Home | Trends | Bh-vet en kniekussentjes

Bh-vet en kniekussentjes

Bh-vet, kniekussentjes, coulotte de cheval... Met deze termen stevenen we af op nieuwe bodycomplexen die in Amerika al met de nodige middelen, liposuctie aan top, te lijf worden gegaan.

De laatste decennia is de zoektocht naar 'de perfecte schoonheid' in een stroomversnelling terecht geraakt. In de jaren '80 vertrouwden we nog vooral op de schoonheidsspecialiste en regelmatige bezoekjes aan de sportschool. Het lukte ons met diëten, aerobic-oefeningen en krachttraining aardig om ons lichaam vorm te geven en de schoonheidsspecialiste droeg haar steentje bij als het om de verzorging van de huid ging.

Maar langzaam maar zeker kwamen er steeds meer mogelijkheden om ons lichaam bij te schaven. Termen als liposuctie, laserbehandeling, ooglidcorrectie, borstvergroting en botox zijn vandaag de dag niemand vreemd meer. Maar waar is de grens? Het lijkt erop dat die zich steeds verlegt.

Lag men eerst wakker van ronde dijen, te stevige heupen en te dikke billen, nu die zijn weggewerkt, zijn het imperfecties als kleine vetkussentjes boven de knieën, de zwaaiflapjes achter de armen en het vet dat onder de (te strakke?) bh uitkomt, die zorgen gaan baren. Vooral in Amerika worden de artsen met de meest absurde wensen geconfronteerd.

Werden zware middelen als liposuctie voorheen alleen ingezet om de 'grote lijnen' bij te schaven, nu worden ze steeds vaker ingezet om al perfecte lichamen nóg perfecter te maken. Zelfs het kleinste beetje vet rond enkels, knieën, onder de kin en op de rug - zelfs op de intieme plekjes - moet worden weggewerkt. Over de wenselijkheid (en de mogelijke risico's van deze ingrepen bestaat veel discussie. En menig vrouw wordt opeens geconfronteerd met een imperfectie, misschien wel complex waar zij voorheen het bestaan, laat staan de 'naam' niet van kende.

'Perfect' wordt 'steeds perfecter'. Maar wordt er niet wel eens gezegd dat juist perfectie wordt onderstreept door een imperfectie: 'Everything is perfect in it's imperfection' (het paradox van perfectie)? Laten we ons daar maar aan vasthouden...