Kapsels, fashion en modetrends, kleding tips en make-up trends op Trendystyle
HOME KAPSELS BEAUTY FASHION LIEFDE HOROSCOOP CULINAIR LIFESTYLE MANNEN
 

Home | Relatietips | Jij wil kinderen, hij niet

Jij wil kinderen, hij niet

Verschrikkelijk dilemma. Jij droomt van kinderen en ziet jezelf al als moeder. En hij? Hij wil er niet van weten, blijkt nu, op het moment dat de biologische klok aangeeft dat de tijd gaat dringen. Doordrukken of uit elkaar gaan? Andere oplossing?

Oké, de toon is gezet. We hebben het probleem in een kernachtige zin samengevat. Dit artikel gaat over één van de grootste dilemma's die je in een liefdesrelatie tegen kunt komen.

Je ontmoet elkaar, wordt verliefd, begint een relatie. In de eerste roes van verliefdheid wordt meestal wel informatie over kinderen krijgen uitgewisseld, maar het staat allemaal nog zo ver van je af. Vaak ben je nog jong, moet er nog een carrière worden opgebouwd, het is een 'ver van je bed show'. En ook als er meningsverschillen op het gebied van kinderen bestaan, dan denk je in je jeugdige en verliefde optimisme vaak dat het later wel zal loslopen. Maar als de jaren verglijden en je verliefdheid is overgegaan in liefde (dat hoop je dan!) en de relatie serieuze vormen heeft aangenomen (samenwonen, huwelijk), dan kan deze vraag zich ineens in volle omvang opdringen. En groot is dan de schrik als je bemerkt dat je er beiden écht niet hetzelfde over denkt. Als opeens tot je doordringt dat zijn uitstel (zijn jarenlange 'laten we nog even wachten') eigenlijk 'afstel' betekent.

Meerdere malen heb ik in mijn eigen kenniskring echtgenoten, liefhebbende partners, de biezen zien pakken zodra er een baby geboren werd. De reden bleek dat hij eigenlijk helemaal geen vader wilde worden. Waarom niet dat zullen we hier maar even in het midden laten. Hoe verschrikkelijk voor hem, en hoe tragisch voor haar en het kind.

In dit soort situaties (en het ging niet om ongelukjes, laten we dat wel zeggen) lijkt het erop dat de partners tot op het laatste moment hun wens (wel of niet kinderen - er is nu eenmaal geen middenweg) niet duidelijk (genoeg) tegenover elkaar hebben uitgesproken. Of misschien hebben hun partners niet al te zeer getild aan zijn bezwaren.

Praten, praten en nog eens praten

Praten, praten en nog eens praten is in geval van een meningsverschil over kinderen krijgen volgens ons de enige manier om tot een conclusie te komen. Het zijn geen beslissingen die je over één nacht ijs neemt. En er kan een lang proces aan voorafgaan, waarin misschien wel véél meer aan het oppervlak komt drijven dan alleen maar de kwestie dat jij wél kinderen wilt, en hij niet (het kan natuurlijk ook andersom zijn).

En uiteindelijk kan het misschien betekenen dat jij als vrouw afziet van je kinderwens, of dat je afziet van je relatie en je kinderwens op één of andere manier in vervulling doet gaan. Of misschien is zijn 'nee' wel niet zo stellig, en is hij bereid om erop terug te komen. Maar doet hij dat, dan zal hij - om verrassingen voor hem en voor jou te voorkomen - er wel echt overtuigd van moeten zijn. Kom je er samen niet uit, en dat is goed mogelijk want het betreft een grote levenskeuze, dan kan relatietherapie uitkomst bieden.

En jullie?

Wat vinden jullie ervan? Hebben jullie hier ervaring mee? We zijn erg benieuwd naar jullie meningen en oplossingen. Mail ons via het venster hieronder. Vermeld wel even op welk artikel je reageert (jij wil kinderen, hij niet).

Reacties van Trendystylers
Mijn gouden raad: ga voor een kind en verlaat de man. Zelf ben ik nu 38 en na 3 relaties achtereen geplakt te zijn door mannen die uitstel tot afstel geleid hebben, zie ik het helemaal niet meer zitten. Mijn biologische klok tikt en ik heb geen zin meer in een relatie. Ik zoek liever een sperma donor. Ik wil een kind en mannen zijn op dat vlak dikwijls tijdverlies. Duidelijk contract opstellen. Ben je tegen een bepaalde, afgesproken termijn zonder medisch probleem niet zwanger, dump de man. Geen genade. Het is jouw leven en jouw lichaam en je hoeft zijn egoïsme niet. Een kind heeft op de eerste plaats een verwekker en een moeder nodig om tot stand te komen. Een vader zie je later wel. Dat is meestal niet de verwekker, maar degene die erna het kind aanvaardt en er van houdt en er zijn verantwoordelijkheid voor draagt. Martine
Toen ik klein was wist ik dat ik jong moeder wou worden. Helaas ben ik nog niet de juiste man tegen gekomen en ben bang dat ik die voorlopig ook niet tegenkom. Ik voel het rammelen als ik kinderen zie. Ik probeer er juist zo min mogelijk bij in de buurt te komen omdat ik bang ben voor het idee dat ik nooit een leuke partner tegen kom. Mijn wens is heel groot en twijfel of het wel verstandig is om BAM moeder te worden. Vooral omdat ik epilepsie heb en nu mijn medicatie aan het veranderen ben omdat ik 25% kans heb op een afwijking van het kindje. Weet iemand raad? Anoniem, 29 jr.
Hoe graag ik ook mama zou worden, ik kan het niet. Wij zijn negen jaar samen, enkele maanden getrouwd. Hij heeft een enorme kinderwens en hoewel ik ook mama wil zijn, zijn er te veel rationele argumenten om het niet te doen. Overbevolking, algemene achteruitgang van het milieu, opgeven van mijn vrijheid, mijn echtgenoot delen met de kinderen, ... Ik zie het niet zitten. Leuk vind ik het niet, want ik heb wel een kinderwens en ik ben dol op bijvoorbeeld de kinderen van mijn nicht. Maar ik denk dat het gewoonweg de verkeerde keuze zou zijn.
Ik ben 35 en al 1,5 jaar samen met de man van mijn leven en zijn 2 zalige tieners. Ik heb de tijd van mijn leven.
Maar omdat hij geen kids meer wil en ik wil hebben, nemen we nu na een jaar veel praten afscheid van elkaar. Niets heeft ooit zo'n pijn gedaan.
Maar samen blijven zorgde er ook voor dat ik het hem kwalijk nam, dat hij mij die kids ontnam. Ik kon me er niet overzetten.
Hopelijke komen zowel hij als ik terug de liefde tegen.
Ik ben 5,5 jaar samen met mijn vriend.Hij had al een kind van 2 en gaf meteen aan geen kinderen meer te willen.Ik kwam net uit een turbulente periode van scheiden en was nog niet met kinderen bezig,totdat ik vrij snel onverwachts en door de pil heen zwanger werd.Na veel gesprekken en volledig in shock vonden wij het beiden toch erg leuk.Vooral mijn vriend bleek redelijk snel blij te zijn en ik moest nog wennen.Ik kreeg na 12 weken een miskraam waar wij uiteindelijk vreselijk verdrietig over waren.Toen besloten niet meer ad pil te gaan en binnen 2 mnd was ik zwanger van onze lieve zoon.Ik heb mijn hele leven op zijn kop gezet om een leven met een kind mogelijk te maken.Nooit gedacht dat ik na de eerste verjaardag van mijn zoon erg graag nog een kind zou willen...Mijn vriend gaf meteen aan daar geen trek in te hebben,want hij heeft er al 2...Ik heb geprobeerd het los te laten, ik heb ten slotte een kind en moet daar blij mee zijn,ik ben weer meer gaan werken en te st!
orten op leuke dingen doen...ik krijg het niet uit mijn hoofd en word verdrietig van alle gesprekken tussen mijn vriend en mij die steeds zwart tegen wit zijn en wij nooit uitkomen.Inmiddels is het al 2,5 jaar verder en ben ik 39 en tikt de klok.Het is en blijft een zwarte deken die mijn leven al zo lang overheerst...
Mijn man en ik zijn 18 jaar bij elkaar. We hebben het krijgen van kinderen altijd voor ons uitgeschoven, wel zeggende dat we ze beiden wilden. Nu zijn we 35 en ik ben er echt aan toe. Mijn man bekende mij laatst dat hij denkt er nooit aan toe te zijn. Voor hem hoeft het niet als hij eerlijk is. Wel zegt hij dat hij beseft dat ik wel heel graag moeder wil worden en dat hij mij ongelukkig maakt als hij niet toestemt (dat is ook zo). Maar het dilemma is dat hij "voor mij" wellicht wel een kindje zou willen. Dit vind ik erg moeilijk, want wat als er iets niet loopt zoals je hoopt met een kind? Gaat ons huwelijk er dan aan, geeft hij mij de schuld ervan dat ik wel kinderen wilde? Ik waardeer zijn eerlijkheid, maar wordt er ook ontzettend verdrietig van. Ik vind dit zo'n moeilijk dilemma! Je moet het toch alle twee willen om er helemaal voor te gaan? Een relatie van 18 jaar geef ik niet op, daarvan houden we veel te veel van elkaar... Maar ik wil ook echt heel graag moed!
er worden! En een gezin hebben. Pfff.... We moeten hier uit zien te komen.
ik ben een meid van 29, mijn huidige vriend wist dat ik een grote kinderwens heb omdat ik bij mijn vorige vriend was weggegaan omdat hij geen kinderen wou. Hij was mijn toeverlaat met mijn verdriet tot we samen een relatie begonnen. Ik heb echt een leven als een prinses. Hij geeft me alles wat ik hebben wil, alle liefde en aandacht tot een paar maand geleden toen ik hoord dat hij misschien toch geen kinderen wilde. Mijn wereld storte in. sinsdien hebben we het nog leuk samen maar er hangt constant een spanning. Soms ontploft deze spanning tot een ruzie omdat ik denk dat hij de geweldigste papa in de wereld zou zijn. Hij is lief en heeft veel geduld en dit uit zich in het gedrag tot zijn petekindje! Echt zalig om te zien. Tot nu zijn we er nog niet uitgeraakt maar ik zou heel graag mama worden ook al heb ik alles in de wereld om nu gelukkig te zijn en denk ik dat hij de beste papa in de wereld zou zijn! Ik heb al iemand verlaten omdat hij geen kinderen wil maar dit!
kan ik bij deze man echt niet aan, hij is het beste wat me overkomen is al wist hij op voorhand dat ik een grote kinderwens had!
Ik ben 5 jaar samen met mijn man.Ik dacht het allemaal goed overlegd te hebben. Al in het begin van onze relatie over kinderen gepraat en we wilden ze allebei graag als de tijd rijp was. Twee jaar geleden toen we een mooi koophuis hadden en we getrouwd waren ben ik gestopt met de pil. We waren er allebei helemaal klaar voor! Na een jaar proberen nog steeds niet zwanger. Toen maar ovulatietesten gaan gebruiken. Hij was zelfs al dolgelukkig met een positieve ovulatietest, dus de wil was er echt wel. Nu zijn we inmiddels twee jaar verder, maar nog steeds ben ik niet zwanger. Al mijn vriendinnen, zus en schoonzus hebben inmiddels kinderen. Wij zijn de enige zonder kinderen. Dat steekt soms, maar hebben het de laatste paar maanden op een laag pitje gezet omdat het frustrerend werd. Ik wil graag naar de dokter, maar nu zegt hij opeens geen kinderen meer te willen. Hij wil het medisch circuit niet in.Ik ben nu 28, hij 27 en ben normaal gesproken nog niet te oud om te wach!
ten, maar ben bang dat het op de natuurlijke manier niet zal lukken. Hij is er heel stellig in dat het blijkbaar niet voor ons weggelegd is. Hij noemt nu opeens alle nadelen van kinderen en focust zich nu op reizen, mooier huis enz. En somt op dat we zoveel luxer e vrijer kunnen leven zonder kinderen. Hij wil ons niet eens laten testen bij de dokter om erachter te komen wat het probleem is. Hij zegt er helemaal overheen te zijn. Ik weet het alleen niet...ga soms ook twijfelen.
Mijn man wil heel graag kinderen, maar ik moet er niet aan denken. Voor mij zou het toch een onmogelijk opgaven worden?! Heeft iemand zoiets dergelijks meegemaakt en misschien tips. Graag!
Ik heb mijn kinderwens uitgesteld, omdat mijn nu ex het niet zag zitten, met een eigen zaak. Lang gedacht dat ik ook geen kinderen wilde. Nu ben ik 42 en enkele jaren geleden gescheiden. En heb een hele fijne relatie met een lieve man, met 3 kids. Ik weet niet of het voor ons is weggelegd, want hij is gesteriliseerd...... Hij, mijn ex man wilde niet en wat heb ik nu spijt....dat ik niet eerder ben weggegaan, mij hart en gevoel heb gevolgd...
ik ben jonger van 29jaar oud.
en wil heel graag kinderen maar zij nog niet.
zij is ook 29 net zo oud als ik.ik zou het zo leuk vinden dat me opa en oma het nog mee maken.
en ik heb me leeftijd erna gt bjorn
Ik ben een man van 31 met een fantastische vriendin van bijna 30. Onze relatie gaat op zich al ruim 10jaar goed, op wat kleine dingetjes na: Wij hebben regelmatig heftige discussies over het wel/niet krijgen van kinderen. Zelf heb ik er eigenlijk niet zo veel behoefte aan, maar mijn vriendin wil dolgraag een gezinnetje. Voor mijn gevoel wil ze dit voornamelijk, omdat ze dit vroeger zelf niet heeft gehad en dit alsnog wil ervaren(gescheiden ouders). Ik zou haar erg graag gelukkig willen maken, maar ben nog een man met "oude" principes. Ik ben van mening dat je er samen voor moet kiezen. Als één van de twee al een keuze heeft gemaakt, is het lastig om hem/haar van de keuze af te brengen of dit nu een ja of een nee is. Daarbij komt ook nog eens dat het lichaam van mijn vriendin - door een hormonale afwijking- het erg moeilijk maakt om op de normale manier kinderen te krijgen. Omdat ik niet weet of ik het écht wil, zou ik het liefste op het toeval willen wachten.(dan zou ik het wellicht sneller accepteren) Ik hou helemaal niet van klinisch gedoe en kunstmatige bevruchtingen e.d. Zeker niet als ik niet weet of ik een kind wel leuk vind. Het lijkt of mijn vriendin dit niet begrijpt en de drang om kinderen te krijgen dit volledig overspoelt. Het zou op deze manier best eens het einde van de relatie kunnen betekenen. Hier zou ik écht héél verdrietig om worden. Echter als ik een kind zou krijgen en ik vind dit niet leuk... is mijn hele leven verandert, terwijl ik dat misschien niet wil. Dat zou me misschien nog wel ongelukkiger maken dan mijn vriendin moeten kwetsen. Ik sta voor een lastige keuze, die zeer waarschijnlijk dit jaar nog gemaakt zal moeten worden. Pfff...
Pfff.., ik ben er vanmorgen voor het eerst achter gekomen dat mijn vriend waarschijnlijk nooit papa wil worden.. We zijn nu een jaar samen., dus nog in een vroeg stadium., ik heb me toekomst altijd met kinderen gezien, ben nu 33 en net een drukke zaak overgenomen., dus voor mij op dot moment ook geen goed optie om er aan te beginnen. Maar heb net weer een heel gesprek gehad waarin hij echt een hele kleine zo goed als nihil de kans geeft... Vind het echt wel moeilijk omdat we het voor de rest echt wel heel leuk hebben samen!! Waarschijnlijk ga ik hier ook niet gelijk antwoord op krijgen en heeft het tijd nodig over wat ik nou zou willen maar ben erg blij met de eerlijkheid en het gesprek wat ik ben aan gegaan nu kan ik er zelf voor kiezen en hem het nooit kwalijk nemen., ondanks dat blijft het wel een butsituatie!!
Ik wou altijd al moeder worden, ben getrouwd met een man, die altijd gezegd heeft ik wil geen kinderen ik kan de verantwoordelijkheid niet aan. Uit liefde voor mij is hij overstag gegaan. En toen begon de ellende, hij werd depressief, kon het niet aan, kreeg minder aandacht van mij. Bleek dat hij zwaarste vorm van ADHD had, MBD en Borderline. Toch nog een tweede kindje. Nu liggen we in scheiding omdat hij helemaal doordraaid. Dus push niet, en hoop ook niet. En als je dus echt graag kinderen wil en hij niet ga op zoek naar een ander die het wel wil.
Een moeder die heerlijk van haar kinderen geniet
Ik zit in zo'n situatie. Ik wil eigenlijk kinderen. En hij wilde het 5 jaar geleden wel en nu de klok gaat tikken ineens niet meer. Ik heb MS en hij denkt dat hij alles moet gaan trekken. Dit is echter echt niet het geval. Hij wil graag de controle houden en zo zit het leven echt niet in elkaar. Ik had een ultimatum gesteld want ik wilde nu echt echt een antwoord van hem. Hij ging geen antwoord geven. Ik heb toen de knoop dacht ik doorgehakt. Dan maar geen kinderen. Maar ik heb nog steeds niet echt afstand kunnen doen van mijn wens.

Het blijft voorlopig moeilijk het is een echt rouwproces.
Wat verschrikkelijk dat zoveel vrouwen (meerendeel) met dit probleem worstelen. Wat is er toch gebeurd met de visie van veel mannen hierop. Vroeger was het vanzelfsprekend dat mensen kinderen kregen en werd er veel meer waarde gehecht aan de kinderwens van een vrouw. Ik zit nu zelf in deze situatie (de moeilijkste in mijn hele leven): Hij wil geen kinderen meer en ik heb er nog geen. Hij is mijn grote liefde, maar het doet zo'n pijn dat hij me liever ziet gaan, dan dat ik een kind zou krijgen. Ik accepteer wel zijn kinderen, maar het pakketje ik met een kind schrikt hem zo af, dat hij liever tot in lengte van dagen alleen zou willen blijven. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat je je grote liefde zou opgeven voor iets wat zij zo graag wil.
ik zit al een tijd in zo situatie hij wil kinderen en ik weet het echt niet en kom er niet uit.Maar ben ook bang dat ik er later spijt van krijg en ben ook bang bij het idee een bevalling de pijn enz.
wel ben ik erg bezig met baby's vind het wel leuk
als ik in de winkel ben die babykleertjes schatttig zie overal zwangere buiken kijk meer in de kinderwagens enz. dus zou ik toch die gevoelens hebben??? wat zijn moedergevoelens hoe voelt dat precies? ik zou toch tot een besluit moeten komen ben namelijk ook dertig me man 31 dus wil niet te lang wachten voor dat we te oud zijn.
Hij wil niet, ik heb lang de wens gekoesterd, vind mezelf nu te oud worden (bijna 39). Voor mij is het zijn "nee" respecteren en loslaten... Je moet het echt samen willen want anders gaat het never nooit niet werken.
Als ik nu nog 30 geweest zou zijn, zou ik waarschijnlijk de relatie hierom verbreken, hoe fijn/lief/leuk we het ook samen hebben. Nu tel ik mijn zegeningen door het hebben van een fijne relatie.
Hallo,

Ik heb exact hetzelfde probleem: ik wil kinderen, hij niet.
Ik heb op hem geprobeerd in te praten, maar hij ziet het echt niet zitten... Vanaf kinds af aan wil ik al kinderen, en dat zal ik ook altijd wel blijven willen!

Daarom kies ik ervoor (na lang peinzen) om de relatie te verbreken en op zoek te gaan naar een kerel die het in de toekomst wel ziet zitten om kinderen te krijgen...
Hoi,
ik heb inderdaad in zo'n situatie gezeten...iedere keer wist hij het niet. Maar het was niet zo dat ik gisteren zwanger had willen worden, maar over een tijd pas (wanneer je zelf het idee hebt dat je er klaar voor bent). Op een gegeven moment dan wil je het gewoon een keer duidelijk weten van de ander, dus heb je het er wel wat vaker over kinderen....misschien dat hij wel de kriebels heeft gekregen, maar je moet er wel een keer over gaan praten en niet iedere keer maar vooruitschuiven die handel. Ik heb toen mezelf afgevraagd of hij en ik wel de ideale mensen waren om samen een kindje te krijgen....op een gegeven moment hoefde het allemaal niet meer...
Alles bij elkaar genomen lagen we op meerdere vlakken niet echt dicht bij elkaar in de buurt...je kunt zeggen dat we uit elkaar zijn gegroeid naarmate de jaren verstreken....Heb op een gegeven moment een punt achter deze relatie gezet. We zijn als goede vrienden uit elkaar gegaan al dacht ik soms dat hij er enorm veel spijt van had. Later zei hij tegen me dat ie wel kinderen wilde....toen heb ik gezegd dat dat echt te laat was en dat het eigenlijk wel gemeen was om dat nu pas te zeggen (wanneer het dus niet meer hoefde).......Maar ja we hebben beide fouten gemaakt en moeten nu op de blaren zitten.
Nu hoop ik dat het voor ons beide goed gaat in de toekomst en dat we de partner vinden die wel bij ons past en dat er misschien kinderen komen.
Deze beslissing is best heftig...ik ben nu 30 jaar, bijna 31 en tja...zeg nou zelf...het duurt misschien wel weer even voor ik de liefde van mijn leven tegen kom. Maar op dit moment is het zo: beter gelukkig alleen dan ongelukkig samen en als er kinderen zijn, dan zijn zij altijd de dupe ervan. Dus dames bezint eer ge begint.
Groetjes van een single Rammetje.
je moet er niet vanuit gaan dat je kind ontvoerd en vermoord wordt. geen enkele ouder kan dat verdriet aan. als je daar rekening mee moet gaan houden dan heb je geen leven meer
ik heb een kind,en was jaren een alleenstaande mama. mijn man heeft een kind uit eerste huwelijk. wij hebben een samengesteld gezin, zijn getrouwd, en gezin is hecht. heb hier enorm hard voor gewerkt. mijn kinderwens is enorm, ik verlang enorm naar een babytje van ons twee gemaakt uit liefde. alles is op zijn plaats gevallen, huis, gezin, werk,.., maar mijn man dreigt met van mekaar weg te gaan, en dat ik terug een hel ga krijgen als ..., hij wil er niet over pratne, want dan is zijn wil wet, en begint hij te roepen. en is hij boos; erover praten gaat niet, hij doet me pijn en pijn hierover, het is al zo gevoelig... hij heeft wel een kind van zijn ex, maar van mij wil hij geen kind, zijn eigen vrouw, ik heb zoveel voor hem gedaan, hij heeft alles aan mij te danken, alsook voor de opvoeding van zijn kind, ik heb voor stabiliteit gezorgd...,voor een huis, hij had niets en stond 4 jaar geleden op straat met 500O euro; het enige dat hij wil is praten over een dikke auto, enz;.. hij is 37 jaar. ik ben 34. ik voel me nu ongelukkig, want mijn kinderwens is zo groot en hij doet zo arrogant over dit, terwijl dit zo gevoelig voor me is. Heeft iemand raad???
Van kindsaf wist ik het 100% zeker: GEEN kinderen voor mij. Waarom? Dat weet ik niet. Misschien omdat mijn ouders gescheiden zijn? Wie zal het zeggen...
Op men 23ste verjaardag leerde ik een jongen kennen, al gauw belandden we in bed en 't was prijs van de 1ste keer. Ik was zwanger. De paniek sloeg me om het hart, want ik wou geen kinderen en al zeker niet met hem. De relatie was nog héél pril en verliep alles behalve vlot. Ik heb onmiddellijk besloten de zwangerschap af te breken en heb er tot op heden absoluut geen spijt van. Ik was alleenstaande moeder van een kind geweest... En ik vind dit erger voor het kind dan voor mezelf.
Nu ben ik 28 going 29 en voel ik plots de drang naar een baby. Ik wil zwanger zijn, leven in me voelen, rondsnorren met een dikke buik en balen van de vele kwalen. Maar... als ik me dan bedenk wat erna komt: levenslange verantwoordelijkheid, flessen geven, 's nachts opstaan, boterhammen klaarmaken, boekentassen vullen, naar buitenschoolse activiteiten brengen, helpen studeren, studies betalen, etc... Pfieuw, dan weet ik het plots weer niet meer!
Maar zovelen doen het: kinderen combineren met hun leven. Waarom zou ik dat niet kunnen?
Mijn partner wil liever geen kindjes: verlies van vrijheid, verantwoordelijkheid, onvoorspelbaar leven,... Dat is inderdaad een verstandige keuze.
Maar ik wil niet alleen eindigen. Egoïstisch?
Zou ik het verdiet aankunnen mocht mijn kind ontvoerd of vermoord worden? Waar moet een mens allemaal rekening mee houden?!
Ik pieker me suf... maar 1 ding weet ik zeker: ik wil liever geen oma zijn voor mijn kinderen en wil er dus absoluut niet te lang meer mee wachten.
Ik wil heel graag kinderen en mijn vriend ook. Het punt is, ik voel me er nu klaar voor en hij wil nog even wachten. Misschien speelt het leeftijdsverschil hierin een rol: ik ben 28 en hij 26. We zijn nu 3 jaar samen en zijn al bijna vanaf het begin van onze relatie gaan samenwonen. Ik heb hem in het begin van onze relatie al gevraagd of hij later kinderen wilde, want als dit niet het geval was, was het voor mij een "dealbreaker". Ik ga geen serieuze relatie aan met iemand die mijn droom niet deelt. Ik weet al 10 jaar dat ik graag kinderen wil en dat ik jong moeder wilde worden (ik heb namelijk geen ambitie om carierevrouw te zijn). Het liefst nog samen met iemand een gezin stichten. Ik wil geen alleenstaande moeder zijn. Als ik dat geen probleem had gevonden had ik al lang kinderen gehad. Een half jaar geleden hebben we samen besloten om met de pil te stoppen, maar door omstandigheden wilde hij toch nog wachten met het actief proberen zwander te worden. Mijn kinderwens is op dit moment zo groot (ik hoor het spreekwoordelijke klokje tikken...) dat ik ongeduldig word. Ik heb het gevoel dat ik aan het lijntje gehouden wordt. Gelukkig weet ik dat hij ook kinderen wil, het is alleen een kwestie van wanneer. Maar als hij in de nabije toekomst van gedachte verandert en besluit dat hij er toch van af ziet, dan zou ik dat erg jammer vinden, maar dan breek ik de relatie. Onze relatie is voor de rest echt super, maar een kinderloos leven is voor mij ondenkbaar...
Mijn vriend en ik gingen in 2008 voor een kind. Na 14 maanden toch maar naar het ziekenhuis gegaan voor onderzoeken. Het werd me allemaal erg heftig en we besloten een time-out te nemen. Helaas...de kinderwens is bij mijn vriend helemaal over. Hij geeft aan dat het voor hem niet meer hoeft en dat zijn gevoel is veranderd t.o.v. een kind. Nu loop ik wel nog met een enorme kinderwens! Ik ben erg gelukkig met hem, we zijn al 15 jaar samen. En ik zie het ook niet zitten om hem een kind op te dringen. Maar nu ik 34 ben, begin ik me steeds ongelukkiger te voelen.Ik hoop natuurlijk dat hij bijdraait, maar op dit moment zie ik geen verandering. Ik begin me ook wat meer zorgen te maken over mijn leeftijd. Ik ben nu 34 en weet dat ik niet zo makkelijk zwanger raak. Ook iets wat regelmatig door mijn hoofd spookt. Ik vind het heel belangrijk dat mijn vriend en ik bij belangrijke dingen op een lijn staan, maar nu heb ik het gevoel dat ik op zijn lijn moet staan.Het wordt in elk!
geval tijd om hier nog eens goed met elkaar over te praten. Dat is toch het minst wat ik mag verwachten?
Heb het zelf ook mee gemaakt. In het begin van onze relatie (na 3 maanden) heb ik haar gezegd dat ik geen kinderen wilde, als zij ze wel wou konden we tenminste in een vroeg stadium een punt achter onze relatie zetten, was mijn gedachte. Echter gaf zij toen aan dat ze ook niet echt een uitgesproken kinderwens had. Na 4 jaar begon het bij haar tenslotte wel te kriebelen maar was mijn gedachte daarover nog steeds niet veranderd. Uiteindelijk kregen we om die reden over de gekste dingen onenigheid, ik was de egoist. Onze relatie is tenslotte om die reden ook over gegaan. Erg jammer.....
Een hele goede vriend van mij wilde nog geen vader worden. Zijn vriendin heeft er voor gekozen om na een relatie van net 1 jaar te stoppen met anticonceptie zonder het hem te vertellen. Nu is ze inmiddels 16 wk zwanger. Hij wilde dit kind in eerst instantie niet maar gaat er nu wel voor.
Door dit voorval is hij er achter gekomen dat hij zijn vriendin anders is dan hij eerst dacht.
Hij kiest ervoor om voor zijn kind te gaan zorgen en toch samen te gaan wonen wat hij eigenlijk ook niet wilde.
Het is duidelijk dat hij niet gelukkig gaat worden met haar samen, maar anders denkt hij dat hij zijn kind nooit zal zien.
Wat moet ik hem adviseren?
ik ben nu 25 en nog helemaal niet toe aan kinderen, maar ik denk wel dat ik ze later (over een jaar of 5/6) wel wil. Mijn vriend is nu 29 en geeft aan geen kinderen te willen en dat zeker te weten. Ik zeg dat ook tegen mezelf , ach, we zien ovr 5 jaar wel weer verder, misschien denkt hij er dan wel anders over en wil hij ze wel.
Maar misschien is het dan ook wel andersom, en kom ik erachter dat ik geen kinderen wil.
Mijn vriend praat er liever niet over, hij heeft gezegd hoe hij er over denkt, punt. dus dat maakt het wel lastig, ik ben benieuwd hoe het over 5 jaar is. Ik zou echt niet weten wat ik dan zou doen, als ik echt kinderen wil en hij echt niet. Mijn relatie opgeven is wel heel erg moeilijk, maar als je eenmaal voor geen kinderen kiest, ben je dus wel de rest van leven kinderloos, en dat idee staat me ook niet aan!
Ehmm...bij ons is dit omgekeerd..Hij wil in de nabije toekomst kinderen, maar ik niet! Tja..dat kan ook nog.
Ik was nog maar 19 toen ik mijn partner ontmoette maar aangezien ik ook toen al wist dat ik kids wilde was het voor mij duidelijk dat ik alleen een serieuze relatie wilde met iemand die dat ook wilde. Natuurlijk niet meteen! Ik ben nu 29 en wij hebben net een zoontje gekregen samen. Maar als hij als 19 jarige had gezegd ik wil geen kinderen, dan was hij geen optie voor een serieuze relatie geweest! Dat wist ik toen al. Je moet je kop niet in het zand steken.
Ik wil al 2 jaar kinderen, mijn vriend nog steeds niet. Maar ga hiervoor nooit bij hem weg!
Het is erg moeilijk om te zeggen dat je wel of niet wilt want zoiets moet groeien.. Echter zou ik het heel zwaar vinden om me vriend te verlaten als hij geen kinderen wil maar ik kies dan wel voor mezelf en ik weet dat die wens bij mij groot is dus dan is het even moeilijk maar zal dan toch beslissen om te stoppen met de relatie want de wens is er al zo lang en me partner weet ervan dus had ie dat toch echt eerder moeten aangeven.. En niet liegen erover!!
pffooe, voor mij een oneindig vraagstuk, wat al 4 jaar speelt. Ik ben nu 37 en ben in 2007 zwanger geweest...dit was gepland (ondanks dat de oergevoelens er niet waren) maar op het moment dat ik zwanger was, is de schrik me om het hart geslagen. Ik wilde niet, zag er niets leuks aan en was vreselijk depressief. Of dit door de hormonen is gekomen, zullen we nooit weten en dat is wat mij nu "gek" doet piekeren. Uiteindelijk is mijn zwangerschap in de 16e week afgebroken, wegens een chromosomale afwijking die niet verenigbaar met het leven was..ook dat nog! Op dat moment heb ik gedacht dat het beter was zo..ik was zo depressief, wilde echt geen kind en dan blijk ik ook nog zwanger te zijn van een meisje met een afwijking, wat nooit levend ter wereld was gekomen. Maar daarna is het grote piekeren begonnen...ik heb geen oergevoelens, ben behoorlijk vrijgevochten, veel gereisd en in het buitenland gewerkt, ik hou er nog steeds van in de kroeg te zitten en dat ik nu al 4,5 jaar een vaste relatie heb, verbaasd iedereen. Ik pieker omdat ik merk dat ik jaloers ben als ik een foto van een vriendin met haar 4 kinderen zie, ik pieker omdat ik er aan de andere kant niet aan moet denken zo vreselijk gebonden te zijn en alles in het teken van het kind komt te staan. En wat als ik weer zo depressief wordt..ik kan het kind moeilijk aan mijn moeder meegeven. De artsen kunnen mij niet vertellen of ik een zgn pre-natale depressie heb gehad of dat ik ineens tot de conclusie kwam dat ik helemaal geen kinderen wilden! Pffooe, ik wou dat ik die oergevoelens had, want ik heb in mijn leven nog nergens zo over gepiekerd als dit! Het is natuurlijk ook nogal wat. Wat besluit je nou als je je hele leven hebt gedacht dat er kinderen zouden komen, je je ineens realiseerd dat dat moedergevoel maar niet komt, maar toch jaloers bent op je vriendinnen met hun kids!!!! Mijn partner is overigens heel duidelijk..hij wil graag kinderen, maar hij heeft voor mij gekozen en als ik ze niet wil, ziet hij ook de voordelen van een leven zond! Er kinderen. Anyone..advies??
wij zaten in z'n situatie .We zijn er wel uitgekomen gelukkig,maar we hebben wel veel gepraat.We hebben samen besloten dat we niet aan kinderen beginnen,hij wou het wel voor mij doen hoor. Maar ik heb gezegd dat mijn relatie belangrijker is, dan dat een van ons ongelukkig is. Dat heb ik er niet voor over.want we zijn zonder kinderen ook heel gelukkig.maar het is wel heel belangrijk dat je goed over praat.
ik ken dit probleem wel !!! Ik ben een vrouw heb al 3 jaar relatie we wonen samen , hij is al vader van 2 kinderen uit zijn eerder huurlijk, ik ben nog nooit getrouwt en heb geen kinderen , en ik ben dol op kinderen en hij wil geen kinderen meer we hebben zo vaak daar over gepraat maar er kom niks van, hij zeg hele tijd het zelfde, er is geen tijd voor kinderen omdat we staan niet goed voor met financiel , ik weet niet wat er mee moet behalve uit elkaar gaan hoe triest het ook is , :(
Hai,

Als ik naar mijn situatie kijk is allemaal duidelijk. Ik ken mijn vriend nu anderhalf jaar, sinds 14 mnd hebben we een serieuze relatie. Ik begon al vroeg in de relatie met ''vissen'' naar zijn (wel of niet hebben van een...) kinderwens. Tegenwoordig hebben we er geregeld serieuze gesprekken over: Hoe ziet hij de toekomst, hoe zie ik de toekomst? Persoonlijk denk ik dat, door er regelmatig met elkaar over te praten en door open en eerlijk te zijn erover, je het meest ver komt. Je weet van elkaar wat de toekomst dromen zijn. (In mijn geval willen we beide graag kinderen, op jonge leeftijd) Komen de dromen niet overeen? Dan moet je je eigen droom achterna gaan en iemand zoeken met wie je dezelfde droom kan delen. :-)
ja ik heb er inderdaad ervaring mee en het kan zeer kwetsend zijn. Je hebt het gevoel dat je toekomst instort.. En je gaat fantaseren over of andere jongens wel met jou die toekomst hadden willen hebben. Bedenk goed. Vaak zijn vrouwen volwassener kwa gedachte dan mannen.. Dus ben je even oud als je vriend? Jonger dan 25? Tel dan de jaren er nog maar bij op tot 25 + 9 maanden.. Nog erger, als je schoonzus al een van 3 heeft en in verwachting is van een 2ling..:S

wat toevallig dat ik dit artikel juist nu lees! Mijn vriend en ik, nu 8 jaar samen, hebben laatst zo'n gesprek gevoerd. Ik ben 27, hij 28. Nog lang niet bezig met baby's hoor, eerst lekker werken aan onze carriere, reizen, leuke dingen doen enzo. Maar op een gegeven moment, over een jaar of 5, 6 zie ik mezelf wel moeder zijn. Mijn vriend kan zich dat totaal nog niet voorstellen. Sterker nog: hij moet er niet aan denken! Laatst hadden we het er voor de gein over (ik wil ook niet echt lopen pushen dus hield het luchtig) en hij gaf aan dat hij kinderen echt verschrikkelijk vond en hij zich niet kon voorstellen dat hij ze ooit wilde. Heel misschien over een jaar of 7, 8, maar zeker weten deed hij dat niet. Na dit gesprek heb ik best een rotgevoel overgehouden. Het is absoluut niet zo dat ik nu kinderen wil, helemaal niet zelfs. Maar ik weet wel dat ik het ooit best wel leuk zou vinden. Het is echt een moeilijk onderwerp, ik wil ook niet zo'n vriendin zijn die erover bl! Ijft zeuren en dat het zo'n issue wordt. Het is nu ook gewoon nog niet aan de orde. In onze vriendenkring heeft ook nog niemand kinderen. Misschien verandert zijn mening als we wat ouder zijn. Oudere vriendinnen van mij zeggen dit ook, hebben dit met hun vriend ook meegemaakt. Eerst afkeer, later trekt dit bij. Maar ik kan er nu echt al wakker van liggen dat als ik straks op de leeftijd ben dat ik kinderen wil en hij wil ze nog steeds niet! wat dan? Uitmaken? Hopen dat je nog iemand treft met wie je toch kinderen kunt krijgen? Wat een dilemma! Met m'n vriend hoef ik het er voorlopig echt niet over te hebben, die is echt een beetje 'klaar' met dit onderwerp. Ik hoor niet voor altijd... Het erge is nog: ik ga twijfelen of ik echt wel kinderen wil. Is dit echt of ga ik nu zo denken omdat mijn vriend hier zo over denkt? Ik word er een beetje verdrietig van en hoop echt dat dit nooit tussen ons in komt te staan...
Mijn man wil géén kinderen, ik wel. Ik zie niet af van onze relatie, want die is me héél dierbaar. Maar wat ik dan wel moet doen......ik weet het (nog) niet.
Willen jullie ook nog een artikel maken waar het andersom is...Dus: Hij wil kinderen, ik niet! Want hier wilde ik juist zo graag wat over lezen omdat ik hier zelf mee te maken heb.
Ik heb ooit relatie gehad dat ik graag kinderen wilde en de man niet. Beide relaties zijn over gegaan. Wel om andere redenen. Maar het zat me zeker niet lekker.
ik ben nu 17 en mijn vriend 18, ik ben helemaal gek op kinderen en wil er later ook 2, ik wil ze over 10 jaar dat vind ik een mooie leeftijd om aan kinderen te beginnen, me vriend in en ik hebben nu 11 maanden met elkaar en hij roept altijd ik wil geen kinderen. Ik zeg altijd tegen mijzelf over 10 jaar praten we wel weer veder, ik maak me er nu ook niet zo durk om over later maar het is wel een wens van me om later kinderen te krijgen, trouwens mannen veranderen in de loop der jaren ook.
ik heb ook ervaring mee. We hebben alles uitgesproken en nu staan wij eindelijk op 1 lijn.


Ik ben Charlotte, fashion addict, make-up junk, globetrotter en oh ja… hoofdredactrice van Trendystyle. Via mijn kolom The Blonde Potato deel ik graag mijn passie voor de mooie dingen in het leven met jullie. Laten we vooral onze ervaringen uitwisselen!