Home | Relatie | Als het niet botert tussen jou en je schoonouders

Een kreng van een schoonmoeder?

Als het niet botert tussen jou en je (aanstaande) schoonouders

We konden niet om dit veel besproken argument heen. Veel besproken... Omdat velen van ons er helaas mee te maken hebben of krijgen. Uit de mails die we van jullie ontvingen, blijkt dat het maar al te vaak voorkomt, dat wij vrouwen of meisjes niet in de smaak vallen bij de ouders van hem... Wat een drama!

In dit artikel willen we proberen om de situatie beter te begrijpen. Om het probleem en de mogelijke oorzaken ervan in kaart te brengen. Tot slot doen we je een paar oplossingen aan de hand. En verder laten we het woord weer aan jullie (maar daarover onder dit artikel meer).

Het probleem

• 'Ik ben dol op mijn vriendje. We hebben elkaar helemaal gevonden. Ik weet zeker dat hij de ware voor mij is. Maar ik zou graag willen dat zijn ouders er ook zo over dachten. Ze laten geen gelegenheid voorbij gaan om me duidelijk dat maken dat ze voor hun 'jongetje' iets anders in gedachten hadden. Iets - of beter: iemand - anders dan ik. Ik zit er echt mee, want hij trekt het zich echt aan.'
• 'Als zijn moeder ons samen ziet, trekt ze gelijk aan de 'riem' en gehoorzaamt hij meteen. Als zij dat wil, zegt hij afspraken met mij af, blijft hij thuis of is hij opeens te moe om iets met mij te gaan doen. Ze heeft zelfs geprobeerd om ons stokje voor onze eerste vakantie samen te steken.'
• 'Toen ik voor de eerste keer bij hem thuis kwam, werd ik door zijn ouders heel kil en koud ontvangen. Het is er sindsdien niet beter op geworden. In het begin heb ik geprobeerd om aardig te zijn en in de smaak te vallen, maar nu is het gewoon oorlog. Een keer, toen ik er niet bij was, hebben ze hem zelfs gezegd dat hij het maar beter uit kan maken met mij. Ze vonden dat hij beter zou passen bij de dochter van een van hun vrienden. Gelukkig heeft hij niet naar ze geluisterd...'
  

Dit zijn fragmenten uit mails die wij hebben ontvangen. Het probleem zal je nu vast en zeker duidelijk zijn.

De oorzaken

Er zijn verschillende oorzaken voor een afwijzende of zelfs openlijk vijandige houding van zijn ouders aan te wijzen. Bijvoorbeeld:

• Spontane antipathie / vrouwelijke competitie. Vaak hebben we het meeste te verduren van zijn moeder - de geduchte (aanstaande) schoonmoeder. Vrouwelijke jaloezie speelt in dit geval vaak een grote rol. Zijn vader is meestal inschikkelijker (en in veel gevallen net zoals de zoon 'slachtoffer' van moeder de vrouw). Zij is de spil. Hij doet zijn best om niet te laten blijken dat hij je eigenlijk wel mag, natuurlijk om het haar naar haar zin te maken.
• Geen vrouw is goed genoeg voor hun aanbeden zoon. Je aanstaande schoonouders hebben het er moeilijk mee dat jij er met hun zoon 'vandoor gaat'. Dit is een veel voorkomende situatie, en tegelijkertijd ook een van de meest gunstige, want in hun ogen zou geen vrouw goed genoeg voor hem zijn. Of nee, dat is niet helemaal waar. Alleen een kloon van zijn moeder - jouw aanstaande schoonmoeder - zou voldoen. Gelukkig is de wetenschap nog niet zover...
• Jij beantwoordt niet aan het beeld dat zijn ouders van hun schoondochter hadden gevormd. Ook deze situatie komt vaak voor. Je doorkruist de plannen die ze voor zoonlief hadden gemaakt. In hun ogen ben jij niet de juiste persoon voor hem. Je bent niet genoeg 'vrouw in carrière'. Of misschien vinden ze het niet kunnen dat je, als jullie straks kinderen hebben, wilt blijven werken. Ze vinden dat je het hoog in je bol hebt of al teveel relaties achter de rug hebt. Of... Enfin, je hebt wel begrepen wat we bedoelen.
• Onverenigbaarheid van karakters. Voor de volledigheid... Hum hum... Misschien botert het gewoon echt niet tussen jullie. Dat kan gebeuren. Om volledig te zijn, moeten we ook deze mogelijkheid in ons rijtje opnemen. Het kan echt gebeuren dat jullie elkaar gewoon niet liggen. In dit geval steken we geen beschuldigende wijsvinger naar de aanstaande schoonouders uit, maar houden we het maar heel veilig op 'onverenigbaarheid van karakters'.

De oplossingen

Wat kun je doen om deze situatie op te lossen of in ieder geval niet te laten escaleren? Een moeilijke vraag die we niet één, twee, drie zullen kunnen beantwoorden. Het antwoord hangt weer af van een lange rij variabelen. Vraag je allereerst af òf je het probleem wel wilt oplossen, of het wel de moeite waard is om je ervoor in te zetten. Als je een lange, serieuze relatie met hem hebt, is dat waarschijnlijk het geval. Maar heb je het idee dat je relatie van 'voorbijgaande' aard is, bespaar je dan de moeite. Waarom zou je proberen om vriendschappelijke voet te komen met mensen die waarschijnlijk toch geen deel van je leven zullen gaan uitmaken. Cynisch...? Misschien. Maar wel waar. Maar dan nu onze oplossingen:

1. Praat er met hem over. Probeer te begrijpen hoe je vriendje of man de situatie ziet. Of de houding van zijn ouders ook zijn houding tegenover jou beïnvloedt en zo ja, wat dat op den duur voor jullie relatie kan betekenen. Probeer samen een front te vormen en denk een gezamenlijke strategie uit. Als hij je niet (genoeg) steunt of bijvalt, omdat hij bang is om tegen zijn ouders in te gaan... Ring! Ring! Dan moeten de alarmbelletjes gaan rinkelen. Misschien is jullie toekomst dan toch niet helemaal rozengeur en maneschijn.
2. Praat er - na overleg met hem - met zijn ouders over. Soms kan het helpen om - laten we zeggen - de koe bij de horens te vatten, ook in het geval dat jullie karakters elkaar niet liggen. Als je een keer open met zijn ouders praat, kan dat de situatie verhelderen (en verlichten). Neem daartoe echter nooit alleen het besluit. Raadpleeg altijd eerst je partner.
3. Vraag je vriendinnen om raad. Jij bent echt niet de enige die in deze situatie verzeild is geraakt. Wees daarom niet bang om er met je (echte) vriendinnen over te praten. Leg ze uit wat er aan de hand is en vraag ze om raad. Soms ziet een buitenstaander de dingen helderder dan wij zelf. En misschien kunnen ze oplossingen aandragen, die ze zelf al in de praktijk hebben gebracht. Dus... Praat erover!
4. Maak je niet druk :-)
   Dat is vaak de meest intelligente oplossing. En daarom we noemen we deze mogelijkheid als laatste. Zodat 'ie goed in het oog springt. Wring je niet in alle bochten om zijn ouders een plezier te doen. In veel gevallen kun je toch geen goed doen. Hoezeer je het ook probeert. Probeer daarom niet uit alle macht hun goedkeuring te krijgen. Als jij en je vriendje (of man) een goede relatie hebben, kun je je daar beter op concentreren. Het is jammer dat jij en zijn ouders niet door één deur kunnen, maar het zij zo. Accepteer het en maak er geen probleem van. Maar laat wel duidelijk blijken dat jij niet van plan bent om je aan te passen. Jij bent zoals je bent. Take it or leave it. (gelukkig hoef je niet met zijn ouders samen te leven, maar met hem!)

Zoals altijd kunnen jullie op dit artikel reageren. Stuur ons je reactie via het venster hieronder. De leukste en meest interessante reacties zullen we hieronder publiceren.

Reacties van trendystylers

Reactie

In mijn geval is mijn man het kleinsteke geweest in de familie.Altijd betutteld en niets tekort gekomen.Mijn schoonmoeder was de bazin en had een hele grote invloed op mijn man.Heel veel dingen in ons huwelijks gebeuren zijn verpest door het bemoeien door haar en haar dochter die niet gehuwd is.Het bemoeien in een nieuw leven maakt mensen niet gelukkig!Mijn ouders hebben zich niet kunnen moeien,ze zijn gestorven en ik mis ze nog elke dag!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Reactie

Hi, Wat ben ik blij dit te lezen zeg!
Ik ben nu al 10 jaar samen met mijn man en we hebben 2 schatten van kinderen. Maar het gevoel dat ik geaccepteerd ben door zijn ouders... nou nee! Het begon al bij het de opmerking van zijn moeder dat dochters blijven en zonen vertrekken (die verlies je, zei ze dan) Dat deed zeer!! Alsof ik hun zoon afpakte, inplaats van dat ik een toevoeging was voor hun gezin. Ik heb daarop geantwoord dat ik denk dat het vooral ligt aan de manier waarop je met je zoon omgaat. Geef niet alleen een dochter het gevoel dat ze bij je terecht kan, een schoondochter moet dit ook kunnen. Ik heb vaak genoeg aangegeven dat ik mijn schoonouders net zoveel betrek in ons leven als mijn eigen ouders. Maar helaas, zij hebben een verdomd ouderwetse instelling dat mijn ouders meer mogen, dat die de kinderen meer zien etc, etc.. Maar dat dit komt omdat mijn ouders zelf het initiatief nemen om langs te komen of omdat ze zeggen van we hebben vanavond op jullie gerekend met het eten.. dat zien ze helaas niet. !
Ik doe echt mijn best hoor, ik laat de kinderen bellen als ze iets te melden hebben (ookal willen ze dat niet altijd) en ik regelde altijd de cadeautjes en deed vaak genoeg wat ZIJ leuk vinden. Maar ik ben nu op een punt dat ik het niet meer kan opbrengen. Want ik doe het namelijk toch nooit goed zoals, de opvoeding, het feit dat ik ze niet spontaan aan hun wil meegeven enz.enz. Dat dit voortkomt uit het feit dat ik niet het gevoel heb dat mijn kids niet door hun gezien worden.... ach, dat telt schijnbaar niet. Wat ik wel weet is dat ik hier mijn man heel veel verdriet mee doe en dat ik dit niet zo wil. Maar daardoor is het wel verwarrend, hij wil een goede band met zijn ouders en ik heb het eigenlijk al opgeven en ik wil er eigenlijk niets meer mee te maken hebben.
Ik ben klaar met ze maar mag dat eigenlijk niet zijn omwille van mijn man. Pffff....

Reactie

Ik ben ,of liever ik was een schoonmoeder.
Ik heb 3 zonen. Als een van hen een vriendin heeft, is mijn uitgangspunt; als hij er van houdt, hou ik er ook van. Daar doe ik echt moeite voor, want ik wil mijn mannen niet kwijt!
De verkering van een van mijn mijn zonen is pas uit. Bezweken onder de druk van haar moeder. Beiden intens verdrietig. Mijn zoon is zonder meer een goeie vent, maar blijkbaar niet de prins op het witte paard, die zij voor ogen had.

Reactie

Verdrietige moeder door /Schoondochter.Ik ben altijd goed geweest voor mijn zoon en mijn Schoondochter.ik heb mijn nooit ergens mee bemoeid.zij hadden hun leven en ik ook.ze mochten altijd langs komen of blijfen eten had altijd een luisterend oor voorzoals mijn zoon en mijn schoondochter.maar nu komt het.mijn schoondochter heeft mijn zoon altijd vreselijk opgestookt achter mijn rug om gewoon omdat ik mijn zoon niet meer mocht zien zo jaloers was zij.ik was overal achter gekomen ik ben ook zelf ziek.ik heb veel last van veel pijn.dus ik kreeg zon vreselijke klap dat ik al die lelijke dingen achter mijn rug om hoorde van mijn schoondochter.ze heeft het zo gemaakt dat ik mijn enigste zoon helemaal kwijt ben.en mijn kleinkind zie ik ook niet meer wat mijn heel erg pijn gedaan heeft.ik ben zo boos geworden dat zij dit veroorzaakt heeft.ik merkte altijd al dat mijn schoondochter niet zo aardig tegen mijn deed.terwijl ik altijd klaar stond en mijn altijd uitgeslooft heeft!
.ik ben gewoon voor een sloofje gebruikt.ik ben er zelf zwaar van overspannen geweest.ik voel erg veel pijn en verdriet.ik ben mijn zoon kwijt door mijn schoondochter.en mijn kleinkind waar ik ziels veel van hield.dusik wil wel even mijn zegje doen een hele goede schoomoeder word ook niet gewardeert.het ligt ook niet altijd aan de schoonmoeders.wand zoals ik zeg ik heb altijd om ze gegeven.schoonmoeder als oud vuil gebruikt zo zie ik het.en vernedert.door mijn schoondochter.ze moest zich schaamen.wat ze aangericht heeft allemaal.haar eigen moeder heeft veel aangericht komandere in mijn zoon zijn huis.haar eigen moeder zat daar constand in hun huis van dat ze zij mijn zoon moest dit doen en dat schoonmaken.iedere keer comanderen tegen over mijn zoon.tot dat mijn zoon moest verhuizen door haar eigen moeder.dit vind ik niet normaal.haar eigen moeder doet alles verkeert.die mag overal lekker van genieten verder ik heb mijn nooit ergens mee bemoeid.en ik ben alles kwijt geraakt !
door mijn schoondochter.een hele verdrietige schoonmoeder.

Reactie

Hallo Zou graag even willen reageren wij hebben zelf 2 zoons en 2 )schoon)dochters.Het zijn 2 heel verschilende meisjes maar ik kan met hun alle 2 heel goed opschieten.Ze vergelijken mij nooit met hun moeders en ik ben ook niet jaloers op hun moeders zoals ik hier bij sommige lees.Maar we hebben de afspraak als er iets is wat ze niet leuk vinden mogen ze dat gerust zeggen.Ik heb hier geen problemen mee en mij man ook niet.Het gaat erom dat ze samen gelukkig zijn en dan zijn wij ook gelukkig.We hebben 2 prachtige kleinzoons en dat deze kinderen groter worden zou ik toch voor geen geld willen missen.En opvoeden kunnen ze best zelf als er iets is vragen ze het wel.Probeer elkaar te respecteren.En denk erom dames jullie houden van jullie eigen ouders maar jullie mannen houden ook van hun ouders.Niet zo moeilijk doen Zwanie

Reactie

Mijn schoonmoeder is zo stom nog niet. In het eerste ander half jaar van de relatie van mij en me vriend was er niets aan de hand. Ze waren wel anders dan wij bij ons thuis. Mjah dat mag! No problemo! Toen ging het uit, en sliep ik ondanks dat het uit was wel eens bij hem, omdat het officieel uit was maar niet echt zo voelde en we gewoon elkaar even de ruimte wouden geven. Als ik daar sliep kreeg ik de volle lading over me heen! Mijn vriend werd nergens voor aangekeken. Ze vroeg of wij weer iets hadden en ik zei van niet. Er zaten ook gewoon andere mensen bij! Na een half jaar kregen we weer iets. Maar dat irritant gedrag was niet over, ze wenste me gelukkig nieuw jaar met gestrekte arm en kuste me nieteens (terwijl dat eerst altijd zo was). Nu weer een half jaar verder praten we niet maar hebben ook geen ruzie.. ja ik vraag haar ook niets, maar doe dat meer omdat ik bang ben iets fouts te zeggen. Zijn vader is wel sociaal en vraagt af en toe wel dingen en is nooit zo'n prater geweest. Daar ben ik ook niet ontevreden over. Nu gaat natuurlijk ook alle aandacht naar zn zus die zwanger is en wil trouwen. Me vriend snapt me zeker, en spaart nu ook om het huis uit te gaan. Omdat hij zich altijd al ergert aan het gezeur van zn moeder! Maargoed wat moet ik heir toch mee:P Achterlijk gedoe! Soms vraag ik me af of het eerst ook niet zo was maar ik het nu pas zie!

Reactie

Bedankt voor de goede tip Jolanda. Laat haar mij maar lullen, liever liet, maar goed dat doet ze, dat weet ik gewoon. Ze spoort echt niet, wil alleen maar aandacht, als dat ontbreekt dan heb je stront aan de knikker.

Reactie

Ik heb ook echt een .... van een schoonmoeder! Gebrek aan aandacht is mijn samenvatting. Als je haar veel aandacht geeft dan is alles ok, doe je dat niet, dan heb je het zitten. Ons kindje is laatst gedoopt ze madam vond dat zij het recht had als meter om haar kleinkind te kleden. Heb al lang spijt dat we haar als meter hebben gekozen! Als we dezelfde smaak hadden ok, maar dat is niet het geval. Ze is vreselijk jaloers op de relatie die ik heb met mijn moeder, ze heeft zelf geen dochter. Begin er echt genoeg van te krijgen van dat mens. Mijn schoonvader en mijn vriend zitten er tussen...Ik baal echt van dat mens, wil haar voorlopig ff niet meer zien. Er is te veel gebeurd!

Reactie

Ik was echt even toe aan een artikel als dit. Momenteel zit ik met mijn handen in het haar en weet ik niet meer wat ik met mijn schoonmoeder aan moet. Toen mijn vriend en ik pas verkering hadden, heeft ze duidelijk te kennen gegeven dat ze dat niet zo leuk vond. Ook heeft ze mijn vriend voor mij 'gewaarschuwd', omdat ik, volgens haar, nogal een wilde meid zou zijn. En of het dan wel verstandig was voor hem om iets met mij te beginnen. Onzin, maar oke, ik dacht toen nog: ze geeft om hem en wil hem behoeden voor een fout (terwijl ik niet fout voor hem was/ben, maar oke...).

Inmiddels zijn mijn vriend en ik bijna 3 jaar bij elkaar en blijf ik een naar gevoel houden m.b.t. mijn schoonmoeder. Ze doet wel aardig tegen me, maar ik twijfel continu aan de oprechtheid daarvan. Ik blijf het gevoel houden dat ze me niet moet en niet accepteert.
Mijn vriend en ik zijn serieus met de toekomst bezig. Mijn vriend is 25 en ik ben 26 en we denken aan verhuizen, trouwen, kinderen krijgen, enz. Als we het bijvoorbeeld wel eens over kinderen hebben waar zij bij is, dan zegt ze tegen ons dat we daar nog maar jááááááren mee moeten wachten, "omdat we nog niet genoeg mee hebben gemaakt samen". Weer zoiets, weer zo'n opmerking die ik onder de gordel vind, waar ze me mee kwetst en waar ze in mijn ogen mee aangeeft dat ze mij niet accepteert en niet geschikt vindt voor haar zoon. Zo zijn er talloze opmerkingen die mij keer op keer raken. Maar die opmerkingen kan zij altijd zo verdraaien dat ze achteraf zegt: "Maar dat was echt niet zo bedoeld hoor!" Nee, nee...

Mijn vriend en ik hebben er vaak woorden over. Zelfs wel eens flinke ruzie. Hij ziet ook wel dat zijn moeder vreemd tegen mij doet, maar volgens hem accepteert ze me wel en hebben we alleen een stroef begin gehad. Dat zie ik toch echt anders. Hij zegt ook dat hij de manier van doen van zijn familie/moeder gewend is en dat ik daar misschien minder goed mee om kan gaan omdat ik het van huis uit anders gewend ben. Dat kan wel zo zijn, maar iemand kwetsen vind ik gewoon niet oke en onacceptabel. En zijn kwetst mij regelmatig met die zure en belerende opmerkingen van haar.

Ik vind het erg moeilijk allemaal. Ik wil mijn vriend voor geen goud kwijt! Het is heel serieus tussen ons en, behalve over de problemen m.b.t. zijn moeder, hebben we nauwelijks ruzie met elkaar. We zijn na al die jaren nog steeds verliefd, houden ontzettend veel van elkaar en zijn supergelukkig.
Toch hangt zijn schoonmoeder voor mij als een donkere wolk boven onze relatie.
Niet meer mee gaan naar zijn ouders is voor mij geen optie, omdat ik gewoon bang ben dat zijn moeder dan negatief over mij zal praten. Dat gun ik haar niet!

Als er mensen zijn die nog tips of adviezen hebben, graag! Want inderdaad, "maak je er niet te druk om" is zeker een goed advies, maar toch echt makkelijker gezegd dan gedaan... Zucht...

Reactie

Hallo,

Fijn om soms te lezen dat niet alleen ik een probleem heb met schoonfam. Op zich bemoeit mijn schoonfam. zich nergens mee, alleen als mijn vriend zelf klaagt. En dat is logisch, als hij hun het gevoel geeft dat hij onzeker is over mij dan hebben hun ook zoiets van "voor haar doe ik geen moeite meer". Maar we zijn 3,5 jaar verder en nog is er niets veranderd! Ik doe mijn best om soms een mail of een smsje te sturen naar zijn zus maar ik krijg niets terug en als ik dit tegen mijn vriend zeg, zegt hij "ach, ze heeft het druk, geen tijd of vergeten." En dan moet ik mijn mond houden of anders hebben wij flinke ruzie..soms kan ik dat niet, laatst had ze (moeder en getrouwd) met een beste vriend van mijn vriend gezoend..dronken was de excuus...daar mag nu niet meer over gepraat worden want ze had tegen mijn vriend gezegd dat ze het erg vervelend vind dat ik het wist?! Maar het echte probleem moest mijn vriend geheim houden voor de buitenwereld. Zo vindt ze het ook erg leuk om met d!
e ex van mijn vriend af te spreken en dat heerlijk aan mijn vriend te vertellen hoe gezellig het wel niet was..Ik ben jaloers aangelegd dus een hoop denk ik dat aanmezelf ligt. En heel eerlijk denk ik dat ik bozer op mijn vriend ben, omdat hij altijd voor haar opkomt en haar zielig vind etc. en soms vind ik dat onredelijk, zij maakt ook fouten. Vervelend als de band niet goed is. Ik denk er zelf aan om ons relatie te verbreken alleen daar al om, hoe moet het als je kinderen hebt?? Hebben jullie hier ervaring in? Wordt het beter of wordt het alleen maar erger die band? Heeft iemand tips om misschien het te negeren ;-).

Reactie

Ik heb de eerste drie jaar (naar mijn mening) een goede band gehad met mijn schoonouders. Het is niet dat het nooit geklikt heeft, maar het ging er wel heel anders aan toe dan bij mij thuis. Dit is verder niet erg, iedereen doet het op zijn eigen manier. Ik ben best vrij opgevoed, er zijn niet veel regels,zolang we ons maar aanpassen binnen het gezin en eerlijk zijn is het goed. Bij mijn vriend thuis zijn juist veel regels en hij wordt erg kortgehouden.Moeder heeft de broek aan en vader heeft niks te zeggen. Als hij iets gedaan wil krijgen, moet hij hier eerst klusjes voor doen. Daarnaast merkte ik ook dat de normen en waarden anders zijn, door de verschillende manieren van opvoeding. Na 3,5 jaar merkte ik dat zijn ouders anders tegen mij deden. Na overleg met mijn vriend ben ik de confrontatie met hun aangegaan. Iets wat helemaal uit de hand is gelopen. Mijn schoonmoeder voelt ze overal persoonlijk in aangevallen en zij is altijd degene die het gedaan heeft. Er va!
lt niet mee te praten. Na een uur lang door beide schoonouders met belachelijke verwijten de grond te zijn ingeboord ben ik geschokt en teleurgesteld richting huis gekeerd. Schoonmoeder belde me een aantal maanden dlater reigend op dat ik kon komen praten en dat het anders over was. Na nog een keer de confrontatie aan te zijn gegaan met nog meer verwijten als gevolg en een aantal 'verplichte bezoeken' bij mijn vriend thuis om mijn goede wil te tonen, ging onze relatie grotendeels hierdoor uit. Nu zijn we alweer ruim een half jaar samen, maar ze lijken niet op te houden voordat ze mij bij hem weghebben. Wat ik ook doe, het is nooit goed. Ik heb me nog nooit zo in mensen vergist. Mijn vriend en ik geven veel om elkaar, maar dit gevecht houd ik niet lang meer vol. Na 1,5 jaar vechten ben ik uitgeput van de strijd. Wat raden jullie me aan?

Reactie

Nou ik heb al meer dan 20 jaar een vervelende band met mijn schoonfamilie. Het zijn vooral mijn schoonmoeder en schoonzus ( de zus van mijn man) die daarin het voortouw nemen. De schoonzus is het ergste, die negeerd me al helemaal nu.Als ze iedereen een hand geeft slaat ze mij gewoon over. Van opmerkingen als ik vind het zo erg dat je zo'n vrouw hebt heb ik er vele gehoord. Mijn fout is dat ik blijkbaar uit de verkeerde familie kom, te jong te dik enz ben. Ik heb altijd netjes mijn mond gehouden maar ben het nu echt zat! Ik heb al buikpijn als ik naar een verjaardag moet, en wil eigenlijk niet meer. Volgende week is er weer een, ben nu al aan het nadenken wat te doen.....

Reactie

oh ik kom ook totaal niet overeen met mijn schoonmoeder. Ze is ook zo jaloers op mijn moeder.
Echt vreselijk.

Reactie

het lezen van het artikeltje komt me zo bekent voor zeg
ook ik zit in zo situatie met me schoonouders maar voornamelijk met me schoonmoeder.
het artikel klopt wel maar ik vraag me af als je inderdaad alles hebt geprobeert om delieve vredete bewaren en niks helpt en je komt op de laatste beslissing zo van laat me met rust!!!moeten ze dat naartuurlijk weldoen
ik ben nu 40 jaar en ruim 16 jaar getrouwd en heb nu de beslissing gemaakt take it or leave it alleen dat lijkt makkelijker dan het is mij boeit het niet dak haar niet meer zievoor me schoonvader vind ik het erg want das een schatje maar me man is altijd haar jochie geweest en mamas kindje en hij wil het weer goed hebben ik kies voor mezelf nu eens en voor mij hoeft het niet meer maarja ik krijg nu elke week zowat een kaartje namens haar en daarover krijg ik dan weer vervolgensweer ruzie over met mijn man en tja wat moet je dan??ik ben benieuwd of er iemand dan nog een goede raad voor me heeft want me man en ik leven nu langs elkaar en straks heeft zij haarzin en haar jochie weer voor haarzelf en is er geen schoondochter meer
een radeloze schoondochter

Reactie

Ik ben blij te lezen dat ik lang niet de enige bent met een vervelende schoonfamilie. Mijn verhaal zit nog wat anders in elkaar dan wat ik gelezen heb, maar hoe dan ook is het niet makkelijk.
Mijn schoonfamilie en ik staan heel anders in het leven dan ik. Nu hoefde dat wat mij betreft niet erg te zijn, maar door hun uitspraken over mij (dat ik niet geschikt ben als vriendin van hun zoon/broer en nog veel meer), wordt het wel een probleem. Nu valt zoiets nog mee als je je schoonfamilie niet veel hoeft te zien, maar dat is bij mij niet het geval. Mijn schoonfamilie en mijn vriend zitten elkaar continu op de lip: hij woont nog thuis en heeft een eigen (klein)bedrijf waar zijn broer werkt en zijn ouders ook nog het eea doen. Nu heeft mijn vriend dan ook nog (dat is wel gunstig) een huis gekocht, maar omdat dat zo van hem wordt verwacht, helpt zijn familie hem zijn huis op orde te krijgen. De familie is heel hecht en het lijkt allemaal heel vriendelijk en zorgzaam, dat dacht ik in het begin ook, maar het komt mij eigenlijk heel ongezond over hoe het daar aan toe gaat.
Ik woon al jaren op mezelf en studeer, een leven dat zij niet echt kennen. Ze zijn helemaal niet in mij geinteresseerd; alleen de familie is belangrijk en het werk van hun zoon. Nu vind ik dat ook belangrijk en ik begrijp dat hij daar een enorme verantwoordelijkheid voor heeft, maar van mij (als zijn vriendin) verwachten ze dat ik - net als moeder deed voor vader en gezin - alles opzij zet zodat hij zijn werk kan uitvoeren (waardoor ik mezelf dus op de tweede plek zet). Het mag hem aan niets ontbreken. Zij zijn bang dat ik teveel mijn eigen carriere wil maken (dat hoef ik niet, maar ik wil wel gewoon fulltime werken, ben niet voor niets opgeleid) en dat ik niet klaarzit als het huisvrouwtje zodat hij zijn ding kan doen. Kortom: alles gaat om hem. Ik word inmiddels een beetje gek van de bemoeizucht. Mijn vriend ook en hij neemt het voor mij op, maar toch laat hij wel veel op z'n beloop. Omdat hij ook eerder nooit echt tegen zijn ouders in is gegaan (was nooit aanleiding voor)!
, vindt hij het nu ook moeilijk. Als hij eenmaal zijn eigen huis heeft, zal het anders zijn, verwacht hij. Ik denk het ook, maar ik moet eerlijk gezegd nog maar zien in hoeverre. Er zijn overigens nog veel meer dingen gebeurd, broers die het er niet makkelijker op maken door onzin over mij te vertellen aan zijn ouders en mijn vriend, maar daar wijd ik maar verder niet over uit. Gelukkig vertrouwt mijn vriend mij volkomen. Hij is er wel heel verdrietig van dat zijn ouders niet inzien waarom hij zo gelukkig met mij is. Maar dat komt misschien ooit nog wel. Succes ook iedereen met de schoonfamilie.

ps. Ik kom dus niet meer graag bij de familie over de vloer. Maar als het zo uitkomt, dan ga ik wel en dan hangt er een gigantische spanning, maar we doen wel oke tegen elkaar. Gelukkig.

Reactie

Ik heb al 2 jaar geen kontakt meer met mijn schoonouders, maar ik mis ze wel heel erg. Ik had een hele goede band met ze totdat de vriendin van de broer van mijn vriend zwanger was en ze dat wisten. Eerst was zij de kwade en nu ik want wij hebben haar geen kleinkind gegeven. Mijn vriend heeft mij geaccepteerd met twee kinderen dus deze zijn ook van hem nu en altijd geweest. En ze zeggen gewoon opa en oma tegen mijn schoonouders. Maar nu de kleine twee jaar geleden geboren is willen ze niets meer met ons te maken hebben en hebben ze mijn vriend achteruit gezet. (dit gevoel heeft hij zelf zoals hij zegt) Maar toen ik de verschijnselen had dat ik zwanger was hebben ze ons gezecht dat we beter geen kinderen meer konde nemen terwijl we zelf graag willen. Mijn zwagertje heeft zelfs spullen terug gestuurd die van mijn vriend waren geweest naar het werk van mijn vriend , dus die heeft ook al laten voelen dat ze niets meer met hem te maken willen hebben. Mijn vriend is heel!
erg teleurgesteld in hem. Hij is nu inmiddels verhuisd maar waar naar toe weten we niet er wordt niets verteld tegen mijn vriend. Verjaardagen horen we niets, kerst niet en alle feestdagen niet. Mijn vriend is er af en toe helemaal kapot van dat hij niets van ze hoort of ziet, en ik mis ze ook wel want zij waren voor mij als mijn eigen ouders.

Reactie

Hallo,
De verhouding tussen mij en mijn schoonmoeder is ook niet best. Het eerste half jaar ging aardig, maar later kwamen de eerste scheurtjes tussen haar en mij. Ik kreeg zelf een boel problemen en jaren later bleek dat ik een borderline stoornis heb. Heel wat dingen zijn er over en weer gezegd door mijn schoonouders, ouders en mijzelf. Dingen die niet goed zijn geweest. Mijn schoonmoeder kon er niet meer tegen en gaf mij de schuld dat ze naar een herstellingsoord moest. Ik voel me daar enorm schuldig over en verwijt het mijzelf dat zij nu nog haar creatieve dingen die kan uitoefenen. Inmiddels heb ik veel dingen gedaan op therapie gebied en heb een intensieve therapie gevolgd van twee jaar speciaal gericht op de borderline. Mijn schoonouders, mijn man en ik hebben in de jaren verschillende gesprekken gehad en ook een gesprek over het verleden, omdat mijn schoonmoeder dat had gevraagd voor haar verwerking. Ik ben er sindskort achter gekomen dat ik de uitspraken van mijn schoonmoeder haar nooit vergeven heb en ik mijzelf nooit vergeven heb wat ik hun/haar heb aangedaan. Ik krijg zelfs nu nog sneren van haar over wat ik vroeger haar heb aangedaan samen met mijn ouders. Ook als er in het hier en nu totaal niks gebeurd is dat ze een aanleiding heeft om een sneer te geven. Dit is helaas ook gebeurd op 1e kerstdag. Ik ben nog lerende en kan niet gelijk zeggen over wat het met mij doet. Ik heb haar later erover opgebeld dat ze mij gekwetst heeft door die opmerking. Zij gaf aan dat ze het niet bedoeld had en dat het niet moest worden zoals vroeger en dat ze juist hierdoor weer gek kan worden en dat het mijn schuld is als dat gebeurd. Zo, en dat kon ik even in mijn zak steken, terwijl ik gewoon afgeef dat ze mij gekwetst heeft met haar opmerking. Ik was al eerder van plan om met mijn schoonouders een gesprek aan te gaan over het verleden en mijn schuldgevoel en dat ik ook het vermoeden heb dat mijn schoonmoeder dit zelfde probleem heeft. Zij gaf aan hier geen behoefte aan te hebben, omdat ze samen met mijn schoonvader besloten had om daar een dikke streep onder te zetten. Ik zit nog in mijn nabehandeling van de intensieve therapie en ik hoop dat na het gesprek die ik met mijn schoonvader heb gehad over dit probleem dat hij toch mijn schoonmoeder kan overhalen om een gesprek met z'n allen samen met mijn man aan te gaan. Het contact liep ogenschijnlijk goed, maar in mijn beleving is het meer een toneelspel geweest naar elkaar toe. En dat is iets wat ik niet graag wil. Ik wil graag een open en eerlijke relatie hebben met mijn schoonouders en geen toneelspel spelen op het gebied "kijk eens hoe wij leuk met elkaar omgaan, maar ondertussen spelen de gebeurtenissen uit het verleden nog een actieve rol" En ik hoef niet close te zijn met mijn schoonouders, maar elkaar respecteren zou ik graag zien en meemaken. Ik heb het idee wat er niet vergeven is aan de oppervlakte blijft doorsudderen en wacht tot de volgende uitbarsting. Ik ben nu in afwachting of ik wel of geen gesprek zal hebben met mijn schoonouders hierover. En ik vind het spannend hoe deze situatie zich verder zal ontwikkelen.

Reactie

Het is mijn schoonmoeder gelukt om ons uit elkaar te krijgen, hij houdt zielsveel van mij (zegtie) maar de relatie tussen hem en zijn moeder gaat steeds verder achteruit. Het is inmiddels voor de 3e keer over, door zijn moeder wel te verstaan, maar de gevoelens voor elkaar blijven. Ik ben er nu zelf wel achter, dat meneerlief alleen maar voor zijn moeder leeft, en wacht op de "kloon" van zen moeder, die wel goed genoeg zal zijn. Ik hoop dat hij gelukkig wordt, maar zie het somber voor hem in.

Reactie

Inmiddels ben ik aan mijn derde schoonmoeder 'bezig'. Ik heb dus enige ervaring. De eerste wilde wel graag mijn schoonmoeder worden, maar dat is uiteindelijk niet gelukt. Ze zag mij wel zitten als toekomstige echtgenote voor haar dochter en knuffelde mij dus bijna dood. Die goede bedoelingen waren wat slecht getimed, want ik was in die dagen juist afstand aan het nemen van mijn eigen ouderlijk huis en de normen en waarden die bij die generatie hoorden. De relatie eindigde lang voordat het tot een huwelijk kon komen.

De tweede had mij graag als een soort surrogaat zoon in haar armen gesloten. Aan die verwachting kon en wilde ik maar nooit beantwoorden. Daarna en daardoor is de relatie vijfentwintig jaar lang beleefd maar ook wat koeltjes gebleven; vriendelijk maar zonder hartstocht.

De derde besloot aan de vooravond van ons huwelijk dat zij haar dochter niet meer wenste te zien. En mij dus ook niet. Nu heb ik niet zulke uitgesproken opvattingen over haar als mijn vrouw, maar ik heb ook niet het idee dat ik veel mis, noch in positieve noch in negatieve zin. Er is de facto geen relatie en de kans dat je op je 47-ste nog een nieuwe, vrolijke én knappe schoonmoeder tegenkomt was toch al niet zo groot. Schoonmoeders hebben altijd een keuze: je maakt het je kinderen, je schoonkinderen en jezelf moeilijk of juist niet. Maak je het de ander moeilijk, dan heb je meestal ook jezelf te pakken. Ik zou zeggen; de keuze moet snel gemaakt zijn.

Reactie

Hi, vond jullie artikel over "een kreng van een schoonmoeder"? Goed. Kan het ook niet andersom, "een kreng van een schoondochter"? Dan kunnen wij schoonmoeders ook laten lezen, wat voor hel we mee maken, als lieve schoondochter een kreng is. Verder vind ik TRENDYSTYLE superrrrrr. Groetjes.

Reactie van carolien

Hallo,
Ik ben 24 jaar en heb nu 1 1/2 jaar een relatie met een lieve jongen. Sinds een halfjaar zegt zijn schoonvader niks tegen mij. Ik weet niet hoe dit komt, mijn vriend zegt er ook niet zoveel over, ja alleen dat zijn vader niet lekker in zijn vel zit. Ook heb ik van zijn broer gehoord dat het misschien komt omdat zijn vader bang is dat ik slechte invoed op mijn vriend heb en dat ik zo snel mogelijk wil trouwen en kinderen wil krijgen. Maar dit is helemaal niet het geval....ik geniet nog van mijn leven zoals die nu is, lekker studeren en op kamer wonen. Helaas is het niet mogelijk om met zijn vader te praten...hij zou niks tegen mij terug zeggen en mijn vriend raadt dit ook af. Ik zit er erg mee, want de kerstdagen enz. Komen er ook weer aan maar ik ben daar niet welkom. Als ik mijn vriend ook ophaal en dan kom ik zijn vader tegen en dan zeg ik keurig gedag maar ik krijg alleen een boze blik terug en hij gaat weer verder met waarmee hij bezig was. Ik probeer erover te praten met mijn vriend maar hij begint dit ook zat te worden omdat hij er ook niks aan kan doen. Ook voel ik een soort jaloersheid omdat mijn vriend wel leuk doet tegen zijn vader terwijl hij mij zo fout behandelt. Wat moet ik nou doen.....Ik kan wel doen alsof het mij niet niet uit maakt maar dat lukt mij niet omdat ik geen idee heb wat ik fout heb gedaan. Ik dek aldoor...als mijn vader zo tegen mijn vriend zo doen dan kijk ik mijn vader niet meer aan totdat hij normaal tegen mijn vriend zou doen maar zo is mijn vriend niet...een hele hechte familie is het. Groetjes, Carolien

Reactie

Uit m'n eigen ervaring weet ik dat 't opbrengen voor respect voor je schoonmoeder,
Voortkomt uit "een gezonde moeder gunt haar zoon zijn relatie" , als dat niet zo gaat,
Gaat zoals ook bij de relatie die ik had, zoon terug naar zijn moeder!!!

Reactie

Hi, Ik heb ook een schoonmoeder, nou nou. Eerst heel aardig en altijd bellen sinds dat ze een kleinkind heb belt ze nooit meer en komt niet meer, maar wel bij de buren zitten huilen waarom ze niet hun kleinkind niet zien. Ik heb zoiets van: toon eerst maar belangstelling voor je kleinkind en ik ga er ook niet steeds achter aan bellen en ik hoorde later dat ze me ook niet moet nou dan breekt bij me klomp dus dan bel ik zeker niet, mijn dochterje is nu 1 jaar en een maand en ze heb haar maar 3 keer gezien ( 2 uurtjes in totaal ). Zelfs me man is het zat we zijn er 1 x keer geweest toen hadden ze ruzie nou daar ga ik niet in zitten met de kleine. Dat we dat toen melden waren wij gek en hadden ze geen ruzie, me man hoeft niet zo nodig meer contact met hun, nou ik vind dat niet zo raar hoor zeker als ze de moeder van zijn kind niet moeten :-(
Gezin gaat voor heeft ie gezegd. Groetjes

Reactie van alexandra

Schoonouders, je krijgt ze er gratis bij………………………………………………………..Het is natuurlijk jammer als het niet klikt, je hoopt toch altijd dat je geaccepteerd wordt. In het begin ( inmiddels alweer 4,5 jaar geleden), ging het wel redelijk en vond ik ze wel aardig. Maar na een half jaartje begon de ellende.Mijn vriend was 6 weken aan het werk en dan weer 6 weken thuis (woonde toen nog bij zijn ouders). Dus in de periode dat hij dan weer thuis was, sliep ik natuurlijk bij hem om zo vaak mogelijk bij hem te zijn. In die tijd begonnen zijn ouders zich steeds vreemder te gedragen en kreeg ik allerlei rare uitspraken naar mijn hoofd geslingerd. ( Ik was berucht en beroemd zeiden ze tegen mij tijdens het eten, als ik over mijn werk of school sprak was daar nooit IETS van waar, mijn ouders waren maar rare mensen ( en dan vooral mijn moeder). Dat is toch niet leuk als dat tegen je gezegd wordt?????? Mijn vriend vond dat natuurlijk ook niet echt leuk, maar ja zei die, je moet je er maar niets van aantrekken. Dat heb ik toen ook niet gedaan, heb altijd alles van ze geslikt en zo aardig mogelijk gedaan, maar nooit was het goed. Na drie jaar is de bom toen ook uiteindelijk gebarsten…………………….!!!!!
- Mijn moeder lag in het ziekenhuis en ze zeiden tegen me dat ik me niet zo moest aanstellen > terwijl ze met 2 ontstoken nieren in het ziekenhuis lag.
- Ik was gestopt met school omdat ik niet zeker wist of die opleiding was wat ik eigenlijk wel wilde > nee dus…… Toen zei zijn moeder dat ik dat maar beter niet tegen zijn vader kon vertellen, omdat die anders woedend zou worden, als die merkte dat ik gestopt was met school en weer zou gaan werken. Heb 3 maanden tegen mijn schoonvader moeten liegen van mijn schoonmoeder.
- Mijn vriend en ik hadden een huis huis gekocht om dan lekker SAMEN te kunnen zijn, zonder dat gezeik van zijn ouders > hij zei tegen mij dat ik bijna van ze verlost zou zijn en dat ik nog even vol moest houden. Nou ja, ik dacht, inderdaad nog maar een week en dan ben ik van ze verlost!!!!!! Ik had me echt voorgenomen om ondanks alles aardig tegen ze te blijven doen, want het zijn perslot de ouders van mijn vriend en het zou niet leuk voor hem zijn als het oorlog tussen mij en mijn schoonouders zou worden. Mijn vriend en ik waren net aan het klussen gegaan in ons huisje, toen de hel lostbarste!!!!! Zijn ouders gaven mijn moeder zonder dat daar een reden voor was de volle laag!!!!!!!! En wie aan MIJN MOEDER KOMT, KOMT AAN MIJ!!!! Mijn moeder die een psychologe is, trok zich daar niets van aan en vertrok samen met mijn stiefvader. Ik daarentegen, kookte van woede!!! Dus ik vroeg aan ze: “Waarom deden jullie zo onaardig tegen haar”. Uiteraard hadden ze daar geen antwoord op en deden of ik LUCHT was. Toen is de frustatie van 3 jaar lang er uitgekomen. Ik heb ze verteld dat ik daar niet meer van gediend was en heb alle lelijke woorden zie maar in me opkwamen eruit gegooid!!!!!!! Dat luchtte zo verschrikkelijk op!!!! Mijn schoonouders zeiden dat ik niet meer bij ze in huis mocht komen en me niet meer wilde zien. Dat vond ik niet erg en zei dat ik ook helemaal niets meer met ze te maken wilde hebben > zei tegen ze dat ze de duivel waren. Nu anderhalf jaar later wonen mijn vriend en ik nog steeds gelukkig samen. Met zijn ouders heb ik helemaal geen contact meer, ze komen bij ons op visite als ze weten dat ik aan het werk ben en dat vind ik prima. Ik hoef ze niet meer te zien en niets meer met ze te maken hebben. Ze zijn onlangs naar Duitsland verhuisd. Mijn vriend vind dat ik mijn goede wil moet tonen en een keer mee moet gaan naar zijn ouders in Duitsland. Ik heb tegen hem gezegd dat ik dat helemaal niet van plan ben, zijn ouders zullen nooit veranderen, die hebbeen ruzie met iedereen, zelfs met hun eigen familie. Ik zeg tegen mijn vriend nooit onaardige dingen over zijn ouders, want het zijn z’n ouders. Maar ik zelf vind: opgerot staat netjes. Wie goed doet, goed ontmoet . En wie slecht doet, slecht ontmoet. Ik doe geen moeite voor mensen die mij als een stuk vuil behandelen. Dat is een heel belangrijk iets wat ik heb geleerd. Ze nemen mij maar zoals ik ben. En wat betreft hun huis in Duitsland: Al likken ze daar elkaars reet, dat maakt mijn geen ene reet uit. Die mensen zijn de duivel en daar verander je niks aan. Ik heb gekozen voor mijn vriend en daar hou ik heel veel van, maar met zijn ouders wil ik NOOIT, maar dan ook NOOIT MEER IETS MEE TE MAKEN HEBBEN. Alexandra

Reactie van suus

Tja, schoonmoeders, daar kan iedereen wel over mee praten. Mijn ex had een vreselijke moeder. Bepaalde alles voor hem van kleding tot vriendin. Ze vond mij ook niet 'goed genoeg', want ik ben heel zelfstandig, wil werken etc. Hij moest het uit eindelijk uitmaken van zijn moeder. Dit zei hij natuurlijk onder dat mom, maar ik uiteindelijk was het wel zo. Bij zijn vorige vriendin is het ook zo gegaan.. Eerst vond ik het heel jammer,omdat we echt bij elkaar passen. Maar een vent die niet zijn eigen keuzes kan maken heeft gewoon geen ruggengraat!!! Je hoeft echt geen vriendinnen met je schoonmoeder te zijn, maar elkaar wel wederzijds accepteren. Gaat dit niet, dan ligt het aan je vent welke kant hij kiest. Kiest hij zijn moeder: Leave it!! Suus

Reactie van rita

Blijf gewoon jezelf, laat het niet tot een strijd komen tussen jou en je partner om zijn moeder, want dan kan zon secreet van een schoonmoeder haar kansen zien om het geluk van jou en je partner te verzieken. Jij hebt nog een heel leven voor de boeg, dat kreng heeft haar leven al geleefd en naar verhouding kan zij elk moment de pijp uit gaan dan jij. Of je kunt haar domweg negeren. Kortom niks forceren als jij en je partner werkelijk al alles gedaan hebben om de relatie met de schoonmoeder te verbeteren, want liefde moet van beide kanten komen, en als manlief of het vriendje jou niet weet te waarderen dan is hij jou echte kostbare liefde niet waard, dan is hij mama's kindje en nog niet droog genoeg achter de oren om echte liefde met jou te delen.. Zoek dan een waardiger partner of echtgenoot. Het leven is tekort en te kostbaar om het te laten verzieken door anderen. Blijf je toch ondanks de ellende toch om hun affectie/liefde bedelen, dan heb jij jezelf niet lief genoeg, jij bent als vrouw meer waard dan een opeenhoping van ijdele hoop. Liefs Rita.

Reactie

Hoi iedereen, ik heb dus ook al zo'n gekke schoonmoeder. Ik ben 19 en mijn vriend is 22. Ik heb nu bijna 3,5 jaar iets met mijn vriend, en in het begin ging het allemaal best prima. Ik was gewoon netjes, had geen grote mond ofzo. Maar ze heeft nooit echt gepraat en interesse getoond tegen mij zoals ik gewend was, mja, dacht ik dan maar weer, iedereen is anders. Toen ik net verkering had met mijn vriend, vertelde mijn vriend thuis dat mijn moeder op een woonwagenkamp geboren was (inmiddels al meer dan 20 jaar niet meer), maar daar hebben ze de grootste ruzie over gehad, want ik mocht daar niet meer komen en blablabla...Uiteindelijk was het dus allemaal prima. Maar na zo'n 2,5 jaar begon de echt ellende. Zij vond dat mijn vriend gewoon altijd thuis moest slapen, en niet bij mij hoorde te slapen(terwijl we toen wel al 2 keer op vakantie waren geweest). Maarja, als je zolang verkering hebt wil je toch wel n keer bij elkaar slapen. En da mocht niet want da moeste we maar doen als we gingen samenwonen en blablabla...Nou hij bleef dus wel n keer bij ons slape en toen brak dus de hel los. Ze werd echt helemaal gek. Ze praatte niet meer tegen mijn vriend en zelf niet tegen mij als ik daar kwam, nog geen hoi of dag. Op een gegeven moment had ik er echt schoongenoeg van, ben ik der naartoe gegaan en heb ik haar gevraag waarom ze in godsnaam zo raar deed, waarom ze niks zei, en wat ik haar in hemelsnaam aangedaan had. Ja, wij hadde haar vertrouwen beschaamd, door echt 1 keer bij elkaar te blijven slapen en blablabla...En toen begon ze nog over mijn familie, want da was maar schorum. Wij dus vragen wat er mis mee is als wij een keer bij elkaar blijven slapen. Da moeste we maar doen als we samen gingen wonen of op vakantie gingen. Echt zo belachelijk. Op een gegeven moment hebben we haar dus duidelijk gemaakt da wij echt wel met elkaar naar bed gingen, ook al bleef hij niet slapen. Nou het was net alsof ze een hartverzakking kreeg, zo keek ze ons aan. Ja, HALLO, we hebbe al 2,5 jaar verkering, en zei denkt gewoon da wij niks doen. Ze vond da maar belachelijk, want dat doe je pas als je getrouwd bent. ??? . We hebben het maar zo gelaten. Daar ging weer een tijdje overheen, het werd weer een beetje normaal, totdat ik van mijn vriend te horen kreeg (waar ik het overigens uit heb moeten trekken) dat ze liever niet meer had dat ik kwam. Wij ernaar toe, en toen kreeg ik dat echt recht in mijn gezicht te horen, dat ze liever had dat ik niet meer kwam. Later krabbelde ze wel terug, maar ik kreeg maar wel effe te horen dat ik daar niet welkom was. Ik ben er gewoon blijven komen, expres, om te laten zien dat ik me niet weg laat jagen door haar. Maar ook voor de rest van hun gezin en mijn schoonvader. Want die man heeft niks tegen mij, die is gewoon het slaafje van mijn schoonmoeder. Die doet alles wat zei zegt. Eerst kwam ik er geregeld een paar keer in de week, maar ik kom nou wel minder vaak daar. 1 keer in de week, of 1 keer in de 2 weken. Het is maar effe da ik ben geweest. Het enige wa ze zegt is hoi en dag, behalve als er familie of vrienden bijzitten, dan doet ze heel normaal. Mijn vriend staat gelukkig helemaal aan mijn "kant". En die begrijpt me gelukkig ook, en die is het helemaal met me eens. En we kunnen niet wacht tot we samen kunnen gaan wonen, dan hebben we van haar gelukkig geen last meer. Want mijn vriend krijgt ook vanalles over mij naar zijn kop gesmeten. Als we een keer gezellig op een doordeweekse dag ergens in een cafetaria willen gaan eten en hij geeft da door thuis, dan is het van, 'oh, da moet zeker weer van haar'. En van die dingen allemaal. Nee nee het is echt geen lolletje om zo'n schoonmoeder te hebben. Ik ben altijd netjes en beleefd geweest, en ik heb geen idee wat ik verkeerd zou doen. Ik werk hard, ik spaar goed, bras niet al mijn geld op aan onzinnige dingen. Ik ben ze in ieder geval liever kwijt dan rijk, en dat meen ik echt. Ik heb echt een hekel aan dat mens gekregen. Iedreen veel succes met de schoonmoeder (en schoonvader)
Groetjesssss

Reactie van annelies

Mijn schoonmoeder was echt ziek van jalozie, waarom heb ik nooit begrepen, maar toen ik na heel veel jaren (29) haar karakter eens ging analiseren, en er achter kwam dat ze tegen een ieder toch wel erg vreemd gedrag vertoonde, wist ik dat het nooit aan mij gelegen had. Gelukkig woonde zij in Friesland en ik in brabant, en werd ik niet dagelijks gekonfronteerd met haar gedrag, was dat wel zo geweest dan had mijn huwelijk geen 35 jaar stand gehouden. Laat duidelijk zien dat je niet gediend bent van bemoeienissen, ga er niet op in, hoe moeilijk dat ook vaak is, blijf een poos weg, wordt het dan nog niet duidelijk voor bemoeizuchtige schoonouders, dan is op een gegeven moment of de relatie voorbij, of het kontakt met ouders word verbroken, geen enkele relatie is hier tegen gewapend. Mijn advies, mag jou schoonmoeder jou niet, wees lief en heel goed voor je partner, en laat haar zien dat je niet van je stuk te brengen bent,,dan veranderd ze ,,,of ze hoepeld op for ever, en je leeft nog lang en zeer zeker gelukkig. Annelies

Reactie

Hallo,
Ik heb het ook meegemaat dat het niet boterde tussen
Mijn schoonmoeder en de stiefschonmoeder. Ik had 2 van die stuks. In het begin was het dit en dat en oh, wat ben je mooi en verstandig en
Blablabla. Maar na een tijdje hadden ze door dat ik me verzette egen bepaalde dingen en
Niet altijd ja knikte en me niet altijd optutte zoals de meisjes van zijn
Broers en toen kwamen de scheuren. Ik kon niks goed meer doen het is zelfs zover gekomen dat ik niet meer
Binnen mocht en weet je wat, vond het zelfs niet erg want mensen die mij
Willen veranderen; daar kom ik liever niet. Ik zou zeggen aan alle meisjes die dit meemaken doe niks om in hun aarde te
Vallen jij bent jij en je moet jezelf blijven, je moet niet veranderen; niet van
Karakter en niet van kledingstijl omdat dat beter bij de familie past. Bij mij betekende mijn eigenzinnige karakter en het mij verzetten tegen
Familietradities het einde van mijn relatie. Maar ik draag super graag jeans
En als je op feestjes enkel welkom bent in geklede broeken en hemdjes en als
Je dezelfde dag naar de kapper moest gaan en je liefst nog liet schminken,
Sorry maar als je zo niet bent, ben je zo niet. En als je dan een jongen hebt die niet voor je opkomt en duidelijk maakt aan
Zijn familie van kijk: " Zij is zo en dat maakt haar nt speciaal."
Ja sorry maar dan is het niet erg dat je relatie eindigt want dan is dat
Geen jongen voor jou. Dan lopen er wel toffere rond die wel voor je opkomen en diens ouders je wel
Accepteren zoals je bent. En vergeet niet hé er lopen er geen hand vol maar een land vol. So just be yourself, goetekes en liefs

Reactie van een verdrietige schoonmoeder

Altijd zijn het de schoonmoeders maar, er moet ook eens gekeken worden naar de schoonzoon of dochter. Neem nu onze schoonzoon wij hebben hem leren kenen als een aardige jongen. Hij woonden in zeeland en wij in het midden van het land, nu hij daar geen werk kon krijgen. Mocht hij hier werk zoeken en hij kon bij ons komen wonen. In het begin aardige jongen maar na een maand of 5 kwamen de eerste scheurtjes. Hij had onze dochter helemaal onder de duim of liever gezegd in bedwang. Wat hij zei deed mijn dochter, wij zagen dat wel maar hielden onze mond. Soms zei ik tegen mijn dochter je mag wel eens een keer tegen hem in gaan doe je ook tegen ons. Maar hij hoefde maar naar haar te kijken, of zei tegen haar hou je mond of ik ga terug naar zeeland. Ze hield haar mond want ze was bang om haar kwijt te raken. Dat is voor een moeder heel moeilijk je ziet je dochter veranderen in een bang musje. Dan kom je er achter dat ze xtc gebruiken en als je daar wat van zegt. Dan neemt hij gewoon de benen en neemt je dochter ook mee. Nu zit ze ergens in zeeland neemt geen kontakt met ons op . Nu heeft onze schoonzoon 18 maanden bij ons gewoond en dan eindig het zo. Je kunt mijn niet wijs maken dat het altijd aan de schoonmoeder ligt. Ook als er word gezegd mijn schoonmoeder dan denk ik wij horen altijd maar een kan van het verhaal. En een schoonmoeder is er nooit bij als zo iets gezegd word dus het is soms wel erg makkelijk om haar zwart te maken. Een verdrietige schoonmoeder

Reactie

Hallo,

Ik weet hoe ze zich voelen. Ik heb het precies hetzelfde meegemaakt en maak het nog steeds mee. Ik heb nu 2 jaar een relatie met mijn vriend en in het begin was alles koek en ei, altijd spontaan als ik daar kwam ook heel veel interesse getoond de eerste 3 - 4 maanden maar na die tijd begon dat te veranderen. Ik had in het begin zoiets van. Doe maar beleefd en ben maar rustig en vriendelijk dan komt alles wel goed. Maar na een tijdje was ik dus niet meer rustig maar begon ook van me af te spuiten. Dit omdat mijn schoonmoeder achter mijn rug om allemaal vervelende dingen tegen mijn vriend vertelde over mij, wat hij dan weer aan mij moest vertellen. En in het begin had ik dat maar allemaal geaccepteerd, maar zij bleef er mee bezig. Mijn vriend moest vragen of ik mocht blijven eten en om den duur moest hij eigenlijk maar kostgeld betalen omdat ik daar kwam voor te eten, soms in het weekend wel eens even douchen en ik zat achter de computer van mijn vriend dus ja de stroom was ook niet gratis dus moest hij maar een bepaald bedrag per maand betalen. En toen ik dat hoorde was ik zo kwaad. Dit heeft hij gelukkig nooit betaald. Ik kwam alleen maar in het weekend daar, dus zoveel verbruikte in niet tegenover hun zelf. Heb toen ook tegen hem gezegd dat het zo niet langer hoeft door te gaan, dat ik dat niet pikte en hij heeft er toen ook met zijn moeder over gesproken. Het heeft toen ook een tijdje goed gegaan. En toen we een een jaar geleden vertelde dat we op zoek waren naar een huis brak bij mij nog een keer de hel uit. Waar wij dat idee wel niet vandaan haalde om te gaan samenwonen, we hadden niets, ik was net van school af dus had geen geld om zoiets te betalen en dat mijn vriend dus zeker alles moest betalen. Ik heb toen mijn spullen gepakt en ben weg gegaan. Mijn vriend heeft mij toen ook gewoon laten gaan omdat hij wist hoe boos dat ik was hij mij dan niet tegen kan houden. Heb ook tegen hem gezegd. Als ik nog 1 keer iets hoor over wat we wel moeten doen en niet moeten doen dat ik weg was. Ben pas later op de avond terug gegaan naar zijn huis en heb toen met mijn vriend gepraat dat dit zo niet meer langer gaat met zijn moeder. Het leek net of ik niets goed deed of alleen maar op zijn geld uit was. En dat is nog niet alles. Zelfs hebben ze vorig jaar onze vakantie gepland. Vorig jaar zijn we naar Spanje op vakantie geweest, maar we hadden niet te zeggen of we in een hotel wilde overnachten en of wij uberhaupt wel mee wilde gaan met hun. Dus ze hadden in januari 2004 een hotel voor ons geboekt bij het reisbureau, alles hadden ze voor ons geregeld en we hadden er geen inspraak meer over. We moesten alleen nog betalen en voor de rest niets. Dus heb meteen gezegd toen ze vroegen of we dit jaar weer mee wilde gaan, dat ik het zelf wel allemaal regelde. En dat ik toch geen half jaar van te voren al ga boeken en betalen. Wij zijn allebei meer iemand die kijken wat er last minute nog vrij is en of het ons aanstaat. Maar ga nu nog wel eens mee naar mijn schoonouders. Met mijn schoonvader kan ik het goed vinden en hij heeft zoiets van. Ze zijn oud en wijs genoeg en weten wel wat ze doen. Maar kreeg vorige week weer van mijn vriend te horen dat mijn schoonmoeder weer dingen achter mijn rug op heeft gezegd die hij dan weer tegen mij moet zeggen. Ze durft het niet rechstreeks tegen mij te zeggen en dat vindt ik gewoon lullig, gemeen of hoe je het wilt noemen. Omdat ze misschien ook wel weet hoe ik er op reageer. Maar we merken allebei wel dat ze niet altijd van haar of komt maar van haar moeder, mijn vriend zijn oma, zij woont namelijk ook nog eens bij hun in huis. Heb daarom ook ongeveer een half jaar geleden zoiets besloten om dus minder en soms helemaal niet daar te komen bij hun. En als we daar zijn voor een verjaardag of gewoon omdat we iets nodig hebben of omdat mijn vriend iets moet komen maken wat niet kan wachten, voel ik me gewoon niet prettig en wil ik dus ook weer zo snel mogelijk weg daar. Zelf hebben wij ook nog een hond. Die in het begin nog wel iedere week 1x daar bij hun was. Maar ook daarmee hebben we besloten dat hij daar niet meer komt. Ze geven hem van alles wat wij niet willen en kon iedere keer zeggen dat hij dat niet mag, of dat het niet goed was voor hem, maar daar trokken ze zich niets van aan. Maar dat onze hond er nu nier meer komt vindt ze niet leuk, terwijl ze ongeveer 10 minuten bij ons vandaag wonen maar zelf komen ze ook niets eens op bezoek om te kijken hoe het met hem gaat of voor wat dan ook. Zo hebben wij ook nog altijd spullen van hun bij ons in de kelder staan en heb ze al vaak gewaarschuwd dat als ze het niet op komen halen dat ik een dezer dagen gewoon met de vuilnis mee geef. En nu zitten we dus in een stadium dat we min of meer ook aan kinderen aan het denken zijn. Maar 1 ding weet ik wel alvast van mijn schoonmoeder, dat heeft ze ook al letterlijk verteld. Als het kind er is en wij willen eens een keer een weekendje weg of we hebben een feestavond of wat dan ook. Denk dan maar niet dat de kleine mag blijven slapen. Wat moet je toch met zo'n schoonmoeder.

Reactie

In 2001 leerde ik mijn prins op het witte paard kennen. Mijn leven was weer zonnig, ik kon uren met hem praten, lachen, we deden leuke dingen, etc. Op een gegeven moment werd het tijd dat ik de rest van zijn familie leerde kennen. Ze LEKEN allemaal heel aardig, maar schijn bedriegt. Het was zomer 2002, we waren op een barbequefeest van de jongste broer van mijn ex. We waren met twee auto’s en dus besloten we dat de mannen in een auto zouden zitten en de vrouwen in de ander. Toen vertelde mijn schoonzus doodleuk dat mijn ex-schoonmoeder had gezegd dat ze mij eigenlijk helemaal niet mocht en dat ze elke avond bad dat mijn vriend en ik nooit kinderen zouden krijgen. Mijn hart stond echt een paar tellen stil, die vrouw had al die tijd gewoon toneel gespeeld. Ze kocht dingen voor me, we konden over van alles praten en nu bleek dat het gewoon nep was! Later die avond reden mijn ex en ik naar zijn huis, en ik was echt van slag, dus ik was de hele tijd stil. Ik wachtte gewoon tot ik thuis was en kon huilen. Hij vroeg me wat er was, en ik vertelde hem wat er was gebeurt. Bij hem thuis aangekomen zei ik dat ik niet mee ging naar binnen, want ik bedoel als zijn moeder mij niet mag, zie ik geen reden om bij haar binnen te gaan, daar te slapen, eten, drinken, enz. Hij is naar binnen gegaan en heeft zijn moeder erop aangesproken, en we zijn bij mij thuis gaan slapen. Kun je een beetje begrijpen hoe ik me voelde toen een paar weken later bleek dat ik al 3½ maand zwanger was? Ik dacht ik krijg een baby dat het kleinkind wordt van een vrouw die wenstte dat het nooit geboren zou worden. De dag dat mijn zoontje was geboren, kwam ze gelijk langs, later hoorde ik dat het was om te kijken of mijn zoontje op mijn vriend leek. Dus om te kijken of ik niet was vreemdgegaan.In 2003 zijn mijn ex en ik uit elkaar gegaan om haar. We woonden samen en dat mens wilde gewoon bij ons komen in trekken, dat was echt de druppel......Ik ben toen weer bij mijn moeder komen wonen. Mijn ex woont dus nu met zijn moeder in MIJN huis. Het probleem is nu, dat mijn ex nog heel veel van mijn houdt, hij vraag me nu al 2 jaar om het opnieuw te proberen, maar ik kan het niet. Al dat gezeik met zijn moeder is het niet waard. Het doet haar pijn dat ik soms nog wel bij mij ex slaap. Uit beleefdheid groet haar wel als ik daar kom, maar ik krijg een of ander gemompel terug. Dan denk hou dan maar liever gewoon je snuit, stom wijf. Mijn ex en ik hebben een zoontje, we zullen altijd contact hebben. We houden van elkaar en als twee mensen niet uit hun zelf uit elkaar zijn gegaan, dan is het altijd moeilijk om het los te laten. Mijn advies: laat je niet stangen. En als je vriend je steunt, moeten jullie gewoon bijelkaar blijven. En laat dat mens zich maar opvreten, omdat jij een man hebt en zij niet!

Reactie van julia

Hoi, ik zat net de reakties over schoonmoeders te lezen, het trok mijn aandacht omdat ik sinds kort ook in zo een situatie beland ben. Ik ga al 2 jaar met mijn vriend om en hebben af en toe ruzie met elkaar om kleine dingen, maar wel dingen om een grens te kunnen trekken. Ik heb mijn schoonouders altijd met respect behandeld en zij zijn altijd aardig tegen mij geweest. Ik ben het eerste vriendinnetje van mijn vriend (ook al is hij nu 34 jaar), dus ook het eerste meisje dat hij mee naar huis heeft genomen en aan ze heeft voorgesteld. Hij moet dus heel veel over relaties leren en weten dat ik niet zijn moeder kan zijn. Vorige week hadden we daarom ruzie en spraken we dus niet met elkaar en stuurden elkaar SMS'jes, welke mijn schoonmoeder stiekem heeft gelezen en mij een kaartje heeft gestuurd, waarin ze schrijft dat ik ordinair ben en dat ik niet in hun familie pas, dat zij een familie van goede komaf zijn, dit terwijl ze als een boeredochter op haar 14e al met een man aanpapte en alles aan gedaan heeft om die "rijke" man niet kwijt te raken. Zij vinden drugs, alcohol en het bezoeken van vrouwen van lichte zede heel normaal, maar als je tegen dat soort gedrag bent, schijn je ordinair te zijn?!!!! Door zich in een (vroeger) vooraanstaande familie te huwen denkt zij dat zij tot de hogere klasse behoort, terwijl ik zelf van hogere komaf ben en een hogere status heb dan wie dan ook in hun familie.....kunt u zich dat voorstellen? Nou speelt dat allemaal geen rol, want het gaat om de opvoeding en ik heb een prima opvoeding gehad. Ik heb geen pathologische band met mijn moeder en mijn moeder bemoeit zich absoluut niet met onze zaken, ook al is ze verdrietig en vindt ze mijn vriend mij niet waard, zij zal zich er hierover nooit tegen mij of mijn vriend uitspreken, omdat ze vindt dat ik volwassen ben en mijn eigen beslissingen zelf kan nemen. Dames, het is dus niet alleen aan de schoonmoeders, maar ook aan de zonen om de contact tussen beide goed te houden, als het zoontje bij elke pissewas bij zijn moeder gaat uithuilen en elke keer haar met zijn probleem opzadelt en hij een echte mamma's kindje is, dan kan je de schoonmoeder ook niet de schuld geven, je moet naar de jongen kijken, als hij nog niet volwassen is, kan je er ook vanuit gaan dat zijn mamma hem als een kind behandelt en je altijd een soort moeder moet zijn, en laten we eerlijk zijn: willen we de moeder of de vrouw van iemand uithangen???? Groetjes,
Julia

Reactie

Helaas heeft er niets geholpen van alles wat hier is aangedragen. Mijn schoonmoeder had mij nooit gezien, gehoord of wist wie ik was, ik was vast een hoer met spijker kleren, blond haar en van lage komaf. Nooit gezien na ons trouwen, ze zijn ook niet gekomen. Ik was te oud, en pa had al een paar meisjes uitgezocht, moeders had het huis aan de overkant op het oog. Tegen deze mensen kun je niet op, toch? Wij zijn na 20 jaar nog samen, moeders woont achter ons, en het zal nooit wat worden, ze heeft haar zoon verdreven, die heeft er genoeg van dat ze zijn keuze niet accepteert.

Reactie van keida

Om te beginnen ben ik denk ik een stuk jonger dan de rest van de lezers van deze rubriek. Dus daarom kan mijn "situatie" iets anders zijn.... Ik en mijn vriend hebben nu ongeveer een 2 tot 3 maanden iets. Ik kwam dus een keer een weekje logeren.Ik ben zelf heel erg terug getrokken en heb het niet echt op nieuwe mensen ontmoeten. Dus ging ik ook zijn ouders uit de weg. Maar als ik wel in hun buurt was was ik vriendelijk en meegaand.Dit leek een een goede oplossing. Maar een dag voordat ik wegging begon het opeens.kwamen ze met de opmerking dat ik beneden gezellig moest komen doen dat vind ik niet heel erg maar wat moet ik beneden bij mensen die ik amper ken en waar ik me echt niet bij op mijn gemak voel...? Dit heb ik dus ook maar een keer gedaan. Maar de kritiek vanuit het andere "kamp" word steeds luider. Mijn vriend zou hier ook komen logeren maar daar is alles aan gedaan om dat te voorkomen. Ook had mijn moeder zich een keertje in allemaal bochten gewrongen om mij naar hem toe te brengen en toen mocht het niet omdat hij seker 4 uur nodig zou hebben om iets te kopieren. En opnieuw zijn alle pogingen tot bezoekjes verijdeld door zijn ouders. Nu gaat hij dus 6 weken naar Australie en daar zijn internet cafe's maar hij mag ook geen e-mail om mij te mailen als hij daar is. Dit is maar een aantal van de dingen die voor gevallen zijn. Het is zelfs zo ver gekomen dat ik niet meer bij hem thuis durf te komen omdat ik het idee heb dat zijn ouders achter mijn rug om praten. Ik word er echt helemaal gek van. Ik heb bij mijn weten niet iets echt fout gedaan.... Maar zolang zijn ouders een front vormen mogen we een half uur in de paar dagen bellen en zie ik hem alleen nog maar tijdens de trainingen waar we elkaar ook amper spreken. Bovendien zijn die na as zaterdag ook afgelopen. Dus ik zie m dan ongeveer een 9 weken niet......

-xxxx- keida

Reactie van s.

Mijn verhaal begon ook zo'n 3 jaar geleden. Ik heb nu nog altijd met mijn lieve vriend, maar soms zou ik willen dat het hem ook wat meer kan schelen want aan dit gevoel ga je echt dood aan, figuurlijk. Bij het begin was het leuk, lachen, gieren en brullen. Maar nu zijn de tijden erg verandert. Ik was toen, 3 jaar geleden 13 jaar en mijn vriendje dus 16. Zijn moeder zij eerst bij het begin dat hij verzichtig met me moet zijn en dat begrijp ik ook wel. Maar zijn ouders zijn gescheiden, ook daar kwam in verandering door die nu mijn leven bepaald. Er kwam een nieuwe man in haar leven die volgens mij erg iets heeft tegen buitenlanders. Ik zelf ben geen echte Nederlandse maar een meisje uit bosnië van 16 jaar. De band van hun was altijd goed, mijn vriend en zijn moeder. Totdat ze gingen verhuizen. Hij woont nu al 2 jaar in een ander huis met zijn moeder en stiefvader. Als ik daar kwam is het "Hallo! Alles goed? Lang niet gezien!" Maarja dat werd ook wat minder. Ik vind het niet erg dat hij een stiefvader heeft, maar wel 1tje die constant zijn leven bepaalt, hem in de gaten houdt en dan ook nog is mij niet mag omdat ik niet van buitenlanders houdt. Ik woon nu al 11 jaar in NL, maar heb nog nooit zo'n enge en egoïstische 'zak' ontmoet als hij. Ik trakteerde ze wel is met gevullde gebakjes, appelflappen of andere dingen en nog meer lekkere dingen. Maar hij heeft er nooit iets van gezegt! Mijn schoonmoeder die bedankte me tenminste er nog voor, maar hij heeft er nooit iets van gezegt. Dat vind ik echt brutaal. Het ergste vind ik dat ze me daar zo leuk accepteren, maar achter me rug om mogen ze me niet, wat ik niet begrijp. Ik vind zelf dat mijn schoonmoeder weinig in controlle heeft in het huis. Hij zit een beetje haar te commanderen met hoe ze nu weer mijn vriendje moet straffen. Hij had een keer op zijn school ziekgemeldt om mijn paspoort te kunnen brengen zodat ik mijn theorie kon halen van mijn brommer wat mijn grootste droom was! Hij begreep me ook erg goed. Hij kwam dus "ziekgemeldt" Naar Lelystad dat is 100 van waar hij woont om voor mij dat paspoortje te brengen. Ik vond het erg lief van hem en die middag plande we om dan naar mijn huis te gaan en voor 5 uur dat hij weer thuis was. Plannetje ging totaal fout en zakte echt diep in de grond. Zijn school belde net een paar minuten voordat hij wou vertrekken naar zijn huis. Thuis was alleen zijn stiefvader thuis en die nam op en reageerde woedend en commandeerde mijn vriendje om meteen naar huis te komen voor 4 uur thuis te zijn. Het was toen 3 uur en het is onmogelijk om in 1 uur bij zijn huis te komen met het openbaar vervoer. Hij vertrok meteen naar huis en hij kreeg door zijn leuke stiefvader zijn huisarrest. Ik vond het vreselijk! Het was zo'n groot schuldgevoel en toen was het pas dinsdag. Ik mocht dankzij hem hem het weekend niet zien pas het volgende, dus 10 dagen zonder mijn vriend! Dat is gewoon laag en flauw aangezien we altijd elk weekend bij elkaar zijn. Deed me echt pijn. Wat nog erger was dat hij me niet mocht spreken op msn, bellen of zien. En hij wou ook nog eens dat we in de zomervakantie alleen bij mij kunnen en niet bij hun mag komen. Terwijl ik heel vroeg vakantie heb en hun ook snel weg zijn. Dus dan waren we alleen bij hem dat mocht. Nu weet ik niet meer of het doorgaat, vast niet hij zorgt er wel voor. Ik moest dit verhaal kwijt. Ik haat mijn vriend omdat het hem niks kan schelen hoe het gaat met ons en hun als een band, maar wij wel. Zijn moeder lijkt net een standbeeld dat maar alles toelaat, dat vind ik erg verkeerd. Een meisje van 16 kan niet veel doen en heb er ook niet voor gekozen om een buitenlander te zijn in NL, het leuke land, maarja de tijd gij zo. Iemand die ook in deze situatie zit, weten jullie nog een raad voor mij? Ik doe echt nooit iets in hun huis, hou me er netjes aan en heb zelfs heel vaak gewoon niets gegeten omdat ik bang voor hem was. Ik hoop dat mijn vriend contact krijgt mijn zijn vader, want ik weet dat je de banden van de geliefden moet koesteren, zowiezo als je vader nog bij je in de buurt leeft. De mijne leeft 2000 km van me af....dat doet pijn, vooral als je ook nog een 2 halfbroertjes hebt. Hoop dat de toekomst me meer kan geven om deze relaties goed te laten aflopen. De rest ook succes met jullie schoonouders en veel groetjes S.

Reactie van lisa

Hoi! Ik las net een reactie over die schoonmoeders. Hij kwam van een teleurgestelde moeder (schoonmoeder) zijn. Ze zei dat haar schoondochter haar zoon helemaal heeft ingepalmd en dat ze niet in de groep (familie) past. Nou ik vind dit echt onzinnig. Is het niet zo dat de vriendin JUIST de zoon MOET inpalmen. Ze gaan samen een toekomst opbouwen. Niemand blijft zijn hele leven bij zijn moeder. Die vrouw moet juist blij zijn dat de zoon zijn eigen leven gaat leiden. Tuurlijk moet het niet zo zijn dat de zoon en schoondochter niet meer met de schoonouders omgaan, maar ze hebben we hun eigen leven. Die vrouw moet eens door de ogen gaan kijken van haar schoondochter en dan zal ze zien dat het niet leuk is dat ze zegt dat ze niet binnen de groep past. Probeer zelf haar ergens bij te betrekken.

Reactie van evelien

Ik ben dan nog jong (pas 20) maar een aantal maanden geleden dacht ik de man van mij leven te hebben gevonden. Toen ik het de mensen in mijn omgeving vertelde waren ze veel minder blij voor me. En iedereen had het over zijn ouders..Nuchter als ik ben dacht het wel mee zou vallen, we hebben samen kerst gevierd, oud en nieuw en mijn verjaardag (die ik januari valt). Maar toen begon het ineens, ik merkte het aan de veranderende sfeer.. Al snel hoorde ik roddels over mezelf dat ik niet te vertrouwen was, dat ik met iedereen in bed dook. En ze bleken afkomstig te zijn van mij SCHOONVADER. Bleek dat ze ( hij vooral) toch liever een meisje hadden uit een hogere sociale klasse. Ik was stom verbaasd. Maar het gepest ging steeds verder. Uiteindelijk gingen ze me zelf controleren, waar is was, wat ik schreef (op mijn weblog) met wie ik omging, naar welke feestjes ik ging. Dus ik vroeg vriendje lief of hij eens met zijn ouders wou praten, en voor ik het wist was ik de zwarte piet. Maar goed ze wilde wel praten dus ik begaf me in het hol van de leeuw, maar wat er daar gebeurde ging me echt te ver. Ik kreeg de wind van voren, ze hardstikke boos, dat ik 'de toekomst van hun enige zoon' vergalde. Ik was zo geschrokken, en ook bang, dat ik tegen mijn vriendje zei dat ik liever niet meer bij hem thuis kwam. Hoewel hij eerst dacht dat ik het niet meende was hij toch wel boos op zijn ouders dat ze me zover hadden gekregen. Maar ook nu hielden de lasterpraatjes niet op. Ik kon er niet meer tegen, en vorige week heb ik het uitgemaakt met mijn vriend (na 8 maanden). Het is moeilijk maar ik kan op deze manier echt geen relatie hebben. Liefs Evelien

Reactie

Als vrouw word je moeder (ook vaak niet). Als je moeder wordt, word je ook schoonmoeder (onvermijdelijk)
Zo ook ondergetekende. Heilige voornemens: ik zal het anders doen, ze helpen niet;
Vreselijke schoonmoeders, ze zijn er. Ze bestaan echt. Ik wist alleen niet dat ik er ook één ben. Niet voor de één, wel voor de ander. Wat je eraan kunt doen? Ik zou het niet weten. Dus meiden, jullie weten het, denk niet: dat zal mij niet gebeuren. Het gebeurt wel!!!!!

Voor de verdrietige moeder/schoonmoeder/oma
Een kleine troost is beter dan helemaal geen troost. Ik ondervind hetzelfde.

Reactie

Wat erg als ik dit allemaal zo lees.. Ikzelf heb een heel andere ervaring met schoonouders. Vanaf het eerste moment was ik welkom bij de ouders van mijn vriend. Ik mocht alles, blijven eten, blijven slapen, we hadden altijd gespreksonderwerpen en het klikte gewoon. Iedereen zag dat wij het zo goed met elkaar konden vinden, zelfs onze vrienden hadden het erover dat ik het zo getroffen had. Schoonvader bracht me naar huis als ik de bus weer eens gemist had en met schoonmoeder klikte het ook geweldig. Met haar kreeg ik zo'n band dat er zelfs emotionele of moeilijke onderwerpen boven tafel kwamen, dan zaten we samen aan de thee, foto's erbij en maar vertellen. Het is inmiddels alweer 5 maanden geleden dat het uitging tussen mij en mijn toenmalige vriend. En ik mis ze nog steeds, mijn schoonouders, de beste schoonouders die je je maar kunt bedenken. Een vriend van mijn ex kwam laatst naar me toe "Wist je dat je heel geliefd bent bij zijn ouders? Ze hebben het zo vaak over je!"
Ja..dat weet ik en dat doet me heel erg goed, maar soms ook pijn, dat ik ze moet missen. Ze zijn en blijven de beste. Ik hoop voor jullie dat het jullie lukt om een betere band te krijgen met jullie schoonouders, dat is zó belangrijk.

Reactie van een teleurstelde schoondochter

Ik heb zowel een goede als een slechte ervaring met schoonmoeders. De moeder van mijn eerste liefde was absoluut een schat van een mens. 2,5 jaar lang ben ik daar vol enthousiasme en liefde onthaald en was er geen enkel probleem. Ik kwam vaak tussen de middag even een broodje bij haar eten en kon dan gezellig met haar kletsen over wat dan ook. Ze voelde echt als een tweede moeder, waar ik met alles terecht kon. Ook na een dramatische break-up bleef ik contact met haar onderhouden per e-mail en msn. Ik was dan ook totaal niet voorbereid op het koude onthaal van mijn nieuwe schoonouders, toen ik na een jaar weer een nieuwe relatie kreeg. Ze waren totaal niet geinteresseerd in wie ik was en wat ik deed. Ik kwam altijd vrolijk binnen, vroeg aan iedereen hoe het ging, onthield tentamendata, verjaardagen etc. Maar een reactie kreeg ik nauwelijks. Nooit werd er aan mij gevraagd hoe het met mij ging. Nooit mocht ik zomaar spontaan een keer mee-eten en de relatie tussen mijn vriend en mij werd absoluut niet serieus genomen. De sfeer was werkelijk om te snijden en ik werd er erg onzeker van. Het was niet dat er gemene dingen werden gezegd, maar het feit dat ik gewoon compleet doodgezwegen werd, de stiltes, die waren het ergst. Ik heb wel eens aan mijn vriend gevraagd of zijn ouders me soms niet mochten, maar daar kon ie eigenlijk geen antwoord op geven want daar zeiden ze nooit iets over. De relatie is inmiddels na twee jaar weer voorbij, maar ik blijf me verwonderen over de desinteresse van zijn ouders jegens mij. En vol warmte denk ik terug aan mijn fantastische eerste schoonmoeder, die helaas vorig jaar overleden is en waar ik tot haar dood via het internet contact mee heb gehouden. Die herinnering zal ik blijven koesteren, want ik kan daar tegenwoordig pas echt goed de waarde van inschatten.

Reactie van kimberley

Mijn verhaal is precies andersom. Toen ik mijn man leerde kennen was hij al elf jaar getrouwd. Dit huwelijk was al 5 jaar lang niet meer te redden en toen hij mij leerde kennen is hij bij zijn ex-vrouw weggegaan. Al vrij snel trok hij bij mij in en ik heb dus ook al snel zijn ouders leren kennen. De eerste keer dat ik daar kwam, was alleen mijn schoonvader thuis en we hebben leuk zitten praten. Ik had echt het idee dat ik eindelijk normale schoonouders had nadat ik met de ouders van mijn ex op hele slechte voet had gestaan. Bij het tweede bezoek heb ik ook mijn schoonmoeder ontmoet en er was totaal niks aan de hand. Gezellig zitten praten bij een kop koffie en een poging doen om elkaar te leren kennen. Na het tweede bezoek belde mijn schoonmoeder mijn man op om nadere uitleg te vragen over mijn verleden. Mijn man heeft dit uitgelegd en zij kon het niet begrijpen maar accepteerde het uiteindelijk wel. Daarna was het zo dat elke keer als wij contact met ze hadden, kwam dat altijd bij ons vandaan. Met mijn schoonzusje precies hetzelfde. Een half jaar later brak de dag aan dat mijn man mij ten huwelijk vroeg en ik wilde dat persoonlijk aan mijn schoonouders laten weten. Mijn man vond dat ze dat wel via een uitnodiging te weten zouden komen omdat we toch niks van ze hoorden maar ik vond dat ze het goede nieuws niet van een ander hoefde te horen. Ik heb mijn schoonmoeder dus opgebeld en gevraagd of ze Zondags thuis waren en of we langs konden komen. Dit was prima dus wij daarnaartoe. Na een half uur gekletst te hebben, vertelde wij het (voor ons) goede nieuws. Het eerste wat er gevraagd werd was: "Moeten jullie trouwen dan?" M.a.w. Ben je zwanger? Uitgelegd dat dit niet het geval was maar dat we wilden trouwen omdat we van elkaar houden en met elkaar het leven wilden delen. Toen werd er gezegd: "Jullie zijn toch oud genoeg om dat zelf te bepalen."
Dit was alles en vlak daarna zijn we weer weg gegaan. Deze reactie kon mijn man helemaal niet plaatsen en hij heeft op zijn beurt gezegd dat wat hem betreft zijn ouders dood kunnen vallen. Ik heb daarna mijn schoonmoeder opgebeld en gevraagd wat er aan de hand is en waarom wij nooit iets horen. Ik dacht dat het aan mij lag, dat ze mij niet accepteerden. De enige verklaring die ze hiervoor haddem was: "Wij zijn geen familie met een familieband"
Dit was voor mij heel moeilijk te bgrijpen, aangezien ik juist op hele goede voet sta met mijn ouders en heel veel contact heb. Toen ik er achter kwam dat mijn schoonzusje wel goed contact heeft met mijn schoonouders wisten ze te vertellen dat dat kwam omdat zij voor mijn schoonmoeder werkt. Ik geloofde er helemaal niks van en begrijp het nu nog steeds niet, maar ik heb het laten rusten. Een dag voor onze bruiloft kregen we te horen dat mijn schoonouders er overdag niet bij konden zijn omdat mijn schoonzusje door haar rug was gegaan en daarom niet kon werken dus moest mijn schoonmoeder het overnemen. De zaak dicht gooien was teveel gevraagd dus ook daar heb ik mij bij neergelegd. Achteraf bleek dat mijn schoonzusje wel had gewerkt dus dat mijn schoonouders wel hadden kunnen komen. Maar goed we gingen er vanuit dat ze er 's avonds bij zouden zijn. Het feest was van acht tot een en mijn schoonmoeder en schoonzusje kwamen pas om elf uur binnen lopen. Mijn schoonvader is niet eens geweest. Mijn man heeft het vanaf dat moment helemaal gehad. Hij kan zijn ouders wel schieten. Het is nu een jaar geleden dat we getrouwd zijn en we hebben sinds de bruiloft niks meer van ze gehoord. Het moeilijkste is dat mijn man helemaal geen contact meer met ze wil. Wij willen graag aan kindjes gaan beginnen en ik wil graag dat onze kinderen de kans krijgen om hun opa en oma te kennen. Het kan ons dan later nooit kwalijk genomen worden als ze niet weten wie hun opa en oma zijn en dan zou ik het aan mijn schoonouders over laten of zij hun kleinkinderen wel willen zien/kennen. Ik heb hier wel met mijn man over gesproken en hij verbied het mij niet om contact te zoeken met zijn ouders alleen is hij er helemaal klaar mee en wil werkelijk niks meer weten van ze. Op dit moment laat ik het zoals het is en als we in verwachting zijn zie ik wel verder. Groetjes, Kimberley

Reactie van m.

Met mijn schoonmoeder heb en had ik geen problemen, jammergenoeg is zij in november jl. Overleden. Ik heb wel een groot probleem met mijn twee oudste
Schoonzussen..... Er is vorig jaar een conflict tussen ons en hun ontstaan
Waar heel moeilijk uit te komen is, of misschien wel helemaal niet? En wat nog het ergste is is dat mijn ouders hier ook mede
De schuld van krijgen, wat totaal onterecht is! Ik kan er op deze manier niet te veel over uitwijden, maar vind het moeilijk om mee om te gaan! Groetjes, M.

Reactie van een verdrietige schoondochter

Ik heb dus ook zo'n schoonmoeder, nooit is het goed nooit deugd het. Het is heel verdrietig maar eind vorig jaar heb ik besloten na bijna 12 jaar dat ik haar niet meer wil zien (dit puur om mezelf te beschermen). Ze is altijd negatief, wat wij ook beslissen. Zelf ben ik nogal spontaan en mijn schoonmoeder is zo achterbaks als het maar kan zijn. Eigelijk niet achterbaks maar meer van zij verteld tegen haar man en haar man verteld tegen mijn man en mijn man zegt tegen mij ........................ Vul maar in. Ik weet nog dat we al een aantal maanden verkering hadden. Mijn man had geen huis toen ik hem leerde kennen en zat nog in een scheiding. Dus toen ik hem leerde kennen toen is hij eigenlijk gelijk de weekende bij mij gebleven. Hij is vrachtwagen chauffeur. En na ongeveer half jaar, jaartje kreeg hij zelf een huis. Ik weet nog dat ze zij: o nauw zal hij wel meer in zijn eigen huis zijn. Niet dus we hebben het overleefd. Nog een voorbeeld ik werd toegelaten tot de opleiding touringcarchauffeur en ik was zo blij dat ik haar ook belde. Wat wil je dan vroeg ze. Nauw ik ga nu eerst 4 dagen in de week werken/stage lopen en 1 dag in de week na school. En na 2 jaar ben ik klaar. O zei ze dan ben je 35 jaar en dan nog de hele dag van huis weg. Ja er zijn toch ook chauffeur van die leefdtijd. Dat zijn mannen jij bent toch geen man. Of het voorbeeld dat mijn trouwjurk te mooi was. Terwijl ik hem zelf helemaal betaald heb. Het ergste was toen ik 7 maanden mijn moeder hier in huis heb gehad omdat die stervende was. Toen kwam ze op bezoek en de pc van mijn moeder stond beneden in ons huis want het huis van mijn moeder stond toch leeg en ivm diefstal maar voornamelijk zodat ik beneden kon werken. (want mijn moeder lag in de huiskamer en als ik boven aan het werk ben dan hoor ik haar niet) beld ze later mijn man op: ik snap het niet zei ze. O zei mij man wat dan niet? Nauw jullie hebben zo weinig geld en je vrouw koopt zomaar een pc. Nee zie mijn man die is van haar moeder die staat bij ons zo dat ze beneden kan werken. Een paar weken later kwam ze weer. Belde ze weer mijn man. Nu snapte ze het weer niet. Nu had ik een caravan gekocht. Nee zei mijn man dat is de caravan van mijn schoonmoeder. Die moest een stalling hebben. Die twee dingen zijn de oorzaak geweest (de bekende druppel) ik wil haar niet meer zien. Ik kan er niet meer tegen. In april kwam ze op de verjaardag van mijn man. Nu moest ik toch al weg. Maar ben o nderweg blijven hangen en ben pas na huis gegaan toen zij weg was. Ik heb ook tegen mijn man gezegd jij mag er gerust heen gaan, maar ik ga niet mee. Ze mag best komen, maar dan ga ik weg. Ik wil dit ECHT niet meer. Mijn man wil er nog eens heen om te praten en als h et niet helpt dan maar een einde er aan maken. Dat was een tijdje terug. Nu hoor ik hem er niet meer over. Maar ik ga echt niet meer. Ja ik wil er best nog is over praten maar dan is dat echt de laatste keer. Het hoeft voor mij niet meer. Ik ga er aan kapot en om mezelf te beschermen wil ik haar niet meer zien. Want om mezelf af te zeiken of na beneden te halen daar heb ik haar echt niet voor nodig. Dus daarom! Een verdrietige schoondochter

Reactie van verdrietige moeder/schoonmoeder

Even een bijval op een teleurgestelde moeder/schoonmoeder. Het is inderdaad niet altijd de schoonmoeder die steeds roet in het eten gooien. Toen mijn oudste zoon verkering kreeg, dacht ik leuk, krijg ik eindelijk mijn dochter/schoondochter. Ik zelf heb 3 jongens. Had graag een meisje gehad. Maar niets was minder waar. Vanaf de eerste dag heeft ze mij eigelijk als vuil behandelt. Ze voelde zich meer als ons dat kon je voelen en ze liet het merken in haar gedrag. Maar ja ze was directie secretaresse ( en dan ben je meer )
Ik heb dan ook nooit echt goed contact met haar gekregen. Als ik bij hun op bezoek was, liet ze merken dat ik niet welkom was. Als ik alleen bij haar op bezoek was, en mijn zoon was er dan ook niet,
Dan bood ze mij zelfs niet een kopje thee of koffie aan. Ik heb het geprobeert met praten met mijn zoon, later met haar, steeds maar weer. En het resultaat is dat ik ook mijn zoon kwijt ben. Ze hebben nu een dochter maar ik heb haar nog nooit gezien. Mijn schoondochter wordt dit jaar 3 jaar. Ik heb mijn zoon wel eens gebelt of ik foto's van mijn kleindochter hebben mocht. Ik krijg ook daar geen reactie op. Ik vindt het allemaal heel verdrietig

Een verdrietige moeder/schoonmoeder

Reactie van xandra en wil

Nou, we hebben het getroffen met zo n moeder- schoonmoeder. Ze zet haar kleindochter tegen haar vader op, ze wou ons leven bepalen, ze accepteerd geen neen, schoonmoeder laat haar kleinkind stiekume dingen doen, zodat wij er niks van mochten weten, waar we dus wel achter kwamen. Ze verwijt, trok kleinkind in een rouwproces zodat het kind nachtmerries kreeg. Voor de best wil van ons gezin hebben we het contact verbroken. Omdat ze dus haar kleinkind niet meer mag zien ging ze naar school, stennis maken, zodat de directeur haar gepast gaat verwijderen mocht ze weer komen. Ze is echt een erg geval. Omdat ze veel mensen tegen het zere been heeft geschopt gaat ze bij mijn man s ex, de bloemetjes buiten zetten. Vandaar het liedje gooi je schoonmoeder uit het raam met de koelkast er achteraan. Xandra en will

Reactie van j.

Ook ik wil even reageren op deze reactie,s.na 12 jaar raakte ik zwanger ik heb een ZOON waar ik tijdens de zwangerschap 9 maanden voor plat heb gelegen in het ziekenhuis en het bij de dood [samen het er af hebben gebracht ] ook een zeer hechte band zag je de Moeder zag je ook de Zoon het was alsof ik plakband aan me had als ik zei ik ga even boodschappen doen blijf jij maar even bij je Vader nou vast niet voor hem ben ik zelf,s gescheiden op zijn 16e jaar omdat hij dat aangaf en zijn we samen verhuist tot aan zijn 19e jaar toen kreeg hij verkering eerst moesten we even wennen maar al gauw woonden ze samen bij mij in een schat van een schoondochter we deden veel samen toen hij 22 was ging ik samen wonen met mijn nieuwe levens partner .ook hij kreeg samen met zijn verloofde een huisje en gingen samen wonen ,maar al gauw ging mijn zoon zijn relatie over en zij ging weer bij haar ouders wonen .erg jammer maar dat gebeurt in dit leven maar ik had hen in de steek gelaten ,hij was toen ruim 23jaar .na een poosje kwam hij thuis met een meisje de eerste keer was ik een hooghartig mens ik zei niets , de 2e keer zou ik nooit haar schoonmoeder worden zij had het binnen enkele weken zo ver want ze was gelijk bij hem gebleven [ingetrokken]dat mijn levenspartner al zong en die zie je nooit meer terug !!!en dat duurt niet lang .ik wilde dat niet geloven ,maar helaas overleed mijn levenspartner en nog geen 2maanden later had ze het voor elkaar .op nog een paar vervelende opmerkingen van haar heb ik haar laten weten dat een net meisje niet zomaar de eerste de beste nacht bij een knul wie dan ook in bed duikt .en dat had ik misschien niet moeten zeggen maar zij heeft alleen haar ouders, haar opa en oma,s ikke ikke ikke en de rest kan stikke . Mijn zoon is al getrouwd zonder dat ik ook maar iets gehoord heb ,maar ach hij moet met haar gelukkig worden en wie ben ik dan ? Wat een slechte SCHOONMOEDER he?????????ik heb geen kans gekregen om een schoon moeder te worden ook hebben haar ouders daar zelfs aan meegeholpen want haar eerste relatie heeft zij precies het zelfde gedaan >ik heb al bijna 3 jaar mijn zoon niet meer gezien wat 3den al niet kunnen veroorzaken . Ik weet dat dit ook aan hem knaagt maar hij kan niet anders ! Reactie van J.

Reactie van janny

L.S
Wat jammer dat het zo slecht kan gaan met schoonmoeders en dochters,ik zelf heb gelukkig een heel andere ervaring. Wij hebben altijd geprobeerd zo eerlijk als mogelijk te zijn tegen elkaar,tenslotte geef je allebei om de zelfde man ,zie elkaar ook niet als vijand maar accepteer en respecteer elkaar en laat ieder in zijn eigen waarde. Als je echt voor elkaar geboren ben kan er niets tussen komen en dat moet een ouder ook accepteren . Daarom is het beter dat je gezamelijk er een leuke relatie van te maken. Janny

Reactie van jen

Daar kan ik ook over meepraten. Ik heb 4 jaar verkering gehad met een jongen, waarvan ik op een gegeven moment met het idee had dat ik meer verkering had met z'n moeder dan met hem. Toen ik daar voor het eerst over de vloer kwam was er totaal niets aan de hand, gezellig praatje over van alles wat ik deed en wat me hobby's waren en dat ging heel goed. Ik dacht zelfs nog: dat zit wel goed. Maar na een paar weken begon de ellende. Ze begon al dat ik wel een beetje jong was, want we verschilde 5 jaar. Dat vond ik al raar want ik had het nog gevraagd hoe zij er tegenover stond dat we 5 jaar verschilde, toen zei ze dat het absoluut geen probleem was. Langzamerhand kwam ik daar meer over de vloer, wat logisch is, en toen merkte ik dat ze mijn aanwezigheid niet op prijs stelde, z'n vader overigens wel daar kon ik heel goed mee overweg. Ik merkte dit aan haar opmerkingen over mij. Mijn ex-schoonmoeder was namelijk heel dominant, ze vroeg geen dingen ze eiste het. Wat mijn ex schoonfamilie heel normaal vond. Ik duidelijk niet. De vriendin van zijn broer en zijn moeder waren 2 handen op 1 buik, dus dat maakte het er ook al niet makkelijk op. Zijn moeder en schoonzus zijn allebei aan de flinke stevige kant (is natuurlijk niets mis mee) maar ik was dit dus niet. Was / ben 55kg, ietsje dunner dan hun dus. Toen heeft ze dus aan een aantal mensen gevraagd of ik aan de drugs zit??!!
We gingen een keer met zn allen een weekend weg, iedereen zat daar de hele dag aan de alcohol en ik ben niet zo'n alcohol drinker dus ik nam bijna niks. 's Avonds wilde ik graag 2 borreltjes voor het slapen gaan. Pakte de 1ste borrel, niks aan de hand. Maar toen ik de 2de wilde pakken begon ze me te commanderen, dat ik nog zo jong was en dat drinken niet goed voor me is. Het enigste wat ik toen hebt gezegd: je bent niet me moeder. Ben toen naar boven gelopen en naar me bed gegaan waarop mijn ex vroeg: wat is er. Toen legde ik het verhaal uit. Hij werd hier kwaad om en heeft toen z'n moeders op de vingers getikt en zij heeft toen haar excuses aangeboden. Aan hem niet aan mij. Ik had het toen al helemaal gehad met haar en hebt toen ook aangegeven dat ik nooit meer hun ergens naar toe wilde. Het liefst hadden ze me recht in me gezicht uitgelachen. M'n ex-schoonmoeder is ook helemaal idolaat van feestjes, voor iedere gelegenheid die er is wordt er een feest gegeven. Je zou denken, leuk toch een feestje. In deze familie had je zoveel feestjes dat het gewoon echt niet meer leuk was. En als ze dan een etentje gaven moest dat niet in de buurt maar aan de andere kant van Nederland. Bij heel veel feestjes was ik er niet bij omdat ik wagenziek ben (en dit wisten ze maar al te goed)!!! Elke keer probeerde ik de band te ''lijmen'' , elke keer proberen om leuk over te komen dat ze mij ook leuk zouden vinden. Ik heb zelfs met m'n verjaardag een feest gegeven in een tentje. Belt ze op, een dag van te voren: ik kan niet komen want ik heb een vergadering. Toen kwam er echt zowat stoom uit me oren. Me ex die zei toen: je mag haar toch niet, is toch mooi dat ze niet komt. Had die natuurlijk wel gelijk in, maar aan de andere kant vond ik het toch niet zo leuk. Het jaar daarop, gaf ik geen groot feest maar hield ik het gewoon bij mij thuis. 2 dagen voordat ik jarig was kwamen er 2 goede vrienden van zijn vader te overlijden door een ongeluk. Ze belde om te vragen of ik het erg vond dat ze niet kwamen want z'n vader was nog helemaal overstuur. Begrijpelijk, had ik alle respect voor. Heb toen ook een telefoontje en een kaart van ze gehad en dacht toen dat het wel de goede kant op zou gaan(niet dus). Mijn ex z'n oma is een dag na mij jarig en die geeft altijd een etentje in een chinees restaurant. Me ex-schoonouders hadden het naar hun zin, ze hebben gewoon op de tafel staan dansen. Vind ik toch knap dat je dit kan terwijl je een dag van te voren nog zo in de rouw bent. Ik heb dit ook aangegeven bij m'n ex en die zei dan dat ik niet zo moest zeuren. Hij nam het de laatste tijd altijd voor haar op. Het werd zelfs zo erg, dat ik dacht dat we een driehoeksverhouding hadden. Alles wat hij of wij deden dat moest met goedkeuring van haar. Met kerst gingen we eten bij zijn broer en vriendin. Zag ik natuurlijk al tegenop, wilde die mensen het liefst zo weinig mogelijk zien. Komen ze binnen en ze geven iedereen een cadeautje. Logisch om te denken dat ze ook wat voor mij had. Kijkt ze me aan en ze zegt: voor jou heb ik niks, ik wist namelijk niks. Iedereen zat me uit te lachen. Ik ben opgestaan, heb me spullen gepakt en gezegd op een hele vriendelijke manier dat ze de tering konden krijgen. M'n ex hoefde niet z'n moeder af te vallen, het is immers z'n moeder. Maar als hij niet even kan zeggen van: dit kan je niet maken....... Ik heb het uitgemaakt omdat ik hier niet mee kon leven. Ben er 1.5 jaar van kapot geweest en het interesseert hem helemaal niks, hij doet gewoon alsof we nooit wat gehad hebben. Ik wil 2 tips geven, 1 aan de man en 1 aan de vrouw.

Man: val je vrouw/vriendin nooit af maar ook niet je moeder. Probeer voor beiden een oplossing te zoeken, jij zit er immers tussen. Vrouw: Houdt er rekening mee dat je vriend er tussen zit en dat dit voor hem alles behalve makkelijk is. Probeer er zoveel mogelijk over te praten. Suc6, Groetjes, Jen

Reactie van een teleurgestelde moeder (schoonmoeder)

Hallo, even een reactie op jullie verhaal over schoonmoeders. Het zijn echt niet alleen de schoonmoeders die het altijd doen. Ik heb een schoondochter en in het begin mocht ik haar graag. Maar mettertijd heeft ze onze zoon zo ingepalmd en veranderd dat ik nauwelijks nog een band met hem heb. Hij was mijn lievelingszoon maar daar is niks meer van over. En zij voelt wel dat ik haar de schuld geef maar in dit geval is het ook zo. Ik heb er alles aan gedaan om het goed te houdenen ben ook niet jaloers. Maar zij past gewoon niet in de groep, in de fam. Zeg maar. Totale andere iedeeen en van opvoeden heeft ze helemaal geen kaas gegeten. Wat een etters van kids zeg, erg dat ik dat zeggen moet maar het is niet anders. Helaas. Vind het super erg dat het allemaal zo moet. Had het graag anders gezien. De vooroordelen en moppen kloppen zeker. Doeg
Een teleurgestelde moeder (schoonmoeder)

Reactie van jolanda

Ik zit net een bericht te lezen wat gestuurd is door een meid die overhoop ligt met haar schoonmoeder, ik zou daar graag een reactie op willen geven. Ik heb exact hetzelfde meegemaakt, alleen was mijn schoonmoeder een tikje erger. Die is zelfs zover gegaan dat ze mij meerdere malen bedreigd heeft en mijn ouders ook nog eens ging treiteren. Dat is niet leuk maar je kunt er totaal niks tegen doen want bij de politie is en blijft ze een moeder en dat zien zij als logische reactie van haar. Ik heb een tip voor je, maak je niet te druk, als je vriend echt van je houdt maakt hij zelf de juiste beslissing. Mijn man moest in de tijd dat we samen gingen wonen kiezen van zijn moeder tussen mij of haar en hij heeft de keuze gemaakt voor mij en ik denk dat ik dat te danken heb aan mezelf want ik heb nooit maar dan ook echt nooit kwaad gesproken over zijn moeder. Ondanks dat ik die heks wel kon wurgen, het bleef toch zijn moeder en het is niet makkelijk om een keuze te moeten maken. Ik vind het ontzettend erg voor mijn man dat hij die keuze toen moest maken van haar, maar ik weet wel dat ik dat niet op mijn geweten heb en dat is een fijn gevoel. Maak nooit die fout dat JIJ je vriend laat kiezen want dat zal hij je waarschijnlijk nooit vergeven. Praat ook zo weinig mogelijk over zijn moeder want dat kan verkeerd uitpakken. Als hij alleen met haar is en zij gaat zielig doen kan hij gaan denken dat jij hem opzet tegenover zijn moeder. Pik het zolang allemaal maar als je met hem een toekomst op wil bouwen. Ga op boksen zodat je je frustratie kwijt kan raken en praat erover met je eigen moeder of met een goede vriendin. Zodra je samenwoont spreek je gewoon met hem af dat zijn moeder niet gewenst is in jouw huis of ze moet normaal doen. Doet ze dat niet dan heb je altijd een streepje voor om haar buiten te zetten. Ikzelf heb meegemaakt dat ze ruzie begon te maken omdat de foto van mijn ouders een tikje groter was dan de foto (die ze zelf had gegeven) van haar en haar nieuwe man. Ook bracht ze iedere week 1 keer eten mee voor mijn man want ik kon toch niet koken en zo kreeg hij minstens een keer per week een goede maaltijd. Ik kreeg dan natuurlijk niets want als ze mij iets zou geven zou er rattengif inzitten (dit zei ze letterlijk hardop). Uiteindelijk heb ik gezegd dat het afgelopen moest zijn nadat ze mij en mijn ouders aan de telefoon bedreigd had. Ik heb toen gezegd "jij komt nooit meer in mijn huis" en ik ben daar nooit vanaf geweken. Ik werd er echt gek van maar ik heb tegen mijn man gezegd "jij kan daar gewoon blijven komen want het is en blijft je moeder, maar IK ga er NOOIT meer naartoe en zei komt hier NOOIT meer binnen" dit heeft hij nog 2 keer gedaan en uiteindelijk kwam het zover dat ze tegen hem zei "je moet een keuze maken tussen dat k*twijf of mij" en toen heeft ie gezegd dat ie voor mij kiest tegen haar dat hij ze nooit meer wilde zien ..... Dit is nu ruim 6 jaar geleden, ze heeft het eerste jaar nog getreiterd en gedreigd om mij "kapot" te maken, tot we zijn verhuisd waar ze ons niet kan vinden. Het is triest, zeeer triest maar mijn man heeft er totaal geen spijt van. Hij heeft zo'n hekel aan haar gekregen en dat heeft ze allemaal aan haar zelf te danken. Ik vertel nu natuurlijk geen details maar er is echt veel gebeurt en laat je schoonmoeder maar kwaad over jou spreken, ze hebben zelf niet in de gaten dat ze hun eigen zoon wegjagen op die manier want jouw vriend wil al da gezeik niet aan zijn hoofd, daarom zeg ik als je vriend echt veel om je geeft moet je zijn moeder lekker laten kletsen over jou. Maak je er niet druk om want wie het laatst lacht lacht het best hoor. Maar praat echt nooit over zijn moeder tegen hem want dat kan averechts werken. Ik had er nog het probleem bij dat mijn man ontzettend goed met mijn ouders overweg kon, mijn man ging altijd vissen met mijn vader en ga zo maar door, ook daar was ze jaloers op want hij had geen band met zijn stiefvader. Vandaar dat ze ook mijn ouders lastig ging vallen. Gelukkig hebben mijn ouders zich nooit ergens mee bemoeid, de politie wilde niks doen en mij man voelde zich schuldig. Ze hebben hem gelukkig nooit iets kwalijk genomen en hebben haar maar haar gang laten gaan 3 jaar aan een stuk. 2 jaar in onze verkering tijd en ruim 1 jaar in de tijd dat we samenwoonde. We konden er niks tegen doen en dat is frustrerend maar nu hebben we rust en zo willen we dat ook houden.... Het blijft alleen afwachten of het nog lang duurt dat ze ons weet te wonen maar dat zien we dan wel, tot die tijd genieten we van het leven... Jij zal jezelf ook wel klote voelen en twijfelen of het aan jou ligt, maar dat is echt niet zo, zij is degene die niet spoort.... Bijt aub door de zure appel heen meid. Het komt allemaal wel goed. Steun je vriend in alles en praat niet over haar laat dat rotwijf maar praten en gek doen ze is jou niet waard als schoondochter. Veel liefs jolanda
En veeeeeeeeeel succes.