dan weet je het zeker maar zo lang je die kans niet krijgt blijf je hopen en misschien wel voor niks want je wil het zo graag zelf geloven terwijl je eigenlijk ook zo iets heb ik snap wat ze zegt maar gelooft niet dat ze zo koel kan zijn door een fout die opzich goed te maken is maar niet in haar ogen maar zelf blijf je maar vechten tegen beter weten in beste is je eigen leven weer op te pakken want je gaat je er niet beter door voelen en ik kan het weten en toch nog steets geef ik niet op we blijven contact houden mischien dat ze ooit tot inkeer komt maar dan moet ik zelf ook veranderen aan mezelf werken want anders zal ze dat vertrouwen nooit meer krijgen dus wat ik zeg vergeet je zelf niet ook al is dat nog zo moeilijk !!!!
Ik heb mijn eerste liefde 26 jaar geleden ontmoet en we hebben een relatie gehad van 8 maanden, die verbroken geweest is door een leugen .Na 26 jaar zijn we elkaar opnieuw tegengekomen alle 2 getrouwd en kinderen ,na een paar maanden zijn we terug beginnen telefoneren naar elkaar en een 6 maand later zijn we teug beginnen afspreken met elkaar ,De tid dat we bij elkaar zijn is intens en we weten allebei dat we onze partners pijn gaan doen als dit uitkomt maar toch zijn we ieder keer naar elkaar getrokken We groeien ook steeds dichter en dichter tot elkaar maar weten niet hoe we allebei der een einde aan ons huwelijk moeten maken Graag had ik enige hulp gekregen Dit is voor mij de ware liefde
1 januari zei mijn toen nog vriend, "wij gaan knallen dit jaar" 2 januari wilde hij opeens naar huis en zei voordat hij wegging dat hij twijfelde over onze relatie.
1 februari hebben wij voor het eerst afscheid genomen en kreeg ik de opdracht, "geen contact en laten wij elkaar loslaten" Ik heb sinds januari gehuild en doe dit nog. Huilbuien en intens verdriet want hij was de liefde van mijn leven. 4 jaar waren wij intens gelukkig dacht ik altijd. Er waren wel eens issues maar waar zijn die niet?
Hij is in een depressie gekomen en is dit nog. Er is geen contact meer. Sinds juni is het zo goed als dood. Alleen mijn hart is nog steeds gebroken.
Het ergste is wel voorbij. Maar er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk. En vaak wordt ik geconfronteerd met hem. Ook al is het dat ik op een bruiloft ben en al die mooie pakkende verhalen over de liefde hoor.
of het ooit nog goed komt dat weet ik niet. Alleen gaat het wel heel lang duren voordat ik hier overheen kom. Ik zou op dit moment niet aan een ander kunnen denken. Zelfs een aanraking zie ik al als vreemdgaan.
Fijn om te lezen dat er veel lotgenoten zijn, dat steunt mij wel. Want mijn vriendenkring wil mij maar aan het daten. Goed bedoelt, maar ik ben er nog lang niet klaar voor. Eerst maar weer gelukkig worden met mijzelf en mijn kinderen.
Hallo, sinds maart ismijn verkering uit, een relatie van 11 maanden! Zo fijne tijd gehad, maar zonder aankondiging maakte hij het uit. Ik schrok me naar en was helemaal overstuur, die 's zomdags daarna allemaal berichtjes, hoeveel hij wel niet van mij hield en dat hij er toch wel voor wil gaan samen met mij. Die 's vrijdags daarna weer keihard naar beneden gahaald en wou hij niet meer. Ik heb een tijd niet lekker in mijn vel gezeten, enwas inderdaad niet aardig voor hem. Ik wil hem graag terug, maar ie hem nooit meer. Op mijn felicitatie berichtje reageerde hij erg kortaf op. Mijn grote liefde is hij, en ik weet wel zeker dat hij ziet hoe ik veranderd ben dat hij me wel weer wil. Maar ik weet niet hoe ik hem allemaal moet aanpakken om weer in contact te komen enzo, iemand tips?
Ik mis je Lieve Roos!
Ook ik zit in een situatie dat ik mijn ex niet kan vergeten of loslaten. Ik denk de hele dag aan hem. Het belemmert mij in alles en toch lukt het mij niet. Hij is verder gegaan met zijn leven, maar ik kan dat gewoon niet. Ik vergelijk alle mannen nog steeds met hem en dat terwijl wij al acht jaar uit elkaar zijn. Hij as mijn eerste en eigenlijk mijn enig liefde. Wij zijn18 jaar samen geweest en hebben twee kinderen. Ik weet dat het misschien absurd klinkt, maar het is gewoon zo. Het is heel vermoeiend. Ik wet het af en toe echt niet meer.
Beste Kimberley, Helaas heb ik ook PTSS. Mijn ex vrouw heeft Borderline, het ging moeilijk samen. Door deze samenloop en het feit dat zijn in haar pieken heel goed voor mij zorgde, voelde ik me toch erg geborgen bij haar. In haar dalen sloeg, krabde, vernederde ze mij regelmatig. Ik kon me in die tijd niet motiveren mijn PTSS te laten behandelen. Zij is wel goed aan de slag gegaan met haarzelf ondertussen en rustiger geworden. Ik ben wel op mezelf gaan wonen om onder de pieken en dalen van haar stoornis vandaan te komen. In de tijd dat we samen waren kon ik geen rust vinden en dronk ik ook vaker, ik kreeg er huilbuien van en ging telkens het huis uit als zij het moeilijk had. Nu ik alleen woon krijg ik mijn gedachten beter op een rij en ben ik in staat om mezelf te laten behandelen, dat gebeurt nu dan ook. Ondertussen heeft mijn ex vrouw de relatie verbroken, ik heb hier heel veel verdriet van, mijn intentie was om haar mijn leven lang te gaan verzorgen als ik uit !
mijn PTSS zou komen. IK ben dus echt wel beter na gaan denken en tot mezelf gekomen. Mijn droom is om weer samen met haar te zijn, ik mis haar zo erg. Lieve Kimberley, ik wil je vragen je ex vriend nog een kans te geven mits hij aan zich zelf aan het werken is net als ik. Hij mist je en heeft die PTSS ook niet vanzelf gekregen, net als mijn ex liever geen Borderline zou willen hebben. laat je me het weten?
Mijn ex vriend en ik zijn nu ruim zes maanden uit elkaar, we waren anderhalf jaar samen maar de nodige problemen, hij heeft een alcoholprobleem en psygische problemen, hij heeft PTSS (Posttraumatische Stressstoornis)door dat laatste had hij veel stress met name op het werk en dan greep hij naar de fles, nadien we uit elkaar waren zochten we elkaar toch steeds op en hebben we een paar keer onze relatie opnieuw leven ingeblazen, elke keer ging het mis door zijn drankgebruik, ondangs dat ik het heb uitgemaakt kan ik hem maar niet vergeten, ook als we proberen helemaal geen contact te hebben kan ik hem niet uit mijn hoofd krijgen, ik ben ergens ook gewoon gefrustreerd dat hij niet wilde vechten voor mij en voor ons en dat kan ik moeilijk loslaten, die knop omzetten lukt me niet en ik sta ook niet open voor andere relaties omdat ik nog steeds met hem bezig ben. Kimberley
Ik ben mijn grote liefde via faccebook tegen gekomen. Ik had een nogal onstabiel huwelijk en wilde daar vanaf. Hij heeft mij zover gekregen dat ik echt meer waard ben dan zo behandeld te worden. Wij hebben voor een paar maanden een vriendschappelijk band gehad maar werden al heel snel verliefd. Ik wist niet wat me over kwam. Hij belde elke dag om te vragen hoe het met me is en wanneer ie weer kon langskomen omdat hij mij mist. Plotseling gebeurde er iets en deed ie heel afstandelijk en liet niets meer van zich horen. Ik wist er geen raadt mee. Hij zei steeds erg druk te zijn met school en afstuderen een baan zoeken en noem maar op! Ik ga hem alletijd en ruimte. Op een dag vroeg ik hoe het ging zei die tegen mij dat hij vriende wilde zijn en nu even geen tijd had voor mij. Later kwam ik er achter dat ie zich alleen bezig hield met andere meisjes. Steeds als ik het hem vroeg ontkende hij. Hij wil nogsteeds niet dat ik het contact verbreek, maar ik ben er echt beetje klaarmee!! We zijn nu al een jaar verder en de situatie is nogsteeds niet veranderd!
Ik kan hem maar niet vergeten en hoop elke dag weer dat ie mij een bericht stuurt of op belt en zegt dat ie verder met mij wil. Maar ben bang dat die dag nooit zal komen!
Ik date andere mannen en krijg genoeg aandacht van andere mannen maar kan hem maar niet uit mijn hoofd krijgen 'zucht'
Ook voor mij zo bekend.Via internet weer in contact gekomen met m,n eeste echteliefde.Begon heel onschuldig.Uren brachtten we samen door,en onze band werd steeds closer.En het onvermijdelijke gebeurde,de lliefde sloeg weer toe.
Moeilijk ik ben getrouwd.Een maand of 4 ging dit door,de liefde spatte er vanaf.
Toch besloot ik dat mijn gezin op nummer 1 staat,kon hun dit niet aandoen .
Het gevoel kwam tussen ons in te staan,hij gooide alles in de strijd om mij te winnen,dit gaf veel ellende.
Nu heb ik geen contact meer met hem,maar mis hem zo erg,dat gevoel van zoveel houden van het sloopt je,steeds maar denken aan.
Ik hoop het ooit een plekje te kunnen geven
Ik zit momenteel in een 2-jarige relatie met mijn eerste echte liefde en weet dat ik deze man nooit zal vergeten en altijd van hem zal blijven houden. Wegens het grote leeftijdsverschil 'kunnen' we onze relatie niet openbaar maken, dus leven we als we samen zijn min of meer in zijn huis, al heb ik daar niet echt moeite mee. Gezellig winkelen zit er bijvoorbeeld voor ons niet in, maar ach, zolang ik maar bij hem kan zijn is het voor mij goed.

God wat hou ik van deze man.
Ik heb een gelukkige relatie sinds anderhalf jaar. Deze persoon heeft mij ook erg geholpen van mijn oude liefde, die niet wederzijds was, af te komen. Ik dacht dan ook dat de gevoelens helemaal over zijn. Mijn oude liefde kom ik echter nog steeds af en toe tegen. En dan maakt mij dat in de war, want hoe kun je zoveel voelen voor je huidige partner en toch verward zijn als die ander nog langsloopt? Het was toch over? Zijn er dan toch nog sluimerende restjes die je hebt uitgebannen en nooit terug wilde zien - maar die heel soms toch de kop op steken? Ik weet namelijk zeker dat mijn huidige vriendje de ware is en dat mijn gevoelens die ik vroeger had voor die ander tot niets leidden en zouden leiden. Maar hij is nog steeds zo leuk ... alleen hoe kan ik dat vinden als ik niks meer voor hem voel of wil voelen?
Ook is dit mij overkomen ... ik kwam weer in kontakt met mijn eerste liefde en ben al xxx jaren getrouwd met 3 kinderen en nu hij schrijft me vaak brieven waarin hij mij herinnert aan onze dagen samen alsof de tijd er nooit is geweest.... het is vaak verwarrend hiermee te leven . Aan de andere kant toch weer een geschenk om zoiets te horen. Hij woont in het buitenland en is ook getrouwd ; mijn grootste wens is hem nog eens te zien ente voelen...hem dicht tegen me aan te drukken. Hij voelt precies hetzelde en de emoties van beide kanten zijn erg intensief. s'Nachts raast hij door mijn hoofd en hij leeft in de lucht die ik inadem , kan hem nu nooit meer van me afzetten. Moeilijk .......maar herkenbaar voor velen.
Een jaar geleden, werd ik aangesproken door iemand uit mijn jeugd. De laatste keer dat we elkaar zagen was 30 jaar geleden. We zijn beiden getrouwd en hebben kinderen. Ik dacht dat ik reeds gelukkig getrouwd was, met de mooiste en liefste man van de wereld. Ik dacht dat ik de enige was op de wereld, met dit probleem, wakker worden en naar bed gaan zonder een keer,niet aan 'HEM' te denken.In dat ene jaar tot nu, kan ik niks anders doen dan mezelf gek maken, met verlangen naar die ander.Nu ik weet dat er nog velen zijn met zo een onmogelijke liefde, troost het mij, en maakt het mij sterk om afstand te gaan nemen van die onzichtbare kracht die mij vervult met gedachten aan 'HEM'.
Dit is zo herkenbaar, 28 jaar geleden heb ik een relatie gehad met een jongen die toen 17 was en ik 14, we waren hevig verliefd, wij leefden eigenlijk op de straat,hij moest trouwen om niet in een internaat te komen en ik ben van ellende terug naar mijn ouders gegaan, heb 3 weken alleen maar gehuild. Nu 28 jaar later zijn wij elkaar weer tegen gekomen, hij is ondertussen gescheiden en ik ben ondertussen getrouwd. Wij hebben geprobeerd om geen contact meer met elkaar te hebben, maar het lukt ons niet om van elkaar weg te blijven, onze levens zijn en waren totaal verschillend maar de liefde die er toen was is er nog steeds. Op dit moment hebben wij even een geheime relatie, totdat de kinderen van mij en van hem volwassen zijn en ik op een goede manier mijn huwelijk af kan breken. Hij en ik weten dat wij ooit in ons leven samen verder zullen gaan.
Hallo allemaal !
Bij mij is het 3 jaar geleden dat me grote liefde mij verliet . Ik denk er nog vaak aan bij sommige nummers en geuren en steden , en feestdagen , en denk terug aan die mooie tijd van hem en mij soms word ik wel eens wakker en heb ik waarschijnlijk ergens over gedroomt en dat ik hem zo mis dat ik gewoon eerst n halfuur moet huilen op me bed. Het heeft zon inpact op me , maar ik heb nooit afscheid kunnen nemen van hem hij is vreemdgegaan en gelijk naar die andere vrouw gegaan en hij wou gelijk niks meer van me weten .waardoor ik het nooit voor mij gevoel samen heb kunnen afsluiten het gemis en een gebroken hart blijft.Maar wat voor mij het allerergste was hij stuurde me brieven ,emails etc met de woorden hoe erg veel spijt die ervan had gehad en dat die me misde en van me hield en elke dag aan me dacht ,maar ik wilde hem nog graag terug! Dus het was heel verwarrend voor me . Dus daarom voelt het ook alsof hij dood is zo van de een op de andere dag was die er niet meer en ik mo!
et huilen om een lijk dat nooit is gevonden die gevoelens van het kwijt zijn voel ik na 3 jaar nog sterk.Ik heb ook gezegt iemand kan beter overleden zijn dan kan je t afsluiten je weet dat diegene niet meer terug komt , maar als je weet dat diegene hier in NL nog rondloopt en niet mee in contact ben maar wel n gebroken hart heb en waar je een verleden mee heb en die niet ziet vreet aan me . Ik hoop dat ik hem nog een keer recht in de ogen kan kijken , want ik zal niet weten hoe ik ga reageren of heel kwaad dat hij me heeft verlaten of huilend van verdriet om zn lijf heen hangen om hoeveel jaren hij me wel niet alleeen laat . Dus zo zie je maar weer niet alles kan helen met de tijd sommige dingen blijven in je gedachtes hoe oud of jong je ook bent. En vele zeggen ga door met je leven je heb zo n andere vriend maar als je gevoel er eenmaal zit kan niemand dat voor je weghalen .. Iedereen sterkte ermee en mijn tip is wel praat erover want niemand begreep mij echt.
Het is aankomende augustus een jaar geleden dat mijn vriendin en ik uit elkaar zijn gegaan. We hebben elkaar sindsdien nooit meer gezien of gesproken. We hadden allebij al snel een andere vriend en vriendin, waarschijnlijk om het verdriet voor elkaar te verminderen. Helaas droom ik nog wekelijks over mijn ex vriendin. Ze komt zovaak voor in mijn dromen. Herinneringen die me bij blijven .. Elke dag weer. Ik wil zoveel mogelikjk naar de plekken toen waar wij samen geweest zijn. Maar ik vind het ook zo rot voor de vriendin die ik nu heb. Ik kan haar niet alles vertellen waar ik mee zit. Het is gewoon erg vervelend ..
we zijn al 10 maanden uit elkaar...en ik heb het nog steeds heel erg moeilijk, Vooral nu er geruchyen zijn dat hij weer samen is met zijn ex van 20 jaar geleden waar hij een aantal maanden mee heeft samengewoond.
Wij waren bijna 7 jaar samen in een knipperlicht relatie maar hielden veel van elkaar, ik wrsckl meer dan hem mij..
ik vrees dat ik hem nu voorgoed kwijt ben
Het is voor mijn doen genoeg reden om met het vriendje, waar ik "goede vrienden" mee ben, en knallende ruzie en drama mee heb, even zorgeloos wil laten leven, fysieke afstand, en minder bellen. Er komt een tijd dat we elkaar nodig hebben, en weten elkaar altijd weer te vinden. Als je bij elkaar komt, en je vind dat je moet zeggen: Hier ben ik. Dan is het goed!
Maar als ik steeds langs me eerste liefde loopt gaat me hart steeds te keer ,maar dat gebeurt ook als ik hem niet meer leuk vind! Hoe kan dat ik ben niet meer op hem ,maar toch nog steeds voel ik iets voor hem .Ik ben niet meer op hem omd die gemeen deed tegen mij .Ik weet echt niet wrm ik op hem ben geweest hij is zo gemeen,dat i ker niet meer op bne maar toch zegt me hart van wel.En hij is verlegen als ik alleen ben met hem doet die kei aardig en als die met ze vrienden is kei gemeen en stoer hoezo doet die dat denk je?? HELP ME PLZZZ!
in 2005 leerde ik hem kennen. Getrouwde man.. toch na 2 jaar geheime relatie kon ik niet verder en maakt ik het uit. Dan beloofd hij om te scheiden en samen te gaan wonen.
We doen dit maar uiteindelijk leer ik hem kennen als een hele egoistische en luie man die bediend moet worden.
Toch zie ik hem graag en doe ik alles om hem te behagen. Dan breekt de hel los. Mijn vader sterft en ik zit in een depressie. Hij kan dit niet aan en pest me buiten door met andere vrouwen te daten.
Ik ga alleen gaan wonen en ben er het hart van in. 3 maanden gaan voorbij en staat hij terug voor mijn deur. Die andere voldeed niet aan zijn eisen. Ik neem hem terug. We gaan een jaar verder maar ik zie echter dat hij een duivel is.
Waarom zie ik die dan nog graag? Wat is dat nu dat alle foute mannen zo een reactie geven op vrouwen? Passie wilde sex, natuurlijk. Maar ik denk er elke dag nog aan. We zijn 1 jaar uit elkaar, hebben allebei iemand anders en toch sta ik elke morgen op met de gedachte..hoe zou het nu met hem zijn???
ik heb precies hetzelfde meegemaakt het is ondertussen al bijna meer als een jaar uit en ik blijf aan hem denken en ik kan geen andere relatie meer opbouwen ik ben voor bepaalde dingen naar een psycholoog geweest meestal helpen die je wel beter opweg misschien dat dat helpt
Onze relatie was geheim, onder collega's. We kennen elkaar door en door, of zoals hij het altijd zei "twee handen op één buik". De relatie bleef altijd emotioneel, platonisch bijna. Beiden getrouwd, beiden kinderen. Ik heb het zelf een halt toegeroepen toen hij me kuste en ik me plots realiseerde wat ik op het spel zette. Het is ondertussen 3 jaar geleden. Ik probeer hem te bannen uit mijn geheugen, de dag dat ik eens niet aan hem denk moet helaas nog komen. Ik ben uit de sector waarin we werkten gestapt, en heb mijn carrière een wending van 180° gegeven. Ik ben eigenlijk in alle opzichten weggevlucht om hem te kunnen vergeten, om terug mijn leven op te bouwen zoals ik het had gepland, uit pure zelfbescherming. Helaas duikt hij overal wel op. Via via vraagt hij naar me, en af en toe belt hij en vraagt om af te spreken. Hoe graag ik nee zou willen zeggen, telkens weer zwicht ik. We've never crossed the line again, en we doen krampachtig ons best om als normale vrien!
den met elkaar om te gaan. Maar ik merk dat ik zeer prikkelbaar wordt als ik hem net heb gehoord, of als ik weet dat we elkaar binnenkort zien. En daar wordt ik de laatste tijd zo lastig van, dat ik overweeg om volledig te breken met hem. Hij weet wel dat ik ben weggevlucht voor hem, maar toch slagen we er niet in om het helemaal te eindigen en alle contact te verbreken. En toch zou dat het beste zijn.....
Hij duikt nog vaak op in men dromen, men gedachten en hoofd aan de ene kant zou je hem willen vergeten want hij vond dat jullie te verschillend waren.. maar we zijn nu een paar jaar verder ieder veranderd maar ik heb door die breuk mezelf leren kennen, en daar dank ik hem voor nog elke dag. Het voelt als een onafgesloten hoofdstuk ik denk voor ons beide maar de andere partij wil hier niet aan toegeven misschien weer dat typisch man zijn. Hoe graag je ook wilt de ene persoon die je leven veranderde vergeten,Het voelt alsof dat dit die relatie van toen nog niet is afgelopen zo voelt het, en als we elkaar tegen komen doet hij lief en wil hij nog eens afspreken maar als het dan erop neer komt komt er wat tussen precies of zijn zwakke terug naar boven kwam want dat zei hij altijd dat hij gevoelig en zwak was bij me,we komen elkaar geregeld wel eens tegen want we hebben zowat dezelfde kenissen dit maakt het soms dubbel zo moeilijk, toch zegt je hoofd nee maar je hart zeg!
t: dit is een teken en alles heeft zo zijn redenen. Maar hij laat me af en toe los in mijn gedachten maar in mijn hart zit hij gekluisterd.
Dit waren de woorden die in me opkwamen toen ik dit artikel las..

Ik ben 18 jaar samen geweest met mijn eerste liefde. Na een huwelijk van 15 jaar zijn wij uit elkaar gegaan. De scheiding kwam voor mij volkomen onverwachts. Ik ben nu 5 1/2 jaar verder heb tussendoor een relatie van 1 1/2 jaar gehad maar kan mijn ex-man (vader van mijn kinderen) niet uit mijn hoofd krijgen. Op een dag dat ik hem gezien heb (met sporten van de kinderen) ben ik heel de dag van slag, heb nergens zin in, enz enz. HIj woont sinds kort samen en ik merk dat ik het daar heel moeilijk mee heb. Waar ik ook ben, wat ik ook doe, hij zit altijd in mijn gedachten. Soms word ik er echt gek van. Diep in mijn hart wil ik hem nog steeds terug en kan me nu niet voorstellen dat ik ooit het geluk ga vinden bij een ander.

ik heb 11 maanden een relatie gehad met me vriendje, ik was zo gek op hem dat ik hem nu ook niet kan vergeten morgen zouden we een jaar hebben , maar ik weet gewoon geen manier om hem los te laten, vorige week dacht ik even dat hij meterug wou enzo dus ik was even in een roze wolk maar geen dag later had die alweer een ander meisje waar hij nu een week mee samen is, en hoorde van zijn ma dat hij ook nog gevoelens voor mij heeft waarom neemt hij dan met haar?
en lijkt hij heel gelukkig te zijn nu ?
kan iemand me raad geven wat ik hiermee aanmoet??
ik zie het echt niet zitten zonder hem, maarja hij is met een ander dus veel kans maak ik denk ik niet meer !!...

xxliefs
annoniem
nog steeds denk ik dat het het beste is om alle contact te verbreken. het vasthouden aan die ene liefde zorgt ervoor dat je je ware diepe gevoelens niet met een ander kan delen. natuurlijk wel, zullen lezers nu denken. natuurlijk word je weer "verliefd" op een ander, ga je een relatie aan met jan of piet maarrrr...
het echte geven ligt bij die ene.
altijd zal je blijven vergelijken. steeds zal er weer dat stemmetje zijn die je doet denken aan "die ene". je nieuwe partner zal nooit aan jouw verlangens etc. kunnen voldoen.
in je relaties zal je niet echt gelukkig worden, zal je blijven strijden in plaat van te genieten van je vriend, vriendin.
diep van binnen zal je niet gelukkig zijn simpel vanwege het feit dat "die ene" niet in jouw leven is gebleven. nieuwe relaties zullen altijd een soort van surrogaat zijn..

kom ik bij mijn eerste regel van dit betoog..
alle contact verbreken.
niet meer via via horen hoe het met hem of haar gaat.
niet meer...bellen met een nr. geheim, alleen om zijn stem te horen.
niet meer...vragen aan zijn/haar goede vriend/in hoe het nu gaat met hem/haar.
het enigste wat je daarmee bereikt is dat je die fantastische "ene" op een voetstuk plaatst.
een voetstuk waar hij/zij gewoon simpelweg niet thuishoort!!!
waarom niet?? anders was de relatie niet voorbij gegaan.
hadden jullie nog steeds knus naast elkaar op de bank of barkruk gehangen.

tis slikken maar het is vooral een kwestie van oefenen. jezelf trainen in vergeven, vergeten maar vooral....jezelf de pijn die het verbreken van de relatie je heeft gegeven, een plek te geven, het te voelen, ervaren ipv die verscheurende pijn te verzachten door hoop.

sterkte

(ik ook met mezelf hoor!!)

liefs
jem

ik heb 4 jaar een relatie gehad met de vader van mijn dochter dat is nu 7 jaar uit maar we blijven elkaar nog steeds opzoeken en komen ook niet los van elkaar we hebben zowat alles geprobeerd we hebben ook ieder alweer een aantal relatie's achter de rug maar zelfs dan zoeken we elkaar op onze band is emotioneel zo sterk en we weten ook niet hoe dat komt op dit moment ben ik er heel ergg tegen aan het vechten omdat onze relatie nooit geaccepteerd zou worden in onze omgeving maar hoe meer ik het ga tegenwerken hoe meer ik bij hem wil zijn en hij heeft hetzelfde het is zo raar dat je je zo kan voelen voor iemand maar wat het is echt das mij een raadsel
ik had 2 maanden wat met een jongen.
heel kort, ik weet het. maar toch was ik niet alleen verliefd, ik hield echt van hem. en nog steeds. maar nu is het zo dat ik werkelijk alleen op jongens met problemen val. zo ook hij. hij heeft het syndroom van asperger, een vorm van autisme, en is daardoor contact gestoord. maar toen wij samen waren klopte het gewoon. nu heeft hij voor zijn asperger in therapie gezeten. alleen toen hij deze therapie afgerond had, kon hij er niet goed mee om gaan dat hij het nu zelf moest gaan doen. hij deed hierna een week bot tegen mij, en toen stopte hij met tegen mij praten en blokeerde al het contact. het is dus nooit echt uitgegaan, maar ik zie hem nooit meer. ik kan 'm alleen niet uit m'n hoofd zetten. ik ben in zo'n korte tijd zo ongelofelijk veel van hem gaan houden. het is namelijk ook nog zo dat ik een paar maanden voor mijn relatie met hem heb ik een soort van relatie gehad met een jongen die het met meerdere meisjes deed, en mij gedumpt heeft vlak nadat wij voor het eerst verde!
r zijn gegaan dan zoenen (dat was voor mij de aller eerste keer). en hij heeft mij daarmee heel veel pijn gedaan en ik ben daar best depressief van geworden. toen ik daarna een relatie kreeg met hem heb ik me daardoor nog erger aan hem gehecht. ik hoop dat hij ooit nog tegen me gaat praten...
ik woon nu bijna een jaar samen met een liefe jonge,
de liede die er moet zijn is er niet.
ik moet steeds denken aan me ex die ik inmiddels al bijna in 4 jaar niet heb gesproken of gezien.
het is uitgegaan omdat ik de verkeerde mensen wat om heen had en thuis niet alles lekker liep.
ik ben met hem zon anderhalf jaar samen geweest.
was altijd heel leuk.
nu achteraf denk ik hoe stom ben ik geweest om deze jonge te laten lopen,hij heeft toen wel 2 jaar daarna geprobeert op allerij manieren om weer contact te krijgen maar ik had andere dingen aan me hoofd.
en nu dus in totaal 4 jaar terug begin ik steeds vaker aan hem terug te denken ik weet dat hij nu net als ik bijna een jaar samen woont.
als ik weer fotos van ons 2 zie krijg ik tranen in me ogen,
hoe krijg ik te weten die gevoelens wat er nog bij mij zit ook nog bij hem zitten.
hij woont ook nog eens 2 uur rijden hier vandaan.
Ik had het een paar jaar geleden met een jongen. Nu heeft hij bijna twee jaar een vriendin. We hebben sinds januari al drie keer afgesproken, waarbij we een paar keer gezoend hebben. Hij wilde meer, maarja hij heeft een vriendin dus dat leek me niet zo'n goed plan haha. Hij wil nu nog steeds afspreken, maar ik heb gezegd dat ik dat niet wil (ook al wil ik dat deep down wel)! Het is zooo vervelend, want heb echt nog een zwak voor hem.. Hij moet gewoon verdwijnen uit me leven zodat ik niet meer aan hem denk.
Mijn reactie hierop is dat ik mij hierin ken. Heb zelf een relatie gehad van 1.1/2 jaar. En deze is van de één op ander moment verbroken. Ik heb haar leren kennen met een alcoholverslaving en zij had ook BORDERLINE zei ze later. Het Is al die tijd kommer en kwel geweest maar we bleven bij elkaar terugkomen. Nu laatst had ik haar weer naar de crisisopvang gestuurd en we bellen elkaar elke avond maar op de dag dat ze naar huis mocht belde zei mij dat ze weer thuis was met haar nieuwe vriend en daar is ze verliefd op en heeft ze een goed gevoel bij. Je begrijpt, ik kreeg een klap in mijn gezicht. Ze zei tegen mij dat ze heel veel van mij hield maar ze hield niet veel van mij voor een relatie. Ze gaat nu met die persoon om vanaf de eerste dag en hij heeft ook al zijn intrek bij haar genomen. Je begrijpt ik ben diep teleurgesteld na alles wat je voor zo'n iemand heb gegeven. En kan heel moeilijk ervan af komen want doet mij nog steeds pijn.
Komt mij ook bekend voor. Anderhalf jaar hebben we om elkaar heen gedraaid. Ik was/ben helemaal in love al heb ik dit nooit zo naar hem benoemd. Hij was hier niet erg duidelijk in.. Hij kon ontzettend lief zijn, had het over me tegen zn vrienden, maar het kon ook de grootste klootzak zijn die er bestaat. Ik kreeg er gewoon geen hoogte van, kon dagen..nachten lang liggen piekeren over zijn gevoelens voor mij. En juist dat, sprak me aan aan hem. Hij was bereikbaar en ook weer totaal niet. Als ik bij hem was kon ik alleen maar verliefd zijn. Maar deze verliefdheid ging me pijn doen ik wist dat het niet goed voor me was. Bovendien woonde hij erg ver weg (heb hem op een vakantie leren kennen. Met zijn instelling zou het nooit serieus worden tussen ons en ik wilde mezelf niet langer meer kwellen. Dus heb ik heb gevraagd wat er nu was tussen ons, wat hij ervan verwachte. Weer een vaag antwoord.. Dus heb ik verteld dat het beter was elkaar niet meer te spreken of te zien. Weken lang heb ik mezelf in slaap ge! Huild, mezelf afgevraagd wat alles voor hem betekend heeft, zijn gedrag wel 100 keer doorgenomen met mijn vriendinnen om het uit elkaar te rafelen, conclusies te trekken en deze weer in te trekken. Meneer belde inderdaad nietmeer, mailde niet meer, smste niet meer. Ik heb zelf gezegd hem niet meer te willen spreken maar heb ik hier wel goed aan gedaan? 8 maanden later baal ik nogsteeds, mis ik hem nog steeds, check ik zn profiel op hyves elke dag. Dus heb ik er iets mee opgeschoten? Had ik niet beter het contact op een laag pitje kunnen zetten, zodat hij de kans kreeg om me te gaan missen? Was hij me uberhaubt gaan missen? Moet ik zn telefoon nummer weer voor de 10de keer wissen, om het vervolgens weer erin te zetten of moet ik gewoon op de trein stappen om samen een nacht te hebben? Ik weet het niet, nog steeds niet.. Ondangs 8 maanden geen contact ben ik nog steeds aan het dubben, twijfelen, zijn gedrag erger aan het maken, of aan het romantiseren. Geen idee wat ik er nu ! Nog mee moet.
dit artikel spreekt me erg aan. Bij mij heb ik mijn vriend met een ander betrapt. Hij had geen schuldgevoel en nu nog, zelfs na een jaar kan ik hem niet vergeten. Ik probeer wel een nieuw leven te pakken, maar zodra ik een nieuwe relatie aanga, kan ik deze nauwelijks drie of meer weken volhouden. De gedachte aan hem is te pijnlijk, maar hij heeft gevoelens bij me gewekt te niemand anders ooit bij me kan oproepen. Ik voel me hierdoor erg ongelukkig, en nog hebben we deze break-up niet met elkaar uitgepraat. Officieel uitgegaan is het nooit.. En diep in mijn hart hoop ik op een nieuwe kans.. Maarja, of die ooit zal komen?
ik had een kortstondige relatie met een man van 12 dagen, en ik vindt het vooral moeilijk omdat het zo vreemd is afgesloten; zonder persoonlijk gesprek of zo; zo onafgemaakt!!! Maar het feit dat het over is dat zal ik wel moeten accepteren!!!....maar moeilijk is het wel en ook onbegrijpelijk dat je elkaar eerst zo geweldig vindt en dat dat zo snel weer over kan zijn, sta ik wel verbijsterd van. Want ik denk dat mensen elkaar niet voor niks tegen komen!!
ik ben 10 jaar bij mijn partner geweest,waarvan bijna 6 jaar getrouwd.na 2 jaar,toen onze zoon 6 weken oud was begon hij een relatie met mijn -enige- zus. Nadat alles na 2,5 jaar uitkwam zijn we uit mekaar gegaan maar na een jaar heb ik hem terug laten komen.we zijn naar belgie verhuisd om ons huwelijk een "goeie" kans te geven maar ook dit is na bijna 4 jaar fout gelopen. Waar ligt je grens?we zijn inmiddels 2 jaar uit mekaar en nog altijd herken ik dat "leven in afwachting van"ik denk dat dat nooit stopt. Zoiets kom je 1x in je leven tegen en wat er ook gebeurt en wat je ook denkt en wilt,je hart bedrieg je niet,dat lukt niet.
ik heb precies het zelfde als Stella, maar ik had 6 maanden met me ex gehad en de laatste drie weken ging het wat minder met onze relatie en op valentijnsdag is het uitgegaan dit jaar. Ben nu bijna 4 maanden vrijgezel en ik mis hem nog steeds, ik wil hem ook nog steeds terug. Dacht ook dat we voor elkaar gemaakt zijn. Ik ben ook op de hoogte met wat hij allemaal doet nu door vrienden van mij die hij ook kent. Natascha
Ik herken me hier zelf ook in ongeveer 1.5 jaar geleden had ik een vriend waarmee ik geen prettige relatie had hij mishandelde mij enzovoort geen leuke tijd dus. Uiteindelijk ben ik toch van hem afgekomen en heb ik een nieuwe jongen leren kennen sinds de eerste dag was het liefde op het eerste gezicht we leken wel voor elkaar gemaakt en we hadden ook gelijk een relatie. Zoals het met de meeste mensen gaat hadden wij het over onze toekomst samen het voelde gewoon allemaal zo goed maar onze relatie had er onder te lijden dat zijn vader altijd tegen hem bezig was dat hij het moest uitmaken en dat ik moeite had om iemand te vertrouwen door mijn vorrige relatie. Ik probeerde er een leuke tijd samen ervan te maken we gingen op vakantie en leuke dingen doen alleen moest ik het altijd betalen ik vond dat niet zo heel erg want hij was tenslotte mijn vriend. Na 7 maanden kreeg ik op msn te horen het is uit mijn wereld storte helemaal in alles wat ik had leek weg te zijn en mijn hart was helemaal gebroken na alles wat ik voor hem had gedaan. Hij kwam ermee dat ik wel beter verdiende als hem en dat ik door moets gaan met mijn leven maar dat kon ik niet, hij zei tegen mij dat hij gewoon single een tijd wilden zijn totdat hij een jaar of 21 was terwijl hij nu al 4 maanden een nieuwe vriendin en hij is net 17... Ik voelde me zo bedrogen door hem maar mijn liefde voor hem was meer als mijn haat voor hem, hij was de enigste jongen die ik vertrouwde en bij wie ik me veilig voelde in zijn armen. Nu is het al 9 maanden uit maar ik kom maar niet over hem heen ik heb alles geprobeert om het terug te krijgen maar hij reageerd hier niet op ik droom er zelfs over dat het weer goed komt tussen ons en dan word je wakker en dan blijkt het maar een droom te zijn. Als ik met een andere jongen in contact probeer te komen denk ik toch altijd hij is niet zoals hem alsof ik nooit meer hetzelfde gevoel voor iemand kan krijgen als voor hem. Als ik hem zie lopen denk ik weer terug aan die tijd als ik ergens op een plaats ben waar ik samen met hem ben geweest komen alle herhinneringen naar boven alsof het net uit is kan ik dan weer huilen. Ik weet nu niet of ik ooit nog diegene tegen zal komen waarvan ik zoveel kan houden als voor hem ik zou het gewoon oneerijk vinden om een jongen te pakken maar meer gevoel voor iemand anders te hebben. Ik weet gewoon een ding zeker mijn hart hoort bij hem maar ik zal nooit weten of het wederzijds is vooral niet omdat hij een nieuwe vriendin heeft.. Het is maar afwachten wat de toekomst brengt en gewoon iedere dag het beste ervan te maken zodat je toch iets kunt opbouwen.
Ik zou het zeker nog een keer proberen,jullie zeggen zelf al dat je weet dat jullie niet alleen maar goede vrienden zijn:)

Ik kon mijn ex vriend ook niet los laten,we zijn 2 1/2 jr uit elkaar geweest, in die tijd is mijn vriend bijna een jaar in het buitenland geweest en ging naar eigen zeggen daar pas nadenken over wat hij had en hoe goed hij het bij me had. Ik ben hem gaan opzoeken en sindsdien nu 2 1/2 jr geleden zijn we weer samen:) en we hebben er beide nog geen dag spijt van gehad.
Weetje... Liefde is het mooiste maar ook het meest pijnlijke wat er bestaat. Liefde is ook met geen ander gevoel te vergelijken. Het is zo puur, zo mooi, zo heerlijk en zo onbezorgd. Maar als het over gaat... Dan is liefde o zo pijnlijk. 'liefdesverdriet' is vreselijk. Ik spreek uit ervaring. 2 jaar geleden had ik een korte heftige relatie met voor mij de meest bijzondere jongen die ik ooit heb ontmoet. Het was zo heftig en zo perfect. Ik voelde zoveel voor hem en het fijne was, ik wist ook zeker dat hij heel erg veel van mij hielt. We waren onafscheidelijk en we wisten beide: dit is voor eeuwig. Hier komt niemand meer tussen. Maar helaas, het ging gedwongen over. We stonden er allebei niet achter. Nu leven we ieder ons eigen leven. We hebben soms nog eens contact. En als we elkaar tegenkomen... Dan voelt het weer even net als toen. Al is het maar voor vijf minuutjes.. Ondertussen heb ik een nieuwe vriend. Maar diep in mijn hart weet ik dat hij niet mijn ware is. Mijn ware heb ik al gevonden. En ik hoop.. Ooit is hij weer helemaal van mij en dan.. Laat ik hem NOOIT meer gaan!
Ooit gedate met iemand, en diegene altijd leuk blijven vinden. Uiteindelijk is het niets geworden, hadden beiden teveel aan ons hoofd. Nu woon ik al 2,5 jaar samen met een kennis van hem (via hem leren kennen...hoe raar is dat!). Maar het probleem is dat die ander maar in mijn gedachten blijft. Ook al woont hij samen en heeft hij inmiddels een kindje. Wat tussen ons was, was gewoon iets heel speciaals. Hij was mij in een 'hij' vorm en heb zoveel met hem gedeeld. De eerste en enige persoon die mij compleet begreep en steunde en andersom. Nu hebben we geen contact meer en dat mis ik wel heel erg. Soms vind ik het heerlijk dat ik vlinders krijg wanneer ik aan onze leuke momenten denk en soms voel ik me er schuldig over. Ik hou ook heel veel van mijn huidige vriend, maar toch mis ik die ander ook in mijn leven. Misschien is hij mij allang vergeten, maar waarom blijft hij maar zo door mijn hoofd spoken...Ik word er gek van!
ik kan zelf mijn ex ook niet uit mn hoofd krijgen, we zijn vorig jaar uit elkaar gegaan, en ik heb daarna nog een andere vriend gehad. Maar die relatie duurde niet lang want mn ex kwam weer in beeld.
kijk, dat ken ik. In mijn geval had ik geen eens een relatie met hem. Hij zat in mijn klas, we kwamen erachter dat we iets gemeen hadden al ging het om muziek en praten daar weleens over. Hij was heel aardig tegen me, al had ik ergens een probleem mee, zei hij precies het gene wat me opvrolijkte. Hij was leuk, geweldig; betekende alles voor me. Aan het einde van het jaar zou hij blijven zitten, of in elk geval: weggaan. Ik dacht 'niet geschoten is altijd mis' en besloot het hem maar te vertellen:
Ik ben naar hem toe gegaan op het laatste schoolfeest en recht in zijn gezicht bekent dat ik verliefd op hem was.
..maar hij draaide zijn hoofd weg en zei niets. Ik vond het niet eens zo heel erg vreselijk, hij ging toch naar een andere klas! En er zat een zomervakantie tussen waarin ik hem kon vergeten. Maar blijkbaar niet, want drie keer raden wie voor mijn neus stond op de eerste schooldag. Ik ben nog steeds verliefd op hem, nu al ongeveer een jaar en 2 maanden lang. Hij praat bijna nooit meer met me, schenkt me geen blik waardig, maar ik ben nog steeds verliefd. Ik kan hem niet loslaten of vergeten. Ik laat het een beetje rusten en heb geaccepteerd dat hij nooit van mij gaat houden, maar ondertussen ben ik nog steeds als hevig verliefd als eerst. Ik probeer nog wel eens tevergeefse acties, maar bekijk hem nu van ver weg, en ben best blij dat ik dit nog steeds kan doen. Ook al zou ik zo veel meer van hem willen, het gaat gewoon niet gebeuren.
ik heb met een meisje maar ik weet dat ze vreemdgat maar wat moet ik ertegen doen? Ik heb der al veel kansen gegeven omdat ze me steeds weer wat opnieuw flikte en het werd ook steeds erger ze is zelfs met iemand anders naar bed geweest maar toch kan ik haar niet uit me hoofd zetten met de dingen die ik met haar heb meegemaakt hoe kan ik ooit van dit gevoel afkomen want ik hou egt zo veel van haar ze is me alles...
het is een soort steek dit verhaal te lezen. Ik had een fling met een jongen, het is geen relatie te noemen, waarvan ik weet dat het niet een tweede kans gaat krijgen. Maar ik ben sindsdien niet meer verliefd geweest, geen crush meer gehad, niet meer zo gek op iemand geweest als ik was op hem. Het is niet zo dat ik hem terug wil, maar ik kan niemand vinden die zoveel voor me betekend als hij deed. Arghhhh
Na bijna 5,5 jaar (waarvan 1,5 jaar samen te hebben gewoond) wil hij niet meer. Zijn reden is voor mij onbegrijpbaar, dingen waar we samen uit kunnen komen. Ik ken hem sinds mijn 6e, heb verkering met hem gekregen toen ik 13 was, en ik wist het vanaf het begin, hij is de ware voor mij! Ondanks zijn werk, veel in het weekend en 's avonds, zijn problemen thuis, ouders die scheiden, een vader waar hij geen contact mee heeft en alle andere dingen, hebben we altijd voor elkaar gevochten. We waren gelukkig samen, altijd blij als we elkaar zagen, zelfs al was het maar een uurtje dat we elkaar moesten missen... Maar toen kwam het, hij wist niet of hij met me verder wilde, na 10 dagen nadenken, twijfelen, wel/niet met haar verder, wil hij er mee stoppen. Ik kan het niet begrijpen, 10 dagen voordat hij twijfelde, kreeg ik een smsje van hem. Ik had gebeld en gezegd dat ik bang was om hem kwijt te raken en dat ik hem miste (ik logeerde een paar dagen bij mijn ouders). In het smsje stuurde hij: 'je weet dat je daar nooit bang voor hoeft te zijn'. Dit is nooit een garantie, maar ik wist dat het goed zat tussen ons, wat er ook gebeurde, samen kunnen we alles aan. Helaas denkt hij daar 20 dagen later heel anders over, hij vind dat we teveel ruzie hebben, ruzies, die geen ruzies mogen heten (als je na 3x vragen het de 4e x wat harder/bozer/strenger vraagt, is dat voor mij geen ruzie). Ook anderen speelden een rol bij zijn beslissing, aan vrienden heeft hij gevraagd hoe zij over ons denken, helaas is mijn ex heel beïnvloedbaar, iets waar ik mee heb leren omgaan. Hij heeft me hoop gegeven, hoop dat het goedkomt tussen ons, hij is zijn spullen komen halen, heeft gezegd dat hij van me houdt, om me geeft en dat zijn gevoelens niet veranderd waren, maar niet met me verder wil. Tegen vrienden zegt hij nog steeds dat hij van me houdt... We zijn nu 2,5 maand verder, mijn gevoelens voor hem? Hij is het beste wat me ooit is overkomen, ik ben knettergek op hem, hou zielsveel van hem en in die 5,5, jaar iser geen dag geweest dat ik niet verliefd op hem was, dat heb ik nu nog steeds. Zijn gevoelens voor mij? Geen idee
We hebben geen contact meer, voorlopig lijkt me dat het beste, voor hem en voor mij. Ik geloof in ware liefde. Als hij voor mij de ware is, dan komt het goed tussen ons, hij zal daar dan ook achter komen... Als hij het niet is, heb ik 5 fantastische jaren met hem mogen delen, van hem mogen genieten en hem gelukkig gemaakt, door moeilijke periodes geholpen en hij was er altijd voor mij... Als het niet goed komt tussen ons, had het niet zo mogen zijn, dan is er een ander die er voor mij is. Toch blijf ik hoop houden, ik heb toch niet voor niks het gevoel dat hij de ware is!? Ik wil mijn leven niet vergooien vanwege hem, ik heb altijd alles voor 'ons' gedaan, nu wordt het tijd dat ik alleen aan mezelf ga denken. Ik heb ondertussen al 100x geroepen dat ik het niet meer zie zitten en dat ik gewoon van een brug wil springen. Ik weet ook dat er nog heel veel mensen wel om me geven, me gelukkig willen zien. Door heb kan ik nu verder gaan, zorgen dat het met mij ook goed komt. En mijn ex? Vergeten zal ik hem nooit, mijn eerste liefde zal hij altijd blijven, of hij echt mijn ware is? Alleen tijd zal het leren... Ondertussen heb ik genoeg adviezen van iedereen gekregen, ik luister ernaar, maar probeer ze naast me neer te leggen. Veel mensen hopen dat het goed komt tussen ons, anderen vinden dat ik beter verdien... Mijn eigen advies (en motto):
1) Hoop doet leven en leven doet een hoop;
2) Stil blijven staan heeft geen zin, maar hollen is ook niet alles. Liefs
Dit is net zo oud als de prehistorie, het blijft vervelend als een relatie over is.Het kan bekeken worden alsof er iemand is overleden, je hebt tijd nodig om te rouwen. Zo heb ik het ervaren en je moet elkaar ook echt niet zien anders blijf je in een vicieuze cirkel van pijn. Het eten heeft geen smaak als je naar de tv kijkt dan is het alsof je er dwars doorheen kijkt.De dingen moet je een plaats geven je gelooft niet dat het goed gaat komen gedachtes zoals :ik zal nooit meer iemand tegen komen die zo speciaal is....., zo een gedachte kan de overhand nemen en dan krijg je zelfmedelijden. Huilen helpt maar na een tijdje moet je vragen aan jezelf stellen zoals bijvoorbeeld:
Hoe kan zo iemand die zo speciaal is mij zo een kut gevoel geven en waarom wil ik hem of haar terug.Heb ik liefde voor mezelf of zie ik mezelf op de 2de plaats. Er is maar 1 woord zelfrespect dat is zo belangrijk.Tijd de tijd, is ook belangrijk want we nemen niet de tijd om verder te gaan we blijven steken in de verleden tijd. Geniet van de tijd en van de pijn en laat het vervolgens varen, want als je kiest voor een relatie moet je ook accepteren dat de pijn die ermee gepaard gaat onvermijdelijk kan zijn als je echte liefde hebt ervaren. Dus als je verder gaat en je hebt echte pijn ervaren des te meer je kan genieten als je weer iemand tegenkomt die bijzonder voor je is. Maar laat de tijd de wonden helen en heb zelfresprect gun jezelf het beste en alleen het beste.
Ik heb 2 jaar lang en relatie gehad met een jonge die in Engeland woonde. In de eerste instantie ik vond het helemaal niks want jah wat moest ik nou met een jonge die helemaal in Engeland woont? Maar na paar keer met hem op msn praten vroeg hij mijn nummer en, en omdat ik zo goed met hem kon praten op msn kon ik het gewoon niet weigeren. Na 3 maanden met hem dag en nacht aan de telefoon hebben gezeten besloten we elkaar te zien, maar ik had ondertussen al gevoelens voor die jonge ontwikkeld en ik had al foto's van hem gezien, zo ik wist al hoe hij er zo een beetje eruit ging zien. Nadat we elkaar haden gezien begonnen we vaker elkaar te zien en elke keer kwam hij naar Nederland. Na 1 jaar vroeg hij mij tenhuwelijk en ik kon niet nee zegen want ik hield al van hem. En na anderhalf jaar besloten we dat ik naar Engeland ging verhuizen omdat hij daar al een huis had en werk. Maar diep in mijn hart wilde ik dat helemaal niet maar ik verhuiste toen wel wegens de liefde d! Ie ik voor hem voelde. Nadat ik verhuist was kwamen er ups and downs en drama na drama maar toch probeerde ik het vol te houden maar na dat we 2 jaar met elkaar gingen kwam er een einde aan onze realtie. En nu dat ik 1 jaar en 3 maanden in Engeland woon, ik mis hem nog steeds elke dag maar mijn leven gaat gewoon door en toch wil ik hem nog een tweede kans geven maar het gaat gewoon niet want kan niet vergeten wat er allemaal tussen ons is gebeurd.
ik had ook een vriendje, hij heeft het uitgemaakt voor een ander. Ik was in het begin er heel erg cool over dat het uit was enzoo maar een paar dagen daarna niet meer zo, ik ging naar alle plekken waar ik was geweest met me vriendje. Hij zei dat ie om me gaf en dat ie van me hield. Maar dat blijkt toch niet zo te zijn geweest, hij wou alleen maar met me tongen en zoenen enzoo
Het doet me nog steeds pijn, maar gelukkig weet ik daar genoeg dingen op: chocola eten,dingen met je vrienden doen,sporten.
Ik voel me verbonden met deze verhalen. Ik heb precies hetzelfde als marie verteld. Ik heb geen idee wat er nu te doen valt, radeloos.. Het liefst zal ik er voor blijven gaan tot ik er bij neer val, maar heeft het zin? Dat blijft DÉ vraag.
dit komt me heel herkenbaar voor, dat je iemand niet kunt vergeten, ik heb het ook. In de 2e kwam ik bij een jongnen in de klas en we konden het echt super goed met elkaar vinden, hij vroeg steeds of ik naar hem toe kwam etc, maar dat deed ik niet. Want ik wou geen vriendje uit mn eigen klas, in de 3e kregen we een andere klas maar ik had nogsteeds heel veel contact met hem, totdat ik in de 4e kwam, onze vriendschap had ook een ander tintje gekregen, we gingen elkaar leuk vinden. 2 vriendinnen van mij wisten dat ook, en 1 daarvan kende hem, toen het wat minder ging met mij en mijn vriendinnen, kwamen hun die jongen tegen. Hun raakte met hem aan de praat, en gingen over mij praten. Dat vond ik dus best raar, ik was er niet bij en tenslotte de vriendschap tussen mij en mijn vriendinnen was minder, dus het was vrij apart dat ze met hem over míj gingen praten.. Maargoed,
Hij smste mij die avond, dat hij met hun had gepraat over mij. Toen ik hem later sprak kregen we een serieus gesprek, en we vonden elkaar echt wel leuk. Al best lang zelfs. We zouden al heel lang een x wat gaan doen, maar we woonde een stukje van elkaar af, toen na een tijd kwam ik 's avonds naar hem, ik werd voor gesteld aan z'n ouders, maar die gingen die avond weg. Alles ging goed, we hadden gezoend, maar ook niks meer. Ik zat bij 2 vrienden van hem in de klas, en toen ik die maandag erna op school kwam, werd ik er natuurlijk mee gecontronteerd dat ik naar hem was geweest, want de moeder van een jongen uit mijn klas, kende de moeder van de jongen waar ik naartoe was gegaan, en die moeders zagen elkaar die avond ook, dusja.. Daar word overgepraat. Dat vond ik helemaal niet zo erg, maar toen kwamen er steeds meer roddels dat ik meer met hem gedaan zou hebben, en zelfs het bed met hem ingedoken zou zijn.. En dat verhaal klopte dus van geen kanten, de jongen die dat allemaal vertelde verspreidde dat aan iedereen. 3 weken lang, iedere dag werd er aan mij gevraagd of het waar was en allemaal andere lullige opmerkingen, totdat die jongen op een dag vertelde dat die jongen het zélf verteld zou hebben.. Ik geloofde het niet, ik kende hem al 3 jaar en zoiets was nog nooit voorgevallen, ik zag hem op school maar we deden niet veel anders dan normaal tegen elkaar.. Toen ik een avondje op stap was, kwam ik zijn ex tegen, maar ze hebben nog wel contact (zij heeft het nu met een vriend van hem) zij wist mijn naam, en zei ook dat hij t verteld had. Dus ik wou nu onderhand wel eens weten wat er aa nde hand was,toen ik hem op msn sprak deed hij heel aardig, maar ik wou toch weten wat er was. Ik stelde een vraag, waarop hij antwoorde van wie ik dat had. Ik zei dat t er niet toe deed, toen ging hij offline of hij blokkeerde mij. Toen waren onze examens aan de gang, en wij doen allebei een ander niveau dus ik zag hem eigelijk niet, totdat ik hem ineens zag en we hadden elkaar niet verwacht we hadden heel raar oogcontact, toen een aantal dagen later, zag ik hem weer ik liep met ee nvriendin en hij alleen, hij keek eerst naar de grond en zei hoi tegen mij, ik zei hoi terug. We hebben elkaar al lang nier meer gesproken, maar we hadden een speciale vriendschap.. En ik wil niet dat dat weg is, maar wat er is gebeurd is dus allemaal heel apart. Zou iemand me hiermee kunnen helpen? Ik wil mn maatje niet kwijt, maar wat moet ik doen als ik hem tegen kom?
laten rusten, contact houden, en er vervolgens weer voor gaan. Niet geschoten is altijd mis! Mijn vriend heeft het onlangs uitgemaakt. Ik dacht dat ik niet meer gemaakt kon worden, ik was er kapot van. Al je vriendinnen proberen het je duidelijk te maken maar het lukt geen van allen. 'het kan toch niet zomaar over zijn!? Het kan gewoon niet' dat is het enige wat ik nog kan denken.ik wil hem heel graag weer bij me maar ik ben zo bang dat ik te opdringerig over kom. Ik begin me er bij neer te leggen, ondanks dat ik hem absoluut niet wil vergeten. Het moet maar en ik zie wat er gaat komen, misschien wel de beste oplossing. Xxx
Mijn reactie is hier,

Ik heb 7 maanden een relatie gehad. Ik wist niet wat me overkwam het was me eerste echte liefde voor mijn gevoel. Ik wist vanaf van het begin dat het fout zou lopen dat gevoel had ik al toen ik haar ontmoeten. Maar ik kon haar niet weerstaan dr lach de humor haar foutheid. 2.5 jaar later denk ik nog elke dag aan haar. Droom nog over haar. Elk meisje dat ik ontmoet vergelijk ik met haar. Kan geen relatie vast houden heb ook geen zin in een relatie omdat dat meisje in me hoofd blijf. Ik wil er vanaf van die gevoelens maar elke keer, keer ze terug in me gedachte ik ben gewoon radeloos ik ben iemand die iemand helemaal niet snel toe laat in me hart en dat was de eerste keer. En nu zit ik met die gevoelens waar iemand ( voor mijn gevoel ) allang van af zou zijn. Zou u me raad kunnen geven? Groetjes
begin vorig jaar kwam ik heb tegen op mn werk en t was gelijk liefde op t eerste gezicht!! Hoewel die nog best jong was, voelde het gelijk goed, we hebben een jaar lang iets gehad, hij was en is egt de liefde van mn leven, ookal hadden we soms erge ruzie (dat hoort erbij) hij was de liefste, beste, grappigste jongen die ik ooit heb ontmoet (met natuurlijk ook wat mindere punten) en ik voelde me helemaal mezelf bij hem!! Tot ik verliefd werd op een ander en dacht dat t gras groener zou zijn aan de overkant :S dom dom dom.. K heb mn ex nog nooit zo verdrietig gezien en tot de dag van vandaag kan ik nog intens verdrietig worden bij t idee wat k hem en ons heb aangedaan, hij heeft nog maanden achter me aangezeten en k hoe verkeerd dat ook was had ze tijdelijk alle 2, daar voelde ik me goed bij want samen hadden ze alles wat ik wil (kwa karakter en sociaalheid enzo) egt heel dom van me, ik moest een keuze maken en dat werd mn nieuwe vriend.. Maar nu een jaar verder kan ! K mn ex nog steeds niet vergeten :S kan wel huilen elke dag omdat ik toen niet voor hem heb gekozen! wat ik voor hem voel en wat wij hadden was zo egt! Zo liefdevol niet te omschrijven.. Hij heeft nu ook een nieuwe vriendin en ik ben blij dat ie zn leven weer heeft opgepakt en gelukkig is.. Maar we missen elkaar, en ik hoop egt dat we ooit weer samen zijn
!! Hij is de ware voor mij!! K hou van mn vriend maar niet zoveel als van mn ex!! Pff kweet het soms niet meer, mn vriend denkt al aan samenwonen, kinderen.. En dat lijkt me heel leuk! Maar ergens kan ik dat niet omdat mn ex nog 24uur per dag in mn hoofd/dromen zit!! K vergeet hem nooit en hoe t ook mag lopen hij blijft mijn nummer 1!! Heb zo`n spijt van mn keuzes en hoe k t allemaal heb aangepakt.. Pff liefde kan heel mooi zijn maar ook heel pijnlijk.. Gelukkig ben k zo te lezen niet de enige als k t zo lees!! Doet me goed mn verhaal kwijt te kunnen en andere verhalen te lezen! xxx
ik had met mijn exvriend een relatie van 5,5 jaar achter de rug. We bleven maar aan elkaar plakken. Ik kan hem niet uit mijn hoofd zetten. Het leifst wil ik bij hem zijn en gewoon verder gaan met onze relatie. Ik kan het heel moeilijk accepteren dat het over is. In mijn ogen is hij de ware en kom ik nooit meer zo iemand tegen die mij begrijpt aanvoelt en lief heb. Ik weet me af en toe geen raad hoe ik hier mee om moet gaan.Kan iemand mij helpen of advies geven.

Ik kende hem uit mijn schooltijd, vond hem toen een knappe jongen en dat het enige. Jaren later ontmoete ik hem op een chatsite waar we vrienden werden al gauw kwamen we erachter dat we veel gemeen hadden waaronder ook het geloof. Ik wilde hem beter leren kennen en weten wie hij was. Op koninginnedag besloot ik om uit te gaan met een paar vrienden naar een salsabar, maar dat beviel ze niet dus besloten we om ergens anders te gaan.. Een heel sterk gevoel in mij wilde terug naar die bar en ik nam afscheid van mijn vriendinnen en ging naar de salsabar met mijn vrienden, daar aangekomen zagen we dat het gesloten was en vond het raar , en op dat moment toen ik weg wilde gaan zag ik hem daar staan. De eerste keer na zoveel jaren en na onze dagen en urenlang gechat, Het was voor mij Liefde Op het eerste gezicht. Ik liep naar hem toe en we begonnen te praten wilde hem niet echt storen want hij was in gezelschap. In de ochtend kreeg ik een lieve sms van hem dat hij blij was dat hij mij zag en dat ik hem aansprak. Na die onvergetelijke dag begonnen we af te spreken we jogde samen in de avonduren waar we urenlange gesprekken konden voeren onder de sterren.. Ik droomde over hem en ik verlangde om zijn vrouw te zijn, en dat gebeurde ook ik werd zijn vrouwtje niet getrouwd maar ik voelde me al zijn vrouw. Als wij elkaar aankeken konden we elkaars harten zien , Ik vond hem meer dan prachtig en was trots op hem, we hoefde elkaar alleen mar aan te kijken en we wisten het al ik hou van hem. Heb nog nooit van iemand gehouden wist niet wat het betekende , maar ik hou van hem . Hij beantwoorde ook mijn liefde, we waren 1 . 1 Liefde 1 hartslag 1 geluid we waren 1. Ik wilde oud met hem worden, hand in hand de wereld ingaan, als ik zwak ben dan is hij sterk als hij zwak is dan ben ik sterk. Een paar dagen voor mijn verjaardag maakte hij het uit na een ruzietje, voor mij was het iets dat uitgesproken kon worden en om weer verder te gaan en voor hem was het blijkbaar genoeg, ik had een paar dagen niets kunnen eten, was gebroken kon alleen maar huilen...Ik wilde een kans een 2 de kans omdat ik van hem houd. Ik heb nu afstand van hem genomen omdat elke keer als ik hem zie mijn hart weer tekeer gaat en mijn gevoel , mijn liefde alleen maar toeneemt in plaats van afneemt... Hij is mijn grote liefde alleen bid ik elke dag dat God mijn Liefde voor hem wegneemt, want ik kan het niet dragen doet veel te pijn en ik wil het niet meer dragen. Ik wil niet elke dag meer wakker worden met hem in mijn gedachte . Ik wil niet elke dag slapen met hem in mijn gedachte, en ook niet meer dromen over hem. Ik wil geen hoop meer in mijn hart, het is genoeg ik wil niet meer. Ik wil hem loslaten en verdergaan, gewoon loslaten en verdergaan. Anoniem
ik woonde sinds 2 jaar samen met mijn vriendinen ik was dolgelukkig. Ik had alles wat ik wilde binnen handbereik totdat bij de moeder van mijn ex de politie voor de deur stond!! Ze waren haar het zoeken!
Wat er nu was? Ze had zich eenf latje gehuurd zonder dat ik er vanaf wist en nu zat ze met zeer hoge schulden en moest ze vanuit de sociale dienst ook daar gaan wonen want anders zou ik ook de schulden worden ingetrokken en zou ik mijn eigen huis kwijt zijn. Ze bleef ook constant vertellen dat ze nog altijd van me hield maar bang was omdat vorige relaties van haar allemaal slecht zijn afgelopen
In die tijd ging er veel door mijn hoofd maar alles bleef boven water omdat ik zeer veel van haar hield, ze zeggen altijd All you need is love. Het half jaar wat daarop volgde was voor mij een hel want ik moest mijn vriendin verhuizen naar een andere woning, deze woning heb ik samen met haar helemaal opgeknapt en tevens heb ik hier veel geld aan uitgegeven. Plotseling uit het niets vertelde ze me dat het niet meer ging en dat nog wel op heilige avond?? Het is nu een half jaar voorbij maar ik denk nog elke dag aan haar en ik kan haar gewoon niet van me afschudden. Ik heb hierover al veel gesprekken gehad met een psycholoog met het helpt niks want iedereen zegt dat ik alles gedaan heb voor mijn ex, maar zelf zie ik dat niet in,
Mijn hoofd draait overuren over wat ik beter of misschien anders had kunnen doen. Doordat ik voor mijn ex al mijn vrienden heb laten vallen zit ik nu veel alleen en pieker over haar. Ik ben bang om me op straat te begeven omdat ik denk dat ik haar zie en niet weet wat ik dan doe. Ik had nooit gedacht dat een vrouw me zo gek kreeg!! Iedereen zegt maar altijd: de tijd heelt alle wonden, maar ik denk dat er altijd een stukje van mijn hart bij mijn ex blijft.
Een onvergeten liefde, daar heb ik ook ervaring mee gehad.... Ik denk dat je 1 keer in je leven deze persoon tegenkomt en de gevoelens bij deze persoon zijn zo sterk dat je het einde hiervan bewust of onbewust niet accepteerd. Na het beindigen van deze relatie kon ik hem niet vergeten, waar zou hij zijn, wat zou hij nu aan het doen zijn, zou hij mij missen?? Vraag eens aan jezelf waarom je je zo voelt, wat je nog verwacht van deze gevoelens. Is dit positief van beide zijden, van jou en hem dan is de liefde toch heel erg sterk, sterk genoeg om bergen te verzetten, geloof mij, wij zijn 2 jaar uit elkaar geweest, maar steeds aan elkaar gedacht en stiekem hopen op het positieve van de ander.... Je moet heel eerlijk zijn tegen elkaar, zeggen wat je voelt en verwacht van elkaar, en de positieve en negatieve punten overwegen. Mijn ervaring heeft geleid tot een hele sterke relatie, soms uit elkaar gaan is niet zo slecht, als je daarintegen steeds aan elaar denkt, leer je van je fouten, wil je dit beter doen en wil je dit ook niet meer verliezen. Ik heb dit maar bij 1 persoon gevoeld en ik denk dat dit ook maar 1 keer mogelijk is, maar het moet wel van beide kanten komen, anders gaat deze theorie niet op. Als dit gevoel maar van 1 kant komt, is dit absoluut een probleem, die je met jezelf moet oplossen, mischien de slechte punten overwegen die tot jullie breuk hebben geleid. Je moet wel realistisch inzien of je werkelijk voor elkaar bestemd bent.
Allemaal heel herkenbare en begrijpelijke reacties lees ik hier. Zowel diepe liefdes als pure aantrekking kunnen diepe wonden slaan. Ik ken beide vormen van “liefdesverdriet”. Maar er valt me 1 ding op: de meesten denken of hopen dat hun partner wellicht terugkomt als ze maar duidelijk genoeg kunnen maken hoeveel ze van die partner houden. Maar het probleem is dat die ander niet twijfelt aan jouw liefde, maar aan zijn of haar liefde voor jou! Hoe meer je jezelf in de “aanbieding” gooit, hoe verder de ex zich van je afwendt, volgens mij. Het benauwt die ander dat jij kennelijk meer om hem of haar geeft en zekerder van de liefde bent dan andersom en je blijft dat op die manier maar benadrukken. In feite laat je zien dat hij belangrijker is dan jijzelf. Maar het zou zo moeten zijn dat hij/zij dat gevoel ook over jou heeft. Als je hem echt terug zou willen is (denk ik) het beste wat je kunt doen aandacht aan jezelf besteden, laten zien dat je iemand bent waar men niet omheen kan, je beste zelf zijn. Eigenwaarde voelen en tonen ook zonder vriend, jezelf bijzonder en de moeite waard vinden en als hij dat niet ziet, jammer dan. Zo’n houding.. Alleen dan geef je iemand de kans (weer) anders over je te denken, zo van: wow, wat heb ik laten lopen. En dan als de interesse terugkomt wel die partner voor jou laten rennen, moeite doen voor jou! Dat hij zich net zo vertwijfeld voelt als jij nu. Dat hij blij mag zijn met iemand als jij, dat moet je uitstralen en uit blijven stralen (en dat moet je ook waarmaken dan, door echt de moeite waard te zijn). De nekslag voor (langere en kortere) relaties is naar mijn idee dan ook juist het “zekere” gevoel dat je de ander als vanzelfsprekend “binnen” hebt. Er moet wat te veroveren blijven en dus juist niet steeds alleen maar benadrukken hoeveel je van die (ex)partner houdt en verdrietig bent en blijft, jezelf niks meer waard voelt zonder hem... In mijn ervaring is de uitstraling van verdriet, missen, spijt en niet kunnen loslaten de oorzaak dat de relatie verder en verder van je af komt te staan. Het is niet gezegd dat hij/zij terugkomt (er was toch een reden voor het uitgaan..), maar als het alleen om twijfel gaat bij de ander is de beste houding er een dat je jezelf WEL de moeite waard vindt, belangrijk om een voor jou bevredigende relatie te hebben, jij jezelf mooi vindt, leuk vindt en jezelf iemand gunt die dat ook in jou ziet. Zelf een leuk leven hebben en een positieve uitstraling, lekker in je vel, dat is wat je uiteindelijk aantrekkelijk maakt voor een ander, iemand nieuw of je ex. Dat ie merkt dat je niet van zijn gevoelens afhankelijk bent om je goed te voelen, dat bewijst immers dat je niet “aan hem hangt” en dat is volgens mij waar de ex op af is geknapt, ook al houdt ie van je. Dat je ook uitstekend een leuk eigen leven kan hebben zonder die ex maakt je veel interessanter dan het in iemands schoot werpen. Jij moet namelijk ook voor die ex de meest geweldige persoon zijn en blijven en niet alleen diegene voor jou! Dit wil niet zeggen dat het diegene terugbrengt, maar het is gewoon voor elke toekomstige relatie belangrijk te laten zien en te voelen dat jij van jezelf houdt! Je leven laten verslonzen of vergallen door verdriet om je ex maakt je echt niet aantrekkelijker. (en ik spreek uit ervaring: mijn relatie is na 19 jaar stukgelopen, hij heeft een vriendin. Ik weet nu hoe ik in een patroontje heb gezeten en vecht niet langer in mijn eentje om hem koste wat het kost te behouden.Ik ben meer waard dan dat: hij zou ook voor mij moeten vechten! En ik heb het laatste jaar gebruikt om van hem los te komen, alles te verwerken en te accepteren, ook je eigen rol erin kritisch te kunnen bekijken. Daarna kwam het idee mijn eigenwaarde op te veizelen, mezelf te ontwikkelen. Ik ben ook iemand zonder deze ex! En ineens is dat gevoel er weer; dat ik er mag zijn, leuk ben, mezelf de moeite waard voor iemand die dat ook in mij ziet. Ik ben weer veel meer mezelf, positief, vrolijk, lekker in mijn vel. Ik merk aan anderen, op straat en overal, dat dat zijn uitwerking niet mist! De mensen zien je weer staan, je hebt makkelijker contacten, vriendschappelijk en voor meer dan dat. Het speciale gevoel tussen ons is weg, wederzijds, jammer dat het zo gelopen is, op een “link” moment (saai, ingedut, vanzelfsprekend, zeker voelen van elkaar en niet meer die moeite voor elkaar doen) is er ineens een ander die het leven weer spannend maakt! Inmiddels heb ik dat spannende ook weer met iemand ervaren, pure aantrekking, geen liefde, en ook gezien hoe dat kan uitlopen op frustratie: zodra je jezelf” te makkelijk” in de aanbieding doet is het voor de ander meteen minder spannend en trekt diegene zich terug. Hoe vertwijfeld, verliefd en onzeker je je ook voelt over iemand, een ex van langere of kortere tijd, het zou ook andersom moeten zijn voor jou! Dat het werkt (je iemand gek kan maken) weten alle mensen hier die iets hebben geschreven! Geef die ander dan ook de kans zich zo gek op jou te voelen: zoveel waarde uitstralen dat hij/zij wel gek zou zijn je te laten lopen! Zeker als je veel hebt moeten slikken van die ex en je het gevoel hebt meer waard te zijn, geef dan hem/haar niet het idee dat ie nog steeds zo geweldig is met al zijn/haar gebreken (die kent ie zelf namelijk ook en als je dat maar geweldig vindt daal jij in zijn ogen).. Kortom: de ander moet ook zijn best doen om jou te “verdienen” omdat jij jezelf ook hoog in het vaandel draagt en niet alleen andersom! Alleen dan kun je een gelijkwaardige relatie hebben, waarin je elkaar allebei bijzonder en waardevol vindt... Het cliche is zo waar: eerst van jezelf houden, zelfvertrouwen hebben, van het leven houden, bevestiging van een ander niet nodig hebben, pas dan ben je aantrekkelijk om een fijne relatie mee aan te gaan (en dan houden zo!)..
reactie: Ik heb 3 wat langere relaties gehad, heb zelfs samengewoond. Een tijd terug ontmoette ik HEM. Love at first sight. Maar het ging op dat moment niet goed met mij, ik zat in een depressie, was half overspannen en was iemand die ik niet wilde zijn. Na een paar weken benauwde de relatie me en zei ik dat ik het niet trok. Diezelfde dag nog zag ik in dat ik een verkeerd besluit had genomen. Dit gevoel had ik nog nooit gehad. Dit was ECHT verliefd, voor het eerst in m`n leven! Diezelfde avond zag ik m weer. Was zo dubbel, maar ik was eruit, wilde hem niet kwijt. Dus we gingen weer verder. Na ongeveer 2 maanden maakte hij het uit, het ging gewoon niet. Ik was iemand die ik niet wilde zijn, maar was die persoon op dat moment wel en dat trok hij niet.

Hierna zijn mijn ogen goed open gegaan. Ik ben met mezelf aan de slag gegaan en het gaat nu erg goed. MAAR hij zit nog zwaar in m`n hoofd. Alles en iedereen doet me aan hem denken, ik droom over hem, er gaat letterlijk geen dag voorbij zonder dat ik aan hem denk. Begin dit jaar heb ik hem laten weten dat ik hem eigenlijk wel mis en dat ie nooit echt uit m`n hoofd is gegaan. Daar was ie even stil van, hij vond t dapper dat ik het hem vertelde. Maar toen ik het hem vroeg moest ie eigenlijk wel toegeven dat ik wel uit zijn koppie was verdwenen.

Een paar weken geleden zag ik `m op een feest. Hij zei dat ik er veel beter uit zag, we hebben lekker gepraat. Ik ben nog nooit jaloers geweest, maar die avond, af en toe stond ie met een andere meid te praten, ik had het niet meer. Inwendig gilde en schreeuwde ik en daarnaast deed het ook zo'n pijn!

We zijn nu een jaar verder sinds ik hem ontmoet heb. Ik mis hem, wil hem terug, wil dat ie mij opnieuw leert kennen, want ik ben veranderd. We hebben gewoon contact, ik ben een dwaas, want ik leef op hoop. Daarom durf en kan ik het contact ook niet volledig afkappen, want misschien....ooit...

Ik heb nog nooit zoveel gehuild om een gozer, nog nooit dit gevoel gehad. Ik ben zo bang dat ik geen tweede kans krijg met hem, en dat dit gevoel niet meer weggaat, en dan?! Elke gozer die ik ontmoet vergelijk ik met hem, valt in het niet bij hem. Dus ik ben zo bang, dat ik altijd met dit knagende gevoel achter zal blijven. Nog regelmatig loop ik te janken om hem en ik weet gewoon niet wat ik hiermee aan moet.

Dit is kennelijk echte liefde, wat het gevoel bij die andere relaties geweest is weet ik niet. Ik ben alleen zo bang dat ik dit gevoel nooit meer bij iemand anders zal krijgen.

reactie: Sinds vorige week is mijn vriend voorgoed geemigreerd naar Afrika. Onze relatie heeft bijna 4 jaar geduurd. Tijdens onze verkering is hij een reisorganisatie begonnen voor Oeganda-vakanties. Ik heb hem erbij geholpen en ben in het bedrijf gestapt/gegroeid. Telkens moest hij voor twee maanden naar Oeganda en kwam vervolgens twee maanden thuis. Dat was een zware beproeving maar de liefde was groot en ik was de reden waar hij nog voor naar Nederland kwam. Ik genoot dan ook enorm van zijn thuiskomst. Na enkele jaren bemerkte ik dat zijn liefde voor het land groter werd. Oeganda werd zijn thuisland. Mijn angst werd werkelijkheid. Bij zijn laatste thuiskomst vertelde hij dat hij daar volledig voor wilde gaan en al onze trouwplannen en verdere toekomstplannen vielen in het water. Hij kon niet meer schakelen tussen de liefde voor mij en de liefde voor Oeganda. Hij wil niet dat ik op hem blijf wachten en hoop blijf koesteren. Wij moeten allebei door met ons eigen leven. Het doet gruwelijk veel pijn en ik kan het nog steeds niet bevatten want onze liefde was ontzettend groot. We hadden nooit ruzie en leken een perfect stelletje. Onze omgeving was echter wel sceptisch. Die dachten dat dit ooit wel stond te gebeuren.
reactie: ongeveer 3 maanden geleden heeft mijn vriend het uitgemaakt. Ik was ongeveer 15 toen ik met hem kreeg en we hadden bijna 2 jaar. Ik vertrouwde hem maar heb nooit een klik gevoeld en ik wist dat hij niet de "ware" was. Toch bleef ik bij hem ik hield echt van hem. Hij ook van mij, ik wist dat hij wou mij echt niet kwijtraken. Een maand voordat ie het uitmaakte zei hij dat hij zoveel van mij hield en deed hij gewoon alles met mij. Een dag voordat hij het uitmaakte was hij een weekend weg, dat deed hij wel vaker, met zun ouders(hij was ook een moederskindje), hij was de hele zomer al weggeweest, we belden en kergen ruzie, en in de avond belden we nog een keer en ik zei dat het me speet en hij ook en hij zei dat hij zoveel van me hield en nog een kans wou geven. De volgende dag was er iets met hem ik vroeg wat en hij vertelde dat hij al een maand lang niet meer van me hield. Alsof ik een klap in mijn gezicht kreeg. Hij was mijn eerste liefde met wie ik alles had gedaan en we zouden als beste vrienden uit elkaar gaan, alhoewel ik dacht dat alles nog goed zou komen. Nu 3 maanden later, heeft hij me vaanf de dag dat het uitging genegeerd, en behandeld me als ik hem mail over iets als oud vuil, hij heeft zijn ware gezicht laten zien. Het gaan nu al veel beter met mij, eerst was ik een wandelend wrak, ondanks verlang ik toch nog steedsl naar hem wel steeds minder, en de manier waarop hij staat en achterop bij hem zitten, al die herringeringen die ik heb toen hij ng alles voor me overhad. Maar hij heeft mij zoveel pijn gedaan, nog steeds dat ik heb besloten hem nooit meer te zien, tegen mij zal hij nooit meer liegen. Ik zal hem nooit vergeten, maar ik wil wel dat hij verdwijnt, ooit kom ik erove rheen.. En aan iedereen die ook zoiets deze pijn heeft meegemaakt.. Hij was niet de ware.. Die kom je ooit tegen en voor hem zal je liede verder rijken dan hij bij je ex gedaan heeft.. Het was tussen de ex en jou dus niet vorbestemd, zo denk ik er ook over

Ik weet niet of ik hier nog op kan reageren zoja, hoopik dat meer mensen gaan denken zoals mij..
reactie: Had een hele leuke vriend dat is nu inmiddels een jaar geleden. Hij was ook mijn eerste echte serieuze liefde. En alles ging goed. Hij maakte het uit en dat kwam dus doordat hij op hetzelfde geslacht valt. We zijn nu nog steeds vrienden hele goede zelfs en laatst heeft hij mij verteld nog steeds speciale gevoelens voor me te hebben, alleen geen sexuele gevoelens. Tot vandaag hij kwam er voor uit dat hij. Graag iets over zou willen doen. En we hebben zelfs gezoend. Maar ik weet hij zal nooit meer de mijne worden maar dat soort dingen maakt het toch moeilijk. Want een klein beetje hoop hoe klein het ook is. Is verkeerd. En heb verder niemand meer gehad nadat deze relatie verbroken was.

reactie: Het lukt me maar niet om hem te vergeten... Misschien dat ik met het vertellen van mijn verhaal weer een stapje verder kom. Ik ben vergeleken met de dames van deze verhalen jong (ik weet ook best dat je als je jong-volwassen
Bent alles net even iets dramatischer op pakt.. Maar toch). Ik heb drie jaar een heel erg ingewikkelde relatie gehad met heel veel ups and downs. In het
Begin stond ik er niet helemaal achter, maar na een tijd ging ik 120% voor onze relatie en ik ging ook al aan de toekomst denken (achteraf denk ik: wie denkt er al aan de toekomst van een relatie op haar 17e?). We hadden al een knipperlicht relatie, maar ik was helemaal in de wolken en hij beweerde dat hij heel veel van me hield, alleen wist hij nou niet zeker wat hij wilde. Toen onze relatie stukliep hebben we nog een aantal weken een beetje 'aangerotzooid'. Het was niet uit, maar ook niet aan. Ik keek nog steeds geen andere man aan, want daar had ik helemaal geen behoefte aan. De mijne had ik al gevonden namelijk, waarom nog verder kijken? Na een tijd besefte ik dat het allemaal toch niet zou gaan werken, we hadden problemen en als we ons nou weer in een relatie zouden storten, bleef alles toch wel het zelfde. Dus ik legde me erbij neer dat het (de komende tijd) niks zou worden. Vier dagen later, had hij alweer een nieuwe vriendin. Schijnbaar had hij al langer met haar contact en vond hij haar al veel langer leuk. Ondanks ik velemalen had gevraagd of hij het nog wel voor mij deed, niet voor de gedachte van mij, maar telkens was het antwoord: als dat zo was, had ik het je zeker verteld!! Nou, schijnbaar niet.. Misschien wachtte hij op de tijd dat het zeker was dat ik kon worden vervangen ofzo.. Ik weet het ook niet zeker. Maar toch, veel verdriet gehad over het feit dat ik zo 1,2,3 was vervangen.. Waren die drie jaar dan helemaal niks?! Na een tijd kon ik me daar ook wel weer bij neer leggen.. Als hij zo gelukkig was..tja, moet ie doen wat hij niet laten kan. Hij komt er nog wel achter wat 'ie nu weg doet! Helaas, werd ik ook redelijk snel uit deze droom geholpen.. (zucht) Ik ben toch wel bevriend geraakt met zijn vrienden in die drie jaar en op een feest zag ik een aantal van hen weer terug. Hier ben ik dingen te weten gekomen, die ik uit zijn mond waarschijnlijk niet zou horen. Schijnbaar heeft hij tijden terug gelogen en me bedrogen. Terwijl ik er toen naar vroeg, want ik voelde dat er iets niet goed zat. Maar goed.. Hij zei: nee niks aan de hand! Dus ik vertrouwde en geloofde hem en ging verder. Tot op dat moment, dat mij dat verteld was.. Geloofde ik alles wat hij zei nog en wilde ik ook nog vrienden met hem worden, want hij was toch een goeie vriend van me. Maar nu ik dit alles weet, weet ik echt niet meer wat ik nou moet doen of denken. Ik krijg ook vaak rare berichtjes van hem.. Dat ie een probleem heeft ofzo, maar dat vertelt hij niet WAT het probleem is. Ook een tijd heel veel gesmst, maar dat had ik toen afgekapt, omdat hij een opmerking maakte in het verkeerde gebied. Ik zei dat ik nog niet toe was om daar over te praten, waarop hij antwoorde: Ja ik ook niet, maar ik weet wel hoe dat komt. Maar ja, ik heb hem verder niet meer uitgehoord. Misschien maar goed ook, want het was denk ik een poging om me toch dichtbij te houden. Waarom weet ik ook niet, maar zo komt het bij me over. Maar.. Om tot de kern van mijn verhaal te komen; Na al dit, kan ik hem nog niet vergeten. Na zijn leugens kan ik nog niet zeggen dat ik hem nooit meer wil zien en dat ik wel weer een nieuw iemand vind. Helaas heeft dit effect op zo'n beetje mijn hele leven en beleef ik nergens echt meer plezier aan. Ik heb er inmiddels ook schoon genoeg van, van dit gevoel. Ik wil weer mezelf kunnen zijn en er niet aan denken wanneer hij me weer terug zou willen en of die tijd nog komt enz.! Ik wil weer van alles kunnen genieten, zoals ik het eerst ook kon! Want hij denkt ook nooit aan mij waarschijnlijk.. En ik de hele dag aan hem.. Dat verdient hij niet.. En ik verdien dit ook niet.. Het zou omgekeerd moeten zijn, maar ja.. Hoe krijg je dat voor elkaar? Hoe zet ik me hier over heen en stel ik me weer open voor een nieuwe liefde? Als iemand het weet.. Laat het mij maar weten..

Liefs, A.

reactie: tip van een 14-jarig meisje:

Sla je ogen even neer als hij naar je kijkt, of sla ze juist naar hem op als hij langsloopt. Wees aardig en lief tegen hem, zonder jezelf erin te verliezen, want volgens mij kom je slimmer en zelfstandiger over door het niet overal met hem eens te zijn, maar ga af en toe(niet te vaak) de discussie eens aan, al is het maar om soms met hem te praten. Accentueer een mooi gedeelte van je lichaam. Het beste is denk ik: als je mooie ogen hebt, maak ze donker op. Want hij kijkt je dan zeker weten vaker recht aan. Terwijl hij anders vooral naar je benen,, billen, borsten of haar kijkt. Ik ben het niet eens met de tips, want -volgens mij- kom je dan nogal over als een slet. Geef hem niet te veel aandacht, want dan gaat hij je opdringerig vinden. En zeker niet hulpeloos overkomen, maar als een zelfstandige vrouw! Als je slimmer overkomt krijg je -lijkt mij- een serieuzere relatie, want mannen nemen je serieuzer

Groetjes van mij
reactie: Heey Trendystyle

Ik heb een redelijk lange relatie (Voor mijn leeftijd 16) gehad met een jongen. Naar 5 maand raakte het uitomdat ik boos op hem was. Hij vond het onterecht dat ik boos was en maakte het in 1x uit. Terwijl het een dag ervoor nog rozengeur en manenschijn was. Het was me eerste echte liefde. Ik heb er alles aan gedaan om hem te vergeten. Sporten,Shoppen,zwemmen etc. Etc. Zelfs me vrienden kunnen me niet meer opbeuren. Ik voelde me al nooit happy totdat hij kwam. En nu liet die me in 1x stikken en is het nog erger dan ervoor. Het is nu 5 maand later en ben hem nog niet vergeten. Ik blijf maar huilen & geen enkele jongen kan hem vervangen. Alles doet me aan hem heringeren. Zelfs de geur van de buitenlucht als ik soms naar buiten ga s,ochtends die me doet terug denken aan een leuke gezellige dag. Ik hoop dat ik hem snel vergeet (Ook al ziet dat er niet naar uit) En dat die snel een keer bij me terug zal komen op een dag! Ik ga zelf niet meer achter hem aan want dat is nutteloos. Hoe kun je achter iemand aan gaan als die niet meer tegen je praat sinds het uit is? En in 1x nergens meer te bekennen is? Hopend wachtend alone..zoals elke avond..dat die weer op de de stoep zal staan ! Veel liefs from a broken heart.

reactie: "Ik zou willen huilen om de schouder waartegen ik nooit kan huilen". Zo voel ik me, al bijna drie jaar. Ik leerde hem drie jaar geleden kennen op mijn vakantiejob, ik was toen 18, hij 27. Op een bepaalde manier klikte het, niet overdreven, maar er was iets. We hebben toen heel kort iets met elkaar gehad, tot hij me via sms liet weten dat hij niet de juiste man was en zo. We werken nu nog steeds af en toe samen en hebben er nog nooit met elkaar over gepraat. Van een andere vriendin die daar ook werkt vernam ik nog niet zo lang geleden dat hij nog altijd een boontje voor me heeft, maar me te jong vindt. Dan denk ik: had je me dat gewoon verteld. Maar dat heeft hij niet gedaan en ik denk ook niet dat hij dat zal doen, het is tenslotte al een tijd geleden. Sinds kort heb ik (voor het eerst sedert die ex) een serieuze relatie met een schat van een jongen, en nog steeds spookt die ene ex door mijn hoofd. Ergens blijf ik me afvragen hoe het geweest zou zijn met hem. Echte gevoelens heb ik niet meer, maar wel nog altijd een zwak. Ik vind hem ook nog altijd ongelofelijk aantrekkelijk (ook al heeft hij me toen zonder respect behandeld), en daar schaam ik me wel voor. Het gaat gewoon niet weg. Ik vrees dat die 'unfinished issues' gewoon tussen ons zullen blijven hangen. Soms denk ik dat ik er met hem moet over praten, zodat ik hem achter mij kan laten en verder kan met mijn nieuwe vriend, maar langs de andere kant wil ik die situatie niet meer oprakelen, hij begint er trouwens ook niet over. Het is frustrerend te denken dat ik hem misschien nooit zal kunnen vergeten, zoals sommige onder jullie ook schrijven. Misschien is het ons lot, die ene ander die er ergens altijd zal zijn, ook al is die het niet die ons gelukkig maakt...
reactie: 3 jaar terug met mijn toenmalige vriend een heerlijke vakantie in skin op geul Limburg gehad. Op de camping gezellig naar de kantine. Daar kwam ik een heerlijke kerel tegen we hebben uren lang in elkaars ogen gekeken. Ook de dagen daarna als we elkaar tegen kwamen vonkte het heel heftig
Helaas bleef het hier bij. Mijn vriend was er ook dus dat ging moelijk. Na 3 jaar kan ik die jongen niet vergeten. Ik weet nix van hem allen dat de gedachten aan hem mij hartje nog steeds sneller doet kloppen. Tot de dag van vandaag heb ik spijt dat ik toen niet meer heb ondernomen.
reactie: Ik denk dat als je echt nog om die persoon geeft je het niet zo snel moet opgeven probeer wat met hem af te spreken en kijk wat er dan gebeurd. Als echt heel duidelijk is dat hij/zij je niet terug wil dan moet je toch proberen verder te gaan met je leven. Hoe moeilijk dat ook is. Ik had een hele goeie relatie met de liefde van mij leven hij was perfect en ik kon niet geloven dat hij mij echt leuk vond. Maar het ging mis hij begon minder voor me te voelen en uiteindelijk voelde hij niet genoeg meer voor me om verder te gaan met onze relatie. Ik heb iedere dag gehuild en dacht dat ik nooit meer verliefd zou worden ik wou niet aan andere jongens denken want hij was echt de enige jongen die goed genoeg was. Ik heb hem nog vaak geprobeerd te bellen want toen hij het uitmaakte zei hij dat hij nog wel gewoon goeie vrienden wou blijven. Maar steeds als ik belde deed hij afstandelijk op msn zei die niks meer. Waarschijnlijk heeft hij tegen me gezegd dat we vrienden zouden blijven om de klap van het uitmaken minder hard te laten aankomen. Nu ik er achter ben dat hij me echt niet meer terug wil ben ik verder gegaan met mij leven. Ik heb nu een lieve vriend die echt van me houd en veel om me geeft en ik ben blij dat ik hem heb leren kennen. Maar vergeten zal ik hem nooit !! Hij zal altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben.
'But living in a dream of him and me
Is not the way my life should be!!
reactie: ik ben een meisje dat toch een hele tijd een geheime relatie heeft gehad
Na een tijdje is het uitgkomen
En men moeder wou er niks van weten omdat hij vroeger veel slechte dingen gedaan heeft
Maar ik luisterde niet naar haar en ging alltijd trug naar hem
Het is een marokkaan maar men moeder zei dat ze dat niet erg vond alleen dat hij van mij profiteerde
Ik moet toegeven, dat heeft hij even gedaan maar hij was veranderd
Na een tijd ben ik weggelopen van thuis en ben ik met hem erges heen gegaan
De politie had me gevonden dus ik ben trug naar huis moeten gaan
Ik word nu door iedereen in het oog gehouden
Ik mis hem zo hard en kan hem niet vergeten
Er zijn veel dingen gebeurt maar ik vergeef hem daar voor
Ik zou zo graag trug opnieuw beginnen met hem
Maar, als ik dat doe ben ik mijn familie kwijt
... Dus ik zal moeten kiezen ... Mijn familie of de jongen die ik doodgraag zie en niet kan vergeten!
reactie: Heej trendstyle
Ik ben helemaal verliefd op een jongen heb ik eigenlijk beetje op vacantie leren kennen maar wat bleek dus hij zat ook in me nieuwe klas, ik helemaal blij natuurlijk. Maar ik heb hem verteld dat ik hem leuk vond hij mij ook we hebben gezoent en gewoon we waren heel vaak met elkaar en veel leuke dingen gedaan op school bleef die ook zo lief tegen mij, ik was stapelverliefd gewoon. Maar hij was al 2 keer verhuist en hij ging weer verhuizen, ik ben er gewoon helemaal kapot van hij gaat midden in de zomervacantie verhuizen en ik heb niet eens goed afscheid van hem genomen. Maar ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen moet ik hem vergeten of juist een lange afstand relatie beginnen en hem heel vaak opzoeken. Ik weet het niet meer maarja. Voor een lange afstand relatie ben ik bang dat hij dingen doet met andere meisjes en daar heb ik geen zin in gewoon kan iemand misschien zeggen wat ik hiermee aan moet. Xxx E.

reactie: lieve mensen,
Ik denk dat iedereen dit gevoel wel eens heeft gehad. Ik ben nog maar jong en ik ben ervan overtuigd dat er nog veel op mij ligt te wachten maar toch..ook ik heb een 'zwak'voor een jongen. We hebben nooit echt iets gehad omdat hij een vriendin heeft. Maar op een feest, zijn vriendin was er niet en om helemaal eerlijk te zijn hij was dronken. Maar ik was toch al een tidjje verliefd op hem. En op dat feest kwam het er dan eindelijk van maar ik wist dat hij nog een vriendin had. Ook al was er echt iets tussen ons, een soort van 'chemistry' (zo cliché;)) toch heb ik niet met hem gekust want ik wist dat als ik dat zou doen ik alleen maar het beeld van zijn vriendin voor mijn netvlies zou hebben. Maar na die tijd bleven we gevoelig voor elkaar en ik probeerde hem te negeren maar door kleine toevallen bleven we toch telkens in aanraking komen met elkaar. Ik heb niet de pijn gevoeld die vele van jullie hier hebben gevoeld maar ook ik heb pijn gevoeld. En nu? Hij is nog steeds met zijn vriendin samen, dat zegt toch eigenlijk al genoeg? Anders was hij wel bij haar weggegaan. Ag jaah misschien heb ik wel gewoon een sterke verbeelding maar toch was er 'iets' tussen ons...Maar ja life goes on en dat is waar. En inderdaad zoals iemand anders als schrijft als iemand echt de ware voor je is dan kom je uiteindelijk toch wel bij elkaar terecht! Dus ik wens jullie allemaal heel veel sterkte en ik weet zeker dat als je er in het leven gewoon voor gaat en doorvecht je zeker dat geluk zult vinden wat er op je te wachten staat!

reactie: Hallo,
Graag wil ik ook mijn verhaal vertellen

Het is alweer 4 en een half jaar uit. Het verdriet wat ik had toen we uit elkaar gingen voel ik soms nog steeds. Ik kon niet meer eten, slapen of werken....het was een verschrikkelijke tijd. Na 2,5 jaar samen en nog erg jong vertelde hij me, nadat het al een tijd slecht ging, dat hij vond dat we uit elkaar waren gegroeid. Toch bleef hij me bellen, en als ik vroeg waarom hij dat deed dat wist hij dat niet. Als ik een tijdje niets van hem had gehoord voelde ik me beter, maar dan belde hij weer en dan zonk ik weer, alles begon dan weer opnieuw, al die pijn. Ik verzocht hem niet meer te bellen en dat heeft hij ook niet meer gedaan. Zelfs nu nog kan ik hem niet vergeten, ook al hebben we allebei al weer lang een andere relatie. Ruim 2 jaar geleden ben ik hem nog tegengekomen, we zijn toen nog 1 keer met elkaar naar bed geweest. Ik weet nog dat ik hem zoende en dat we elkaar zo stevig vast hadden, ik omhelsde mijn grote liefde en wilde gewoon nooit meer loslaten. Maar ik wist dat ik hem over een paar uur weer moest laten gaan. Weken was ik daar nog van slag van. Het ergste is nu wel voorbij, maar ik heb tijden gehad dat ik meerdere keren per week over hem droomde en helemaal van slag wakker werd. Bijna iedere dag dacht ik wel even aan hem. Of luisterde zijn cd 5 keer achter elkaar
Nu nog na al die jaren zou ik ala minute bij hem terug gaan als hij dat ook zou willen. Hij was mijn 2e liefde maar wel mijn grote liefde.Vergeten zal ik hem nooit en een deel van mij blijft altijd van hem houden.
reactie: Drie jaar geleden kwam ik de liefde van mijn leven tegen. We liepen elkaar bijna voorbij, maar raakten op de een of andere manier met elkaar aan de praat. Het was net alsof het zo moest zijn. We praatten over onze levens. Ik had net eindexamen vwo gedaan en hij was metselaar. Hij had al zeven jaar een vriendin en ik vertelde dat ik nog maagd was. Dat kon hij niet geloven. Er was wel een aantrekkingskracht tussen ons maar we deden er niets mee op dat moment. Na een paar maanden begonnen we met elkaar te bellen en smsen. We kwamen elkaar tegen bij een vriend van hem. Hij vertelde me dat hij me leuk vond. En dat hij niet gelukkig was met zijn relatie en dat hij al heel lang geen seks meer had gehad... Hij was dus mijn eerste. Ik zag hem nog ongeveer 2 jaar. Als we samen waren was het meestal feest. Ik heb heel veel goede herinneringen en heb nergens spijt van. Maar ook gemengde gevoelens. Waarom kon hij niet loskomen van zijn vriendin als hij zich zo ongelukkig voelde? Waarom wilde hij het niet met mij proberen als hij me zo lief en bijzonder vond? Omdat we nooit echt een relatie hebben gehad zag ik alleen zijn leuke kant en heb ik (waarschijnlijk) geen realistisch beeld van hem. We hebben daardoor ook geen begin en geen einde. We belden elkaar steeds minder. Hij zei dat we elkaar geen pijn meer moesten doen. Op een keer vertelde hij me dat hij weer samen was met zijn vriendin. Dat deed me meer pijn dan ik had kunnen bedenken. Ik voelde me alleen. Hij heeft nooit gezegd dat hij me niet meer wilde of dat hij niet meer van me hield. Ik heb hiervan geleerd dat het beter is om duidelijkheid te vragen in een relatie. Ookal betekend dit dat het dan over is. Het doet meer pijn om door te gaan in onzekerheid omdat je veel van iemand houd. Want de waarheid wint het uiteindelijk toch. Maar toch: Ik hou van hem voor de rest van mijn leven ookal weet ik dat hij zijn vriendin waarschijnlijk met 1000 andere meisjes gaat bedriegen. Ik hou gewoon van hem, moest altijd om hem lachen en met hem lachen. Je eerste liefde vergeet je nooit.

reactie: het is voor mij nog niet zo heel lang geleden en daarom misschien ook logisch, maar dit gevoel wat ik nu heb, heb ik zelfs bij mijn ex ( waar ik 2,5jr mee samen ben geweest ) niet gehad. R. En ik hadden het heel erg leuk samen, voor hem ook, dat is een ding wat ik weet. Maar toch stopte het geheel onverwachts, het was kort maar krachtig ( zoals ze dat dan zo mooi zeggen ). Het ging onwijs goed, we konden met elkaar lachen, uren praten over de domste dingen, gewoon gezellig film kijken of met vrienden op stap, we hadden het altijd leuk. Maar hij was wel altijd druk, druk met zijn sport ( hij is professioneel sporter ) en daar had ik respect voor. Op een gegeven moment kon hij mij en zijn sport niet combineren, zei hij ( ik denk nog altijd dat het aan zijn trainer lag, die zag hem niet graag met een vriendin omdat hij dan afgeleid was ). Hij heeft het nogal lomp uitgemaakt, via een smsje, hallo?! Hij zou nog bellen zei hij .. Nooit meer wat gehoord, zelfs niet nadat ik nog wat heb laten horen. Misschien doet dit nog wel extra pijn en maakt dit het daarom nog moeilijker, maar wat ik voor hem voelde heb ik nog nooit voor wie dan ook gevoeld. Ik probeer hem te vergeten door zijn minpunten te zoeken ( die er niet veel zijn, maar okee, dat houdt een mens bezig ;) ). Natuurlijk wil ik hem nog graag spreken en het liefste wil ik het weer proberen, het gewoon een kans geven en er iig over praten, maar ik ga niet achter een jongen aanlopen ( heeft mn vader me geleerd, ook een man dus ;p ). En ik ben heel ouderwets in die dingen, ik geloof er nog altijd heilig in dat als iemand de ware voor je is, je bij hem of haar terecht zult komen, wat er ook gebeurt.

reactie: In februari, juist een week na m'n verjaardag, is het uitgegaan tussen mij en m'n ex omdat volgens hem z'n gevoelens niet meer waren als ze in het begin geweest zijn. Toen heeft hij er dan maar definitief een punt achter gezet... Nu... Juni, bijna in m'n examens kan ik hem nog altijd niet vergeten... Alhoewel ik voor hem al een vriend gehad heb waarmee ik 15 maand samen geweest ben, vond ik altijd dat het anders was... M'n laatste vriend kwam voor z'n eigen mening uit en dat was goed maar dan kreeg ik het gevoel dat hij altijd het laatste woord moest hebben en dat heb ik hem ook gezegd... We hebben veel gepraat achter dat het uit was tot enkele weken geleden we voor de zoveelste keer nog eens ruzie hadden, hij vertelde me dat hij iemand had leren kennen en hij er een relatie mee had. 'k Was zo jaloers dat ik sedert dan niet meer tegen hem heb geklapt, kheb hem nog niet eens bekeken, ik negeer hem compleet, maar doet zo'n pijn, 'k zie em graag en kwou dattie ''ons'' nog een kans gaf.. Hij zei zelf dat hij iets moois opgegeven had maar soms is hij zo moeilijk om te verstaan.. Kmis hem zo, maar dat wil hij blijkbaar niet verstaan. Ikzelf heb ng niemand anders gehad sedert hem omdat ik het gewoon niet aankan, kheb nog altijd zo'n gevoel dat ik hem zou ''bedriegen'' maa dat is niet zo... Kan gewoon aan niemand anders denken. Zie ik een jongen, dan vallen m'n gedachten sowiezo weer op m'n ex... Alhoewel hij me veel pijn heeft berokkent, en m'n ma me uit de put heeft moeten helpen omdat ik et niet alleen aankon, en ondanks onze relatie maar een maand heeft geduurd heb ik altijd meer gevoeld voor hem dan voor die andere jongen, er was meer passie, we konden meer met elkaar praten, we verstonden elkaar, ik kon zo zijn zinnen afmaken omdat ik wist wat hij dacht, we deden meer samen, we zagen elkaar meer en kan zo nog even doorgaan, kweet dat hij me doodgraag gezien heeft en dat wil ik terug. Sedertdien heb ik zo'n verschrikkelijke hekel aan jongens... Ze beseffen niet hoeveel pijn ze iemand kunnen bezorgen totdat ze er zelf inzitten... Diep vanbinnen hoop ik dat z'n ''flirt'' van DEZE maand hem zo vlug mogelijk dumpt, dan weet hij wat ik voel...
reactie: bekend verhaal... Ik heb 2,5 jaar een relatie gehad met mijn ex vriend , altijd een goeie relatie geweest maar het laatste half jaar waren zwaar voor ons allebei. Dus na die 2,5 jaar zijn we heel spijtig uit elkaar gegaan , ik heb het daar heel moeilijk mee gehad veel gehuild en echt letterlijk een gebroken hart van gehad en eigenlijk nog steeds wel. Na het verbreken van onze relatie hebben we een tijd geen contact meer gehad en een jaar later leerde ik een jongen kennen en daar kreeg ik uiteindelijk ook een relatie mee , maar toen belde me ex ineens vanuit het niets op , of we konden praaten en ik dacht dat ik dat wel aankon , nou ... Niet dus! Ik was nog geen minuut binnen of we lagen al samen in bed. Achteraf had ik heel veel spijt en mijn gevoelens voor hem waren weer 2 keer zo hard terug gekomen en ik begon het net een beetje achter me te laten. Ook wist ik niet wat ik met mijn nieuwe vriend aanmoest. Ik heb mijn ex sinds die keer geregeld gezien en we belande steevast in bed om die gevoelens maar te kunnen voelen en dicht bij elkaar te kunnen zijn , ik weet dat ik dit eigenlijk aan mijn vriend moet vertellen maar ik weet niet hoe. Hoe vertel je je nieuwe vriend dat je eigenlijk nog verschrikkelijk veel van je ex houdt en met hem naar bed gaat? Maar ja hoe vertrouwd het allemaal ook voelt we kunnen geen relatie beginnen hij heeft een vriendin ik een vriend maar ondanks dat zullen we voor elkaar altijd elkanders ware liefde blijven. Ik hou van hem en hij van mij.
reactie: Dit is echt zo vreselijk bekend... Ik ben een man van nu inmiddels 40 en ik heb ooit in 1985 een meisje leren kennen. We kwamen allebei na ons eindexamen middelbare school op onze nieuwe opleiding. Alles was nieuw, alles best was wel eng. Je weet wel, voor het eerst op kamers, voor het eerst helemaal zelfstandig, allemaal nieuwe dingen, uitgaan, muziek, sex en drugs- Al die dingen die je van je ouders niet mag en die je dus gaat doen en zo... De grote gevaarlijke stad terwijl wij beiden uit plattelandsdorpjes kwamen.

En wij vonden elkaar elkaar dus. Drie jaar lang kregen we min of meer een relatie. Zij was voor mij diegene die ik mijn eerste vriendin noemde. Het meer zat hem in dat we het waanzinnig goed met elkaar konden vinden. We trokken altijd naar elkaar toe, we konden eigenlijk nauwelijks zonder elkaar. We hadden het gevoel dat zij en ik één waren. Alles klopte. Dat heb je heel soms met mensen- We bleken dezelfde dingen meegemaakt te hebben tijdens ons opgroeien. We hadden dezelfde manier van kijken naar de dingen om ons heen. We reageerden op dezelfde manier op gebeurtenissen. We hadden het zelfde wantrouwen en dezelfde verwondering. We haden dezelfde gedachten over onze levens we hadden dezelfde depressies meegemaakt die je soms in je puberteit hebt en we hadden ze op dezelfde manier overwonnen. We hadden het zelfde bruine haar, dezelfde bruine ogen en we waren even groot. We lustten de zelfde dingen, we dronken allebei geen melk en we wisten van elkaar wat de ander dacht zonder een woord twe wisselen. Dat soort dingen. Ook al hadden we echt geen familiebanden- er werd van ons soms zelfs gedacht dat we broer en zus waren. Maar in die creepy gelijkenis zat dus ook meteen het belangrijkste probleem: We waren beiden te eigenwijs, te eigenzinnig, te koppig naar elkaar toe en we gaven elkaar gewoon te weinig ruimte. Het min zat hem er in dat we vaak ruzieden over eigenlijk heel stomme dingen zonder dat we dan wilden toegeven dat we zelf fout zaten of dat het geen zin had om zo principieel te doen. Maar ondanks die ruzies waren we drie jaar lang honds trouw aan elkaar.

Ik vertrok na drie jaar naar een andere opleiding in een andere stad en zij ging zich concentreren op haar eigen laatste jaar om af te studeren. We gingen met ruzie uit elkaar. Ik denk ook wel dat we het er allebei over eens waren dat het ook echt niet verder moest gaan. We waren kwaad en verongelijkt en verdrietig op elkaar en het ging uiteindelijk gewoon niet en dus was het goed dat het stopte.

Ik heb haar nooit meer gesproken. Maar het deed pijn. En het bleef echt lang heel erg pijn doen. Ik heb van haar gehouden zoals je eigenlijk alleen jezelf kunt haten en ik ben boos op haar geweest zoals je eigenlijk alleen je eigen beste kameraad kunt zijn: Ziels veel en door en door. Genzeloos. We hebben nooit iets kunnen afronden samen. Geen soort nagesprek of zo om nou eens van de ander te horen waarin het hem in positieve of negatieve zin zat. Alleen maar een hoop open uiteinden, een hoop vragen, een hoop samen onverwerkte gevoelens.

We zijn intussen ruim 18 jaar uit elkaar. Ik heb nadien heel kort een ander vriendinnetje gehad en heb daarna mijn huidige maatje gekregen die sinds een half jaar mijn vrouw is. Wij zijn inmiddels ruim 15 jaar zeer gelukkig samen. Maar de eerste paar jaar klaagde mijn vriendin af en toe dat zij niet alleen een relatie met mij had, maar schijnbaar ook met het spook van mijn eerste vriendinnetje. Ze had volkomen gelijk, maar ik kon het maar niet los laten. Als een stekende plaat vroeg ik me heel vaak af hoe mijn eerste vriendin iets zou hebben gedaan, of ik merkte op dat mijn eerste vriendin de dingen anders of juist beter had aangepakt. Ik droomde nog jaren lang heel veel over mijn eerste vriendin. Gelukkig is mijn vrouw altijd heel begrijpend geweest en heeft zij mij goed geholpen al was het alleen maar door geduldig te luisteren en mij tijdig terug te fluiten als ik weer eens wat te ver daarin doordraaide. Ik heb tot nog niet eens zo heel lang geleden af en toe nog wel eens gehuild als een gebeurtenis me te veel deed terug denken aan mijn eerste vriendin omdat het nog steeds heel stom te veel pijn deed. En huilen doe ik amper, dat zit gewoon niet in me. Maar voor mijn eerste vriendin dus blijkbaar tot m´n eigen schande nog steeds wel...

Niet dat ik minder van mijn huidige vrouw houd of zo. Ik ben zielsgelukkig zoals ik nu samen ben en dat moet tot in lengte van jaren doorgaan als ik er zelf iets over te zeggen heb. Ik zou uiteraard ook niet meer willen ruilen of zo. Heb ik ook nooit gewild. Het was na drie jaar klaar, over en uit met die relatie. Als ik ooit mijn eerste vriendin weer zou tegenkomen weet ik eerlijk gezegd niet eens of ik haar nog wel zou herkennen- Je bent immers 18 jaar lang met de herinneringen van hoe iemand toen was bezig. Die persoon is intussen zelf ook door gegroeid en heeft van alles meegemaakt. Dus mijn herinnering en gevoel heeft niets meer met de huidige persoon van mijn toenmalige eerste vriendinnetje te maken. Ik denk ook niet dat het goed zou zijn om haar weer te ontmoeten als ik al zou weten waar zij is- Wat haal je je op de hals? Wie help je daar dan mee? Als je het risico loopt er allebei alleen maar een forse kater aan over te houden, is het misschien beter om het maar zo te laten, niet? Dan maar beter even geen Afronding in dit leven voor die relatie.

Maar ik denk altijd nog wel dat mijn eerste vriendinnetje de weg heeft gebaand voor hoe ik nu nog in mijn huidige relaties sta, of dat nu met mijn vrouw is of dat dat verder met mijn vrienden en kennissen is- Van mijn eerste vriendin heb ik heel erg geleerd wat ik wel en niet wil in relaties en wat ik zelf wel en niet moet geven, nemen of verwachten van mijzelf en van anderen. En daar ben ik tot de dag van vandaag ziels dankbaar voor. Dat was een geschenk dat ik never nooit had willen missen en ook al heeft mij dat drie zware jaren gekost- ze waren het dubbel en dwars waard voor mij.

Ik kan haar nog steeds niet vergeten. Ik krijg haar ook maar steeds niet uit mijn hoofd- Er is nog steeds af en toe pijn.Ook nu weer nu ik per ongeluk dat artikel lees en die reacties die er onder hangen is die pijn er. Hij is wel minder geworden gelukkig, maar hij zit er nog steeds. Het is een lidteken wat je blijft voelen en zien. En daarom zeg ik nu dan maar: Meid- Op jouw gezondheid. Ik hoop dat het je goed gaat en dat jij intussen je geluk en je rust ook hebt gevonden zoals ik dat zelf ook heb gedaan. Het ga je net zo goed of beter al mijzelf. Dat is wat ik jou nog steeds wens. Ik kan nog steeds niet anders. X.

reactie: Lieve mensen,
Ongeveer 4 jaar geleden heb ik mijn droomman ontmoet we hadden niet echt een relatie meer een seksrelatie. Hij was ook mijn eerste waar ik echt intiem ben geweest, misschien daarom kan ik hem moeilijk vergeten ik denk en voel hem nog steeds na 4 lange jaren soms word ik helemaal gek van het denken. En ja ik denk dat hij nog steeds bij mij terug komt dat is nog het vreselijke. Hoe het uitging nou ik zal eerst vertellen hoe lang we met elkaar hebben gelopen dat was ongeveer 6 maanden maar we hadden niet echt een goede relatie maar het leek wel of wel elkaar aanvoelden we waren samen echt geen neppe dingen maar het voelde gewoon zo real, hoe hij mij aanraakte en hoe hij met mij omging zo teder, en ontzettend lief. Ik vertrouwde hem niet hij was ontzettend mooi en gespierd en ik dacht tja hij zal vast en zeker mij wel een keer in de steek laten. Dus heb ik met een andere jongen gezoend en hij kwam erachter hij was niet erg boos maar hij voelde echt veel voor mij en dat besf had ik niet... Ik heb hem erg veel pijn gedaan hij heeft mij 3 x ten huwelijk gevraagd en als ik dat over kon doen zei ik 3000 x ja tegen hem. Soms moet je gewoon loslaten om iets anders daarvoor in de plaats terug te krijgen ik weet niet of ik ooit zo intiem zo intens mijzelf kan geven aan iemand. Het is ontzettend moeilijk om iemand te vergeten als je niet de kans hebt gekregen om afscheid te nemen, het is niet uitgegaan op een normale fatsoenlijke manier mijn jaloerse vriendin zag mij liever alleen dus zij stak er ook een stokje voor, ik heb hem nooit kunnen vertellen dat ik oprecht meende wat ik voor hem voelde zal ik nu ooit nog eens de kans krijgen om dat te zeggen wie zal het weten ................................ Liefssss B..
reactie: ik was jaren terug verliefd op een oudere jongen die ik op het werk zag. Het was de eerste keer dat ik zo verliefd was op iemand. En ik probeerde om in contact te komen met hem. In het begin ging het goed, totdat hij iets heel raars zei. Dat hij mij wilde gebruiken. Ik schrok daar best van en reageerde beledigt terug. Daarna is het nooit meer echt goed gekomen. Soms zat hij me wat te stangen met zijn vrienden, zoals duwen. Ik voelde me steeds onzekerder over mezelf en begon jongens als een soort dreigement te zien. Dat ze je zouden kapotmaken als je je maar wat te veel blootstelde. Ik heb daarna veel moeite gehad, omdat ik hem elke dag zag met zijn vrienden. En elke keer werd ik er weer aan geherinnerd. Nu ik hem niet meer zo vaak zie, lukt het me weer beter om over de onzekerheid te komen. Jongens zijn ook geen probleem meer voor me! Ik vind het soms nog wel moeilijk om mezelf te zijn. Ik moet gewoon meer gaan durven. En dan heb je inderdaad momenten met vallen, maar daarna sta je weer op!
reactie: ik had een relatie en we hadden te vaak rusie dus gingen we uit elkaar. Maar elke keer als we elkaar spreken gaan we weer zoenen enzo. En ik word elke keer weer knetter gek van hem en zegt hij dat die weer wat wil. Maar na 1 dag veranderd hij alweer en wil die weer een ander meisje ik word er helemaal gek van want vergeten kan ik niet echt niet gewoon !
Xxx
reactie: ik kan m'n ex helaas zoals de vele anderen ook niet vergeten.. Et is al 7 maanden uit, hij heeft me gedumpt voor zijn nieuwe vriendin
Waarme et nu ook uit is, we hebben in die tijd niet met elkaar gepraat
Of gebeld of elkaar gezien. Ik hou nog steeds van hem
Ook al is et gevoel niet meer zo verliefd als eerst.. Ik blijf om hem geven
En ik kan em niet vergeten.. Vooral snachts in bed is het zwaarst
Enkele dagen geleden gaf hij mij de indruk dat hij me terug wou
En hij ontkent nu dat hij met haar had, ook al is et nu uit
Hij zei dat hij me wou zien.. Ik weet niet wat ik ermee moet
Beste is denk ik hem vergeten
reactie: Mijn grote liefde M. Ben ik tegen gekomen toen ik 20 was! Ik ben nu inmiddels 24 en we zijn al een tijdje “uit elkaar” maar vergeten kan ik hem niet, ondanks alle pijn die hij mij heeft aangedaan.

Ik weet het nog als de dag van gister. Ik kende hem al een tijdje, hij werkte in het bedrijf van mijn vader. Toen ik 20 werd, kregen we ineens privé contact dat bestond uit “mooi weer” mailtjes. Al gauw werden die mailtjes wat intiemer en er ontstond een soort seksuele spanning tussen ons. Wat het nog spannender maakte was dat ik de dochter van zijn baas was, dus eigenlijk “verboden” terrein, en hij was 11 jaar ouder dan ik. Het contact werd intiemer, ‘s nachts bellen, veel mailen en sms’en, tot die dag in juli 2002, toen zijn we voor het eerst in bed geland. Het was bij hem thuis, en het was in 1 woord fantastisch. Het was ook nog eens mijn eerste keer, dus dat zette wel geschiedenis in mijn leven. Duidelijk was wel dat er alleen een seksuele aantrekkingskracht was en we spraken af goede vrienden te blijven maar niet verliefd op elkaar te worden. Het contact bleef intiem, ook konden we het goed verbergen, want niemand had het door op zijn werk en mijn vader ook niet. Het ging een jaar goed, veel contact en af en toe eens seks, ook had hij tussendoor vaak een relatie, ook daar kon ik goed mee omgaan, ik had geen gevoelens voor hem. Ik weet het, het is niet eerlijk wat ik heb gedaan tegenover dat andere meisje, maar ja, hij was er zelf bij en van hem kwam vaak het initiatief. Het bleef goed gaan, tot precies 1 jaar later in juli 2003. Ik stond op het punt om met een vriendin op vakantie te gaan en hij belde me ‘s nachts op. Hij vertelde me dat ik zo’n leuk meisje was, dat we eigenlijk heel goed bij elkaar paste en dat als hij wat jonger was we zeker een relatie zouden kunnen hebben. Dit vertelde hij mij overigens toen hij weer singel was. Ik heb weinig met die info gedaan en ben op vakantie gegaan. Toen ik terug kwam, had hij ineens een nieuwe vriendin, hij kon me niet meer zien, want hij wilde die relatie een kans geven. Prima, ik ging verder met mijn leven, geen pijn, gek genoeg. Maar nog geen maand later belde hij me weer op en we lagen al weer met elkaar in bed, terwijl hij een relatie had! Dit hebben we een jaar volgehouden en toen kreeg ik een vriendje. Ons contact werd minder, en we hadden ook geen seks meer, dat wilde ik niet. Toen begon hij me steeds vaker te bellen en te sms’en, en toen kwam op een avond in 2004 het hoge woord eruit: hij was verliefd op me, en wat bleek, al een jaar lang, en hij had in die periode nog een relatie. Het gekke was dat hij het me vertelde op precies dezelfde dag als een jaar daarvoor, maar toen had hij het niet letterlijk gezegd. Al gauw ging het uit tussen mij en mijn vriendje en kreeg ik automatisch weer meer contact M. Wat was hij blij dat het uit was. We spraken geregeld af, stiekem in de auto, want ja, ik woonde nog bij mijn ouders, en zijn vriendin zat bij hem thuis. Hij kon niet van me af blijven, maar ik wilde geen seks, ik wilde eerst zien zijn gevoel echt was. Dat hebben we 3 maanden volgehouden tot november, en toen kreeg ik de sleutels van mijn eigen woning, en die hebben we meteen ingewijd. Ik was inmiddels super verliefd op hem geworden en was klaar voor de relatie. Hij moest alleen nog wat zaken met zijn vriendin afhandelen, het dus uit maken. Maar dat gebeurde niet. Ik kreeg steeds meer gevoelens en werd heel aanhankelijk. Ik zat echt als een puppy te wachten achter de deur tot hij een keertje bij me langs kwam, soms duurde het langer dan een week en ik werd dan gek van verdriet. Ik begon te zeuren dat hij een keuze moest maken omdat ik het zo niet langer aan kon, maar zelf de keuze maken om de “relatie” te verbreken, hoo maar. Dit ging door tot mei 2005, toen heb ik er een punt achter gezet. Helaas heb ik dat niet kunnen volhouden, en in augustus zocht ik weer contact met hem. Het gevoel tussen beide was meteen weer terug, en hij zag in dat het ook met zijn relatie niet goed ging, dus hij maakte het uit. Ik had eindelijk vrij spel dacht ik, beide waren we vrijgezel, dus nu moest het wel goed gaan. Nou dat ging de eerste maand ook goed, maar in oktober ging het al weer fout. Hij verloor zijn baan, en was oververmoeid en zat slecht in zijn vel en we zagen elkaar bijna niet meer. Ook werd ik toen ziek: burn out, pfeiffer en licht depressief. Hij ging op vakantie in november 2005 en toen hij terug kwam, belde hij me op met de mededeling dat hij weer terug was bij zijn ex. Ik was kapot, en voelde het als een trap na. Daarna hebben we geen contact meer gehad. Echter hij was/is niet uit mijn systeem te krijgen. Ik dacht/denk nog dagelijks aan hem, maar voel dan ook meteen weer die pijn die hij me heeft aan gedaan. Ik snapte maar niet waarom het zo gelopen was, hij had toch gevoelens voor mij? Ook was ik boos op mezelf, want ik had dik 3 jaar van mijn leven aan hem besteed en had in die tijd ook oogkleppen op voor al het andere “leuks” dat rond liep. Want geen enkele andere jongen maakte kans bij mij, ook al wilde ik zelf wel heel graag dat het ging werken, maar M. Zat in mijn systeem.

Maar ja, je hebt zoveel met elkaar meegemaakt, 3 jaar lang, hij is mijn eerste geweest in heel veel dingen, we hebben een gezamenlijke vriend aan zelfmoord verloren, dus dat maakt je heel close en hecht. Dat maakt dit allemaal ook zo pijnlijk want je verliest niet alleen je “relatie” maar ook je maatje en je beste vriend. Het ergste is ook nog, ik praat wel over een relatie, maar we hebben eigenlijk nooit een ECHTE relatie gehad met alles erop en eraan, want alles ging stiekem…..

Echter 2 weken geleden heeft hij weer contact met me opgezocht; een mailtje, hij was namelijk benieuwd hoe het met mij ging. Heb pas 1 weer erna geantwoord, zeer kort! Hij stuurde nog een mailtje maar daar heb ik niet meer op gereageerd. Ik ben bang dat als ik reageer, dat ik weer in dat zelfde schuitje beland, en dat wil ik niet, ik heb nog steeds te veel pijn, maar het gekke is, ik vind hem nog steeds leuk. Gaat dit ooit over???

reactie: Ik ben nog best wel jong en heb eigenlijk nog geen ervaring. Maar dat komt omdat ik al bijna anderhalf jaar een jongen niet kan vergeten. Hij zit bij mij op school, twee jaar lager dan mij. Maar hij is wel ouder dan ik. Ik was al verliefd op hem toen een jongen waarmee hij ruzie had mij kwam bedreigen dat ik hem moest zeggen dat ze hem in elkaar zouden slaan en dat soort dingen. Ik schrok heel erg, maar ik heb het mijn liefde wel gezegd. Hij lachte me toen recht in mijn gezicht uit, maar ik heb er daarna niets meer over gehoord. Dat bracht hem en mij alleen maar korter bij elkaar en het schepte een band. (er was nog veel meer gebeurd waardoor dat kwam) Ik kreeg hem op msn en we praatten best veel. Ook over heel intieme dingen. Ik was nog steeds verliefd en ik vertrouwde hem steeds meer en hij mij ook. Ik heb hem toen eerlijk gezegd dat ik hem leuk vond en hij zei dat hij mij echt een leuke meid vond, maar dat hij qua uiterlijk niet op mij viel. Dat raakte me, en dat doet het nog steeds. Ik heb er heel veel over gehuild. Het werd inmiddels zomervakantie en op vakantie had ik een soort van vakantievriendje. Daar is niets mee gebeurd, want ik dacht alleen maar aan die ene jongen van school. Via msn werden we alleen maar beter bevriend, maar we zeiden op school niets tegen elkaar. Vaak niet meer dan alleen "hoi". Dat is nog steeds zo. Ik vind dit heel erg en ik weet niet hoe ik het moet aanpakken om hem te zeggen dat ik hem nog steeds leuk vind en kan zorgen dat we eens wat afspreken. Daan maakt hij zich namelijk steeds onderuit. Kan iemand mij helpen? Ik krijg hem maar niet uit mijn hoofd, met hoeveel andere jongens ik ook contact leg enzo. Ik zit hier echt mee.
reactie: Ik heb vorige zomer een fantastisch jongen leren kennen, tijdens de vakantie kreeg ik wat met hem en we hebben ongeveer 3 maanden een relatie gehad. Na ongeveer 3 maanden besloten we samen dat we beter onze relatie konden beëindigen omdat we allebei studeren en geen middelen hebben om elkaar vaker dan 1x in de 3 maanden te zien. Pas 6 maanden hierna kon ik hem echt vergeten. En hij had 4 maanden na onze relatie alweer een nieuwe vriendin, maar hij vond mij nog steeds heel erg leuk en kon mij ook niet vergeten. De rede dat we elkaar niet konden vergeten is heel simpel: we besloten dan wel samen dat we met onze relatie zouden stoppen, dat betekende nog niet dat we niets meer voor elkaar voelden. En dat we nog steeds heel veel contact met elkaar hadden (via e-mail en MSN) hield daar ook niet echt bij. Toch hadden we een door dit regelmatige contact een hele hechte vriendschap opgebouwd. Ondertussen kreeg die vriend een ander probleem erbij: zijn nieuwe vriendin vond het maar niets dat we nog steeds zo'n goed contact hadden. Hij heeft toen besloten minder contact met mij te hebben. De laatste 2 maanden heb ik hem maar 2x gesproken, wat ik erg jammer vind. Ik kan begrijpen dat zijn vriendin hem niet met mij wil delen, maar doordat ze zo jaloers is (ze werdt steeds bozer als ze weer ontdekte dat hij een keer met mij had gesproken) ben ik nu wel een maatje kwijt. Ik vraag me af wat er gaat gebeuren komende zomer. Ik ga weer naar dezelfde camping als vorig jaar net als die vriend en dit zal zijn vriendin zeker niet leuk vinden. Ik zou graag tegen haar willen vertellen dat ik echt geen bedreiging vorm, ik heb inmiddels een fantastisch nieuwe vriend en ik ben heel gelukkig met hem.

reactie: ik ben via via op deze site gekomen en plots kwam alles weer boven. Ik was nog maar 13 toen ik mijn eerste grote liefde tegen kwam. We zaten alle twee in het 2e middelbaar, en het leek zeker in het begin een gewoon vriendje voor mij, maar het bleef maar duren. Uiteindelijk zijn we 6jaar en 8 maanden samen geweest, we zijn samen groot geworden, hebben onze jeugd samen doorgebracht, hij was van frans algerijnse afkomst en ik was best trots op hem. Hij was is nog steeds een ontzettend knappe jonge en ik was(nog altijd) geinteresseerd in die buitenlandse cultuur, we hebben samen heel wat gemaakt, hij had een verschrikkelijk harde jeugd achter de rug en was daardoor getekend voor het leven. Ook al zijn we niet meer samen, ik weet gewoon dat hij nooit afstand zal kunnen nemen van zijn verleden. Hij had zijn familie nog in frankrijk wonen dus gingen we geregeld naar daar, ik was echt gelukkig met hem, maar intens gelukkig, we voelde elkaar zo goed aan, alles ging perfect we waren twee handen op in buik, hoe vaak heeft hij me wel niet verteld dat hij het zo getroffen had bij mij, ik was zijn redding zijn alles, en idem voor mij!na 6jaar was ik nog altijd even verliefd, ik kreeg nog altijd kriebels als ik naar hem keek, en hij deed me de princes op aarde voelen. We hebben een prachtige tijd gehad, maar we konden ook fixe ruzies hebben, hij was enorm koppig, en toen ik rond de leeftijd van 15/16 kwam werd hij extreem jaloers, ik mocht niets, niet met vriendinne weg, niet op stap, als ik met de buurjonge stond te praten was hij zo jaloers kan je je niet voorstellen, maar ondanks alles was ik echt gelukkig, waarschijnlijk omdat ik zo kort werd gehouden was hij mijn god! Hij zorgde er wel voor dat ik op geen enkele manier echt in contact kwam met andere jongens, maar voor de rest zat het prima, we werden 18 en 19 jaar en hij ging werken, ik studeerde nog verder, hij kreeg vast werk en hij vertelde al eens over collegas, hij kon goed opschieten met ze en ik werd daar blij van omdat hij zich altijd zo afschermde voor iedereen (kwam door pijnlijke jeugd) dus als hij al eens zei; ja vandaag was het fijn, b van op het bureau heeft mùe goed doen lachen, had ik daar geen erg in, ik liet hem echt vrij in tegenstelling tot mezelf, ik heb echt bijna 7 jaar onderdrukt geleven maar ik merkte dat niet ik was echt zo verliefd op hem! Tijdens mijn examens zag ik hem niet meer, ik moest leren , hij had rijverbod, dus ik zou hem erna wel trg zien. Maar hij bleef gewoon weg, ik maar bellen en smsen maar kreeg geen antwoord, uiteindelijk verplichtte zijn mama hem me te antwoorden!vertelde hij via de telefoon na 7 jaar; ik weet het niet meer, ik ben in de war, het is gedaan tussen ons! Zonder dat er aanleiding was, ......dat was het dan! Viavia kom ik even erna te weten dat hij een relatie heeft met b van de bureau, B was pas een jaar geleden getrouwd en was nu alweer gescheiden, om samen met mijn jongen een relatie te beginne!ik snapte er niets van, mijn wereld stopte gelijk, ik at niet meer, sliep niet meer, kwam niet meer buite, gooie mijn studies aan de kant, viel zomaar even 10 kilo af terwijl ik helemaal niet te zwaar was! Nu is het dik anderhalf jaar geleden, ik heb een schat van een buurjonge leren kennen, ik ben opnieuw gelukkig, maar dat heeft me verdomd zweet bloed en tranen gekost! Sinds kort heb ik een gesprek gehad met mn ex, daar heb ik een jaar op moeten wachten voor een half uur gesprek te hebben, ondanks alles kan ik nt kwaad zijn op hem, maar zijn B mag voor mijn part rotten in de hel! we mailen af en toe en soms een smsje, hij laat soms uitschijnen dat hij me nog steeds graag ziet, dat zij te snel gereageerd hebben, maar ik weet ook dat hij gelukkig is en dat wil ik ook! Zo zalige therapie is dat, alles van je afschrijven dat helpt al eens, ik moet zeggen dat ik stilletjes aan terug kan genieten van alles, en terug zin heb in het leven, al is dat natuurlijk de ene dag tegen de andere! Hoe dan ook: die eerste speciale liefde vergeet je niet!nooit!!!je moet het alleen een plaats in je leven kunnen geven! Doei

reactie: Mijn grote liefde is bereikbaar en onbereikbaar. Ik zag hem voor het eerst toen ik verhuisde. Weg van al mijn vriendinnen en vrienden, maar het leek waar ik naartoe verhuisde ook goed te gaan. Ik kreeg veel nieuwe vriendinnen die leuker leken dan mijn oude en ik vond meteen al een jongen leuk, de beste vriend van mijn onbereikbare liefde. Ik had wel gehoord dat hij mij ontzettend leuk vond, maar de liefde maakt blind en ik ging voor zijn beste vriend. Ik heb 4 maanden wat met hem gehad maar heb toen toch besloten dat het niet werkte tussen ons en ben halsoverkop op zijn vriend verliefd geworden. Waarom zul je zeggen? Er was gewoon ontzettende aantrekkingskracht tussen ons. Als hij de kamer al binnenliep en ik hoefde hem niet eens te zien, voelde ik al die spanning in mijn borst. Na een paar weken gepraat, gelachen en geflirt te hebben, ongeveer 2 maanden in totaal, was er een party en hij kwam ook. Ik dacht tot die tijd dat hij mij ook leuk vond, want er waren van die kleine gebaren die hij maakte, en dus die avond zoenden we... Het was geweldig, beste kus die ik ooit heb gehad. Maar jammer genoeg de dag daarna negeerde hij me. Mijn hart was gebroken. Ik vond hem zo leuk, maar ik gaf niet op. Ik wilde weten waarom hij dat had gedaan want ik wist gewoon zeker dat er iets was. Ik heb hem daarna nog 1 jaar leuk gevonden en denk af en toe nog steeds aan hem. Er waren een paar dagen dat hij super aardig tegen me was en de hele tijd in mijn buurt was, maar dan waren er zo zijn chagrijnige dagen dat hij me negeerde en heel gemeen was tegen de hele omgeving. We stoeiden nog steeds erg vaak en nu lijkt het of hij af en toe in mijn buurt is ookal zijn we erg gemeen tegen elkaar. Misschien komt het ook doordat ik gemeen ben? Dat mijn handelingen hem tot zijn gedrag drijven? En misschien als ik heel aardig tegen hem ga doen dat hij dan ook heel aardig tegen mij gaat doen? Of misschien als ik hem laat zien dat ik hem leuk vind dat hij mij dan ook weer leuk vind? Soms vraagt hij me dingen en hij wil het niet begrijpen. Zou hij het vragen omdat hij weet dat ik het antwoord wel weet? Of omdat hij gewoon graag met me wil praten op een normale manier? Want als hij tegen me praat of ik tegen hem is het meestal dat ik tegen hem zeg dat hij stil moet zijn of dat hij weer zit te zaniken. Zou hij diep in zijn hart mij leuk vinden? En zouden we toch voor elkaar bestemd zijn zoals ik het allemaal voel? Kende ik zijn gevoelens maar.
reactie: hey Trendystyle, Ik was mijn maand horoscoop aan het lezen op jullie site en zat ineens deze topic staan. Ik kan mijn ex ook maar niet vergeten. In ons geval is het allemaal zeer ingewikkeld maar ik zal proberen het een beetje uiteen te zetten. Begin mei van vorig jaar zat ik zeer diep in de put. Mijn relatie van 8.5 jaar was net 2 maanden over en ik zat nog volop in de verwerkingsfase. Ik was op een site beland over liefdesverdriet en HIJ reageerde op 1 van mijn verhalen. Gelijk een prive bericht gestuurd naar hem. Na wat over en weer gemaild te hebben en erg leuke gesprekken gehad te hebben op msn een keer afgesproken. De eerste keer dat we elkaar zagen zijn we naar een discotheek gegaan. Niet echt een geschikte plek ms maar een top avond gehad. Er ontstond een hevige spanning tussen ons. De dag erna (gisteren precies een jaar geleden) hadden we weer afgesproken. We gingen wat drinken bij hem in de stad. Erg leuke middag gehad en uiteindelijk nog wezen stappen met vrienden van hem. Die avond voor het eerst gezoend met elkaar. Er was zo'n onbeschrijfelijke klik tussen ons die ik zelfs met mijn ex nooit heb gehad. De eerste anderhalve maand waren als een droom. We hadden de grootste lol en konden niet zonder elkaar. Uiteindelijk kwam er een kink in de kabel. Hij had nog sporadisch kontakt met zijn ex en had haar (op aandringen van mij) verteld van ons. Had ik daar maar nooit op aangedrongen maar goed. Het liep dus stuk. Met heel veel pijn in ons hart namen we afscheid van elkaar. Na ongeveer 2 weken ineens midden in de nacht een sms van hem. Of ik in de stad was.... Ik teruggestuurd dat ik er wel was geweest maar inmiddels al weer thuis was maar wat er dan was. Toen vertelde hij me dus dat hij me miste. Ik koning te rijk natuurlijk. Is toen weer even goed gegaan. Na verloop van ongeveer 2 weken bleek dat het gewoon niet ging. Er zat nog te veel verdriet e.d. Bij hem om zijn verbroken relatie. Week of 2 geen contact gehad en uiteindelijk elkaar weer tegen gekomen van de zomer. Aantrekkingskracht was nog degelijk aanwezig en we eindigde dus weer zoenend. Elkaar een week later weer gezien op Decibel en eindigde uiteindelijk dus bij hem thuis. Ik merkte aan hem dat hij niet toe was aan een relatie. We hebben toen een heel lang gesprek gehad en besloten al het contact volledig te verbreken. Erg moeilijke beslissing maar wel het beste. Na verloop van ongeveer 6 weken een sms naar een vriendin van mij of hij mijn nummer mocht. Zij tegen mij verteld en ik hem die nacht gesmst. Hij miste me toch wel heel erg en of ik naar hem kwam. Ik miste hem ook vreselijk maar het was niet echt verstandig om naar hem toe te gaan. Ik ging een paar dagen later op vakantie dus heb het allemaal uitgesteld totdat ik terug was. Toen ik terug was hem dat laten weten en we zagen elkaar die avond dus weer. Van het een kwam het ander en we belandde dus weer bij hem thuis. Het ging weer erg goed. We hadden weer lol als we samen waren en konden goed praten. Op dat moment hadden we allebei geen zin in een vaste relatie dus het werkte goed voor ons dat we elkaar niet regelmatig zagen. Op een bepaald moment begon het voornamelijk bij mij te kriebelen. Ik wilde meer vastigheid. Ik wist dat ik dat bij hem niet zou vinden door alles wat er gebeurd was. Vorige week dus een heel moeilijk gesprek gehad en er wederom een punt achter gezet. We hebben wel besloten contact te houden omdat we teveel voor elkaar betekenen en een hele speciale band hebben. Ik vind het echter zo vreselijk moeilijk om hem los te laten. Op de een of andere manier komen we toch steeds weer bij elkaar uit. We kunnen niet MET en niet ZONDER elkaar. Hoe het nu gaat lopen zien we wel weer. We proberen nu een gewone vriendschap op te bouwen en wensen elkaar al het geluk van de wereld.
reactie: mijn grote liefde ben ik tegen gekomen toen ik 14 was. Het was op vakantie in center parcs en ik was in het zwembad. En daar zag ik hem!! Een vriend van hem vroeg of ze bij me mochten komen zitten en ik zei
Oke., en ik vond die andere jongen ( mijn grote liefde dus ) echt een hele leuke jongen. Ik sprak elke dag met hem af om te gaan zwemmen en het was altijd heel leuk. Ging met m stoeien enz.. Op de laatste dag heb ik met m gezoend en we hebben nummer uit gewisseld. De dag nadat ik thuis was heb ik hem een sms gestuurd met de vraag of we nu wat hadden met elkaar, en hij smste terug als het aan mij ligt wel!! Dus ik was helemaal in de wolken alleen er was 1 min puntje.. Hij woonde heel ver weg!! En mijn ouders vonden het om die reden niet goed dat ik met hem ging maar ja daar trok ik me niks van aan want ik was verliefd!!! Maar hij kwam wel heel vaak naar mij toe en ik ging ook regelmatig naar hem toe. Na ongeveer 7 maanden is hij bij mij in huis komen wonen en heeft ongeveer 1 jaar bij ons gewoont. Toen verhuisde hij weer naar zn ouders toe want die waren nu ook ergens anders gaan wonen. En het zat mij eigenlijk niet lekker dat ie weer daar ging wonen want ja, we hadden best wel vaak ruzie met elkaar de laatste tijd en jah als ie dan daar is en komt een leuk meisje tegen dan kon het wel eens verkeerd aflopen. Daar was ik heel bang voor en daar heb ik ook met hem over gepraat en hij beloofde mij dat dat niet zou gebeuren want hij houd van mij . Nou het is ongeveer 5 maanden goed gegaan. Toen kwam ik er achter dat hij een ander meisje had daar. Ik had smsjes gelezen die hij haar heeft gestuurd en ik ben heel erg boos op hem geworden ik heb het uitgemaakt.
2 jaar en 2 maanden heb ik verkering met hem gehad. Ik sprak hem een maand niet want ik was te boos om met hem te praten.. Hij had een nieuwe vriendin ( dat meisje waar hij mee vreemd was gegaan had ie nu een relatie mee genomen ) en ik had ondertussen ook weer een nieuw vriendje. Maar jah het was ook zo weer uit met mn nieuwe vriendje want ja ,, ik hield van mn ex en ik kon alleen maar aan hem denken . Nu praat ik weer normaal met mn ex.. En hij heeft het ook uit met haar.. We hebben allebei toe gegeven dat we een vriend/in namen om elkaar te vergeten,. Wat dus niet gelukt was. Nu mis ik hem nog steeds elke dag.. Lig s'avonds in mn bed te huilen omat ik zo graag bijhem wil zijn. En we smsen elkaar heel erg veel. We hebben binnenkort ook met elkaar afgesproken om te praten maar of het nou zo slim is dat ik hem weer zie?? Ik denk dat ik hem dan weer een kans ga geven dan maar ja dat moet ik niet doen. Maar ik hou zo veel van hem en ik wil hem echt terug maar ik kan hem nooit meer vertrouwen nu. Ik weet echt niet wat ik er allemaal mee aan moet . En wat nou het verstandigst is.. Xx kim
reactie: Hey Iedereen,
Ik was in Augustus 2005 tot begin sept. Op vakantie naar Spanje(platja d'aro) Waar ik iedere dag lekker ging zonne op het strand. Vlak naast ons was dan een windsurf club ongeveer 3 meter verder. Op ongeveer 4 dagen voor ons vertrek lag ik weer op het strand zoals gewoonlijk en zat een beetje om me heen te kijken totdat ik een jongen zag lopen. Ik vond hem best leuk toen ik hem zag, maar voelde me niet echt verlieft dus het begon met een beetje flirten. Toen hij het water op ging om te windsurfen was ie heel ver weg en ik kon hem nog maar heel klein zien. Toen hij terug kwam keek ie me recht in me ogen aan en vanaf dat moment ben ik hem telkens leuker gaan vinden. Als we s'avonds op de camping aan kwamen en in me bed lag was ik alleen maar bezig met die jongen dat ik hem morgen weer zag en alles. De één na laatste dag was aangebroken. Hij was nog in zijn hotel wat aan het strand stond. Ik was om me heen aan het kijken en ik zag hem niet ik keek dus naar zijn hotel en zag hem heel hoog staan ( t'was 1 grote flat) Ik zag hem naar me kijken en hij zag dat ik naar hem stond te kijken toen hebben we een half uur oogcontact gehad;) nouja toen hebben we weer de hele dag lopen flirten. De volgende dag kwam en dus ook de laatste dag dat ik op het strand daar was, ik zat alleen maar te balen en had me voorgenomen om naar die jongen te stappen aangezien ik het de vorige keren niet durfde. Alleen kreeg k er toen de kans niet voor, omdat hij bij allemaal vrienden was en in een strand tent bezig was!Ik had opzich wel de kans, maar eht zou wel heel raar overkomen. Nu in Mei 2006 heb ik er zoon spijt van want ik weet helemaal niks van hem alleen dat ie windsurfde en spaans was!Ik mis hem super en voor iedereen! Doe er alles aan om iets te weten te komen en er iets van te maken ik ben echt super verlieft en hij hopelijk ook op mij en hopelijk herkent hij me want het kan niet anders dat alleen ik dit voeldat scheelt heel veel verdriet! Ik ga in 2007 met een vriendin terug naar Spanje (platja d'aro) en kijken of ik hem terug kan vinden en ik zal er alles aan doen! Heeft er iemand misschien tips en foto's? Sites waar ik op kan zoeken of iets laat dan ff een berichtje achter op deze site en ik zal kijken! Liefs
reactie: Lieve Trendy,

Heel herkenbaar dat hele artikel wat jullie geschreven hebben. Ik was wat rond aan het surfen, en ik hoopte gewoon dat er iets over stond omdat het voor mij gewoon een obsessie is geworden.. En toen vond ik het ineens, toeval of ... ? Helaas stond er geen antwoord, omdat het bij iedereen verschillend is. En ook aan de reacties had ik helaas nergens aan.. Zelf wil ik ook wel even vertellen wat gebeurt is. Mijn grote liefde, mijn beste vriend, mijn alles.. M. In de brugklas zat hij bij mij in de klas, ik schonk geen aandacht aan hem. Hij was niks voor mij, niet iemand waar ik op zou vallen. In de tweede klas kwam hij weer bij me in de klas, en weer deed hij me niks, er was niks tussen ons, we waren niet meer en niet minder dan klasgenoten. In de derde klas zat hij WEER bij me in de klas. Dit jaar was anders. We hadden wiskunde, en omdat ik een heel druk persoon ben, en graag klets, werd ik van plaats verandert. Ik mocht niet meer naast een vriendin van mij zetten maar moest naast hem zitten. Ik zal je vertellen, wat heb ik gezeurd! Ik kon hem niet uitstaan en wilde en zou niet naast hem blijven zitten. Wat wilde de toekomst nou, dat ik af en toe toch echt wel met hem moest praten, wilde ik sommen maken.. En steeds vakerder ging ik hem beter kennen, en kwam ik erachter dat het een interessante persoon was wat veel meer inhoud had dan ik dacht. Ik begon een andere kant van hem te kennen, iets wat me heel erg fascineerde. Ik zat in een vriendengroep, en hij had eigenlijk zowat niemand, ik trok hem bij ons in de vriendengroep, en zorgde ervoor dat hij erbij hoorde. Hij kreeg uiteindelijk ook met die vriendin van mij, waar ik eerst naast zat maar dat liep uiteindelijk op niks uit. We werden beste vrienden, wisten alles van elkaar en konden niet zonder.. Totdat er een dag kwam dat het eigenlijk veel verder ging dat vriendschap. We wisten zoveel van elkaar, er was zoveel moois tussen ons, we begonnen elkaar leuk te vinden.. Meer dan leukk.. En ineens hadden we met elkaar. Helaas duurde dit niet erg lang, dat kwam omdat we nog jong en onervaren waren. Hij was heel onzeker, en durfde niks, hij wilde nooit afspreken en daardoor liep het eigenlijk niet. Ik ging lang op vakantie en toen ik terugkwam hoorde ik dat hij bij zijn vriendne het constant over een ander meisje had, ene Senna. Ik wilde hier wel nader over horen en hij had geen zin in discussie's, hij zei dat dat niet voor hem weggelegd was en maakte het uit. Toch bleven we met elkaar smsen en ik kreeg door dat hij spijt had.. En 2 weken later kregen we weer wat. Helaas, werd onze relatie er niet beter op. Hij was nog steeds hetzelfde, eigenwijs en toen maakte ik het uit. Ik heb daar heel veel om gehuild maar ben er toch overheen gekomen. In die tijd was het niet zo erg, ik heb na hem 2 andere vriendjes gehad. En in de vierde kwam hij in een andere klas terecht. We kregen ruzie en hebben elkaar toen zeker 3 maanden niet meer gesproken. Toen kwam het weer goed, vraag me niet hoe.. Weer de vraag, toeval of... ? We kwamen weer in contact, en werden weer heel erg hecht. Ik had toen een vriend maar M. Deed mij doen twijfelen.. En uiteindelijk werd ik weer helemaal verliefd op M. En heb het toen met mijn toenmalige vriend uitgemaakt. Wat daarna gebeurde was zo mooi, tussen Mick en mij onstond weer die vlam, wat eerder ook geweest was. En dit keer kregen we met elkaar, en het was zo mooi. Zo anders, allebei al ouder, wijzer en ervarender. En toch wilde het lot weer dat we uit elkaar zouden gaan, ik ging weer op vakantie en kreeg ik een smsje dat hij niet meer wist of hij echt wel zoveel voor me voelde als voorheen, toen ik terugkwam zei hij dat het wel genoeg was om de relatie te behoudenk, maar dat hij niet wist hoe dat moest als we toch op andere scholen zouden komen. En omdat M. Een type was die niet graag afsprak "alleen" zou het erg moeilijk worden. En weer discussies, over da thij nooit groeide en dat hij altidj maar zijn zin wou.. En toen besloot ik om het weer uit te maken. Het leuke is, dat ik tegen hem zei dat ik daar spijt van zou krijgen, en je wilt niet weten HOEVAAK ik daarvan spijt heb gehad. Toen het uitgegaan is, hebben we nog super vaak elkaar gezien en van het een kwam ook het ander en toch wilde hij geen relatie meer aangaan, terwijl dat het enige was wat ik wilde. Tot er op gegeven moment vrienden tegen me begonnen te zeggen dat ze vonden dat hij mij gebruikte wanneer het hem uitkwam, ik begon mijn ogen te openen en stopte toen met dat geflikflooi. Ik kreeg later een vriend, en dacht dat k hem echt leuk vond. Maar de waarheid was, dat dat alleen een manier was om M. Te vergeten. Dit gevoel versterkte alleen maar toen we een avond uitgingen en ik M. Tegenkwam, hij bracht me terug naar huis op zijn scooter en voor mijn deur zoendde hij me, ik stopte hem en zei dat dit niet eerlijk was tegenover mijn vriend maar vond het van de andere kant heerlijk om hem weer te voelen.. Uiteindelijk heb ik het dan ook maar weer uitgemaakt en ook M. Eerlijk opgebiecht dat dat vanwege hem was. Dit deed hem niks en uiteindelijk kreeg hij een vriendin. Het rare was, dat mij dit niks deed, ik dacht constant: "het zal toch niet lang duren, want niemand kan het met hem uithouden, alleen ik, alleen ik ken hem door en door, wij zijn voor elkaar gemaakt, waarom zouden we anders altijd bij elkaar terug komen?" En ik had gelijk, na 2 weken maakte zij het uit. Hij was er kapot van, dat merkte ik aan hem toen ik met hem sprak. Ik kon er niet tegen dat hij zoveel pijn had, terwijl die bij mij nooit zo kwaad was geweest, en toen voelde ik wel de jaloezie naar boven komen. Ondanks dat vlogen de maanden voorbij en voordat ik het wist was hij me weer aan het smsen dat hij me misstte en dat hij het graag opnieuw probeerde. Uiteindelijk liet hij het weer verwateren omdat hij op zijn nieuwe opleiding, nieuwe vrienden had gemaakt. Hij ging roken, met verkeerde vrienden om en begon zelfs met blowen. & weer begon ik na deze tijd weer alles op te bouwen, een tijd zonder hem, en toen kwamen de telefoontjes weer.. En de smsjes. Mijn hele leven stond weer op z'n kop. En sinds toen is het niet meer goedgekomen, ik moet elke dag aan hem denken, de ene dag is het negatief en de andere dag niet. We praten nog heel af en toe op msn met elkaar. Maar of ik het wil of niet ik krijg via mijn vrienden altijd verhalen van hem te horen. En die zijn niet altijd even leuk. Ondertussen is het blowen gestopt en zit hij in de fase dat hij xtc uitprobeert. Ik heb hier heel lang om zitten huilen en ik weet dat het gewoon fout is. Maar ik ken M. En ik weet ook dat hij er uiteindelijk mee zal stoppen. Maar ik kan hem gewoon niet vergeten en wat het moeilijk maakt is het feit dat wij na 3x nog altijd naar elkaar toegetrokken zijn. En het feit dat we nog tot elkaar aangetrokken voelen is soms duidelijk. En toch, is het niet goed voor mij. Hij is een obsessie geworden, ik kan de naam M. Niet meer aanhoren of ik leg de meetlat meteen bij mijn M. Als ik verhalen over hem hoor, is mijn hart in tweeën. Omdat het me heel erg veel pijn doet. Als ik hem tegen kom tijdens hte uitgaan en hij doet alsof er tussen hem en mij nooit wat geweest is, doet mij dat pijn en voel ik me dagenlang shit. Als ik hem in de stad tegenkom of waar dan ook en hij praat dan tegen mij alsof er nooit wat is geweest, voel ik me shit. Als ik hem al zie en hij naar mij zwaait, voel ik me al shit. Maar wat ik ergste vind is dat hij mij zwart maakt bij zijn vrienden. Dat hij zegt dat hij niet kan begrijpen dat hij met zo'n lelijkerd als mij gehad heeft. En dat hij zich schaamt dat ik zijn ex ben. Maar waarom hheeftie nog geen 2 maanden geleden nog gesmst en gebeld? Waarom zou die dan 3x met mij gehad hebben? Het zijn vragen die blijven.. En die onbeantwoord zullen blijven..als ik over hem droom, voel ik me shit. Als hij mij belt voor de domste reden ever, voel ik me shit. En het is gewoon niet leuk meer. Het is gewoon een obsessie wat heel erg veel van mijn leven in beslag neemt. Ik wijs alle jongens af. En ik ben op maar één jongen erg gek geweest, en dat was mijn collega. Toen ik hem zag was ik echt meteen verkocht en door hem verga ik M., die bestond toen helemaal niet meer voor mij. Helaas wees hij mij af, en dan was M. Natuurlijk weer een grote..troost... Als ik dat zo kan noemen. Het is nu alweer 10 maanden geleden dat het uit is, en nog steeds i het gevoel erg groot voor hem. Ik vraag me af, waarom dit zo is. En waarom ik zo gestraft word. Ik wil dit zo snel mogelijk kwijt, maar het lukt me niet. Al die tips die je overal leest, dat je leuke dingen moet gaan doen, dat je bij je vriendne moet zijn. Die helpen maar tijdelijk, maar ook niet veel. Als je uitgaat, hebben zij allemaal n vriend/vriendin. En dan denk je aan hoe jij het met hem had. Als ze het over hem hebben omdat ze iets over hem gehoord hebben, moet jij het ook aanhoren. En helaas ook ik moet af en toe mijn ei kwijt over hem en dan hebben we het weer over hem. Het blijft niet leuk en ik weet niet of ik er vanaf kom. Ik heb dit nog nooit zo sterk gehad en ik wil dit eigenlijk helemaal niet meer zo. Liefs xxx..
reactie: Vanaf de eerste keer dat ik hem zag, gelijk bam! Helemaal verkocht! Maar de avond was voorbij en ik zag hem niet meer...
4 maanden later onder het stappen kwam ik hem weer tegen, op een feestje met 25.00 mensen alsof het zo moest zijn. We kregen een relatie en het was echt vuurwerk, echt nog nooit zo verschrikkelijk verliefd geweest. Geen man die mij ooit zingend tot in de nacht met een mok thee in de vensterbank had gekregen. Als we samen waren was het geweldig, maar als we ons gewone dagelijkse leventje vol problemen door probeerden te komen verliep alles moeizaam. Uiteindelijk wonnen onze problemen en liep alles kapot. En toch nog maanden later moet ik aan hem denken, word er gek van hij zit maar in mijn hoofd en als je probeert er niet aan te denken wordt het alleen nog maar erger. En juist op dat moment gaat de telefoon, na al die maanden. Je hart slaat over, je voelt je in en in gelukkig. Maar tevens vraag je je af hoe je in godsnaam verder moet gaan met je leventje. Was de liefde maar wat gemakkelijker...
reactie: Nou ja,mijn liefde is net begonnen en in principe is het niet realistisch om te denken het uberhaupt een kans op slagen heeft. Klinkt wel erg pessimistisch ja,maar ik ben ook een realist(misschien soms teveel)
Maar oh het voelt zo anders,zo vreselijk thuis...heel apart... Het probleem!..tja ik ben 8 jaar ouder dan hij.. Hoeft geen probleem te zijn,bij mannen die ouder zijn is dat het ook niet. Misschien in de ''levensfase'' waar hij en ik in zit. Ik bedoel hij is midden 20 en ik bijna midden 30-tiger...ook dat hoeft niet het struikelblok te zijn. Maar ik heb al kinderen...mijn carriere,eigenijk al zo'n "serieus'' leven,terwijl hij net pas een huis gekocht heeft..nog bij zijn ouders woont(niets mis mee).. We zitten in een toch andere levensfase,en het rare is we ons zo enorm ontspannen en lekker bij elkaar voelen. We raken over van alles niet uitgepraat..hebben elkaar zoveel te vertellen.. Maar betrap mezelf erop ik continue bezig ben het negatieve te zien. Misschien ook uit het feit dat zijn ouders zeer traditioneel zijn,en stel dat het echt serieus zal/kan worden. Ik weet hij het niet makkelijk zal krijgen. Maar aan de andere kant waar heb ik het over. Zover zijn we (nog)lang niet...zijn bezig elkaar te ontdekken..elkaar aftasten. Maar merk wel dat ik erg onzeker ervan ben...gewoon bang voor het feit ik weet hoelanger ik met en bij hem zal zijn
Ik mijn hart meer en meer aan hem zal en ga verliezen...en dat is zo een eng gevoel. Misschien moet ik maar genieten van de momenten die we met elkaar zijn en het overlaten aan wat de toekomst ons zal brengen. Maar toch dat gevoel...hij is gewoon al zo ''volwassen''meer dan sommige mannen die ruim 12 jaar iouder dan hij zijn. Garanties heb je en zijn er niet,helaas...liefde is zo mooi maar tegerlijkertijd kan het je zo rot laten voelen...
reactie: Ik heb 2,5 jaar een vriend gehad. Het is nu al ruim een jaar uit, maar toch blijf ik hem missen. Ik heb ondertussen alweer 3 maanden een nieuwe vriend waarmee ik echt heel gelukkig ben :) Hij is eigelijk ook veel leuker en vooral eerlijker en betrouwbaarder dan mijn vorige vriend. Toch kan ik hem niet loslaten; afgelopen week stond hij toevallig plotseling voor de deur, ik besefte dat ik hem miste.. Kan niet met, maar ook niet zonder hem leven!
reactie: niets en dan ook niets is voor eeuwig. Je kan elkaar niet bezitten, een ieder is een individu. Ook al ben je getrouwd, je bent van jezelf nooit van een ander.
(mijn) is een bezittelijk voornaamwoord? Je bent niet eens van jezelf, we leven in een tijd waar alles te leen is, zelfs je lichaam.
? Wil jij een enge ziekte hebben? NEE! waarom gebeurt het dan toch bij zovele. Tussen je oren droom je en leef je. Alles is vergankelijk zowel jij als ik als ook de grootste diamanten de grootste goud opslag. Zal ooit in het niets verdwijnen en het heelal als was het niets rond geknald worden. Als je vrouw ben? Realiseer je dan als je een kind wil? Of je dit ook kan opvoeden zonder je partner? Overweeg eerst alles met JEZELF! Ik ben 56 ben moeder van een dochter van 37 en een zoon van 23. Heb 4 kleinkinderen, maar kan er weinig voor betekenen. Ik werk in de zorg sector en heb een zieke man thuis. Dat is dus 7 dagen in de week zorgen voor. Mijn eeste man ging ervandoor met een Thaise. Mijn 2 e man ging ervandoor met een omgebouwde man. En NEE ik voel me niet minderwaardig ook niet lelijk. Wel NAIEF om altijd te hebben gelooft dat ze van MIJ hielden. NEE ze hielden van meer avontuur.
1 = er al dood, door alcohol. De ander wil me graag terug, omdat een sokken stopster toch echt wel past in zijn nu verlaten leventje. Nu is hij oud en uit gerangeerd. Dus kies eerst voor jezelf, sokken stopster kan je altijd nog worden. Wij vrouwen moeten eens meer voor onszelf kiezen, en gelukkig zijn er al heel wat meiden die zich niet makkelijk laten inpalmen. Hou je sterk dames.
reactie: lieve trendy het is net uit met me vriendje, maar ik kan hem ook maar niet vergeten.helemaal omdat k het nog steeds niet helemaal begrijp waarom hij er nou een einde aan wilde maken. Ik heb heel lang met hem gepraat en honderd keer gevraagd waarom. Hij zegt zoveel dingen dat k het nogal verwarrend vind (dat we te verschillend zijn, hij rookt ik niet, ik ben sportief hij niet hij wil in weekend liefst hele dag niks doen en ik ben meer actief en als k dan wakker ben kan hij ook niet meer slapen, dat ie de afstand niet meer aankan hij wil gwoon spontaan langs kunnen komen en zich opgesloten voelt, omdat hij heel veel werkt en daar aan kapot gaat, omdat ie ze ei daar niet kwijt kan, het is te simpel werk en dan gaat ie over allemaal dingen nadenken. En ook heeft hij steeds buikpijn als ie na mij moet en als ik na hem toe ga ook klein beetje. Hij zegt dat ie me gewoon niet meer teleur willen stellen, want ja k baal natuurlijk wel van dat als ie zegt dat ie komt dan niet kan komen omdat ie buikpijn heeft. En al dit verteld ie huilend aan mij en hij heeft ook super moeilijk mee, waardoor ik ook weer denk dat ie me helmaal niet kwijt wil. Hij denkt dat gewoon niet kan werken en dat we beter allebei ons eigen weg kunnen gaan en dat ik het later zou begrijpe) Maar hij zegt ook weer ik wil niet dat je me haat en wil eigenlijk wel vrienden kunnen blijven, gewoon via sms en msn ofzo. Maar ja nu vraag ik me af kan ik dit doen, want al blijf ik contact houden ben ik bang dat ik hem nooit kan vergeten. En vind allemaal maar stomme redenen, we gaan niet uitelkaar door ruzie ofzo dan zou ik mis kunne begrijpe. Probeer nu maar zoveel mogelijk afleiding te zoeke door veel dingen te doen, maar heb best moeilijk mee vooral in weekend nu mis ik hem zo erg, omdat k dan altijd bij hem was. Anoniem meisje
reactie: Hej, Vorig jaar zomer was er een voetbaltoernooi. Daarvoor kwam ik al een jongen tegen die me wel beviel. Hij zag er lief uit en lachte steeds. Ik heb 2 hele volle weken plezier met hem gehad. Op de laatste dag merkte ik pas dat ik echt verlieft op hem was. Maar dat ging nogal moeilijk als hij in Zuid Afrika woont. Hij moest die dag daarna om 5 uur s'ochtends weg. Ik kon heel moeilijk afscheid nemen. En sindsdien heb ik ook helemaal geen zin in andere jongens. Ik denk nog elke dag aan hem en hij is (was) mijn 1ste liefde. Ik mis hem nog heel vaak en denk nog steeds dat hij een keertje terug komt. Alleen ik weet niet wat hij voor mij voelt. Ik heb een kans gehad. En die is nu voorbij
reactie: heey
Het is nu 3 maanden met me vriendje uit.. Ik probeer hem te vergeeten maar dat lukt niet(S)
Ik kijk naar andere jongens ik wil andere jongens leuk vinden maar hij blijft in me hoofd
En we hadden hele erge ruzie gehad maar nog toen ik met hem had was hij zo lief
Ik wil hem vergetten maar het gaat niet .. Wat moet ik nou doen (..?..)
Gr AnonIeM mEiSje...
reactie: Als je nog echt van diegene houd moet je het niet zo snel opgeven probeer wat met hem/haar af te spreken en zie wat er gebeurd. Als echt heel duidelijk is dat hij/zij niet meer met je wil doorgaan dan moet je toch proberen verder te gaan met je leven. Hoe moeilijk dat ook is. Ik had eerst een hele goeie relatie met een jongen hij was perfect voor mij en ik was zo gelukkig. Ik kon maar niet geloven dat hij mij egt leuk vond. Maar na een tijdje ging het mis hij begon minder voor me te voelen en uiteindelijk voelde hij niet genoeg meer voor me om door te gaan met onze relatie. Dus hij maakte het uit. Ik was er kapot van en heb dagen lopen huilen. Bij alles moest ik aan hem denken en ik werd er helemaal gek van. Ik wou niet meer aan andere jongens denken want hij was echt de enige voor mij ik was zo gek op hem. Ik heb hem wanhopig gesmeekt om onze relatie nog een kans te geven. Maar hij zei dat hij egt niks meer voor me voelde. Hij zei wel dat hij nog gewoon goeie vrienden wou blijven. Ik was nog steeds niet van plan om het op te geven ik hield nog gewoon te veel van hem. Ik onderdrukte me verdriet een beetje met de gedachte dat het misschien nog wel wat tussen ons zou kunnen worden als ik er maar hard genoeg me best voor deed. Ik heb hem nog een paar keer geprobeerd te bellen want ik wou niet opgeven en ik wou niet geloven dat het echt over was tussen ons. Maar steeds deed hij heel afstandelijk en op msn zei hij ook niks meer tegen me. Waarschijnlijk heeft hij tegen me gezegd dat hij vrienden wou blijven om de klap van het uitmaken minder hard te laten aankomen. Toen ik er achter was dat hij echt niks meer met me wou ben ik doorgegaan met me leven. In het begin was dat moeilijk. Maar ik heb veel steun van me beste vriendin gekregen. Nu heb ik een lieve vriend die echt veel om me geeft en ik ben blij dat ik hem heb leren kennen. Ik zal hem nooit helemaal kunnen vergeten en hij zal altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben. Maar ik heb me neegeled bij het feit dat het echt niks meer kon worden. Cause living in a dream of him and me
Is not the way my life should be!!
reactie: Hallo,

Ik heb 2 jaar een lange afstand relatie gehad,
Het ging allemaal heel goed. We zagen elkaar elke week,
Een soms doordeweeks. Bleven bij elkaar slapen, enzovoort.. Voor mij was het perfect, en ik dacht voor hem ook. Maar hij kon de afstand niet meer aan, zo nu opeens na 2 jaar,
Wat ik heel vreemd vond. Hij wist toch waar hij aan begon? Maar hij maakte het uit, hij kon het niet meer aan,
Hij wou dagelijks bij me zijn, 24 uur per dag, dat hij gewoon eventjes
Bij me langskon, maar dat kon nooit. Ik wou dat ook altijd,
Maar ik hield me sterk. Ik dacht dat onze liefde sterk genoeg was,
En zo'n lange afstand relatie wel aankon. Maar blijkbaar niet.. Het waren geweldig mooie jaren, en toen hij het uitmaakte,
Was ik kapot! Nu is het alweer 5 maanden geleden, de eerste maand erna misden we elkaar heel erg
En hadden we nog afgesproken, maar het was nog steeds uit. Ik huilde nog steeds dagenlang achter elkaar, en elk klein ding dat ik zag of voelde deed me aan hem denken. En huilde ik telkens weer in barsten uit. Ik zag vriendinnen van me met hun vriendjes gelukkig zijn, ik zag het op straat, ik zag het op televisie, ik zag het overal.. En ik werd er gek van. En ik werd nog gekker toen ik hoorde dat hij alweer een nieuwe vriendin had, ik wist niet wat ik ervan moest denken. Ik wist niet meer wat ik moest doen... Hoe moest ik nu verder? Ik begon erover na te denken, ik kon niet me hele leven zo treuren om hem. Hij wilt me duidelijk niet meer, en dat moet ik maar accepteren. Ik begon aan vriendinnen, nichten, kennissen, klasgenoten te vragen of ze dit weleens meegemaakt hadden. Heel veel hadden het meegemaakt, ik was niet de enigste. En dit luchte wel op, dat ik erover praten kon en dat andere meiden precies hetzelfde meegemaakt hadden. Ze vertelden me wat ik het beste kon doen, het in 1 keer vergeten is onmogelijk, maar het gaat vanzelf wel gebeuren.. Ze vertelden me dat ik zoveel mogelijk afleiding moest zoeken, me concentreren op de belangrijke dingen in het leven, wat voor mij mijn familie, school en vrienden zijn. Dus dat deed ik, ik deed allemaal gezellige leuke dingen met ze. En ik heb iedereen ervan op de hoogte verteld, zodat ze niet over liefde of m'n ex vriend begonnen, zodat ik niet in huilen barstte. Iedereen was heel lief voor me, iedereen had leuke verassingen voor me, dagjes weg enzovoort. Ik heb eindelijk weer écht gelachen na 3 maanden. Ik heb het verleden geaccepteerd en achter me gelaten, ik heb me ogen opengedaan en zie nu veel meer dingen die ik eerder nooit zag. Ik heb gerealiseerd dat ik helemaal geen vriend nodig heb, dat ik er niet om moet gaan zitten treuren er ook niet naar opzoek moet gaan. Het zijt zo, en het komt wel vanzelf allemaal.... Wie weet, misschien komen mijn ex en ik wel ooit weer bij elkaar terug. Als we voor elkaar bestemd zijn, dan gebeurt dat. Maar misschien ook niet.. En tot die tijd ga ik er niet meer aan denken, druk maken of wat dan ook. Ik geniet van al het moois op de wereld, ik flirt met andere jongens, spreek met ze af.. En ik vind het fijn! Met m'n exvriend hou ik nog contact, maar veel minder. Soms heb ik nog wel eens een kutgevoel als ik met hem praat, en hem en z'n vriendin zie. Maar dan hou ik de gedachte bij me dat ik het hem gun, hij is een goeie jongen dat weet ik. Als hij op deze manier gelukkig wil zijn, dan doet hij dat. En ik doe dat op mijn eigen manier....
reactie: Ik herken dit artikel heel erg. Alleen ik zit in een net ander soort situatie. Ik heb een paar weken geleden een meid leren kennen en ben echt verliefd op haar geworden en zij op mij. Alleen zij heeft al 2 jaar een realtie, die sinds een half jaar niet meer zo lekker loopt. Ze zegt dat ze veel om mij geeft en dat ze echt verliefd op mij is, alleen voot het zekere blijft ze bij die andere jongen. Ik heb van mijzelf al de principes zolang zij een realtie heeft gebeurd er niets. Maar het wordt nu zo moeilijk voor mij. Ze wil mij het liefst elke dag zien en elke dag bellen en smsen we wel. Daarnaast heb ik haar al meerdere keren gezien en dan zijn we ook bijna net een stel. Ze kruipt tegen mij aan, bespreekt alles met mij, alleen het intieme gedeelte doen we niet. Maar voor mij wordt het nu zo moeilijk. Ik mis haar echt, maar ze kiest voor hem vanwege de zekerheid. Ik heb nog nooit in een situatie als dit gezeten en weet mij dan ook echt geen raad. Het enige wat ik kan is denken aan haar en wachten op wat er komen gaat....
reactie: ik heb dus een jaar met een jongen gehad.. Het is uit gegaan tot 3 keer toe.. Ik dacht dat het goed voor me zou zijn om afstand te nemen.. Dat heb ik toen gedaan, nu gaat hij al voor 4 maanden met een vriendin van mij! Ik mis hem nog steeds.. Durf het hem niet te vertellen, maar wie weet.. Als ik bij hem hoor.. Komen we ooit nog wel bij elkaar.. Tot dan wacht ik op hem!! Groetjes!

reactie: recepten om in de puree te raken
Reactie op het artikel "het lukt me maar niet om hem te vergeten":
Dit is wat je moet doen als je hem NIET wil vergeten:

1. Ga GEEN nieuwe dingen doen
2. NEEM VRIJ van je werk of school zodat je non-stop aan hem kan denken
(tenzij hij bij je werkt zoals bij mij...)
3. Zoek je vriendinnen NIET op
4. Als je je vriendinnne opzoekt heb het dan vooral NIET over andere
Dingen dan hem
5. Investeer NIET in je uiterlijk en verslons
6. Ga NIET sporten
7. Eet NIET meer of alleen maar ongezond

Deze adviezen zijn natuurlijk met een knipoog. Als je hem wil vergeten doe
Je het tegenovergestelde. Zorg goed voor jezelf. Eet op tijd, zelfs al kost
Het moeite. Ga op zangles, bij een sportschool, blaas je weblog nieuw leven
In. Jank tussendoor een dag of avond hartverscheurend omdat je weet dat het
Over is, maar ga daarna weer verder. En lees het boek 'de regels'. Met een
Knipoog, dat wel. Veel liefs en sterkte van S.

reactie: Juli 2005 elkaar "gevonden" via een datingsite, vanaf onze eerste afspraak vlogen de vonken eraf ik wist niet dat er nog zoveel liefde EN lust in mij aanwezig was... Ik wist van begin af dat zij zich had voorgenomen om er een jaar tussenuit te gaan maar ik stak mijn kop in het zand. Nog steeds voel ik veel voor haar: op de meest op het oog gewone momenten barst ik in tranen uit...Ik verwacht niet ooit nog zo'n mooie sexy vrouw te ontmoeten en zo verliefd te zijn. Ik weet dat ik het moet loslaten en daar werk ik ook aan, niets is zo moeilijk als dit! Een rouwproces is het: maar degene van wie je afscheid moet nemen leeft nog. Ik probeer nu de mooiste herinneringen te koesteren, "she's a tear that hangs inside my soul
Forever"................................................ (Jeff Buckley/Lover You Should Have Come Over)
reactie: Ook ik kan 'hem' maar niet vergeten. Z'on 1,5 jaar terug hebben we elkaar
Voor het eerst ontmoet. Ik vond hem direct al leuk maar, zoals altijd, eerst
Even de 'kat uit de boom kijken'. Hij vertelde dat hij gescheiden was en een
Dochtertje had (toen 3 jaar). Niets aan de hand dus. Na onze eerste afspraak
Had ik kriebels in mijn buik. Omdat hij direct vanaf het begin tot alles toe
Het initiatief nam (nr uitwisselen,bellen,smsen,afspreken etc) dacht ik dat
Hij mij ook wel leuk vond en durfde het hem te vertellen dat hij indruk op
Mij had gemaakt. Ik hoor nog zijn reactie 'oei dat voelt heerlijk'. Ik denk
'dat zit wel goed'. Ook hij gaf aan dat hij mij leuk vond. Echter na enkele
Weken had ik het gevoel dat er iets niet goed zat. Op aandringen van mij
Kwam het hoge woord eruit: hij was niet gescheiden maar nog steeds getrouwd
Ook al hadden ze niets meer met elkaar.De schok die er dan door je heen gaat
Is niet te beschrijven. De conclusie was: IK BEN DUS VERLIEFD OP EEN
GETROUWDE MAN. Het was een heel emotioneel gesprek, hij ik tranen, ik in
Tranen. Natuurlijk nu zeg ik; ik had toen weg moeten gaan. Maar toch, hield al
Teveel van hem. Omdat hij zei dat ze niets meer hadden en hij mij niet wilde
Verliezen hebben we het contact aangehouden. Hij bracht mijn hoofd op hol. Hij was alles wat ik wenste, een lieve man met een stoer uiterlijk. Toch heb
Ik diverse keren het contact verbroken omdat ik het niet meer aankon. Steeds
Nam hij dan na een paar dagen weer contact op, belde om smste dat hij mij zo
Miste. En ik, ik ging weer door mijn knieën. Met kerst heb ik gezegd dat wij
Elkaar die dagen moesten loslaten, hij moest bij zijn gezin blijven en ik
Bij mijn familie. Echter eerste kerstdag 's avonds smste hij me of ik hem al
Was vergeten. Nooit heb ik geprobeerd hem daar weg te halen, heb hem zelfs geadviseerd in
Therapie te gaan en zijn huwelijk te redden. Steenvast was dan het antwoord 'wil men huwelijk niet redden, zij doet mij
Niets meer'.Het enige waar ik om blijf is mijn dochter, als ik weg ga zie ik
Haar niet meer. Ondanks dat ik dol op hem was wist ik natuurlijk drommels goed dat dit zo
Niet door kon gaan. En dat was ook zo; 15 november 2005 's morgens om 7.15
Uur krijg ik een telefoontje van zijn vrouw; 'wat heb jij met mijn man'. Het
Gekke was, ik schrok eigenlijk helemaal niet. Hij wel, ze had hem gebeld en
Mijn naam genoemd en gevraagt wie ik was. (het blijkt dat ze zijn telefoon
Heeft ingekeken en daar stonden gegevens van mij).Die week viel ze mij
Geregeld lastig met smsjes. De klap kwam echter pas toen hij mij huilend opbelde en zie dat hij maar
Moest accepteren dat hij alles kwijt raakte. Ik snapte er niets meer van, hij wilde zijn huwelijk toch niet redden en nu
Was hij bang haar kwijt te raken ? We hebben nog ca een maand doorgemoddert en toen heb ik 17 dec 05 van hem
Afscheid genomen. Wat deed dat pijn, maar ik moest nu kiezen,was op van de
Zenuwen om / voor / door hem. Het leven ging door, kerst kwam,oud en nieuw (had gehoopt dat hij mij in
Ieder geval beste voor nieuw jaar zou wensen maar dat kwam niet). Nu na 4
Maand ben ik hem nog niet vergeten. Temeer omdat zijn vrouw het 1e weekend
Van april mij weer lastig ging vallen met smsen. Gevolg; alles komt weer
Naar boven. Ik heb hem gebeld dat hij ervoor moet zorgen dat mijn nummer uit
Haar gsm gaat. Het was heerlijk hem weer te spreken maar ook pijnlijk. Het
Gaat weer redelijk goed tussen hen (alhoewel hij wel aangaf dat wat zij nu
Had gedaan hem wel boos maakte en er een klink in de kabel was gekomen).
2 uur hebben we aan de telefoon gezeten, we konden niet de verbinging
Verbreken. Toch heeft hij mij weer gekwetst, het is hem weer gelukt, met de
Opmerking 'ik ben je nog niet vergeten hoor, denk nog wel eens aan je, niet
Elke dag maar toch'. Mijn god, ik denk 24 uur p/dag aan hem. Ik heb geen hoop dat het ooit goed
Komt en hij weer contact zal zoeken (alhoewel hij wel altijd zei als ik toch
Wegga of zij gaat neem ik weer contact op om te zien of we elkaar nog leuk
Vinden en als jij nog single bent een mooie toekomst opbouwen). Is
Natuurlijk ook geen basis. Maar ik mis hem zo ontzettend, zijn lach, zijn
Ogen, zijn stem, zijn knuffels zijn lieve woorden, zomaar een onverwacht
Smsje dat hij aan mij denkt. Ik ben een volwassen vrouw, verliefdheid is op
Alle leeftijden gelijk, of je tiener bent of volwassen, maar ook
Liefdesverdriet is op alle leeftijden even pijnlijk. Hij zegt dat hij gelukkig is op zijn manier, ik helaas niet, gun het hem
Wel, maar ook mijzelf. Het voelt alsof de pijn nooit meer overgaat. Ik heb
Bewust zijn telefoonnummer nu weggegooid omdat ik anders misschien in de
Verleiding kom hem te smsen / bellen. We zijn nu 4 maand verder en nog
Steeds vloeien er tranen. Of ik hem ooit helemaal los kan laten ?.........
reactie: Het klinkt afgezaagd, maar als je niet genoeg van jezelf houdt kun je niet van een ander houden en dan houdt die ander niet genoeg van jou. Als je jezelf waardeert
En respecteert komt degene die bij je past en waarmee
Het klikt op je af. Klamp je niet vast aan een man die jou niet wil hij is het niet waard, vergeet niet te leven, heus als iemand voor je bestemd is komt hij op je pad en anders loopt hij gewoon door. Ga door het gevoel van liefdesverdriet heen en verbreek alle kontakt, alleen dan kun je verder en dit dwingt de ander een keus te maken, want dat is het hele eiereneten sommige mannen kunnen niet kiezen en nemen (denken ze) de gemakkelijkste weg en als je altijd beschikbaar bent, tja......dan blijf je hopen en wachten.NIET doen!! En gewoon vrienden blijven kan alleen als je sterk in je schoenen staat en nee durft te zeggen, het gaat erom wat jij wilt kan die ander er niet aan voldoen dat is dan pech voor hem. Doorlopen dan maar......!NEXT! Je bent het waard heus en het getuigt van moed en onafhankelijkheid en ware liefde als jij die stap neemt. Go for it girls.
reactie: Ik ben een man van 57 en heb het zelfde ook mee gemaakt. Laat die Kloothommels toch gaan, er lopen duizenden mannen en vrouwen rond die hem of haar doen vergeten. Mijn credo is begin een nieuwe liefde met een man/vrouw waar je zeker van kan zijn. Ga naar een datingsite op het internet en vergeet hem. Echt er zijn wel mannen en vrouwen die niets zien in de fles, maar er alles voor willen doen om jouw voor hun te winnen.
reactie: Hoi, Ik weet ook echt niet meer wat ik moet doen en wil heel graag advies. Mijn ex heeft ook de relatie uitgemaakt naar een paar jaar en ik kan hem ook niet vergeten. We hebben dezelfde vrienden en hoor steeds dingen over hem wat ik eigenlijk wel fijn vindt. Mijn ex en ik hebben ook afgesproken om vrienden te blijven en hij weet niet of het nog ooit goed komt. Toch blijf ik steeds hopen. Op de een of andere manier kan en wil ik hem niet loslaten, maar wat als hij dadelijk een ander heeft? Help ik wil hem terug, maar hoe
reactie: Ik zit nu precies in dit zelfde schuitje. Ben er voor de derde keer achtergekomen dat hij blijft liegen. Dit deed na een lange periode met onenigheid me besluiten het uit te maken. Zowel hij als ik hebben hier nog moeite mee, het is allemaal erg onwerkelijk. Aan de ene kant ben ik nog steeds gek op hem, maar ondertussen weet ik wel dat ik veel beter verdien.
reactie: hij was het gewoon voor mij! Hem zou en moest ik hebben! In het begin wou hij alleen maar sex, en dat kreeg hij niet! Later kregen we wat met elkaar. Ik met me domme kop dacht echt dat hij "De ware" was! Ik wist niet dat ik zoveel van iemand houden kon, hij heeft me ware liefde laten zien. Tenminste dat dacht ik !(Achteraf ook DE WARE KLOOZAK !! )
Iedereen bleef me maar zeggen "zo jongen heb je nooit alleen! Je kan veel beter krijgen."
En diep van binnen weet ik zelf dat ik veel beter kan krijgen dan hem. Hij zat aan de drugs (Blowen elke dag, Snuiven in het weekend Drank enzo enzo)
Hij schold me altijd uit (ik zou de woorden maar niet zeggen want het zijn echt harde en kwetsende woorden)
Hij heeft me zelfs een paar keer geslagen in me gezicht, met vuisten en platte hand. En hij ging altijd uit in het weekend en ik moest altijd tot 6 uur s'ochtends op hem wachten tot hij eindelijk een keertje dronken thuis kwam. Het is toen een weekje uitgeweest maar ik wou hem terug want hij was de enigste voor mij. IK HOU ECHT VAN HEM ZO VEEL !!!!!!!!!! Toen ging het weer een paar maanden aan. Maar hij had het weer uitgemaakt voordat ik op vakantie ging met me broers (natuurlijk heel me vakantie verpest door hem)
En toen ik terug kwam was het weer aangegaan! Toen ging ik weer een weekje op vakantie met me vriendinnen en me gevoel werd alleen maar sterker voor hem ik miste hem zo erg! En toen ik thuis kwam zei hij: 'Sorry ik ben vreemd gegaan ik heb het met een meisje gedaan in de v&d, ze was zo lekker nog lekkerder dan jou ik kon haar niet laten staan'
Ik kon hem niet aankijken zo vies vond ik hem! Ik schold hem uit "KWAL DAT JE BENT!"
Natuurlijk ging ik alleen maar twijfelen aan mezelf maar ik dacht dit keer moet ik sterk zijn en ik mag hem niet meer bellen! Ik heb zelfs gebeden zoda ik hem vergeten zou!! En toen zag ik hem lopen met een meisje in de stad, Ik kon mezelf niet inhouden! Ik moest hem smssen! Er stond in van dat ik met hem wil afspreken enzo enzo, Maar dat is er nooit van gekomen! Maar nu acht maanden later zit ik NOG STEEDS met hem in me hoofd, mis ik hem nog steeds! Ik wil hem echt terug ik hou echt veel van hem ook al weet ik dat hy slecht voor me is. Voor hem zou ik alles doen! Overal heb ik herrinneringen aan hem. Ik rij soms langs zijn huis om te kyken of hij thuis is. Maar aanbellen doe ik niet! Als ik maar weet dat hij alleen thuis is zit het goed bij mij. Als hij weer eens een keertje lief doet tegen mij (op msn) heb ik weer hoop maar dan de volgende dag scheld hij me weer uit en is me hart weer helemaal uit elkaar gescheurd. Ik sms hem soms met erin dat ik hem mis. Ik weet niet wat ik moet doen?! Je kan wel zeggen tegen mij hij is slecht vergeet hem maar dat verander mij gevoel voor hem niet! Ik snap zelf niet na alles wat hij mij geflikt heb waarom my liefde voor hem niet in haat is veranderd???? Dat zal alles ook een stuk makkelijker maken! Ik kan zoveel jongens krijgen, Maar Het lijk net of ik niet van iemand anders kan houden.. Ik heb niet meer die vlinders in me buik net zoals ik had bij hem. Er zijn zoveel leuke jongens op de wereld, Maar alleen hij die ik wil.. En echt waar ik vind dit forum goed! Zo kan ik ook me verhaal kwijt, ik dacht echt dat ik de enigste was die zijn ex terug wil na zo'n lange tijd nog! Maar was er maar een forum met: " ZO KRIJG JE JE EX TERUG ! " Want wat zou ik hem oh zo graag terug willen!!!!!!!
reactie: Het is nu 4 jaar geleden dat mijn ouders elkaar leerde kennen en uiteindelijk gingen trouwen. Daardoor leerde wij (de kinderen onderling) elkaar dus ook kennen. Op dat moment had ik een vriendin waar ik erg gek op was en daarvan dacht dat ik heel verliefd was. Tot ik X ontmoette nu dus mijn stiefbroer... Ik kreeg gevoelens voor hem die ik nooit voor iemand gehad had. Een hele verwarrende tijd, vooral ook heel moeilijk ik kwam er dus ook achter dat ik niet op vrouwen viel maar op mannen. Hoe meer de tijd verstreek hoe sterker mijn gevoelens voor hem werden. Op dat moment woonden wij (alle kinderen) nog thuis bij onze ouders. Toen heb ik dus ook besloten om het huis uit te gaan omdat ik totaal niet met deze gevoelens overweg kon. Toen ik een tijd het huis uit was heb ik, nadat ik net iets teveel gedronken had op een feestje, een sms'je naar hem gestuurd waarin ik hem vertelde wat mijn gevoelens voor hem waren. De volgende ochtend had ik hier erg veel spijt van en heb hem een sms gestuurd waarin ik mijn excuses aanbood en vertelde dat het een dronkenmansactie was. Hij stuurde terug dat hij nergens van wist. Later heb ik hem een brief gestuurd waarin ik nuchter mijn hele verhaal heb gedaan en hem vertelde dat ik hoopte dat we normaal met elkaar om konden gaan en ik hem geen vervelend ongemakkelijk gevoel had bezorgd. Hier heb ik nooit meer een reactie op gehad. Sindsdien heb ik altijd gevoelens voor hem gehad. Op een gegeven moment kreeg ik wel min of meer een relatie met iemand anders maar dat is nooit echt wat geworden... Komt dit door de gevoelens die ik voor hem heb of had? Ik weet het niet... Inmiddels heeft hij ook een vriendin, ik ben erg blij voor hem. Mijn gevoelens voor hem zijn niet meer zo sterk als ze geweest zijn, maar toch heb ik ook nog een zwak voor hem. Of die gevoelens nou minder zijn omdat ik weet dat het geen kans heeft, of omdat het gewoon minder word door de tijd. Dat kan ik eigenlijk ook niet zeggen...
reactie: Sinds drie jaar ken ik een leuke jongen via mijn opleiding. Hij is twee jaar ouder dan ik en sinds het begin klikte het ontzettend goed tussen ons. Ik was vrijgezel en zijn relatie was kort daarvoor ook stuk gelopen. Troost daarvoor vond hij bij mij, en we zagen elkaar zo'n beetje elke dag. Op een gegeven moment sloeg de vonk daadwerkelijk over, en sliepen we met elkaar. We verwachtten er beide geen relatie van, maar puur voor de seks. Toen hij na een zeven maanden weer een vriendin kreeg zagen we elkaar een stuk minder, maar als we elkaar zagen doken we wel samen het bed in. Voor die vriendin kon ik geen sympathie voelen, hij was van mij, en besloot dat ik daar wel mee kon leven. Wel was ik erg blij toen zijn relatie met haar op de klippen liep, maar niet lang daarna verscheen er weer een nieuwe ster aan het firnament. Alles ging weer door als eerst. In die tijd dat ik hem ken ben ik met niemand anders samen geweest, en wil ik ook niet met andere mannen uit. Hij is mijn leven. Een droom die hij niet voor mij kan realiseren. Sinds een paar maanden is hij verhuisd naar de andere kant van het land, maar elke week komt hij terug hierheen omdat hij mij niet kan missen. Ik wil door naar de volgende fase, maar die lijkt onbereikbaar. En dat is heel deprimerend.
reactie: Hoi. Ook ik heb dit meegemaakt. Ik was net verhuist.. Kende nog niet veel mensen maar daar kwam snel verandering in. Ik was 12 jaar toen ik bij een jongeren groep terecht kwam. Altijd veel lol en ik had er een vriendje. En zo ineens kwam HIJ daar.. L, (zo noem ik hem maar) had een vriendin, een bloed mooie meid. En ik had een vriendje. Maar toch, meteen toen ik hem zag was ik smoorverliefd.. Het ergste was nog dat ik hem elke dag zag.. Op den duur heb ik het met mijn vriend uitgemaakt en zijn wij veel naar elkaar toe getrokken.. Gewoon als vrienden, begrijp het niet verkeerd.. Hij vertelde mij echt van alles en we wisten allbei alles van elkaar.. Als we ergens mee zaten kwamen we naar elkaar toe, we hielpen elkaar overal mee. Maat toch ging ik uit eindelijk bij die groep weg en ontmoette een nieuwe vriend. Dat heeft 3 maand geduurt en meteen nadat hij het uit had gemaakt dacht ik weer aan L. Hoewel ik hem bijna nooit zag.. En als ik hem al zag dan was het gewoon even een praatje maken.. Daarna heb ik weer een nieuwe vriend gekregen en ook nadat dat uit was dacht ik weer aan L. Dit is hierna nog 1 keer weer gebeurd en toen kreeg ik wat ik wou.. Ik was met een vriendin aan het stappen en kwam hem tegen.. Hij was ook vrijgezel. Eindelijk dacht ik. Maar eerst toch maar gewoon vriendinschappelijk met elkaar omgaan en toen uiteindelijk die eerste zoen.. Ik was 16 jaar, dus zat al 4 jaar achter hem aan! En eindelijk waren we bij elkaar! Helaas heeft die geweldige tijd maar anderhalve maand geduurt voor ons.. Hij zat in een leven die mij gevaar kon brengen en wou mij er niet bij in betrekken.. Nadat het uit was bleven we met elkaar afspreken en omgaan maar dit werd minder.. Toen leerde ik een nieuwe jongen kenden.. S. S en ik kregen een relatie, maar ik kon L maar niet vergeten.. Dus maakte ik het na 2 en halve maand uit. En ik kwam L weer tegen, en weer waren we die hele nacht bij elkaar en het ging super. Maar na die nacht hoorde ik niks van hem.. Toen kwam ik uiteindelijk weer terug bij S. Het ging super! Maar ja hoor, S had het uitgemaakt.. Toen kwam ik op een dag weer L tegen en hij wou mij graag terug. Ik heb nee gezegt.. Het stomste wat ik ooit kon doen!! Maar op dat moment zat S gewoon in mijn koppie.. Sindsdien zijn wij elkaar telkens misgelopen.. Ik heb het uitgemaakt met S en Heb L dat meteen laten weten.. Hij is er nu niet maar hij zou zo snel mogelijk weer bij mij langskomen. Ik hoop erop dat dit op een nieuwe relatie uitloopt. Ik ben nu 18 jaar en dus al 6 jaar smoorverliefd. Hij zegt ook van mij te houden en zijn leven heeft ie recht gezet. Wat kan ons nu nog tegenhouden?
reactie: Als jong meisje kwam ik na school te werken op een Bank . Gewoon een administratieve functie van 40 uur per week ., na een aantal jaren
Ik was toen net 20 jaar , waarin geen bijzonderheden in voorkwamen , kreeg ik
Op een personeelsavondje plotseling gevoelens voor mijn chef , en hij ,..bleek achteraf
Ook voor mij warme gevoelens te hebben . S, avonds toen het feestje afgelopen was zijn we in de auto vertrokken , en toen lagen
We opeens in elkaar,s armen . Nou is dat op zich helemaal geen ramp natuurlijk , maar in dit geval bleek de beste man
Getrouwd te zijn . Geloof het of niet , dat wist ik echt niet , want ik zag nooit een trouwring bij hem ! En toen ik er eenmaal achterkwam was het voor mij al te laat , ik was zo gek op
Hem geworden . Buiten het leeftijdsverschil van 19 jaar , waar ik dus geen problemen mee had
Kreeg ik het er toch heel moeilijk mee , en ben na 1 jaar weggegaan . Maar diep in mijn hart was ik gebroken , en miste hem ontzettend . Later zijn er andere mannen in mijn leven gekomen , waaronder een relatie van 11 jaar ,
Maar degene waar ik soms nog van droom is xxx , mijn chef , en ik word dan met een
Bonkend hart wakker . Nou als dat niet een onforgettable liefde is , ik heb eigenlijk nooit meer hetzelfde gevoeld
Voor een andere man . En nog steeds als ik aan hem herinnerd word voel ik de hartstocht door mijn aderen stromen . Dat zal wel nooit overgaan , want volgens mij komt dat maar eenmaal op je pad in je leven !
reactie: Het is alweer een maandje geleden dat het is uit is tussen mij en mijn vriend. We hebben nogal een vreemde relatie achter de rug. Hij was niet echt mijn vriend, maar we hadden wel een relatie/band van 4 jaar. Hij was al vanaf begin al dol op mij, maar ik nog niet echt op hem. Maar dit groeide. Hij stond altijd voor me klaar en deed echt alles voor mij als hij het maar kon veroorloven en mogelijk was. Ik was zijn alles kon je wel zeggen. Maar in die 4 jaar heb ik niet echt 100% van hem gehouden. Ik had meer sterkere gevoelens voor een ander (deze persoon laten we terzijde), maar dat vond hij niet eens erg, als ik maar met hem was. Hij had echt zoveel voor me over, dat waardeerde ik ook allemaal wel maar meer zat er niet echt niet in. Dit duurde 4 jaar lang, tot dit jaar 2006. Ik begon in eens meer voor hem te voelen en mijn gevoelens werden sterker en sterker. Ik zei zelfs tegen hem dat ik nu een ECHTE RELATIE met hem wilde. Door het een of andere gedachte van hem, wilde hij niet meer. Hij zei wel dat hij nog heel veel van me hield, telkens weer, maar hij durft niet meer voor een relatie te gaan. Heel vaag en vreemd, tot nu toe weet ik nog steeds niet waar hij zo mee zit. Hij heeft het heel moeilijk mee net als ik. Sinds de dag dat het uit was, kon ik geen seconde en minuut zonder aan hem te denken. Allemaal vraagtekens en onzekerheden door me heen. Waarom nou zo??? Waarom moest iemand die zoveel van me hield en zolang voor gevochten heeft, mij nu in de steek laten om zijn angst.(????)Ik hield in eens zoveel van hem, dat ik mezelf totaal verloren was. Ik smste van alles om mijn antwoorden te krijgen, maar hij liet geen woord los. Wat hij deed is alleen in zijn wereldje kruipen en niets meer van zich laten horen. Ondertussen lijden we er allebei aan. Dan vraag ik me af, waarom deze onzin. We houden zoveel van elkaar, wat kan ons nou tegenhouden. Ik begrijp het niet en wil zo graag een antwoord hierop. Ik kon niet meer zonder hem en dat pas na 4 jaar, toen realiseerde ik pas dat ik zoveel van die jongen heb gehouden. Dom kan je niet zeggen, maar het is wel een hele BULL-shit stuff voor mij nu. Ik besloot toen maar met hem goede vrienden te blijven en dat wilde hij wel. Tijdens onze vriendschap bleven we contact houden en hij deed precies als toen hij vroeger was met mij. We hielden vroeger af en toe om lekker te spacen door wat wijn te drinken. Dat deden we dus nu ook. Telkens weer als we elkaar zagen was het weer raak en we belanden weer in bed. Het was telkens weer heel spontaan en voelde heel verwant aan. Maar de ook telkens weer de volgende dag deden we of er niets was gebeurd, want we waren toch vrienden. Voor mij was het allemaal weer vraagtekens en af en toe toch ook verdriet waarom moest het nou vriendschap zijn als hij toch zoveel van me hield. Ik kreeg weer alle aandacht en materialen van hem net als vroeger. Ik voel gewoon dat hij niet zonder mij kan, maar toch…………heel vreemd……wilde hij niet voor de echte relatie gaan. Toen besloot ik maar te kappen met onze vriendschap. Ik wist zolang ik gevoelens had voor hem, dat vriendschap onmogelijk was. Het was alleen lijden ondertussen met allerlei vraagtekens in me die ik niet durfde te vragen. Toch heb ik mijn moed geraapt paar dagen geleden en gemaild naar hem om de vriendschap te verbreken. Vanaf dat moment is het weer stil aan de andere kant. Via mijn vriendin hoor ik dat hij het moeilijk had. Hij had ergens angst voor, maar wilde niet zeggen. Hij sloot zich af van mij en tot nu toe heb ik niets meer gehoord van hem. Ik ben kapot en voel me gewoon verslagen. Wil niet aan hem denken, maar dat gaat niet 1 2 3, maar dat weten jullie allemaal die het hebben meegemaakt. Iemand vergeten waarvan je zoveel houdt is gewoon op dit moment onmogelijk. Marteling gewoon! Ik weet ook dat ik niets meer kan doen, kwestie van hopen dat hij van gedachten veranderd en zijn hart volgt en niet zijn angst. Ik ben eerlijk best wel kwaad over hoe hij dit aanpakt. Zo onvolwassen en kinderachtig allemaal. Zeg gewoon dan dat je NIET MEER WILT, einde verhaal. Diep in mijn hart hoop ik op een miracle. Of die komt, tja……laten we afwachten. Meer kan ik niet doen.
reactie: Ik heb een lieve vriend met wie ik samenwoon en volgend jaar ga trouwen: toch is hij niet mijn liefde voor het leven... Die woont 50km verderop, is de vader van mijn kind en dat zal zo blijven. We houden van elaar, maar kenden elkaar zo goed dat we onze relatie meer en meer onder druk zetten. Hij werd jaloers op alles en iedereen met wie ik omging en de situatie werd langzaam aan onhoudbaar. We hebben het geprobeert door apart te gaan wonen, afstand te nemen maar het gevoel wordt, ook nu, alleen maar heviger. Mijn vriend weet hiervan en goddank onderkent hij dat wat ik voor hem voel ook echt is en dat ik er alles aan doe om onze relatie te laten slagen. Niet makkelijk omdat ik mijn ex nog regelmatig zie, door onze dochter, en ik nog steeds knikkende knieen krijg... Hij zal altijd een speciale plek hebben in mijn hart en ik gun hem het beste en elke dag doet het pijn omdat ik het hem niet kan geven... Houden van is loslaten en dat moesten wij wel doen...
reactie: Ik herken heel veel in de reacties die geplaatst zijn in dit onderwerp. Ik
Heb in tegenstelling tot de meesten geen relatie gehad met degene die ik
Maar niet kan vergeten. Het is allemaal ongeveer 7 jaar geleden begonnen. Via mijn werk in contact gekomen met hem. De allereerste keer dat ik hem aan
De telefoon sprak was ik verloren, warm gevoel in mijn buik, tintelingen
Overal. Zijn stem heeft mij alle realiteitszin doen vergeten, het hield een
Belofte in welke ik graag had willen innen. Het heeft daarna nog zeker 1 jaar geduurd voordat wij elkaar persoonlijk
Ontmoeten.Die ontmoeting zal ik ook nooit meer vergeten, maar om een lang
Verhaal kort te maken heb ik in de zomer van 2002 de stoute schoenen
Aangetrokken en hem een mailtje gestuurd waarin ik hem duidelijk maakte dat
Ik hem wel zag zitten (let wel ik ben getrouwd. Ben haantje de voorste
Wanneer het gaat over het oordelen en veroordelen van anderen, totdat dit
Mij zelf overkwam) ZEG NOOIT NOOIT. Hij zag mij ook wel zitten maar had
Gewetenbezwaren, daar hij zelf in een huwelijk zit. Dit heeft 4 jaar geduurd, elkaar over een weer bestoken met mailtjes,
Sexueel getinte telefoon gesprekken, kortom elkaar gek gemaakt. Hij heeft
Vorige jaar het contact verbroken en ik heb mij daaraan gehouden en geen
Contact meer gezocht, niet telefonisch en geen mailtjes. Hoe hard ik mijn
Best ook doe, ik kan hem maar niet vergeten.
reactie: Hij spookt nog steeds door mijn hoofd. Afgelopen zomer had ik de beste vakantie van mijn leven. Ik verbleef met een paar vriendinnen in een appartement in een zonnig oord. Op de dag van aankomst ontmoetten we al meteen onze buren, twee ontzettend leuke jongens die maar een half uurtje rijden van ons thuis bleken te wonen. De rest van de week trokken we met elkaar op: van 's morgens op het strand tot het avondeten en uitgaan, alles deden we samen. Eén van hen bleek wel gevoelens voor mij te hebben, en ik zag hem ook wel zitten maar ik wilde het hem niet te makkelijk maken. De hele vakantie gebeurde er niet veel, en zij vertrokken een dag eerder dan wij. Zonder mailadressen of telefoonnummers uitgewisseld te hebben. Ik heb de volgende dag op het strand de hele tijd gehuild. Eenmaal thuis kon ik het niet langer volhouden en zocht het thuisnummer op van één van hen. Het contact werd hersteld en we spraken nog enkele keren met zn allen af. Van enige toenadering tussen hem en mij was echter geen sprake, hij vond mij te jong. Desondanks is er wel altijd een bepaalde spanning tussen ons geweest. Een paar maanden geleden hoorde ik dat hij een vriendin had. Daarna heb ik hem nog één keer gezien en dit is al ruim drie maanden geleden. Ik weet dat ik hem uit mijn hoofd moet zetten omdat er nog tientallen leukere jongens rondlopen die ik geen kans geef. Mijn gedachten aan hem blokkeren elke volgende relatie, omdat ik ervan overtuigd ben dat wij bijelkaar horen. Diep in mijn hart hoop ik dat we elkaar over een paar jaar nog eens tegenkomen, en tot dan denk ik nog iedere dag aan hem...
reactie: Hey. Ik wilde ook even reageren op het artikel; "het lukt niet om haar te vergeten"
Het is eigenlijk hem maar ja aangezien ik een man ben die zijn vriendin is verloren maak ik er haar van. Ik kwam via een vriendin van me die altijd zit te neuzen op trendystyle hier terecht. En het artikel; "het lukt me niet om haar te vergeten" sprak me aan, om het feit dat ik naar 3 en een half jaar mijn engeltje ben verloren en nu inmiddels vier maanden verder, daar nog steeds heel erg heeel erg veel moeite mee heb. Het is alsof ik bijnaar mijn puzzel af had van mijn leven en dat de hogere machten mijn puzzel weer door elkaar hebben gegooid. Alleen kan ik een stukje van de puzzel niet meer plaatsen omdat deze niet past en dat is zij mijn vriendin uit het verleden. Zij kon er ook niets aan doen als de liefde er niet meer is dan is het er niet en dan kun je niet forceren. Maar voor mij is dat heel spijtig ik heb iedere dag verdriet om haar, niet heel de dag maar er gaat niet een dag voorbij dat ik niet aan haar denk. Ik ben inmiddels wel iemand anders tegengekomen waar ik een ander gevoel bij heb. Maar ik wil eerst dit hoofdstuk afsluiten voordat ik aan een ander begin en ik wil heel graag aan een nieuw boek beginnen maar hoe sluit je de ander. Het is moeilijker dan ik dacht. Er zal altijd een plekje in mijn hart van haar zijn en tot dat ik mijn ogen sluit zal ze in mijn gedachten zijn ze heeft niet alleen een stukje van mijn hart maar ook van mijn ziel. Ik hoop dat ze iemand tegenkomt die haar door mijn ogen ziet, daarmee bedoel ik dat die gene ook ziet hoe kleurrijk zij is hoe inspirerend zij is en hoe wonderschoon ze is. Ik ben niet boos op haar ik ben niet boos op iemand. De dingen lopen zoals ze lopen en je kunt je er tegen verzetten maar aan het einde moet je het accepteren en verder gaan. Ik heb het wel door maar besef het nog niet mijn pijn is nog te groot ik ben nu leeg en al mijn inspitaie is weg zonder haar. Maar er komt nog wel een dag dat ik terug denk aan de tijd met haar en dat er een glimlach op mijn gezicht komt. Voor de mensen die dit lezen en ook een gebroken hart hebben verwaarloos je zelf niet en denk niet dat het allemaal aan jou ligt maar onthoud goed dat JIJ de hoofdprijs bent jou liefde had de hoofdpijs kunnen hebben maar tervergeefs. En voor de mensen die iemand hebben waar ze alles mee delen en van houden geniet van iedere dag die je wordt gegeven van iedere minuut iedere seconde iedere seconde van een seconde want voodat je het weet is alles weg. Ik hoop dat iemand hier iets aan heeft? Ik ben iig mijn ei kwijt en dat was hard nodig. Gr en geniet van je leven.
reactie: Grappig is dat. Ik herken dit verhaal zo erg. Ook ik heb een eerste liefde, en deze liefde begon toen ik 14 was. Ik leerde hem (J) in de zomer kennen, en hij was ook de eerste waarmee ik kuste. Hij was heel lief voor me die dag, maar belde me de volgende dag op dat hij toch weer terug was bij zijn ex (N), en zij was ZIJN eerste liefde. Hij kon haar niet vergeten en had besloten het alsnog met haar te proberen. Ik vond het vreselijk, maar het was niet anders. Ik schreef hem een gedicht, en had het daarmee voor mijn gevoel afgesloten. Een paar maanden later kreeg ik verkering met z'n beste vriend (R), en daar was ik blij mee, dacht verder niet meer aan J. Met R ben ik altijd bevriend gebleven, maar J zag ik niet meer.


Een aantal jaar later zag ik J weer, en raakten we aan de praat. Ineens kuste hij mij, en was het eigenlijk weer net als vroeger. En toen kregen we weer iets. Iets waar ik later heel veel spijt van heb gehad. Ik was onzeker toen over mijzelf, en twijfelde aan J zn gevoelens voor mij. Later bleek ook dat hij nog niet echt over zijn ex heen was (waarmee het pas een paar weken uit was). Ik was dus een soort afleiding voor hem, en daarom ging het ook na precies een maand uit. Het is best op een lullige manier uit gegaan, en sindsdien hoefde ik hem niet meer te zien. Ik was boos, beledigd en achteraf blij dat het over was. Tot een paar maanden geleden.. Dit alles speelde zich vorig jaar af, en ik had hem sindsdien ook niet meer gezien, totdat hij me weer begon te smsen en te bellen. Hij wilde me terug, en ik had zoiets van: ja daaag, 2 keer gekwetst worden door jou is genoeg. Maar we spraken toch af, en sindsdien is onze band heel sterk. Ik twijfelde of ik er weer aan moest beginnen, was vooral heel bang dat ie het toch uit zou maken.. Maar dit is tot nu toe nog niet gebeurd :) Eergister gingen we 2 maanden. Ik weet het, het is nog niet zo lang, maar het is helemaal goed nu. We hadden allebei niet gedacht dat het zo zou lopen, maar we zijn echt iets aan het opbouwen nu. We praten heel veel (iets wat we toen niet deden, waardoor er veel misverstanden waren), en we zijn allebei natuurlijk ook wat ouder geworden. Ik weet nu zeker dat ie echt van mij houdt, en ik ben heel blij dat ik ons nog een kans heb gegeven. Ze zeggen niet voor niks: 3 keer is scheepsrecht!!

reactie: Hoi,
Ik wilde ook even reageren op het artikel; "het lukt maar niet om hem te vergeten". Als ik al die verhalen lees, merk ik dat er wel in ieder verhaal iets herkenbaars in voorkomt. Ook ik heb dit meegemaakt en maak het nog mee. Het is alweer 9 maanden uit en toch mis ik hem. Het is niet eens een echte EN lange relatie geweest want hij had een vriendin. Hij had een afstands relatie en het ging niet zo goed tussen hun tweeen op dat moment. Hij wilde het zelfs uitmaken met haar. Tussen ons wilde het goed klikken en toen is het wat geworden. Beide hadden we gevoelens voor elkaar. We hadden een leuke tijd en ik op alle vlakken kon ik het goed met hem vinden. Op een gegeven moment realiseerde ik mij dat het niet zo kon, want hij bleef maar bij haar en ik voelde mij als een schaduw achter hem. Het was toch een geheime relatie. Ik heb toen besloten om het uit te maken als hij geen keuze kon maken. Hij kon niet kiezen tussen ons. Sinds die dag dat ik het uit heb gemaakt, is hij nooit bij mij teruggekomen en heb ik mij sterk gehouden, dus belde hem niet meer en probeerde zo min mogelijk met hem te praten. Toch kan ik hem niet vergeten tot nu toe en heb zelfs veel verdriet om de situatie en dat ik hem zo mis. Mijn gevoel zegt dat hij diegene is want met niemand anders voelde ik zo goed. Hij wilde graag vrienden met mij zijn maar ik kan het niet. Als ik hem zie of spreek ben ik gewoon van slag. Het vervelende is dat ik hem regelmatig zie want we delen dezelfde hobby. Ook is het vervelend als zijn vriendin hier op bezoek is, want dan zie ik ze samen en hoe gelukkig ze samen zijn. Vanaf het moment dat het uit is heb ik het soms met hem erover. Hij gaf toe oprechte gevoelens voor mij te hebben maar ook voor haar. Hij zei laatst nog dat hij soms voor me gevoel heeft maar dit probeert te onderdrukken. Uit de gesprekken merk ik dat hij heel veel momenten vergeten is. Ook zegt hij dat het gewoon gebeurd is en dat hij veel van haar houdt. Een tijdje heb ik hem geblockt van MSN en dan weer unblockt met de hoop dat hij wat liefs tegen me zei. Het werkte niet maar toch wilde ik met hem praten op een of andere manier. Als ik hem online zag met haar foto op de MSN was ik toch een paar dagen van slag.Hij heeft gezegd dat het zelfs beter gaat met zijn relatie etc etc. Dan voel ik me weer een tijdje down. Mijn verstand zegt dat hij me niet wilt want anders had hij het wel uitgemaakt met haar. Ook dat hij me afgesloten heeft want hij houdt zich niet met mij bezig. Duidelijk geeft hij aan dat het nu wel goed gaat met zijn relatie maar mijn gedachtes kunnen het zich niet voorstellen omdat het toendertijd slecht ging. Toch.....kan ik het niet afsluiten en als ik met andere mannen ben is het gevoel anders....ik kan hem dus niet vergeten en denk echt dat hij voor me gemaakt is. Ik wil het niet voelen maar het gaat niet weg. Nu nadat het alweer 9 maanden geleden is dat het uit is, ben ik tot de conclusie gekomen dat het niet werkt als ik hem zie, met hem praat of MSN-t. Het geeft me valse hoop ook al weet ik dat hij uiteindelijk bewust gekozen heeft voor zijn relatie en mij wellicht heeft gebruikt. ALs hij me aanspreekt op MSN reageer ik toch altijd weer terug. Daarom is het belangrijk om diegene niet meer te zien of te spreken als het toch al uit is. Het is uit voor een reden uit, en in mijn geval had mijn "soort van ex" keuzes genoeg. Het had dus ook anders kunnen lopen. Ik denk dat het dan makkelijker is om je ex los te laten. Probeer met zoveel mensen in contact te komen en veel dingen te doen zodat je gedachtes ergens anders zijn. Misschien denk je dat je nooit meer zo iemand als je ex tegen zal komen, en misschien is het wel zo, maar geef het een kans. Misschien zijn de ervaringen met een andere man anders en voel je je anders, toch...De tijd is niet meer terug te draaien dus we moeten dat accepteren...hoe hard het ook is... Succes iedereen met dit proces van vergeten en verwerking.
reactie: Ook ik kan een iemand maar niet vergeten. We hadden elkaar op een internetdating site ontmoet. Al pratende kwamen we erachter dat we in dezelfde wijk woonden, dus snel afgesproken. Toen ik hem zag was ik verkocht. We waren na die avond niet meer bij elkaar weg te slaan. We zagen elkaar iedere dag. De verliefdheid sloeg bij mij snel om in houden van en hij zei dat hij ook van mij hield. We waren achteraf waarschijnlijk te snel te serieus. We wilden allebei kinderen dus ik raakte al snel zwanger. Ik was in de wolken. Maar lang mocht het niet duren want ik kreeg na 7 weken een miskraam. Mijn verdriet was zo groot en ik hoopte op de steun van mijn vriend. Helaas bekoelde de relatie van zijn kant en nog geen maand later maakte hij het uit. Een goede reden heeft hij me nooit gegeven. Niet lang daarna kreeg hij een nieuwe vriendin. We hadden allebei een pagina op een internet site en beide MSN. Op beide beschreef hij elke keer uitgebreid wat er in zijn leven gebeurde en elke dag weer ging ik kijken wat er in zijn leven speelde. Ik was zo jaloers op zijn nieuwe vriendin. Waarom zij wel en ik niet. Hij plaatste gedichten voor haar op zijn site, zette haar foto's erop. En ik werd er constant aan herinnerd hoe onze relatie was. Want wat hij tegen haar zei, zei hij ooit tegen mij. Na 2 maanden ging het uit en kregen wij weer contact. Ik had weer hoop dat het goed zou komen, maar hij bleef maar twijfelen over wat hij nou precies wilde. Op een dag kreeg ik een sms dat hij me terug wilde.......en toen ik terugschreef of hij het wel zeker wist bleef het stil. Niet lang daarna bleek hij opeens een nieuwe vriendin te hebben. Ik begreep er niets meer van. Het voelde weer als een dolk in mijn hart. Nu is het weer uit met dat meisje en was hij pas bij me. Hij blijft terugkomen en ik blijf hem terugnemen, wetende dat hij er weer vandoor zal gaan. Soms vraag ik me af hoe lang ik door wil blijven gaan met deze zelfvernietiging. Want elke keer wanneer ik hem kwijtraak, sterft er een stukje van mij. Hij voelt als onderdeel van mijn ziel, mijn soulmate. Zonder hem voel ik me niet compleet. Maar ondanks dat ik weet dat het nooit zal gaan werken lukt het me niet los te laten. Ooit als ik er echt klaar voor ben zal ik de deur sluiten als hij weer komt. Maar nu nog niet. Ik heb mijn kind al verloren en door mezelf het idee te geven dat ik hem nog een beetje heb hou ik me staande. Want anders heb ik dubbel verlies.
reactie: ik herken het heel goed
Ik had een relatie van 2,5 jaar met me vorige vriend plannen om samen te gaan wonen en alles maar door veel problemen en de wereld waarin hij zat (en over loog) heb ik besloten om er een punt achter te zetten ik dacht dat k nooit meer iemand zou kunnen vertrouwen en al dat gedoe maar een paar maanden later kwam ik mijn huidige vriend tegen (ben snel verliefd al wou ik t nu echt niet) hij heeft me wel geholpen om over t grootste verdriet heen te komen maar bleef toch contact houden met me x over de mail en heb m zelfs nog een paar keer gebeld toen ie bij zn ouders op curacao zat en wou uiteindelijk toch naar m terug maar wist heel goed dat dat gewoon niet meer kon al wouden we allebei t gaat gewoon niet ik heb m een paar weken geleden gebeld dat ik nu 3mnd zwanger ben en hij was blij voor me > ookal wouden wij ook graag samen een kindje en vertelde me ook dat ook hij nu iemand was tegengekomen en daar verliefd op was t was net of k een wrede knal voor me smoel kreeg en heb m dat ook gezegd en hij wist precies hoe t voelde want met t nieuws dat k toen een ander had en nu dat ik zwanger ben had hij die zelfde klap gehad en hij heeft me nog gezegd als we echt voor elkaar gemaakt zijn komen we uit eindelijk toch bij elkaar terecht en dat was t laatste wat ik van m gehoord heb omdat t nu echt beter voor ons beide is geen contact meer te hebben om onze huidige relaties een kans te geven

dus wat ik uiteindelijk over wil zeggen dat zoiemand altijd in je gedachteen hart zal blijven maar dat t nooit meer als 'vroeger'word en dat als je voor elkaar bestemd bent ook echt bij elkaar zal eindigen en vergeet niet het leven gaat toch echt door en dat je daarvoor een manier moet vinden om er mee te kunnen leven
Greets

reactie: hallo, ik heb dit ook meegemaakt.

bij mij zijn er duizend vragen gebleven. Hij is mijn eerste vriend en ik was 24 jaar. Vanaf het begin (1e week al) zei hij dat hij van mij hield. En hij zei ook dat ik maagd moet blijven tot mijn huwelijk. Ik heb 5 prachtige maanden gehad. Kort zou je dneken, maar in deze korte tijd ben ik bijna alles over hem te weten gekomen en ik weet dat hij een verleden heeft, waardoor hij bang is om zijn hartje weer te breken. Op den duur begon hij echt teveel van mij gaan houden en zei alleen maar dingen als ik wil je niet meer uit mijn leven, ik wil je niet kwijt en je mag de straat niet meer op tot ik je voor mij zelf heb verzekerd. Hij vroeg mij sinds het begin om met mij te trouwen en durfde ook niet zomaar ja te zeggen, maar een avond dat ik met hem was, stuurde hij mij een sms dat hij elke dag onzekerder wordt en mij niet kwijt wil. Hij belde daarna en zei ik kom je in 2007 halen tot aan je huis om met je trouwen. Ik zei hem toen eindelijk wel "ja, ik ben van jou". Hij begon echter steeds meer afstand te nemen en ik kan het alleen verklaren als dat hij liever zichzelf pijn doet dan mij ongelukkig te maken. Dat zei hij ook, dat ie bang was mij niet gelukkig te kunnen maken. Op zag ik auto van ander vrouw bij hem thuis en ik wist dat ie vreemdging, dat is nu al 3 maanden gaande. Ik weet zoveel over hem en ik weet dat hij echt van mij heeft gehouden. Ik weet niet waarom dit zo moest lopen. Ik heb God elke dag gebeden om met hem te zijn en ik dankte god ook elke dag voor hem in mijn leven (no joke, echt eke dag!). I never took him for granted. Ik heb altijd geweten hoe waardevol hij is. Wij zouden trouwen, wij zijn Surinamers en voor mij het huwelijk toch wel iets bijzonders, maar voor hem nog meer. Hij zei dat ik moest wachten tot ons huwelijk om seks met hem te hebben, maar hij is nu toch met een gescheiden vrouw die heel erg op plezier uit is. Waarom heeft mij dan zulke dingen onthouden en waarom zei hij eerst A en dan B?

Hoe dan ook ik denk dat de echte oorzaak ligt in hetgeen hem vroeger overkomenis en dat hij zoveel van mij hield dat hij bang was weer eens kwetsbaar te zijn. En voordat ik hem pijn kon doen, besloot hij er op deze manier een einde aan te brengen, door vreemd te gaan. Maar ik denk niet aan andere mannen, hij is het voor mij en ik ben zo bang dat ik altijd alleen zal moeten blijven, maar ik weet dat ik niks voel voor een ander. Het is maar wachten op hem, op een wonder van God, dat ik hem weer in mijn armen mag omsluiten, want een ander zal er nooit nooit zijn voor mij. Ik huil elke dag om hem te missen, hij was mijn beste vriend en ik kon hem alles vertellen. Waarom doet God zulke dingen?

Ik wil terug met hem zijn, dat is alles wat ik wil. Oh God help mij. Liefde, echte liefde overkomt je maar een keer. Hij was mijn zoveelste verliefdheid sinds mijn 15e, maar ik was 24 toen ik hem heb lerenkennen en ik WEET dat hij voor mij bestemd is. Er zijn zoveel dingen, ook uit zijn jeugd dat ik weet dat God mij heeft gestuurd in zijn leven om hem te helpen en hij om mij aan te vullen

Wat is God's plan hiermee? Waarom moeten vrouwen zo lijden? Is echte liefde zo een zonde? Het is niet alleen de geestelijke, maar ok de lichamelijk marteling die ik moet doorstaan. Hoe lang gaat dit nog zo door? Ik weet dat hi het begin en het iende is, er niets meer dan hij. Dat weet ik, dat zegt mijn hele hart mij. Maar hoe moet ik het verdragen als hij niets zegt en ik hem niet zie en .. Oh god..

God help me please. Ik bid elke dag voor hem, ik bid meer voor hem dan ik voor mijzelf bid opdat hij de pijn en verdriet van zijn verleden uit hem weggaat en hij weer durft mij lief te hebben. Ik ga nog 2, 5 jaar op hem wachten, want dan ben ik 27. En als het dan nog niet goed is, ga ikmijzelf vlak voor hem neerschieten. Er is geen leven voor mij zonder hem...

Ik wil niet leven zonder hem en ik wacht nu alleen maar op hoop voor een liefdevolle toekomst samen met hem...

Ik hoop dat er een god is die dit alles ziet en mij bewijst dat leifde, echte liefde ook een kans heeft in deze wereld, want hij maakt zoveel kapot in mij. Het is een wonder dat ik leef,..maar voor hoelang nog?

reactie: Nee.....ZIJ is onvergetelijk...... Een behoorlijke tijd heb ik wat gehad met een buitenlands meisje... Veel meegemaakt, veel op en neer gereisd..... Uiteindelijk is ze hier komen wonen maar cultuur, taal en heimwee vormden een dusdanige barriere dat het beter was te stoppen. Ik wilde niet daarheen, zij kon hier niet aarden. Toch denk ik nog vaak terug aan de leuke tijd....aan alle keren dat ik in het buitenland was,
Aan de keren dat ik haar ophaalde op Schiphol..... Ik hoop dat ze in haar eigen land gelukkig zal worden, gelukkiger dan in het "koude" Nederland
Waar ook de mensen kouder zijn..... Ik heb veel van haar geleerd.... Ben meer dingen gaan waarderen, zeur niet meer om kleine onbenullige dingen. Ik piep niet als mijn eten in een restaurant niet helemaal warm is,
Ik heb genoeg mensen gezien die niet eens te eten hadden !!!! Vaak heb ik eraan gedacht om een tweede start te maken maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen dat ZIJ haar familie,vrienden en land verlaat voor mij.... Daarom laat ik het erbij..... Maar ik denk nog vaak terug........ Terug aan die leuke dame in het buitenland... En als ik naar "MEMORIES" of de kerstuizending van "ALL YOU NEED" kijk dan denk ik.... Daar had ik kunnen staan........
reactie: Memories of Miracle? Mijn vriend en a.s. Echtgenoot hebben elkaar 35 jaar (!) niet kunnen vergeten. En na allebei veel andere relaties, allebei een zeer langdurig ander huwelijk, en hij kinderen, zijn we nu eindelijk weer een koppel. Als dat stemmetje in je waarschuwt dat de ander je bestemming is, dan is het aan te bevelen om ernaar te luisteren. Het had ons misschien veel verdriet bespaard. Aan de andere kant: je bent eraan toe als je eraan toe bent. Maar het bestaat, de juiste, de ware. En het is heel mooi om dat te voelen en te weten en er elke dag dankbaar voor te zijn.
reactie: Ook ik herkende mezelf in het verhaal. Inmiddels is het alweer zo’n 2,5 jaar geleden dat de relatie uitging. Hij was mijn eerste echte liefde en ik deelde alles met hem. Het was mijn minnaar en beste vriend. Met hem deelde ik mijn diepste geheimen, angsten en onzekerheden, maar ook veel gelukkige momenten vol lol. Ik kende hem door en door en dat was wederzijds. Bij een paranormaal consult vroeg in onze relatie werd dan ook gezegd dat wij elkaar al vele levens kenden. Zo voelde het vanaf dag 1 en raar maar waar, zo voelt het nog steeds. Na onze relatie kreeg mijn ex al snel een nieuwe relatie en spraken we elkaar niet meer. Was op dat moment ook goed voor mij, want ik hield nog zielsveel van hem, ondanks alles wat zich had voorgedaan. Juist door alle diepzinnige gesprekken weet ik als geen ander dat ik veel te dichtbij kwam en dat hem daarmee angst aanjoeg. Dit heeft met zijn verleden te maken en alhoewel ik hem daar zo graag bij had willen helpen bouwde hij de muur juist weer op. De nieuwe relatie was voor mij moeilijk om aan te zien, ik kwam hem op de sportvereniging nog regelmatig tegen handje in handje met vriendinnetje. Uiteindelijk gunde ik hem het beste en was er klaar mee. Maar ineens kwam hij in gedachten weer boven. Ik had het gevoel dat hij helemaal niet gelukkig was, heel vreemd. Ik dacht steeds meer aan hem en een week nadat ik daar met een vriendin over gesproken had stond ie bij me voor de deur. De relatie was over. Hij wilde met mij praten. Dat deden we en al snel werden we weer innige maatjes. Hij kwam weer eten, we gingen samen sporten, lol maken, films kijken… Al snel kwamen de oude gevoelens bij mij weer boven en wilde ik kijken of ik hem nog kon ‘krijgen’. Een tijdje was het weer als vanouds, maar hij kon zich niet meer op dezelfde manier openstellen. Hij begon weer andere relaties en onze vriendschap met iets extra’s ging op heftige manier over. Dit deed pijn en ik wilde er niks meer mee te maken hebben. Heb in die tijd veel gedated, maar niemand kreeg een eerlijke kans. Ik heb zelf moeite met vertrouwen. Nu heb ik alles weer losgelaten en het gevoel is terug dat er iets met hem is. Ik voel het gewoon en snap niet waarom ik dat nog moet voelen. Ik kwam hem op de sportvereniging tegen en we wisten ons beiden geen houding te geven. Plotseling ben ik weer uit de block op MSN. Het vermoeden bestaat bij mij dat relatie nummero ??? Weer uit is en dat ie binnenkort weer on speaking terms met mij is. Gevoelsmatig mis ik mijn beste maatje enorm, maar ik denk niet dat ik hem deze keer binnen laat. Dat is beter voor mij. Toch heeft hij voor altijd een speciaal plekje in mijn hart en zal ik hem nooit vergeten. Ik heb nooit geloofd dat we in volgende levens weer terug op aarde zouden komen, maar doordat wij elkaar zo haarfijn aanvoelen geloof ik het wel. Ik denk dat het dit leven niet zo bestemd is maar dat we elkaar zeker weten in een volgend leven weer zullen vinden en dan wel gelukkig zullen zijn. Kennelijk hadden we allebei tot die tijd nog genoeg andere dingen te leren. Nu moeten we ieder onze eigen weg gaan…
reactie: Ik ken het ook, alleen hebben wij nooit een relatie gehad. Ik heb een goede vriend, leren kennen via het werk. We hadden daar altijd plezier, ruzie alles. Maar wat we ook deden we waren altijd bij elkaar. Als we ruzie hadden kwamen we weer bij elkaar terug en met plezier leek het net of we al een stel waren. Iedereen dacht ook dat we een relatie hadden en heel veel mensen vinden ons goed bij elkaar passen. We hebben heel vaak gezoend en ook meer dan dat. Maar we hebben geen relatie. Nu werken we allebei ergens anders, maar als we elkaar zien met uitgaan of waar dan ook we trekken altijd naar elkaar toe. Heel raar, en het gebeurd ook nog wel eens dat we elkaar dan weer zoenen enzo. Maar we hebben niets samen. Hij wil niet hij is bang dat de vriendschap dan kapot gaat mocht het uitgaan. Maar als we altijd naar elkaar toetrekken, elkaar in hun waarde laten (dat doen we) dan kan een relatie toch ook wel? Ik weet dat hij niet wil, en doe er de moeite ook niet echt meer voor. Maar toch de aantrekkingskracht naar elkaar toe, zo raar... Ook de reactie's van andere mensen die wel denken dat we wat hebben omdat we zo met elkaar omgaan. Als ik dan weer een andere leuke jongen leer kennen vergelijk ik het weleens, mag eigenlijk niet maar het gebeurd wel. Ik denk maar gewoon je weet niet wat de toekomst brengt, mocht je echt bij elkaar horen dan zal dat uiteindelijk ook wel gebeuren. Maar de aantrekkingskracht tussen ons blijft hoe dan ook toch altijd bestaan, je kan het niet ontwijken.
reactie: Ik wou dat ik dit niet moest schrijven want als ik er aan denk, denk ik wat ben ik toch zielig. Zet je erover het is nu bijna 2 jaar gedaan.

Maar dat kan ik niet of moet ik zeggen dat wil ik niet.

We waren beiden nog maar net afgstudeerd en ik had werk gevonden... Eindelijk konden we iets opbouwen. En nog geen 2 maand later kreeg ik de klap van mijn prille leven, het was gedaan.

Na 3.5jaar, mijn leven moest nog maar net beginnen en het was al gedaan.

Gedaan is misschien een groot woord maar het is in ieder geval tot op de dag van vandaag nog niet verder gelopen, precies blijven steken in de tijd. Een tijd vol verdriet, hoop en voornamelijk spijt.

Spijt dat ik hem heb weg gedreven, waarom moest ik nu zo jaloers zijn terwijl hier helemaal geen reden voor was. Waarom ben ik zo geworden want ik was zo niet en als ik nu mezelf zie ben ik ook zo niet.

Na de breuk hoorde ik hem nog af en toe maar met mij ging het slechter en slechter (cte huilen, werk kwijt geraakt, depressief, hyperventilatie, hartkloppingen,....), terwijl hij het maar weg feestte.

En hoe meer ik hem terug wou, hoe verder hij mij weg duwde.

Tot ik het zo ver heb gedreven tot de situatie nu............hij met een nieuwe vriendin en ik alleen, niet in staat om iemand anders graag te zien.

Toen hij net een nieuwe vriendin had hadden we nog contact maar dan van de ene dag op de andere niets meer...en jawel dat doet pijn VEEL pijn. Ik kan het nog steeds niet laten maar ik stuur nog maandelijks een berichtje, ook al krijg ik al een jaar geen antwoord meer. En heeft hij via via gevraagd om hiermee te stoppen want dat ik hem alleen maar in de problemen breng en dat zo lang ik gevoelens heb voor hem hij niets terug stuurt.

En ik mag er nog zo kwaad om zijn maar hij heeft gelijk. Als hij terug contact met mij heeft dan blijf ik mij aan hem optrekken. Ik weet het wel maar ik wil het niet! Ik heb hem nodig: zijn lach, zijn kus, zijn warmte, zijn intelligentie, zijn humor, zijn goede raad, onze gesprekken,....

Hij was de einige die mij perfect aanvulde, begreep en steunde. Zoals ik altijd tegen mijn zus heb gezegd ik was de A en hij de rest van mijn alfabet.

Zijn vrienden zie ik niet meer, ze hebben mij allemaal laten vallen. Begrijpelijk, allemaal jeugdvrienden, zo gaat het leven nu éénmaal vrienden komen en vrienden gaan.

Ik had/heb niemand meer, ik had al mijn vrienden laten vallen voor hem en alweer door mezelf. Ik had hem 2 maal bedrogen in het eerste half jaar met mijn beste vriend. Ik weet het je zal wel denken het is je eigen fout. Maar daarna ben ik hem nog liever gaan zien, dat heeft me doen inzien dat dit niet zo maar iemand was maar ‘mijn ware liefde’.

Dus nu vul ik mijn dagen maar met 7/7 te werken en af en toe is uit te gaan. Hopend dat er ooit eens een dag gaat komen dat ik wakker word en hij verdwenen is uit mijn gedachten en ik uiteindelijk weer vrij kan leven. Weer oprecht kan lachen en iemand lief hebben, maar tot dan hou ik mijn masker op en wacht ik op die dag ook al kan die nooit meer komen.

reactie: Proberen door te gaan met je leven en niet te veel terug te kijken. De dingen waarop het stuk is gelopen zullen altijd blijven want je kan nou eenmaal iemand zijn karakter niet veranderen. Probeer objectief te blijven als je aan hem/haar denkt en vergeet niet dat er iets gebeurt is waardoor jullie uit elkaar zijn. Dat gebeuren verandert nooit en zal er altijd blijven..................het ene moment meer en het andere moment minder. Probeer geen vrienden te blijven en zoek geen contact want dat maakt het allemaal alleen maar moeilijker. Je blijft dan in het verleden hangen terwijl je in het heden leeft en de tijd terug draaien gaat nou eenmaal niet. Suc6 allemaal en de pijn blijft maar je zult het op den duur een plekje kunnen geven en er mee om leren gaan. Bij mij heeft het 11 jaar geduurt en nog denk ik er wel eens met weemoed aan terug.
reactie: Pfff, tja, al 4 jaar geleden en van een relatie kan je eigenlijk niet spreken. Heb hem ontmoet op mijn werk, ik had een relatie (kort) hij was al 11 jaar bij zijn vrouw, was sinds een jaar getrouwd...Mijn mooiste valentijn beleefd, hij vond mij ook leuk... 3 maanden heeft t geduurd, de eerste kus op 1 april, elkaar ook telkens vertellen dat dit niet kon. Ik vond ook dat hij de relatie met zijn vrouw niet zomaar aan de kant kon zetten, maar man, wat deed t zeer toen hij ergens in mei vertelde dat hij er definitief mee wilde stoppen...En waarom ik hem niet kan vergeten: de energie die tussen ons tolde, voor de eerste keer dat mijn hart naar iemand uitging, zonder twijfel, zonder uiterlijkheden zonder verplichtingen, voor mij was t enorm puur...Maar misschien is de reden dat ik hem niet kan vergeten puur een psychologisch spelletje van mijn geest...Ben wel gaan daten, je wilt ook niet gaan wachten op iemand die niet voor je gaat, korte "relaties" gehad, maar nooit meer dit gevoeld voor iemand....en dan is xxx hééérlijk: why does my heart belongs to you?
reactie: Ik las dat stukje over 'hem niet kunnen vergeten' en ik herkende het probleem meteen. Ik heb een tijd een vriend gehad, maar dat ging uit. Omdat ik soms gewoon helemaal gek werd van hem. Zijn hele wereld draaide om mij. Maar ik had het erg druk met mijn school, vriendinnen, werk, en mezelf. Dat was iets wat hij maar niet kon begrijpen. We waren beide zo anders. Ook andere culturen; hij moslim, ik christelijk en westers. Nu, een jaar en 3 maand later, zoeken we elkaar nog steeds op. We kunnen niet zonder elkaar. Ik heb een andere vriend gehad, maar dat werkte van geen kanten. Ik probeerde hem precies zo te maken als die ex. Mijn ex was kapot en verdrietig. Ik had hem zoveel pijn gedaan toen hij er achter kwam dat ik na 3 maand uitelkaar te zijn een ander had. Hij deed niks meer, alleen maar thuis zitten huilen en gedichten schrijven. Bij mij ging het niet veel anders, ik was ook erg down. Hij probeerde mij te vergeten. En hij kreeg ook een vriendin. Na een tijd ging het uit met mijn vriend, en met zijn vriendin. In al die tijd bleven we bellen, zonder dat onze vriend en vriendin en iets van wisten. Toen het uit was, zochten we elkaar weer op. Nu, na 1 jaar en 3 maand weet ik nog steeds niet wat ik wil met hem. Ik hou zo ontzettend veel van hem, en hij van mij. We kunnen echt niet zonder elkaar. Maar op de een of andere manier ook niet zonder elkaar. Eergister hebben we weer gezoent. En zelfs nu, weet ik nog niet wat ik wil.. Liefde zal altijd een moeilijke zaak blijven..
reactie: Hoi iedereen,

Wat een toeval dit, mn vriend en ik hadden gister met ontzettend veel moeite besloten, vrienden te blijven, omdat we dat allebei zijn gaan voelen voor elkaar. Het is allebei onze eerste relatie. En ook ik dacht altijd: dat overkomt mij niet, en wist ook niet hoe het voelde om een gebroken hart te hebben. In ieder geval niet op die manier. We hebben/hadden iets meer dan 4,5jaar met elkaar. Het is heel raar, ik loop al 3 weken met de gedachte, maar nu we het min of meer zo besloten hebben mis ik hem ineens heel erg. En heb ik het ontzettend moeilijk! Ik wil hem zoiezo nooit meer kwijt in mn leven. Hij is mn alles. We delen dezelfde interesses, alles! Nu heb ik en hij ook dus twijfels, moeten we nu vrienden blijven of niet? Omdat deze gevoelens nu weer omhoog komen. We zijn allebei bang dat ALS we verder gaan, dat t vriendschap gevoel alleen maar meer word, en dat we dalijk met ruzie uit elkaar zouden gaan. Dat vinden we het niet waard, omdat we al zoveel met elkaar delen. Het is zo ontzettend moeilijk! Weet ook niet wat we nu moeten doen, elkaar nog blijven zien? Of een paar maanden niks? Weet niet of ik zo lang zonder hem kan. En daarbij komt ook nog dat ik een andere jongen heb leren kennen. Waar ik sinds kort ook wat gevoelens voor heb, hij ook voor mij. T klikt heel goed tussen ons, maar ik weet wel dat ik nu niet gelijk een andere relatie aankan. Mn vriend weet hier alleen niet van. En weet niet of ik het hem moet vertellen. Wil hem geen pijn doen, damn, t moeilijkste wat ik ooit heb meegemaakt.... A sad girl
reactie: Mijn ervaring is dat er geen herkansing moet komen, ik had een keer met een jongen er zelf een einde aan gemaakt, maar had het er zo moeilijk mee dat ik er weer eme door wou gaan, ik had voor mezelf een deadline gezet en aan het einde van een week zou ik hem bellen om af te spreken. Eigenlijk had ik al lang over hem heen moeten zijn maar ik was vastbesloten dat ik er weer mee verder moest gaan. Aan het begin van die week hoorde ik van hem dat hij weer supergelukkig was met zijn ex, en dat zijn droom was uitgekomen, de klap was zo hard, ik wilde er weer mee verder gaan en dacht dag en nacht aan hem terwijl hij al weer zijn oude liefde had. Echt nooit meer dit, gewoon als het over is dan is het over.
reactie: Ben blij dat ik niet de enige ben.. Zit nu in deze situatie.. We hebben 2jaar een relatie gehad, het is altijd een knipperlichtrelatie geweest. 3x uitgeweest in 2jaar.. Hij kwam elke keer met hetzelfde excuus, ''Ik ben nog jong, en wil genieten zonder vriendin'' Ik snap dat wel natuurlijk we zijn allebei nog jong en ja je moet van je jeugd genieten.. Maarja we blijven maar aan mekaar hangen.. Zie hem bijna elke dag, we bellen elke dag, we zoenen nog steeds enz.! In die 2jaar hebben wij zo'n goede band opgebouwd, en ik kan me dus niet voorstellen dat ik ooit nog zo'n jongen kan krijgen! Hij heeft het 3maanden geleden uitgemaakt, en vorige maand toen hij me nooit meer wou zien na een ruzie, zei die '' Ik ben nog stapelgek op jou en smoorverliefd''! Nou toen kwamen al mijn gevoelens weer naar boven, ze waren er nog wel maar ze werden sterker.. Toen vroeg ik of hij t weer met mij wou proberen en t antwoord wat ik kreeg was NEE! En nu blijf ik maar aan hem hangen, ik kan hem gewoon niet vergeten, ik wordt gek van mezelf.. Wat ik wil kan niet zegt hij.. Hij vindt me nog wel leuk maar hij wil geen vriendin.. En elke keer krijg ik dat beetje hoop en dan krijg ik te horen dat hij t niet wil! Maar t is zo moeilijk om een jongen te vergeten, die je beste maatje is geworden.. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen.. Ik kan tegen hem zeggen ik wil je niet meer zien of wat dan ook, maar dat werkt niet voor mij, hij is gewoon me allerbeste maatje en wil hem voor geen goud kwijt.. We denken allebei dat er in de toekomst nog wel een kans is voor ons, maar hij vindt dat t nu nog te vroeg is! Ik ga het toch proberen hem te vergeten, ik blijf altijd wel een zwak voor hem houden, maar ik moet ook verder, want ik werk mezelf helemaal in de nesten.. TIP: Zet jezelf altijd op de 1e plaats, denk aan jezelf want dat is t belangrijkste, anders werk je jezelf alleen maar in de nesten! Groetjess........
reactie: Het is beter om te kijken naar de situatie, ik zit ook in zo'n situatie. Mijn allereerste vriendje heeft sinds kort een andere meisje en ik kan het niet verdragen. Ik zou hem zo graag terug willen, maar ik hoor ook weer dat hij gelukkig is met haar. Omdat ik nog zoveel van hem hou laat ik hem met rust ik gun hem veel liefde toe en dat hij gelukkig is, ook al zou dat betekenen dat hij niet meer bij mij zou zijn. Soms is het beter om het eens van de andere kant te bekijken. Niemand in een relatie heeft toch zin in een vervelende ex vriendin. Het is beter voor hem dat ik hem met rust laat ook al zou dat betekenen dat het voor mijn over is. Hij weet dat ik van hem hou en hij zegt dat hij van mij houd maar als hij zoveel van mij houd, had hij toch allang weer bij me terug gekomen.. Wees realistische want je maakt het jezelf er alleen maar moeilijk mee.. Dit is mijn advies dat ik wil geven aan meiden die nog verschrikkelijk veel van hun ex houden.. Keep on movin, als jullie voor elkaar bestemd zijn, komen jullie heus wel bij elkaar terug.
reactie: Ik heb zelf ook zoiets meegemaakt. Ik heb een korte, maar zeer heftige relatie gehad met mijn ex. Hij was ook vreemdgegaan in die relatie en had me veel pijn gedaan. Maar de relatie had ook de goeie momenten en ik wilde het alleen van die kant bekijken. Ik heb zeker 3 jaar gewacht op mijn ex nadat het uit was gegaan. Alle relaties gingen stuk omdat ik hem maar niet kon vergeten....Tussendoor zoende ik met hem en vertelde we elkaar hoeveel we toch nog van elkaar hielden. Hierdoor dacht ik dat we toch voor elkaar bestemd waren, want ook hij is sindsdien niet meer een vaste relatie aangegaan. Ik had dus nog hoop. Ik ben daarna nog een keer bij hem terugggekomen. Ik heb in die tijd geleerd dat de relatie die ik had geen sprookje was. We zijn namelijk weer een tijdje bij elkaar geweest. Maar de mooie beloftes bleken niet waar te zijn. Ik kwam erachter dat ik beter verdiende, hoewel ik nog steeds zielsveel van hem hield. Ik heb daarna een goeie jongen gekregen. Echt mijn vriend nu is geweldig. Die intensiteit van toen is niet in deze relatie, maar om eerlijk te zijn weet ik ook niet of ik dat nog wil want dat maakte me helemaal gek. Ik hou nog altijd van me ex...en stiekum denk ik dingen die ik niet wil denken, maar ik zal er nooit meer aan toegeven want ik heb nu een gezonde relatie. Een waarvan ik werkelijk kan zeggen; Met hem kan en wil ik een toekomst opbouwen. Dit wil ik daarom bij deze meegeven: Je kunt elkaar wel met je hele hart willen, en je kunt wel graag de rest van je leven met die persoon willen doorbrengen. Maar je moet het niet alleen met alle mogelijkheid willen en erin proberen te geloven. Het moet ook echt de persoon zijn waarmee je dit ook echt ziet gebeuren. Want iets dat er niet is kun je ook niet creeeren. Tenminste dat is mijn ervaring...Groetjes
reactie: hoi.. Was erg aangesproken door jullie artikel. Ik zit nu zelf ook in zo'n situatie. Ik ben net 19, en heb een kindje van bijna een half jaar. Dat was niet gepland en de vader wil er niks mee te maken hebben. Dat heb ik geaccepteerd. Maar nu ben ik laatst de liefde van mijn leven tegen het lijf gelopen. Ik dacht: wauw dit is een droom! Maar hij bleek dezelfde gevoelens voor mij te hebben! Hij heeft een relatie, maar hij zegt dat hij het zo opzij zou zetten voor mij, hij wil liefst met mij verder. Toch heeft hij nu gezegt dat hij vrienden wil blijven.. Je voelt t misschien al aankomen..omdat ik al een kindje heb. Hij houd erg van reizen en ik ook, maarja met een kindje.. En het is een kindje wat niet van hem is, en dat kan hij maar niet accepteren. Ik begrijp het ergens wel, maar het doet me zo verschrikkelijk veel pijn. Het is een hele korte maar heftige relatie geweest tussen ons, en ik wil het gewoon niet loslaten. Dat kan gewoon niet voor mn gevoel, het moet een kans krijgen. Al weet ik dat dat eigenlijk onmogelijk is, want hij is in staat om mijn zoontje iets aan te doen omdat die tussen ons instaat.. Hij vind dit zelf ook heel erg en moeilijk, en daarom wil hij ook wat afstand houden. Ik weet niet goed wat ik moet doen, ik voel me zo verrot, ik lig dag en nacht op bed te huilen, heb geen zin meer in het leven. En ik heb een prachtzoon waar ik heeeel blij mee ben, maar ik zou zo graag... Nu heb ik besloten de vriendschap te accepteren, maar mijn liefde blijft en ik geef zeker niet op. Ik geef het wat tijd, en hoop dat zijn gedachten en gevoelens zullen veranderen.. Liefs en sterkte voor iedereen die in hetzelfde schuitje zit!
reactie: Hallo, ik heb 1.5 jaar geleden een man leren kennen via mijn werk. Vanaf dat moment probeerde we elkaar zoveel mogenlijk te zien. Zonder dat het voor beide kanten bekent was dat wij elkaar wel zagen zitten. Na een tijd blijkt dát, uit alles, je hele gedrag tegenover elkaar enz. Het was duidelijk. We waren gek op elkaar! Hij vond op dat moment dat het onmogenlijk zou zijn om een relatie te beginnen. Vooral hij, werkte bijna 7 dagen per week. Dus door zijn drukke schema lukte het nog even niet. Maar binnenkort beloofde hij dat we dan eindelijk samen zouden kunnen zijn. In die tussentijd waren er vele ups en downs omdat ik toch graag bij hem wilde zijn, maar wat dus niet kon, altans niet vaak. We kregen ruzie en ik beloot hem even links te laten liggen. De ruzie duurde 1 week, echt niet langer en hij had een ander. Gek dat hij met haar wel een relatie kon beginnen... En ik voelde me natuurlijk bedrogen door hem. Toch bleef ik gek op hem... Maanden! Na 7 maanden heb ik de hoop opgegeven en heb ik een andere man leren kennen waar ik verliefd op werd en tot op heden een relatie mee heb. Maar die ene man wil niet uit mijn gedachte. Ik zie en spreek hem af en toe. Ook al is het gevoel helemaal niet meer als toen... Hij valt niet te vergeten. De zwak voor deze man blijft en daar kan ik mee leven. Ik denk dat iedereen wel een zwak heeft voor een bepaald persoon naast degene waar hij of zij een relatie mee heeft.
reactie: HoiHoi.. Ik zit in hetzelfde schuitje.. Met mij en mijn vriend is het aankomende zondag een weekje uit.. En ik blijf maar hopen dat het goed komt.. We hebben intussen al weer gekust en hij mist me en houdt van me!! Maar hij heeft het uitgemaakt omdat hij prive veel dingetjes aan zijn hoofd heeft.. En daar wil hij mij niet mee belasten.. Wel heel lief natuurlijk.. Maar dat hij mij daarvoor ''in de steek zou laten'' nee dat had ik niet verwacht.. Het doet nog steeds elke dag zeer.. Ik denk constant aan hem.. En heb steeds de neiging om hem te bellen.. Dat herkent iemand meschien wel!! En die slapeloze nachten en huilbuien maak ik dus ook mee.. Ik had heel mijn leventje op orde.. Leuke stage.. Het ging goed op school.. Leuke vriend.. Waar ik nu nog steeds heel veel van hou.. Ik was gewoon gelukkig en alles ging goed.. Maar nu gooi ik overal met de pet naar en heb helemaal nergens zin in!! Ik wil alleen hem!! Alles draait nu om hem.. Echt erg!! Ik heb veel verdriet.. Het is mijn eerste serieuze relatie geweest.. Maar ik weet wel dat het echt een steek in je hart is.. Ik wist nooit hoe het voelde als je hart gebroken werd.. Nu helaas dus wel.. En ik dacht altijd dat overkomt mij nooit.. Alles gaat zo goed en we hebben het zo gezzelig.. Maar goed.. Daar heb ik me dus op verkeken.. Ik hoop dat het nog goed zal komen tussen hem en mij.. Omdat we nog veel om elkaar geven.. Hij heeft tijd voor zichzelf nodig om alles op een rijtje te zetten.. Maar we zien wel hoe het loopt XxX Anoniem
reactie: lieve trendy ongeveer een week geleden had mij vriend met mij uit gemaakt want ik ben een populair persoon en hij werkt in zo omgeving dat hij heel vaak negatieve kritiek hoort over mij sommige zijn waar en sommige zijn niet waar. Hij zegt je heb in je verleden gekke dingen gedaan nu heb je pech geen leven meer. Maar dat kan niet ,door je fouten kan je veel leren en leven gaat door als je aan je verleden denk kan je alleen maar een ding doen je fouten te verbeteren en proberen dat niet meer doen. Verder kan je nix meer veranderen. Daarom is mij gevoelens en liefde in haat veranderd en ik weet niet wat moet ik doen????? Te hard,te pijnelijk en ik kan niet meer volhouden....
GESPONSORDE LINKS