Mama, waarom staat het vliegtuig stil?

vliegangst-01
Zicht vanuit het vliegtuig op de Griekse eilanden

Staat het zweet bij jou in je handen als je op het vliegtuig stapt om naar je vakantiebestemming te vertrekken? Bij mij (soms) wel!

Vliegen blijft iets bijzonders en ik heb er eigenlijk nooit aan kunnen wennen. Vrijwel elke vlucht is er wel iets dat opeens een angst voor ‘wat komen gaat’ oproept. Een milde turbulentie wekt een angst voor zwaardere turbulentie op. Een omroepbericht dat er op de bestemming van aankomst sterke wind staat, maakt dat ik de hele vlucht tegen de landing kan opzien.

Het enige wat me enigszins kan kalmeren, is het vasthouden van iemands hand. Ik moet gewoon even weten dat er iemand bij me is. Een paar keer heb ik, tijdens vluchten waarop ik alleen reisde, volstrekt onbekende medepassagiers tijdens zwaar weer gevraagd of ik mijn hand op hun arm mocht leggen.

Ik weet zeker dat sommigen van jullie dit herkennen. Op lijnvluchten zit men met een uitgestreken gezicht en een professionele air in de aangewezen vliegstoel en worden er geen emoties getoond (tenzij het heel bont wordt) maar tijdens charter- en vakantievluchten is het veel duidelijker wat er in de medepassagiers omgaat.

Tijdens mijn vlucht naar het vakantie-eiland Rhodos in Griekenland zaten er in het vliegtuig alleen maar vakantiegangers. Jonge stelletjes, tieners met radio’s, oudere echtparen en families met kinderen. Vooral de kinderen amuseerden mij met hun nieuwsgierige vragen die blijk gaven van die verrukkelijke verwondering waartoe de kindergeest nog in staat is.

Wat een kleine huisjes!‘, riep een jongetje enthousiast toen we opstegen. ‘Kijk, en ook een heel klein zwembadje!‘ Wij volwassenen weten dat de wereld er vanaf een grote hoogte kleiner uitziet, maar dit jongetje zag daadwerkelijk piepkleine huisjes en zwembadjes!

De vlucht verliep verder rustig. Boven Griekenland vlogen we een schitterende zonsondergang tegemoet. De atmosfeer moet buitengewoon vochtig zijn geweest. Het licht buiten was zo rood als het sap van een bloedsinaasappel. Een dieprode kleur verspreidde zich door de cabine. Even later viel de duisternis in.

Buiten de raampjes werd de wereld het geijkte effen fluweelzwart. Het meisje achter mij amuseerde mij kostelijk door haar moeder te vragen: ‘Mama, waarom staat het vliegtuig stil!‘ Ik begreep haar vraag – in de inktzwarte massa buiten leek geen beweging te zitten – en in gedachten (of beter nog: in de gedachten van het vragende kind) zag ik het vliegtuig voor een stoplicht staan :-)

Het lachen verging me snel toen het vliegtuig de daling in zette. Het bleek dat er vlak boven de grond een straffe wind stond. Met de piste al in zicht maakte het vliegtuig een vrije val, het publiek gilde, en ik was ervan overtuigd dat de piloot voor een doorstart zou kiezen. De gedachte dat we opnieuw zouden moeten opstijgen, rondcirkelen en de landing wederom zouden moeten maken, maakte me wanhopig.

Het fantastische kind achter me vroeg met een opgewekte stemmetje of we op de piste gestort waren (haar moeder blafte haar een ‘Alsjeblieft niet!‘ toe) en op dat precieze moment zette de piloot de kist met een handige manoeuvre aan de grond. Het publiek vergat het gebruikelijke applaus, zocht – nog verward van de vrije val – de bagage bijeen en langs de piste bulderde de zee in de donkere Griekse zomernacht.

Hoe zenuwslopend (voor mij) vliegen ook kan zijn, een vlucht kan ook onvergetelijke herinneringen schenken. Ik herinner me een nacht dat ik met mijn neus tegen het raampje gedrukt de schitterende lichtjes van Indiase stad New Delhi bewonderde en fantaseerde hoe die er op dat moment daar beneden uitzag. Ik herinner me ook de keer dat ik zijlings in de krater van de Fuji-vulkaan in Japan kon kijken. En ook de terugreis van Rhodos van afgelopen week verzoende mij weer helemaal met het fenomeen vliegen.

vliegangst-02
Het eiland Santorini, Griekenland
vliegangst-03
Het eiland Serifos, Griekenland

Het was een uitzonderlijk mooie en heldere dag en onder ons vliegtuig trokken de Griekse eilanden voorbij. Het kratervormige eiland Santorini was op deze zonnige zaterdagmorgen gemakkelijk te herkennen. Een schip voer de haven binnen en liet een witte streep in het zilte blauw achter. In de verte meende ik Kreta te ontwaren en richting het vasteland kwamen we Serifos met zijn sterk gekartelde kust tegen.

Kijk, en op zulke momenten is vliegen opnieuw weer iets bijzonders, iets wat – net zoals bij kinderen – een enorme verrukking over de schoonheid van de wereld kan oproepen.

Herken jij het? Geef je reactie. Wil je meer lezen over vliegangst op Trendystyle, klik dan hier.

charlotte-mesman Door Charlotte, fashion addict, make-up junk, globetrotter en oh ja… hoofdredactrice van Trendystyle. Via haar kolom The Blonde Potato deelt ze haar passie voor de mooie dingen in het leven met jullie. Laten we vooral onze ervaringen uitwisselen!

MAANDHOROSCOOP
Horoscoop
Horoscoop
Horoscoop
Horoscoop
Horoscoop.
Horoscoop
Horoscoop
Horoscoop
Horoscoop
Horoscoop
Horoscoop
Horoscoop
 

Vind je dit artikel leuk? Laten we dan contact houden. Voeg Trendystyle toe aan je favorieten. Druk op CRTL en D op je toetsenbord. We hopen je snel weer terug te zien! :-)

 
GESPONSORDE LINKS
MEER OP TRENDYSTYLE

Send this to a friend