fashion beauty culinair horoscoop lounge literair café reizen trends liefde psyche relatie voor mannen
deze week in de lounge
liefde. what's in a kiss wat vertelt zijn kus je? wat wil hij zeggen?
quizzen. test jezelf ben jij gelukkig? doe de test en ontdek het
relatie. de rijpe man waarom zijn 'rijpe' mannen sexy?
horoscoop. mei 2008 horoscoop voor de roman- tische meimaand
bioscoop. el orfanato horror in een weeshuis
meer loungen? klik hier
de lounge
relatie
liefde
horoscoop van de maand
psyche
quizzen
in de bioscoop
deze week op trendystyle
trends. zonnebrillen de zonnebrillentrends voor zomer 2008
liefde. what's in a kiss wat vertelt zijn kus je? wat wil hij zeggen?
trends. nude de trend voor zomer 2008 is... nude! sensueel en...
quizzen. test jezelf ben jij gelukkig? doe de test en ontdek het
nieuwsbrief

nieuwsbrief. klik hier om je aan te melden voor de wekelijkse gratis nieuwsbrief
 

home > lounge > relatie > onmogelijke liefdes

onmogelijke liefdes

onmogelijke liefdes kunnen je je hele leven blijven achtervolgen. ze zijn als een blok aan je been. ze blijven in je hoofd rondspoken en duiken in je dromen op. in elke man op straat zie je hem. onmogelijke liefdes beperken je in je keuzes (ook al hebben de mensen om je heen daar geen weet van). het is als leven met een geest aan je zij.

onbereikbaar is 'ie. misschien waren jullie er in dat verre verleden nog niet klaar voor om samen een relatie te beginnen - te jong, te groen - en is hij (in tegenstelling tot jou) met zijn leven doorgegaan (hij is met een ander getrouwd). misschien hebben jullie elkaar pas op latere leeftijd ontmoet. jullie hebben allebei een relatie maar op het moment dat jullie elkaar zagen, wisten jullie het: jullie zijn voor elkaar gemaakt. misschien heeft het leven met zijn soms grillige gebeurtenissen jullie wegen gescheiden. wegen die niet meer naar elkaar toe te buigen zijn. of misschien gaat het om een onbeantwoorde liefde. hij is de liefde van jouw leven, maar jij niet van het zijne.

onmogelijke, onbereikbare liefdes doen pijn. het is een bitterzoete pijn. een pijn die je verscheurt maar die je toch koestert. je leeft zonder hem, maar hij leeft in jou. bij alles wat je doet, vraag je je af wat hij ervan zou vinden. je bekijkt jezelf voortdurend door zijn ogen.

onmogelijke liefdes wil je eigenlijk niet kwijt. je geniet van de schaarse herinneringen die je misschien samen hebt. je geniet van elk 'gestolen' moment. een onverwachte ontmoeting met hem waarin jullie (jouw) gevoelens onuitgesproken blijven. je teert maanden, jaren, op zo'n moment.

maar het leven gaat door. en soms moet je onmogelijke liefdes wel van je afschudden. ze staan je verdere ontwikkeling in de weg. ze belemmeren je in een nieuwe relatie. ze kluisteren je vast aan plekken waar je herinneringen met hem aan hebt. ze geven je leven een wrang smaakje.

onmogelijke liefdes. ermee leven of ze voorgoed wegstoppen? wat moet je er toch mee? wij weten het niet...

weten jullie het? leven jullie met een onmogelijke liefde? wat zijn jullie ervaringen? hoe gaan jullie ermee om? schrijf je onmogelijke liefde van je af. mail ons. de interessantste reacties zullen we hieronder publiceren.

dit artikel publiceerden we eerder op adversus.nl en leverde een verbijsterende hoeveelheid reacties op. zouden er zoveel onmogelijke liefdes in nederland zijn?

jouw reactie

je reageert op dit artikel (titel artikel)

reacties van trendystylers
ja ik herken dit zeker. veel vrouwen die mijn verhaal leen, zullen me msschien veroordelen, maar dit is mij gevoel.
ik ken hem nog van vroeger. toen was ik al meteen verliefd op hem en jaren gebleven. toen was het leeftijdsverschil te groot en we zijn uit elkaar gegroeid. na 15 jaar hebben we elkaar weer gevonden en afgesproken.
ik ben inmiddels al jaren getrouwd en heb 2 kinderen, zijn realtie is al een paar jaar over en is du vrijgezel. en vanaf t moment dat ik hem weer zag, besefte ik dat ik altijd verliefd gebleven ben op hem. we hebben nog contact via de sms en af en toe zien we elkaar(meestal met mijn gezin erbij, soms ook niet).
ik ben smoorverliefd op hem en verlang elke dag naar hem...weet niet wat ik ermee moet.
ik heb het wel eerlijk aan mijn man vertelt, maar niet aan hem. stel je voor dat ik hem daardoor kwijtraak, dat wil ik echt niet!
ik ben nu in een fase dat ik t allemaal niet meer weet. veel mensen zullen zeggen, je hoort bij je gezin te blijven, maar wat als dat niet meer werkt? en wat als hij ook van mij houdt?
ik heb t gevoel dat hij altijd al de liefde van mijn leven is geweest en ik kan hem gewoon niet loslaten.
de vraag is natuurlijk moet ik het hem vertellen, wat ik voel? en wat wil ik ni eigenlijk?
ik heb er helaas geen antwoorden op....
Onmogelijke liefde...kwam pas toen het "te laat" was. Hij vond het niet nodig om te zeggen dat hij reeds getrouwd was. Toen ik er uiteindelijk achter kwam besloot ik te wachten want hij ging weg bij zijn vrouw...Dan zag ik hem weken niet maar de aantrekkingskracht was telkens zo groot dat wij elkaar opnieuw zagen...opnieuw en opnieuw...nu één jaar later weet ik uiteindelijk dat hij niet kan weggaan bij zijn vrouw vanwege achterstallige schulden...weet ik veel of het waar is....ik geloofde dat zijn vrouw het allemaal wist van ons maar daar blijkt niks van waar te zijn...is dit meer een reactie voor een ander artikle over "minarressen???Ik weet alleen dat het voor mij een onmogelijke liefde is...en het doet verdikke pijn....
Onmogelijke liefdes zijn erger dan sterven, als iemand sterft dan kun je afscheid nemen, omdat je weet hij komt niet terug. Bij een onmogelijke liefde blijf je in het rouwproces steken, omdat je geen afscheid kunt nemen,,,,want wat als je hem toch tegen komt????????????


Deze zin raakt mijn hart tot het dieps van mijn ziel
het is werkelijk waar als je ware liefde weg is

dan is hij onmogelijk geworden


Mij liefde begon 4 jaar geleden ik zag haar en was van de wereld ik woonde samen
Al heel lang maar toe ik haar tegen kwam kon ik geen adem meer krijgen mij hart slagen verdubbelde zich het zweet brak me uit ik was sprakeloos dat een mens zich zo kan voelen
ik heb geprobeerd dit gevoel te stoppen maar dit was onmogelijk
Dus ik ging scheiden een hoop pijn en verdriet en ging direct samenwonen achteraf
Helemaal fout er is te veel pijn bij iedereen bij je ex en je nieuwe liefde dus dat ging al snel mis
door alle chaos ben je niet meer je zelf ik werd depressief en was uitgeput na 20 uit elkaar zijn gegaan en steeds weer opnieuw bij elkaar is de bom gebraste .we zijn niet meer samen een Onmogelijke liefde was ook bij mij van toepassing hoe is het mogelijk ik heb nu een nieuwe relatie maar elke denk ik aan haar aan die onmogelijke liefde
soms is het niet uit te houden
het is zo erg als ze morgen voor de deur staan weet ik niet wat zou doen

Soms denk ik wel
je kunt beter het gevoel van de ware liefde niet kennen dan heb je al die pijn niet waar je door heen moet

ik wens iedereen veel kracht toe nog een keer die mooie zin

Onmogelijke liefdes zijn erger dan sterven, als iemand sterft dan kun je afscheid nemen, omdat je weet hij komt niet terug. Bij een onmogelijke liefde blijf je in het rouwproces steken, omdat je geen afscheid kunt nemen,,,,want wat als je hem toch tegen komt????????????
ook ik had een onmogelijke liefde.
Een jongen die ik al jaren ken, maar al heel lang niet gesproken had, kwam ik op een feestje weer tegen. We zijn allebei getrouwd, dat is het erge van alles. Ik gaf hem mn mobiele nummer, en nog diezelfde nacht kreeg ik een sms van hem.
In die zelfde week ben ik sávonds naar hem toe gegaan, we zouden samen een kopje koffie drinken, en even bijkletsen. Maar toen ik wegging, gebeurde er iets wat ik eigenlijk gehoopt had. We zoende elkaar heftig en intens, ik vond het super.
Toen ik in de auto op weg naar huis zat, dacht ik; jeetje wat is er gebeurd... Vanaf dat moment hadden we dagelijks soms vele keren per dag sms contact. Heerlijk om heen en weer te smsen, soms serieus, soms een tikkeltje pikant, en dat maakte het extra spannend. We spraken weer af, wat een vreemd gevoel, ik, in zijn huis op zijn bank, een beetje ongemakkelijk vond ik het soms wel. Maar telkens als we elkaar zagen, zoende we met elkaar, en steeds gingen we iets verder. Ik heb nog nooit zoveel intieme momenten met hem meegemaakt op zijn bank, als in die 8 maanden dat we stiekem iets hadden samen. En telkens zeiden we tegen elkaar, dit is fout, we moeten er mee stoppen, maar geen van beide konden we dat waarmaken. Hij wilde zn gezin niet verlaten, en ook ik wilde bij mn man blijven, maar de aantrekkingskracht was zo groot, we konden niet van elkaar afblijven als we samen waren. Mijn mobiel was altijd bij me in de buurt, en ik wachtte met smart zijn smsje af. Was ik verliefd gew!
orden op iemand die onbereikbaar voor me was?
Tuurlijk probeerde ik die gevoelens ver weg te stoppen, maar dat lukte me echt niet altijd. Ik heb weleens gezegd dat ik verliefd op hem aan het worden was, en hij kon niet ontkennen dat dat niet wederzijds was. We waren vriendjes van elkaar geworden, en dat benoemde we ook altijd zo.
Tot hij ziek werd en in het ziekenhuis terrecht kwam, toen veranderde ineens alles. Hij had in de dagen dat hij in het ziekenhuis lag goed nagedacht, en kwam erachter dat wat we deden echt niet meer kon. Ik wist dat dat moment een keer zou komen, maar toen het moment er was, had ik het liefst de hele wereld verteld dat ik helemaal niet wilde stoppen met mn geheime liefde. Het sms contact werd drastisch minder, en ik voelde als ik bij hem was een bepaalde afstand, die ik daarvoor echt nooit gevoeld had. Ik vond het een moeilijke situatie, want hij zei me niet duidelijk wat hij wilde. Ik wilde met hem zoenen, maar hij hield het af, ik heb nog heerlijk in zn armen gelegen, en kreeg wel een aantal zoenen op mn mond, maar ik wilde meer...
Uiteindelijk stuurde hij me een sms dat hij onze vriendschap echt niet kwijt wilde, maar dat hij niet meer meer wilde.
Ik respecteer zijn keus, maar ik vind het wel moeilijk, ik ben gewoon nog gek op die jongen, en hoop dat we toch nog een keer zoenen, al is het maar om definitief afscheid te nemen van de afgelopen 8 manden, want wat was dat een ongelooflijke mooie en geweldige tijd...
Onmogelijke liefde...is heel pijnvol! ik heb er een en hij gaat zich verlovennn...maar k weet dat we een soort van aantrekkingskracht hebben naar elkaar toe, maar k speel nu, zegmaar alsof het me nix uitmaakt, maar het doet pijn! mja k ging verder met men leven, en k had een jonge ontmoet....DAT BLEEEKK DE BROER TE ZIJN VAN DIE ONMOGELIJKE LIEFDE... dusja k was stomverbaaassddd & het blijft me achtervolgen, ookal doe k men best dit allemaal te vergetennnnn
Ik herken dit ook wel,ik ken hem van het stappen en we wisselden jaren geen woord met elkaar,tot 2 wkn geleden en hy is een stuk jonger dan ik heeft geen kids en ik wel,hy werkt 56 uur in de week en heeft daardoor weinig tyd want is s'avonds doodmoe van het werk,ben afgelopen weekend het hele weekend by hem gebleven en was heel gezellig,maar hy wil geen verplichtingen en dat moet ik wel respecteren,terwyl ik nu meer voor hem ben gaan voelen heb het hem ook wel een beetje laten blyken,maar hy kan of wil er niks mee en dat doet me wel pyn heb ook geen zin om hem er mee lastig te vallen want anders raak ik hem miss wel kwyt....
Nou ik had ook een onmogelijke liedje, hij is van een ander cultuur en ik kom van een ander cultuur...zijn ouders keurde mij niet goed...
we houden nog steeds van mekaar,, maar houden afstand van mekaar....het doet te pijn..
Mijn onmogelijke liefde is een collega, die net als ik gelukkig getrouwd is en net als ik kinderen heeft. Vanaf het eerst begin waren we maatjes en na 3 jaar sloeg de vlam in de pan. Sindsdien ben ik hopeloos verliefd en volgens hem is het wederzijds.We weten niet wat we er mee moeten en willen geen van beiden ons gezin in de steek laten. We zijn allebei al van baan veranderd om elkaar minder te zien, maar kunnen niet zonder elkaar. Hij is zo lief en mooi. Echt de man van mijn dromen. Verder dan een intieme zoen is het nooit gekomen en dat willen we ook niet, maar in gedachten is hij altijd bij me. Ik rij om zodat ik langs zijn huis kom, als we elkaar zien, dan raken we niet uitgepraat en als ik in bed lig met mijn eigen man, denk ik aan hem. We houden allebei van onze partners en kinderen en willen niemand verdriet doen, maar wat wij samen hebben en voelen is zo intens en zo'n ander niveau dan wat we nu hebben. Het is een regelrechte obsessie en iedere dag neem ik!
me weer voor ermee te stoppen, maar het lijkt wel een verslaving. Hij is absoluut de liefde van mijn leven en soms is het zo heftig dat ik zou willen dat ik hem nooit ontmoet had. Ik hou zo ongelofelijk veel van die gozer, ook al is hij 6 jaar jonger.
Het is echt heel erg en dat voor iemand die heel rationeel is en 43 is...
Jaaa inderdaad... ze bestaan.. en hoe zeg...
Verliefd maar dan ook echt hoteldebotel verliefd op de man van een goede vriendin. Dan eindelijk vertel je het hem... je krijgt dan een antwoord van; "ik vind je wel leuk maar ga niet voor je bij mijn vrouw weg."
Nou dat zijn de meest hartverscheurende woorden die je maar van je 'grote liefde' kan horen. Als er iets hard aankomt is het dat. En dan vooral ook nog zo normaal mogelijk proberen te blijven kijken want hij mag niet weten hoeveel pijn het doet... ow ik haat het gevoel, het voelt als de dag van gisteren maar is meer dan een half jaar geleden. Ik weet dat deze liefde (onbeantwoord of niet) nooit in het echte leven zal bestaan en ik baal er zooo ontzettend van. Het doet pijn, echt pijn. Maar ik zal verder moeten gaan want ook ik zit in een toch al 5 jaren durende relatie.
Mijn liefde voor deze man heeft overigens niks met mijn vriend te maken (ook al zijn hun ook vrienden) want van mijn vriend hou ik ontzettend veel. Maar dan komt de vraag, kun je van 2 mensen tegelijk houden??
Voor diegene die dat niet geloven.. het is echt zo... het kan en het maakt het er zeker niet makkelijker op!!
Ja ik herken dit zeker..
Hij heeft een vrouw en gezin, en ik ben vrijgezel. We kennen elkaar al heel lang, maar in die tijd is er wat gaan groeien, hij houd van mij, ik houd van hem, en dat maakt het allemaal zo moeilijk. Ik wil hem niet kwijt, hij mij ook niet.. Hoeveel moeite het me ook kostte heb ik er toch een einde aangemaakt en heb hem gezegd dat ik hem niet meer wilde zien. Het was te moeilijk om met zo iemand iets te hebben, je kan hem niet bellen wanneer je wilt, je kan geen afspraken maken wanneer jij dat wilt, allemaal zo ingewikkeld. Ik heb er een einde aangemaakt maar ik mis hem vreselijk, en denk aan de leuke dingen die we hebben meegemaakt. Soms denk ik zal ik hem bellen, en dan denk ik nee beter van niet. Hij heeft mij gezegd toen ik er een einde aan maakte, jij houd niet van mij anders doe je dit niet, maarja juist omdat ik van hem houd heb ik dit gedaan, omdat het gewoon pijn doet en moeilijk is.
Hoop dat dit gevoel snel weggaat.
Een onmogelijke liefde is heel moeilijk voor alle twee , je zou de hele dag bij elkaar willen zijn en een normaal leven met z'n tweeen willen delen maar als een van de twee verplichtingen heeft thuis met vrouw en kinderen en vooral naar de kinderen omdat ze nog vrij klein zijn ,wordt het heel moeilijk .Ergens kan ik het best begrijpen maar doet wel zeer en vaak voel je je heel eemzaam. Want juist op momenten dat je hem nodig hebt kan hij er niet voor je zijn.En Vraag ik me ook afvraag waarom ik mezelf zo moeilijk maak terwijl er genoeg mannen zijn die een normale relatie met me willen , maar de liefde is ondoorgrondelijk zo zie je maar weer.maar een toekomst met tweeen ???????????????????????
2 jaar lang was het een onbereikbare liefde. Het was hoogstens flirten, naar elkaar kijken. 100% zeker wist ik dat hij ook op mij was. Maar we durfden allebei niks, totdat hij weg ging. Ik heb hem 2 jaar lang niet gezien, heb er zoveel spijt van dat ik niet heb gezegd hoeveel ik van hem hou en hoe erg ik hem mis. Nog steeds denk ik aan hem.... Ik weet niet of ik hem ooit zou kunnen vergeten.
De meest ongemakkelijke en meest beschaamde onmogelijke liefde is, wanneer het de vriend van je beste vriendin is. Ja hoor, ik heb het meegemaakt. Hij en ik waren voordat het allemaal begon redelijk goede vrienden. Totdat op een heerlijke zomernacht, we beiden een beetje diep in onze glaasje keken en we met elkaar (passievol) zoenden. Ik kon het niet mijn vriendin vertellen en hij ook niet. Na week of twee kwamen ze hoor, de gevoelens en de kriebels in m'n buik. Het werd erg ongemakkelijk tussen hem en mij. Veel erger was dat ik me zelfs ging ergeren aan mijn vriendin. Aan de ander kant liep ik met een ontzettend grote schuldgevoel jegens haar. Zij was dagelijks met hem en ik met haar dus ook met hem. We waren met z'n viertjes altijd, namelijk ook met de neefje van hem, die mij heel leuk vond. Om de befaamde jongen jaloers te maken, deed ik alsof ik de neefje ook leuk vond, waardoor de neefje uiteindelijk gekwetst werd. Na het niet langer vol te hebben gehouden, he!
b ik mijn vriendschap beeindigd met mijn destijds dus beste vriendin. Zij onwetend en verbaasd en mijn hartje kapot. Nu ben ik er compleet over heen en ben ik het vergeten. Het stel gaat nog met elkaar, en ik heb weer contact met mijn oude vriendin. Misschien dat het toch nog allemaal goed komt.
Het was liefde op het eerste gezicht van zijn kant en voor mij een super lekker ding. Twee jaar later hebben we een relatie achter de rug gehad en kan ik hem niet uit mijn hoofd krijgen. Hij is inmiddels ver verder met z'n leven en ik bedenk nog allerlei manieren om het weer goed zien te krijgen. Na een paar belachelijke pogingen waar ik tot de dag van vandaag helemaal rood van kan worden als ik er ook maar aan denk..Zoals in een vreemde bui(na een paar drankjes bijvoorbeeld) hem uitgebreid vertellen dat ik toch nog wat voor hem voel en jaa hoor hem zelfs gezoend te hebben, wat ongetwijfeld gedwongen moeten hebben gevoeld voor hem.
Ondanks dat ik een andere relatie heb gehad, blijft het gevoel hangen. Ondanks dat ik andere jongens ontmoet, en dat ik dan ''effe'' niet aan hem denk. het gevoel blijft maar hangen. Onze relatie is opgehouden, niet omdat ik het heb uitgemaakt of hij, Neee, omdat we geen contact meer met elkaar hadden. Ik had geen telefoon meer, destijds geen email, en ik ging op vakantie voor zes weken. Toen ik terug kwam, heb ik heb drie maanden later pas gezien en toen was ik zijn ex.
Ja(!!!), ik heb ook een onmogelijke liefde. Wanneer houdt het op??? who knows....
elke keer als ik hem zie begint da gevoel weer .. onmogelijke liefde .. mmh .. hij houd van mij maar toch wil hij geen relatie ..
2 jaar lang geloofde ik dat er nog hoop was maar nu ben ik mijn vertrouwen in hem kwijt
ik zie hem nog elke week enja .. we maken lol en hij beweert nog steeds dak ik voor hem alles ben .. maar dingen zijn veranderd .. ik heb nu zelf een nieuwe vriend .. maar eerlijk gezegt voel ik nog altijd liefde voor hem .
maarja die tijd is over en ik moet hem uit mijn hoofd zetten ..
ik vind iemand leuk hij is 21 bijna 22 en ik ben 15 maar ik heb laatst te horen gekregen dat ik zijn type niet ben en hij vind een vriendin van mij leuk maar ik vind hem egt heel leuk , mijn hartsvriendin vind hem ni et leuk en zij is 14 zij vind hem ook te oud maar ik woon nu op dezelfde camping en ik zie hem dus wel vaak, dat is niet zo leuk
gr.........
Ik had ook een onmogelijke liefde.Maar op valentijnsdag hebben we er samen een punt achtergezet.Het kon niet langer zo, het maakte me helemaal kapot van binnen.Als je zo naar iemand verlangt, als die persoon zo diep in je zit maar je kunt elkaar niet elke dag zien omdat er 1 getrouwd is en kinderen heeft en de ander gaat trouwen.Ik ben helemaal verschuurt.Ik weet niet hoe ik verder moet.Denk elke dag aan hem ik sta ermee op en ga ermee naar bed.
Ik koester de gedachten dat we iets moois hebben gehad samen, maar huil en schreeuw van binnen dat die tijd nooit meer terugkomt.
Ik ben momenteel smoorverliefd op ...jawel...de ex van mijn beste vriendin...
ik ken haar al jaren en wil haar natuurlijk niet kwijt...maar mijn hart ligt bij hem...
vandaar heb ik dit weekend besloten om uit de kast te komen met onze liefde en het haar over mijn geheime liefdesrelatie te vertellen...
ik zet veel op het spel...
maar dat doe je toch voor de liefde? je leeft maar 1 keer ..

Het doet verdriet gevoelens te hebben voor iemand maar wetend in je hooofd dat het verkeerd is, elke dag met plezier naar je werk gaan omdat je weet, dan zie je hem! en dat maakt je dag weer goed een verscheurde gevoel want thuis heb je kinderen en een lieve partner samen ben je een gezin maar je gedachte is elders en ik neem mij dagelijks voor om ermee op te houden om niet meer naar hem te verlangen, te hunkeren naar zijn blik dit gaat zo al een jaar Noem het zwakte, noem het verliefheid mar weet wel het doet verdrie.t
Ik heb een onmogelijke liefde,
hij zit bij op school
en vanaf het eerste moment dat we elkaar zagen, was het er ik weet niet wat maar HET was er
( dat moment was in de eerste dag op me middelbaren school) nu zit ik ondertussen in de derde, 3 jaar later.
na de eerste ontmoeting heb ik hem eigelijk niet echt meer in de gaten gehouden, hij kreeg een vriendin. en toen dat uit ging ( in de 2de ongeveer) ik heb een week later met hem gezoend op een schoolbal.
we kregen lange gesprekken op msn
elkaars hand vastpakken in de gangen en heel veel knipogen en lieve lagjes verlgen hooi zegen was wat we elke dag deden.
maar het ging vervelen - vooral bij hem - maar geen van ons durfde de ' eerste"stap te zetten tot een echt relatie.
en ons contact werd minder tot niets.
nu minstens anderhalf jaar later heeft hij al 9 maanden een vriedinn en ik wat losse relaties gehad.
maar ik kan hem NIET uit me hoofd krijgen, we kijken elkaar altijd aan in de gangen ( en daarbuiten) hebben in dat anderhalf jaar geen woord gewisseld.
maar ik kom nie van hem los
bij alles denk ik aan hem.
elk vriendje verglijk ik met hem
en loop soms onmogelijke wegen door school om maar even naar hem te kunnen kijken ( en hij naar mij)

al mijn vriendinnen weten dat ik een zwak voor hem heb, en dat altijd zou blijven houden maar dat het zo erg is nee dat weten ze niet.
mijn exsuces om steeds te langs te lopen?
mijn vriendin is verliefd op zijn vriend, handig he ;)

maar vreselijk fout want zou kom ik nooit van hem af.
maar ik kan het niet, stoppen met kijken/ flirten.

wat moet ik doen?
doorgaan tot ik hem terug heb en dan alles geven.
of
onmiddelijk stoppen met wat ook maar iets met hem te maken heeft?
Het leven is een komedie door het koesteren van een onbereikbare liefde.

Hij, hield van elke vrouw en zij, alleen van hem.

Hij, vond dat het voorbij moest zijn en zij snapte niets van de stille hints.
Een willige vrouw liet zich gebruiken om haar
wakker te schudden.
Hij beloofde de willige vrouw eeuwig trouw en ging terug naar zijn vriendin met wie hij het bed indook.

Eenmaal het spel doorziectig geworden nam zij de beslissing de relatie te beeindigen. Ze mist hem elke dag.
Geen andere man is nog aantrekkelijk en Hij hij versiert en beloofd steeds weer , steeds aan de nieuwe vrouw. Hij is al 59 jaar. En nog steeds een Loverboy
23-10-05 kreeg ik wat met een jongen die 2 jaar ouder was dan ik.
alles ging gewoon perfect!
we hebben in een half jaar dat we wat met elkaar hadden 1 keer ruzie gehad, en dat ging om iets kleins!
alles ging perfect totdat er iets was gebeurt waardoor ik hem nodig had, en hij juist ff alleen wou zijn.. dat botste dus heel erg.
na elkaar een maand niet gezien te hebben, hebben we goed gepraat en heeft hij het uitgemaakt..
dat is nu bijna 2 jaar geleden.

nu, nog naar 2 jaar, denk ik elke dag aan hem, denk ik wat hij aan het doen zou zijn, hoe het zou zijn als we al die tijd nog samen zouden zijn en hoe het zou zijn als hij opeens op de stoep zou staan en zou zeggen dat alles een fout was en dat hij me terug zou willen!

soms is het een troost,, dat je lekker kan fantaseren over leuke dingen wat je vrolijk maakt, maar als je dan in de realiteit terug komt doet dat je wel schrikken!
je verpest je leven er eigenlijk helemaal mee..
een oplossing?
ik zou ut niet weten..
dat is er, zoals ik er nu nog over denk, niet!
Ik heb een onmogelijke liefde....
Maar hij is wel de liefde van mij leven,mijn hart stroomt voor hem. Hij leeft elke minuut van de dag in mijn gedachten,lichaam en ziel!
En dat al bijna 4 jaar en we hebben samen een kindje.
Maar toch is het niet mogelijk,we zijn te verschillend en kunnen van zijn kant niet tot elkaar komen.
Dus moet onze wegen hier gaan scheiden en ieders zijn eigen leven oppakken en gaan leiden.....
Hoi nog zo n onmogelijke liefdesverhaal: Ik werd eens verliefd op een jongen die ik eerst knap vond ik hield hem gwn in t oog en vervolgens hebben we gwn een paar woorden verwisseld en ook een blik, .... oh vooral die blik ( zei meer dan duizend woorden) dus ik werd meteen verliefd na die ene namiddag. Hij is knap van dezelfde geloof goedgekeurd en al, grappig,..en nog zo n honderd positieve dingen die ik aan hem kon koppelen met maar een gebrek grote leeftijdsverschil hij was bijna 9 jaar ouder dan mij en ik was nog 15 dus ja dan is het wel zichtbaar. Ik was wel heel verliefd en we praatten af en toe enzo en ook op msn wat diepere gesprekken, ik hield van hem dacht ik, ik kon me al zelfs als zijn vrouw voorstellen, hij was mijn droom en mijn gekoesterde wens. Tot hij op n avond Met een jonge vrouw binnen kwam die zijn vlam bleek te zijn ik was kapot, gebroken die avond en de eerste jaar erna :( ik zag t niet aankomen niet dat hij een meisje krijgt, niet dat hij oo!
it liet blijken dat hij iets voor me voelde hij deed gwn vriendschappelijk maar ja ik had toen ook zo n verdomd roze bril op en zag ( wilde zien) meer dan er was te zien. De meisje die hij bijhad was van zijn leeftijd, dolverliefd op elkaar nog steeds gaan vermoeddelijk zelfs trouwen binnen deze en het volgende jaar wat er dan van me wordt weet ik niet maar ja c'est la vie zeker? Nu praat, en kijkt hij niet meer naar me( logisch). als ik hem zie is zij er altijd bij dan voel ik me gekleineerd net of hij haar boven mij heeft gekozen dat is ook zo want hij wist het van mijn gevoelens voor hem destijds. Ik heb al mijn moed bijeen geraapt het is nu bijna 2 jaar geleden sinds ik verliefd werd en ik wil dat het hem goed gaat dat hij gelukkig is ook al is het met haar, dan hoop ik dat zij goed voor hem zorgt en van hem houdt want dat verdient die jongen! en omdat hij haar heeft gekozen dan respecteer ik zijn keuze en laat ik hem gaan. Ik kan niet anders ze zijn echt samen en ik ka!
n en zou er ook nooit tussen willen komen ik was verliefd jawe!
l, maar
nu is alles gebroken,verloren het mag niet meer in zulke gevallen moet je sterk zijn. Dan moet je hen 2 hand in hand laten staan en zelf omdraaien en weggaan zonder om te kijken letterlijk en figurlijk!

Sterkte met je onmmogelijke geliefdes meisjes en jongens blijf niet te lang vastklampen, heb ook zelfrespect please xxxxxx
hoi, op mn dertiende ontmoette ik een jongen met een blik en was op slag verliefd, vervolgens probeerde hij wel wat flirterigs te zeggen maar zijn vrienden waren er altijd bij en ik was toen nog zo preuts, jong en verlegen dat ik noit iets terug zei. We zaten op dezelfde school en telkens als we langs elkaar kwamen keken we elkaar in de ogen zo speels en flirterig ik begon verliefd te worden maar had nooit in mn gedachten dat zo erg zou wourden! Hij was verliefd op me hoorde ik van zn vriend maar hij wordt heel vaak verliefd zei zijn vriend.Ik was wel ik de zevende hemel maar hij was 15 en ik 13 we durfden nooit iets te zeggen het bleef bij de blikken. Nu ben ik 17 en hij 19 we zitten nog steeds op dezelfde school en het gevoel bij mij blijft hetzelfde, we werden nooit vrienden en er is nooit een relatie tussen ons geweest ik durfde niet nooit omdat hij van een andere nationaliteit is en een ander geloof heeft van mijn ouders bijvoorbeeld zou ik nooooooit samen met!
hem mogen zijn dat is ook hetgene wat me tegengehouden heeft om een gesprek met hem te beginnen of zelfs zijn e-mail te vragen. Hij heeft nu ondertussen al een vriendin en ik verwelk van binnen ik verlang naar hem en in al deze jaren is er geen dag geweest dat ik nie aan hem dacht er zijn wel een paar andere jongens geweest waar ik verliefd op werd (maar geen relatie mee gehad) Maar die ene blijft in mn hart mn ziel ik voel hem ik word aangetrokken als een magneet tot hem, hij is mijn droom en mijn onmogelijke liefde! Ik heb nooit tegen hem durven praten maar ken hem wel gewoon van andere mensen zijn e-mailadres heb ik wel ns gevraagd maar altijd aan zijn verre vrienden waardoor ik t nooit kreeg, aan hem durfde ik het niet te vragen. Nu zeker niet omdat hij een vriendin heeft. Ik kan m niet vergeten hij blijft voor mn ogen staan als ik ze sluit ik kan wil daarom ook niets met andere jongens beginnen en kan het ook niet. Soms haat ik het gevoel maar voel me ook machteloos..!
ik wacht al 6 jaar op hem.... we hebben wat gehad maar nooit gezoend, omdat ik dacht dat we jaren samen zouden zijn.... Ik mis hem zo erg en ik hou met de dag meer van hem.... maar het is nou eenmaal zo en ik blijf nog even wachten totdat ik hem vertel wat ik voor hem voel.... in de hoop dat hij hetzelfde voelt.... ik wacht en wacht en wacht, want mijn hard zegt dat hij het voor mij is en ik zie het in zijn ogen... ik hou van hem en hij van mij!!!!!!!!!

Of ben ik nu weer aan het wachten op dat wat er nooit komt??

Dit is het ergste gevoel ooit..... ik hou van hem!!! en hij misschien van mij maar ik zal het niet weten...
Hallo..ik had een relatie ,zo perfect,met de duur van 4 jaar, maar helaas werd het een onmogelijke liefde. Wat het pijnelijke is, dat onze eigen familie leden ervoor hebben gezorgd dat onze relatie tot een einde is gekomen...,jaloersie. We hadden beiden gevochten, om de relatie in stand te houden ,maar toch op een gegeven moment de stryd verloren, elkaar verloren. En dan ga ik nu wel verder in mijn leven, gelukkig. Van hem blijven houden zal ik altyd...I will always love you. Echte liefde herken je door,als je van jezelf hou. Als je van jezelf hou, kan je liefde geven. c
mijn onmogelijke liefde is/was 42 toen ik hem ontmoette, ik was toen 15...Ookal wist ik dat het niet kon en ik er eigenlijk mee moest stoppen, toch wilde ik er perse mee doorgaan.
Hij leek overigens geen 42 eerder begin 30, Op gegeven moment hadden we sex gehad, hij had mij ontmaagd en hij was toen heel lief en ik vond hem heeel erg leuk! Ik ken hem nu 1 jaar en 10 maanden en we zijn dolgelukkig samen, niemand weet ervan daarom is onze liefde nog steeds onmogelijk om geuit te worden, maar we houden van elkaar en realiseren dat dat het enige is wat telt, en niet de leeftijd,toch denk ik er vaak nog over na dat het niet kan en mag, maar ik blijf toch bij hem. gewoon omdat ik van hem houd!
Hallo mensen,

Ik ben een dame van 22 en hij 40, ik heb hem 2 jr geleden ontmoet op het werk, hij is getrouwd en heeft kids....... dat is de reden dat het onmogelijk is. Ik ben zelf ruimdenkend, als hij vrijgezel zou zijn zou ik het een kans geven maar nu, nu zit ik met verdriet. Ik heb inmiddels ook een vriend van mijn leeftijd, ik moet daar ook open voor staan toch? Maar gevoelens die ik voor hem heb zal ik nooit krijgen. Ik mis hem nog elke dag.

Het enige wat ik wil zeggen is dat leeftijd geen reden mag zijn dat jij je hart niet volgt. Het zal praktisch wat problemen geven en uiteindelijk moet je zelf gaan kiezen wat je ermee gaat doen, gaan jullie er beide voor of laat je de buitenwereld jouw leven bepalen?

Liefde is een mooi iets, ik heb het ervaren, met hem! En nooit zal ik het vergeten, ook al kan ik niet bij hem zijn en doet het pijn.

Gr, Ik
Ik heb ook een onmogelijke liefde. Ik vind het niet erg, we zijn gewoon vrienden. Ik ben ook gewoon bevriend met zijn vriendin. Ik probeer er gewoon van te genieten dat ik verliefd ben en lol kan hebben met hem. Ik kom vanzelf iemand anders tegen toch...

Ik Had een onmogelijke liefde,
Waarschijnlijk heb ik dit fout opgelost, maar het werkte wel!
Ik ben naar bed geweest met een grote vijand van mij ex/onmogelijke liefde.
Hij kwaad, mij kan het niet meer schelen, het is Over. Dat zou het al heel lang moeten zijn.
Ik dwing mezelf nu om hem uit mn hoofd te zetten, we hebben ook geen contact ed. meer met elkaar. Hij is waarschijnlijk zwaar teleurgesteld in me, wat mij in dit geval goed uitkomt. Zo neemt hij ook geen contact meer op nl.
Ik hoop alleen niet dat het, zoals dat gaat met onmoglijke liefdes, dat het weer opbloeit als we elkaar weer tegenkomen over een tijd...
tis een geluk wanner je er vrede mee sluit en hem als je beste maatje mag en kan beschouwen.
Zeker wanner zijn vrouw ook jou vriendin wordt.
Het prikkelt af en toe wel..maar we zijn daar open over en zijn allen gelukkig.
if the heart says "go"..and the mind says "no"..you've got a problem...
helaas heb ik een onmogelijk leuk neefje..
maar ik zie hem niet vaak, als ik heb wel zie is het meet een familieaangelegenheid.. dus is er geen kans hem even alleen te spreken
hij woont in het noorden van het land en ik in een stil boeren dorpje,
daarbij heb ik geen rijbewijs ofzo dus kan ik er niet even langs rijden..
majah ik weet ook niet hoe hij naar mij kijkt, waarschijnlijk gewoon als een gezellig nichtje.
ag jah.. tog niet goed om iets mee te doen aangezien je elkaar als familie op den duur niet meer kan ontlopen als het fout gaat he ;)
gr. me
Ik heb met toestemming van mijn man en zijn vrouw een relatie erbij met mijn onmogelijke liefde.Heerlijk wel de lusten maar niet de lasten.
we kennen elkaar nu een jaar of tien...
we hebben een jaar wat ''gehad'' ik was singel maar hij niet.
het was niet eerlijk want ik kende haar ook en haar vreindinnen waren ook mijn vriendinnen enz. maar er was iets tussen hem en mij vanaf de eerste keer dat we elkaar zagen.
ik wist die dag meteen dat hij een vriendin had en dacht dat het dus toch niets werd maar niets was minder waar.
een jaar lang hebben we onze liefde gedeeld hij was alles voor me, ik was zo ongeloofelijk verliefd en hij ook op mij dat vond ik geweldig!! alles deden we samen (zodra zij weg was) we sliepen ook bij elkaar en hij was de eerste bij wie ik me echt vertrouwd voelde kortom hij was geweldig! dat hij mij aan het lijntje hield door te vertellen dat het heus nog wel uit ging tussen hun en hij dan met mij verder kon zie ik nu eigenlijk pas echt in.
na een jaar is het stuk gegaan tussen ons, ik wilde dit niet meer,vond dat hij moest kiezen. dat deed hij niet,kon hij nog niet en toen heb ik hoe moeilijk ook een punt achter gezet. mijn hart brak maar het kon zo niet langer.
een jaar later bleek dat het uit was tussen hun, weer kwamen we bij elkaar en weer was het geweldig maar een relatie konden wij niet krijgen... de vriendinnen wisten van ons toen en haate mij nu (hem niet?!) nu tien jaar later hebben we allebij een ander we spreken elkaar nog steeds en als ik hem zie vliegen de vlinders razend snel door mn buik..
ondanks alle ellende en al het verdriet hou ik nog zielsveel van hem

Met mijn onmogelijke liefde, maar wel liefde van mijn leven, heb ik slechts 1 avond gezoend... Het was heerlijk, met dat soort "vuur" en passie wat we allebei voelden. Ik denk dat het alleen niet wederzijds was. Moet zeggen, hij is geen relatietype en ook "bang" om zijn ware gevoelens te tonen. Na een heel lief smsje hoorde ik niks meer van hem. Ik zag hem nog wel eens met uitgaan (pas maanden later) of sprak hem op msn en voelde dan elke keer nog meer vlinders in mijn buik. We hadden zelfs een keer iets van een woordenwisseling in de kroeg waar mijn hart van brak. Maar telkens weer (hoe kwetsend het soms ook was) liet ik het weer gebeuren. Want er bleef altijd iets tussen ons bestaan. De manier waarop we naar elkaar keken... Het was niet alleen zijn mooie uiterlijk, maar vooral zijn uitstraling en de blik in zijn ogen.
Nu zit ie aan de andere kant van de wereld en heb ik hem al een jaar niet gezien... maar ik moet nog zovaak aan hem denken. Soms wenste ik dat ik hem zo kon vergeten...maar aan de andere kant? Het blijft heerlijk om erover te dromen en een beetje hoop te koesteren!
Hai, volgens mij heb ik wel een onmogelijke liefde. ik ontmoette hem op mijn 16de. hij was al 28. maar toen ik hem zag, toen voelde het net als of ik iemand had gevonden die ik al heel lang zocht. ik hield gelijk al van hem, terwijl ik nog niks van hem wist. hij vertelde mij later dat hij 21 jaar was, toen was ik echt gelukkig ik dacht ik heb je gevonden, en ik laat je nooit meer los. ik wist ook helemaal niks van seks ofzo, nou ja ik had een week tijd met hem, en het voelde zo goed met hem en ik voelde me echt gelukkig bij hem, dus na 3 dagen hebben we seks gehad, en dan was het niet 1 keer per dag, het waren meerdere keren op 1 dag. later kwam ik erachter via zijn paspoort die ik gevonden had dat hij 28 was, tog hield ik nog van hem. en dat hij ook meerdere vriendinnen had.en een zoontje van toen 3 jaar. nou ja ik zat ermee, en ben tog doorgegaan met mijn leven en hij ook, dus hij had weer een vriendin, en pas na zeven jaar hem ik hem een e mailtje gestuurd en!
kreeg ik bericht terug. vanaf toen hadden we contact met elkaar, een een paar maanden later heb ik hem weer gezien. er is helaas niks gebeurt, waar ik nu wel spijt van heb, maar ja. Bij alles wat ik doe, denk ik aan hem. hoe het zou zijn als ik met hem samen woonde. nu pas kan ik hem een beetje loslaten, ik dacht als ik niet bij je kan zijnn , dan is dat tog het beste om te doen, maar ik hou nog wel van hem, en dat zal zo blijven denk ik.
Viend blijven met de onmogelijke liefde is onmogelijk want dat willen ze niet ze willen dat je met hem bent... Het doet pijn maar vergelijk andere mannen niet met hem word je ongelukkig van...Probeer andere leven op te bouwen want je verstand heeft tog gelijk hij was je achterna gegaan als die het je waard was...tsja...
Een relatie hebben met een jongen, alles is rozegeur en manenschijn, plannen voor de toekomst maken ...Totdat zijn broertje het voor jullie verpest. Hij verteld aan zijn ouders + familie dat hij jou eerder leuk vond als zijn broer. Broer wordt er de dupe van en alles voor de toekomst wordt verpest. De broer wordt gezien als een afpakkertje en het meisje wordt gezien als de bok. Samen gaan en verder leven met je vriend gaat moeilijk. Een broertje hebben die ook een oogje op je vrouw heeft is niet prettig..
je moet ze niet voorgoed wegstoppen, dan leer je er niks uit, maar probeer er met iemand over te praten, dat lucht op, en word/blijf gewoon bevriend met je onmogelijke liefde!
Onmogelijke liefde :
Telkens als ik hem zag of al zijn naam hoorde kreeg ik de vlinders in mijn buik.
Niemand mocht spijtig genoeg van mijn gevoelens voor hem weten,dat zou teveel voor veranderingen zorgen.
Ik zie hem nu nog altijd héél graag.
Het spijtig dat ons leeftijdsverchil zo groot is en dat de wet er zo erg optegen is,want door de wet moeten wij beiden een andere weg kiezen.
We werden gekoppeld door een wederzijdse vriendin, niet dat het de bedoeling was dat het uberhaupt wat zou worden maar we hielden elkaar wekenlang wakker met mns-en sms en en bellen. Ook toen we daadwerkelijk wat met elkaar kregen, bleven we elke dag bellen en smsen en mailen,ik zijn kinderen ontmoette onze levens werden met elkaar verbonden. alles ging goed en super we hadden nooit problemen met elkaar of ruzie na een jaar zette hij een punt achter onze relatie, nooit heb ik dit zien aankomen, wel heb ik een soa gekregen van hem, en blijkt hij toch een ander te hebben. Nog dagelijks word ik aan hem herinnerd, hoe zeer ik hem en zijn kids ook mis. is het niet aan zijn muziek, dan is het wel de omgeving waar hij woont, onze wederzijdse vrienden, plaatsen waar we naar toe gingen, of door het werk etc.. Ben je eindelijk weer een beetje jezelf aan het worden, wordt het gevoel dat je iets mist steeds groter... het helpt niet om een ander te zoeken, ik heb het geprobeerd, het los !
laten lukt maar niet, uiteindelijk zal het me lukken dat leventje te vergeten, los te laten, al moet ik alles er voor opgeven, hij moet uit mijn systeem. iedereen zegt het word wel minder maar hoe lang duurt dat nog... ben het zo beu, beu mezelf alleen maar pijn te doen en diegene die echt van me houden
Het mooiste impulsiefste ding dat ik ooit gedaan heb is nu uitgelopen in zo'n onmogelijke liefde.Ik zag hem tijdens zijn werk,ik zei plagerig dat ik mijn email adres zou afgeven waar hij werkte en mijn vriendin had me gepushed om dat te doen,een weekje later had hij me toegevoegd,ondertussen kennen we elkaar al 2,5 jaar,er is een leeftijdsverschil van 8 jaar,ik ben 16, hij 24.. En toch snappen we elkaar en hebben gevoelens voor elkaar hoewel we beiden een relatie hebben.Ik zie alles wat ik doe door zijn ogen, ''Zou hij deze lingerie mooi vinden?'' , ''Wat zou hij hier van zeggen?'' ... Ik kan hem niet laten,hij mij ook niet,het doet veel te veel pijn,ik wil hem ook niet loslaten,ergens geeft hij mij geborgenheid en ik weet,ik weet dat hij me graag ziet...
ik wil geloven dat mijn liefde mogelijk is.

met kerst 2005 hebben we elkaar ontmoet en na een paar maanden gaan samenwonen (omdat we toch elke nacht bij elkaar waren). hij was het helemaal, maar wel een buitenlander die geen woord nederlands sprak. we waren beide aan het studeren en zo ging het door tot een half jaar geleden, toen hij besloot naar engeland te gaan om daar zijn master te halen en later daar een baan te vinden, omdat hij in nl professioneel nergens zou komen.

we willen heel veel van het leven, carriere, geld, gezin (later) en we willen elkaar vrijlaten in de keuzes die we moeten maken. hij wil dat ik bij hem kom, maar wel een goede baan vind die bij me past en me niet lager voordoe puur om bij hem te zijn. ik heb de keuze om of door te gaan en genoegen nemen met wat ik voorlopig heb (hem een paar dagen zien eens in 3-4 weken en een baan zoeken daar) of ermee ophouden.

ik weet niet hoelang ik dit nog vol kan houden. ik mis hem verschrikkelijk, elke dag is en marteling omdat ik hem niet zal zien als ik thuiskom. er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk, aan hoe ons leventje was voordat hij wegging. en elke keer als ik hem zie voelt het alsof mijn hart weer heel is.

zelfstandig en optimistischt dat ik was, ben ik de afgelopen tijd veranderd in een hoopje verdriet die niemand kan begrijpen. het voelt alsof ik verdrink in mijn eigen pijn, het gemis van HEM. we praten urenlang met elkaar, maar praten is niet genoeg. ik wil hem zien, hem voelen, zijn geur inademen, zijn lach horen... ik moet een keuze maken tussen carriere of liefde. blijkt dat engelsen nou ook niet bepaald openstaan voor alles en iedereen, dus carriere EN liefde lukt momenteel voor geen meter...

maar ik kan niet zonder hem... dus blijf ik hopen...
Ik heb een maand een relatie met hem gehad en we zijn er gezammelijk uit gekomen dat het beter was om uit elkaar te gaan. Nadat dit is besloten kan ik niet meer stoppen met aan hem denken. hij weet hier niets van en dat blijft ook zo aangezien ik geen contact meer met hem heb en het zo goed als onmogelijk is om nog contact met hem op te nemen. Dat zo'n korte relatie toch zo'n gevolg zou hebben had ik nooit verwacht.
Ik ben zijn liefde, hij is mijn lustobject.. Ik voel zeker wel wat voor hem, het is niet voor niks 2 jaar m'n vriend geweest. Maar door de jaren heen hebben we elkaar zo'n pijn gedaan dat ik mezelf niet meer kan toestaan om van hem te houden. De Lust een aantrekkingskracht blijft wel bestaan, daar kaunnen we allebei niet omheen. Hij is wel nog in staat om van mij te houden, en wil alles doen om dit tot een goede afloop te brengen. Naar mijn mening zit dit er niet meer in. Toch bezwijk ik elke keer weer voor zijn charmes en blijf ik me afvragen of dit ooit stopt.. Door omstandigheden, onmogelijk&verboden
Onmogelijke liefde.
Elke keer dat hij tegen me sprak of dat hij naar me keek werd ik al rood. Ik zou alles doen om met hem te zijn, dacht ik.
Want bovenal hij is/was onbereikbaar........
TOTDAT hij ineens achter me stond en een serieus gesprek met me begon.
Toen leerde ik hem beter kennen en mijn onmogelijke liefde werd mijn grootste afknapper.
Hij was totaal anders dan ik had verwacht!
Onaantrekkelijk, alleen maar praten over zichzelf en enorm kinderachtig
Ik heb een onmogelijke liefde.
Ik ben ongeveer 2 jaar geleden gescheiden. Eerste jaar was overleven, alleenstaande moeder, werken en zorgen voor de kinderen, bleef weinig tijd over maar na een jaar zonder sex begon het weer te kriebelen. Ik dacht ben onafhankelijke en een moderne vrouw en neem nu een man voor de sex.
Zo gezegd zo gedaan. Ik zocht man op internet, dat bleek verre van moeilijk. Dacht toen gelijk ik neem een donkere man want die zijn beter in bed zeggen ze. We ontmoette elkaar ergens en omdat ik op was van de zenuwen had ik inmiddels al iets teveel gedronken. Maar ik was stoer vertelde hem waarom het mij ging en we belandde in bed. En daar ging het mis, de sex was zo heftig dat ik het voelde in mijn ziel. Vergat tijdens de daad adem te halen. Kortom verkocht, maar ik doe mijn best niet verliefd te worden. Hij komt uit hele andere cultuur, die ik werkelijk niet snap. Ik brave blanke burger, hij toch in mijn ogen betje vreemde donkere antilliaan. En die hebben toch bar slechte naam. Durf niet zo goed met hem over straat. Door mijn werk heb ik gevoelige positie. Ben bang voor alle comentaren, de kritiek de blikken, de roddels etc.
Maar hij zit in mijn hoofd. En ik koester de momenten dat wij elkaar heel even zien.
wat ben ik blij om deze reakties te lezen! doet me goed dat ik niet de enige ben. ik heb 2 onmogelijke liefdes gehad. onmogelijk omdat ze mijn gevoelens niet konden beantwoorden om zoveel redenen. ze waren wel vrij. de eerste keer dat ik zo verliefd werd waren we te jong om ons te binden en later is hij met een ander getrouwd. nu, 28 jr later, heb ik heel af en toe oppervlakkig contact met hem per sms. dat is genoeg, ik heb rust als ik weet dat hij leeft. meer zit er toch niet in. mijn 2e onmogelijke liefde ontmoette ik 10 jaar geleden. tja, als je ontzettend verliefd wordt maar die ander mag je alleen graag dan houdt het op. we zijn nu 10 jr jaar bevriend geweest maar dat ging op zijn manier, niet de mijne. ik heb hem gesteund door dik en dun want ik ging van hem houden maar er kwam te weinig terug.ik ben toevallig? vandaag zover gekomen dat ik hem niet meer wil horen of zien want ik ben veel meer waard dan wat deze man voor mij overheeft. ik ben een vriend voor h!
em, hij niet voor mij. hij is nogal gesloten en daarom heeft het lang geduurd totdat ik in kon zien dat een relatie tussen ons niet goed gegaan zou zijn. ik kan nu de redenen daarvoor zien, het 'waarom' en dat maakt me nuchterder. die nuchterheid heb ik nodig om me van hem los te maken want ook al zegt mijn verstand dat dat het beste is mijn gevoel voor hem is nog niet weg. heeft tijd nodig.
die eerste onmogelijke liefde heb ik 12 jaar geleden, dus 15 jaar na de eerste keer!, weer ontmoet en toen sloeg bij ons allebei de vlam in de pan. wat er toen door me heenging kan ik niet met woorden zeggen. inmiddels allebei getrouwd. hij gelukkig, ik niet. maar ik kan mijn geluk niet bouwen op het ongeluk van een andere vrouw en hij was bang dat hij er spijt van zou krijgen als hij zijn gezin in de steek zou laten en dat vond ik zo ontroerend. hij zei me veel over hoe hij is. ik verhuisde naar het noorden v/h land en dat was goed voor mij, die afstand tussen ons. ik ben gaan scheiden. toen ik hem weer ontmoette was ik gaan voelen hoe het is om bij degene te zijn die m'n hart had en ik kon niet meer bij mijn ex blijven. na die 2e keer had ik veel minder pijn in mijn hart dan na de 1e keer omdat ik nu wist dat hij zich ook aangetrokken voelde tot mij. we houden nu grote afstand. ik vind dat je niet echt kunt zeggen hoe je er overheen kunt komen. toen ik jong was kwam het ha!
rder aan dan nu op m'n 46e. ik kan nu beter relativeren dan toen. als ik aan die laatste vriend denk probeer ik die gedachte opzij te zetten en ergens anders aan te denken, als het moet wel duizend keer, totdat ik op een dag merk dat er steeds meer uren zijn dat ik niet aan hem gedacht heb. gelukkig slijt het op den duur.ik koester zeker geen goede dingen want dan maak ik het moeilijk voor mezelf. en als ik de goede herinneringen nodig heb om de dag van vandaag op te leuken dan moet ik iets aan mijn leven veranderen want dan ontbreekt er dus duidelijk iets aan, vind ik. het verleden is voorbij. maar zo kon ik nog niet denken toen ik jong was. en bij mij is het ook zo dat ze niet voor m'n neus moeten staan op een dag want dan sta ik niet voor mezelf in. die liefde verdwijnt nooit. maar ik ben er zelf verantwoordelijk voor om m'n leven leefbaar te maken en te houden, zonder hen.
Mijn onmogelijke liefde is mijn ex. We hebben 3 jaar geleden wat met elkaar gehad en toch zien we mekaar nog weleens en belt hij als hij 'zin' heeft. Hij was mijn eerste vriendje en sindsdien ben ik ook niet meer zo gek op een jongen geweest. Ik heb 2 jaar lang hem op een afstand kunnen houden totdat het uit ging met mijn vorige vriend.
Ik kan bijna nooit nee tegen hem zeggen als hij mij belde totdat ik erachter kwam dat hij ook met een ander meisje ging, maar het mij niet durfde te vertellen. Ik had hem ermee geconfronteerd toen hij me weer belde omdat hij weer zin had. Ik heb toen gevraagd of zijn scharrel het ook goed vond dat hij met mij ging en het antwoord was geen ja :P.
Sindsdien heb ik niet meer met hem gepraat en hij ook niet meer met mij omdat hij begreep dat ik in zulke dingen geen trek had.
Soms denk ik dat ik het goed heb gedaan om toen nee te zeggen maar stiekem hoopte ik toen dat hij voor mij weer koos.
Het is nog steeds heel moeilijk als ik hem zie, maar ik onthoud nu gewoon dat hij heel ontrouw is en het met niemand en ook niet met zijn nieuwe vriendin het eerlijk en oprecht meent. Ik zal toch een zwak voor hem houden, maar ik pas nu wel veel beter op voor zijn spelletjes en probeer nu niet meer terug te vallen op hem. Ik probeer nu verder te gaan met mijn leven. Hij heeft mijn leven te lang op een stop gezet, zonder dat hij ook maar iets oprechts en eerlijks met me voor had.Zolang je al het pijn en leed onthoud van wat ze doen en hoe oneerlijk hun spelletje is kom je er overheen.
Hij was de moeite niet waard.
en wat doe je als je vriend na 2jaar het allemaal nog steeds prima vindt zoals het is, want hij voelt zich er lekker bij..ik niet!Ik wil zo onderhand toch best een beetje vooruitgang!Lijkt me best ''logisch''om toch een verwachtingspatroon te hebben na die tijd....hoe maak ik hem dat nu duidelijk op een tactvolle niet dwingende manier!!!!ik word er zo langzamerhand een beetje moedeloos van dat alles op ''zijn''manier gaat en ik voor mijn gevoel toch op ''hold''sta met mijn verlangens....
hm ik weet niet of mijn lieefde onmogelijk is...ik heb wel laatste tijd wat ''twijvels''of an ben ik niet meer in staat hem een kindje te schenken(ik ben nu 35)misschien loop ik voorruit hoor op de zaken maar het is zo in mijn gedachtens geslopen en het laat me niet meer los.
En dan de reacxties van sommige vrienden"hij me dan toch dumpt, dus waarom ik er nu zelf niet mee stop''pfff dat maakt me bij elkaar een onzeker vrouwtje...ben ik niet blij mee
Bliksemflits? Ik geloofde er niet in! Tot ik op sollicitatie gesprek moest en hij gevraagd was bij het gesprek te zitten. Het was bizar. We raakten aan de praat en het was alsof we slechts met zijn tweeën op deze wereld waren. We voelden dit allebei. Zijn vriendin bleek echter zwanger van hun 3e kindje dat nu inmiddels 5 maand oud is. We probeerden in het begin nog stug vol te houden dat we alleen vriendschappelijk in elkaar geïnteresseerd waren en ik kwam ook gewoon bij hen over de vloer. Dat is verleden tijd want zijn vriendin had er toch problemen mee, ze voelde net als wij dat er een hele sterke spanning tussen ons is. Nu is het stiekem, hij belt me zo'n 4x per dag en sms, mail en msn natuurlijk. We zijn zo vaak mogelijk bij elkaar. Hij deelt al zijn gedachten en gevoelens met me en hij zegt geregeld hoezeer hij me nodig heeft. Ook vindt hij het vervelend dat hij zo kwetsbaar is in mijn handen, dat hij niet van me weg kan blijven. We doen niets lichamelijks. We!
proberen elkaar zo min mogelijk aan te raken omdat we dan de zindering voelen. In zijn hoofd is wat hij doet wel verkeerd maar niet echt vreemdgaan. Dat mag namelijk niet... hij zit in een relatie! Wat is wijsheid? Heel hard wegrennen. Maar in mijn leven had ik niet meer gedacht dat ik mijn match, mijn soulmate, mijn maatje en mijn passie zou vinden. Hoe kan ik weglopen van dit, wetende dat het wederzijds is? We horen gewoon bij elkaar. Ik probeer echter niets, hij heeft drie kleine kinderen (die overigens dol op me zijn). Hij is een man die een enorm verantwoordelijkheidsgevoel heeft. Ik zal nooit aan hem vragen minder te zijn dan hij is, dus ik zal wel aan het kortste eind trekken uiteindelijk. Laat ik dan maar zoveel mogelijk genieten van iedere blik, ieder woord en iedere aanraking hoe vluchtig ook. Net zolang tot mijn hart breekt...
Toen ik het artikel las dacht ik echt bij mezelf: dit gaat over mij!

Ik ken hem al bijna 6 jaar. We zaten bij elkaar in de klas. Uren praatten we altijd op msn, over van alles en nog wat. (Op school praatten we nooit echt, op msn wel.) Ik kon altijd met hem praten over echt gewoon alles. Een paar jaar geleden is hij naar de andere kant van de wereld gegaan; het ging heel slecht op school en hij is daar naartoe gegaan om iets te studeren, daar kon het wel (vader/moederland).

Hij is daar al ongeveer 2 jaartjes. Soms komt hij weleens terug omdat zijn moeder hier nog is, dan spreek ik hem soms op msn. Af en toe is het dan net zoals vroeger. Hij is echt perfect, precies wat ik een jongen zoek. Niet dat ik op zoek ben, maar hij is echt grappig, we hebben dezelfde humor. Hij is slim, ik kan echt gesprekken op niveau met hem voeren, ik kan echt goed met hem praten over van alles en nog wat en het allermooiste is nog: he likes me too! Very much!

Momenteel zit hij weer eens aan de andere kant van de wereld. Wij hebben verschillende geloven dus een relatie is onmogelijk. Jammer dat het niks kan worden.. Ik weet dat ik niet eeuwig op hem kan blijven wachten, maar wat het ook is dat wij hebben, het is zo mooi! De laatste keer dat ik hem in het echt zag is een alweer een paar jaar geleden, maar zijn uiterlijk is niet zo belangrijk. Hij is wel een mooie jongen, maar ik ben gevallen voor zijn uiterlijk..

Een andere reden waarom hij zo perfect is: we zijn begonnen als vrienden. We vonden elkaar allebei leuk, maar wij lieten het niet echt merken. Ik wilde altijd dat mijn vriendje eerst een goede vriend was, dan leer je elkaar echt kennen en dan voel je je ook meer op je gemak en al die dingen. Bij hem was het precies zo!!

Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk. Ik moet hem loslaten, ik weet het. Wij hebben het er al eens over gehad, dat wat het ook is dat wij hebben nergens naartoe leidt, het zal toch nooit iets worden..maar het is gewoon zo moeilijk om hem los te laten! Vooral omdat ik weet dat hij precies hetzelfde voelt. Waarom moet het leven zo zijn? Waarom is mijn grootste liefde een onmogelijke liefde..?

Kus, a girl in love
Onmogelijke relaties? verschrikkelijk! dat zijn de ergste.. je blijft voor altijd met vragen ziten "wat als het wel kon" "wat als we nog samen waren". ik ben sinds kort uit een onmogelijke relatie gestapt. Ik nederlandse hy turks. En ja dat mag nu eenmaal niet he.. Integratie?? Diep in hun hart hebben de "oudere" generaties daar nog nooit van gehoord!
en dat breekt héle mooie relaties....
Onmogelijke liefdes, iets waar iedereen wel iets mee te maken heeft. Tuurlijk..over zoiets heen komen; een ramp. Je blijft maar aan hem denken, en zal het nou zou zijn als de onmogelijke liefde wel mogelijk zou zijn. Zou het dan heel anders zijn? Zou je dan gelukkiger zijn? Of is een onmogelijke liefde maar een fantasie die verder is doorgedrongen tot je gevoelens? Die ene man, waar iedere vrouw van droomt... Maar stel; je hebt 'mister right' ontmoet maar het is een onmogelijke liefde...is het dan nog wel 'mister right'? Tuurlijk, geen één andere man zal zijn lach hebben, zal zijn ogen hebben en zal zijn zoals hij is. Maar je kan er toch ook niet vanuit gaan dat er nog iemand rond loopt precies zoals hij? Dat maakt mensen juist leuk; ze verschillen. Dan zal er toch vast wel iemand anders rondlopen met een andere lach, een blik waarmee hij je kan aankijken zodat je spontaan begint te smelten en anders is dan de 'mister right' van de onmogelijke liefde. Tuurlijk, een!
onmogelijke liefde doet pijn, maar vrienden zullen er altijd zijn om je te steunen en te troosten. En probeer ook eens te kijken naar wat je al hebt. Vrouwen die getrouwt zijn; er is vast wel een goede reden waarom je getrouwt bent. Vrouwen die net een relatie met hun onmogelijke liefde achter de rug hebben; ga lekker met vrienden uit, leuke dingen doen, er zal vast nog wel een leuke man rondlopen. En vrouwen die een onmogelijke liefde hebben die onbereikbaar is; durf. Maar denk je dat die ene onmogelijke liefde jouw ware liefde is? Vecht ervoor, even doorzetten.
Dreams Still Come True
Ook ik zit in een situatie, leuke heerlijke vent ontmoet (gemaakt voor elkaar). Alles is zo vertrouwd en veilig.
Hij een relatie, ik nog getrouwd maar lig in scheiding. We hebben geen toekomst samen maar we blijven naar elkaar verlangen. Hij zit zo diep in mijn hart, hoe kan ik ooit loskomen van hem.
Onmogelijke liefde? De tijd zal het leren.
zo heb ik het ook, was mijn relatie net over, kreeg ik een nieuwe baas, waar ik het erg goed mee kan vinden..vorige week kwam ik er achter dat onze stiekeme relatie al dik negen maanden aan de gang is,! hij is tien jaar ouder, vader, en we vertellen iedereen vrolijk dat we single zijn, alleen als ik bij hem ben voel ik me goed, op m'n gemak, en hij ook, is wat hij verteld. hoe onze toekomst er een beetje uitziet..waarschijnelijk stiekem, al kan het zo niet doorgaan, we hebben verschillende vragen gehad of we een relatie met elkaar hebben, ontkennen is steeds de makkelijkste weg..stiekem hoop ik dat we binnenkort eens eerlijk kunnen zijn en dat iedereen onze relatie accepteerd..we hebben het eens een maand volgehouden om niet te zoenen, vreselijk vonden we het, ook omdat je niemand kunt vertellen hoe verliefd je bent, als je in een kroegje staat met allemaal verliefde stelletjes om je heen doe je alsof er niets aan de hand is..liefde is zo moeilijk, helemaal als het een onmogelijke is..
de liefde van mijn leven zal ik nooit vergeten en nooit krijgen. het is ook al 20 jaar geleden dat ik hem heb gezien, maar de herinneringen zijn in mijn hart gegrifd.
onmogelijke liefde, zit er op dit moment midden in. Ik hou van hem, hij is degene die mijn hart doet zingen en tegelijkertijd, maakt hij het kapot.Het voelt als zelfpijniging, iedere keer weer het contact opzoeken en weten dat het zeer doet. En toch iedere keer weer gaan, voor die ene blik, die blik die zegt dat hij ook van jou houdt, maar het nu even niet aankan.Het is een verslaving, die maakt dat je jezelf gaat haten, dat je denkt,, vindt ik mezelf dan zo weinig waard dat ik me dit zelf aan doe. Alleen zijn met elkaar gaat niet, de aantrekkingskracht is tegroot, en de sex teoverweldigend. Maar de prijs is hoog, je hebt opnieuw jezelf veraden want op het ogenblik wil hij alleen je lichaam en jij wilt alleen maar zijn liefde. Om jezelf tewapenen ga je hem kwetsen, met als gevolg dat hij je niet meer spreken wilt, wat het verdriet nog erger maakt. Want elk levensteken van hem is jou levensdoel, jou adem en reden om door tegaan.
Onmogelijke liefdes zijn erger dan sterven, als iemand sterft dan kun je afscheid nemen, omdat je weet hij komt niet terug. Bij een onmogelijke liefde blijf je in het rouwproces steken, omdat je geen afscheid kunt nemen,,,,want wat als je hem toch tegen komt????????????
onmogelijke liefdes kan je niet vergeten ,al doe je nog zo je best. het feit dat ze jouw hart zo laten lijden &je ondanks dat toch elke dag, elke minuut van de dag aan hem denkt, bevestigt alleen maar hoe sterk je gevoelens zijn. het doet zoveel pijn dat je soms wenst dat je dood was, maar dan ontdek je een kracht in jezelf en wil je doorbijten, in de hoop hem ooit te ontmoeten..
Ik had een relatie met iemand die nps had. Hij vondt mij geweldig en dat was beslist wederzijds maar accepteerde mijn dochter niet. Mensen met een narcistisch persoonlijkheidssyndroom vinden zichzelf geweldig. Ik was ook perfect in zijn ogen maar vriendinnen, familie enz was te min. Ik baalde daar zo van dat ik het 3 x uitgemaakt hebt omdat hij niet veranderde. nu ben ik moe en teneergeslagen ondanks dat ik weer rust en balans heb. Voel me wel sip maar ben trots op mezelf.
een onmogelijke liefde is een liefde waar ik al 5jaar en 3 maanden van geniet,ja t kan dus,ben er niet trots op maar de liefde kan je niet zomaar uit je leven verbannen.hij is mijn allessie mijn grote liefde.groetjes
Ik heb een jongen ontmoet in Engeland. We waren op slag verliefd op elkaar. Maar het probleem was dat hij dus in Engeland woonde en ik hier in Nederlands. We hebben we gechat en ook even een maand een relatie gehad. Maar na die maand zagen we beide dat de afstand te groot was. Ik heb het na een tijd uitgemaakt. Ik dacht daarna nog elke dag aan hem.
Onmogelijke liefde.......
soms overkomt het je gewoon. Verliefd zijn heb je namelijk niet zelf in de hand, maar wat je er mee doet wel!
Ook mij is dit overkomen. Al heel veel jaar gelukkig met mijn gezinnetje (nog steeds) kwam ik op een morgen op mijn werk en kreeg ik een nieuwe collega telefonisch te spreken. Meteen raak bij het horen van zijn stem. Kriebels en warmte die door mijn lijf gierde.
Iedere keer opnieuw dat ik hem hoorde gebeurde dit terwijl ik dus echt niet wist hij hij eruit zag.
Nu hebben wij op het bedrijf op iedere afdeling een spaarpotje (komt samen in 1 grote pot) staan waar degene die mee willen doen iedere week iets in sparen zodat we om de 2 à 3 maanden gezellig met deze mensen een hapje gaan eten en nog wat uurtjes de kroeg in gaan met alle afdelingen samen.
Op het eerste beste collega avondje kwam er een man binnen die dit zelfde effect op mij had en toen hij goeiendag zei werd mij de adem benomen.
De rest van de avond heb ik in een soort roes doorgebracht.
Nu bleek dit alles ook wederzijds te zijn, maar beide zijn we gelukkig in ons eigen gezin.
Het voelt zo dubbel. het is zo fijn om over elkaar te fantaseren en het is zo'n heerlijk gevoel dat zijn stem en zijn aanblik deze heerlijke gevoelens te weeg brengen. Maar het voelt zo slecht als ik dan thuis kom, het geeft het idee (gevoel) van verraad.
We zijn ondertussen al zeker 8 jaar collega's en nog steeds is dat verlangen naar elkaar daar.
Zolang we met andere mensen in de buurt zijn kunnen we het voor elkaar krijgen om redelijk gewoon met elkaar om te gaan.
Maar beide zijn we ondertussen zo ver dat we het niet meer aandurven om alleen met elkaar te zijn (zelfs in werksituaties niet).
Ik weet nu uit ervaring dat het moeilijk is iets opzij te zetten als je er iedere dag mee geconfronteerd wordt...........
Het enigste dat ik probeer is het goede gevoel dat het geeft mee te nemen in mijn relatie.......
Ik heb al ruim 2 en een half jaar iets met 1 jongen..
En ik ben nog steeds heel verliefd op hem alleen ik kryg niet zoveel aandacht van hem als ik nodig heb..
En by my op school zit een jongen die verliefd op my is en hy geeft my wel genoeg aandacht..
en nu weet ik niet voor wie ik moet kiezen..
Of voor me huidige vriend waar ik heel veel van houd of voor die andere jongen die me wel genoeg aandacht geeft???
Heb op t werk vorig jaar een jongen (zijn bedrijf had een klus bij ons) ontmoet die net zo'n k*t relatie had als ik (vreemdgaande partner). We hebben veel aan elkaar gehad en er was ook echt een klik om niet te zeggen chemie. Over en weer blijven smsen, bellen en elkaar soms zien na t werk of óp het werk. Er is nooit iets gebeurt, want we wilden niet over de schreef gaan zoals ons dat overkomen was. Maar wel op een gegeven moment uitgesproken dat we gevoelens voor elkaar hadden. Ik was zo blij dat mn verliefdheid wederzijds was! Maar hij ging eind van de week natuurlijk wel weer iedere keer naar huis en woont erg ver van me vandaan dus iets opbouwen of mekaar verder leren kennen was moeilijk. Eind vorig jaar zag ik m en het was weer raak, allebei helemaal weer helemaal van slag. Maar uiteindelijk hebben we mekaar de laatste maand vh jaar niet meer gezien en hij zat door omstandigheden thuis. Begin dit jaar zocht hij weer contact met me op. Wilde weten hoe het met m!
e (en thuis ging). Zijn relatie was in die tijd een stuk verbetert zegt ie en ondanks dat ze m 2x pijn heeft gedaan en hij gevoelens voor mij heeft gaat ie er weer voor en hij zegt dat het goed gaat. Bij mij gaat t slecht, wil er een punt achter zetten omdat ik het niet eerlijk vind om bij iemand te zijn als je wat voor een ander voelt. En dat doe ik. Hij heeft mn wereld op de kop gezet en daar moet ik het mee doen. Ik kan m altijd bellen om mn hart te luchten maar ik wil m daar niet mee lastig vallen... Ik gun t m dat ie zo lekker in zn vel zit nu, maar zou graag willen dat ie maar half wist hoe k*t ik me nu voel. Ik ben nog steeds verliefd en kan er niets mee...
Wil wel graag reacties hoe hiermee te dealen
Het zijn van die Mixed Feelings waar je mee zit. Zucht. We weten van elkaar wat we voor elkaar voelen en ook dat het onmogelijk is. Ik ben ruim 11 jaar getrouwd, hij heeft ruim 5 jaar een relatie. Ik heb mijn baan bij het bedrijf waar we allebei werken opgezegt. Maar o wat doet het pijn en we missen elkaar. Ook al waren het soms alleen de blikken die we elkaar toe wierpen. Hoe moeilijk het soms ook is we hebben gekozen voor onze huidige partners en daar blijven we ook bij. Kus.
2,5 maand geleden kwam ik hem tegen, ik eerst nog een beetje voorzichtig maar hij zat al gauw, voordat we zelfs al een date hadden met een ontbijtje een uur lang te wachten op mij...
t ging heel snel en we hebben in zo'n korte tijd nog nooit zoveel voor iemand gevoeld. maar die vreugde en liefde werd helaas snel gedoofd door het feit dat hij streng christelijk hervormd is opgevoed 9en daar zelf ook erg in geloofd) en ik zelf ben vrij opgevoed, wel vrij katholiek gedoopt maar zelf later de kerk uitgestapt. want van mij hoeft t niet zo nodig, ik geloof niet echt in God.
onze relatie heeft een klein maandje geduurd, maar ik ben er nog steeds kapot van. vooral nu hij weer terug is bij zijn ex (die wel geloofd).
onmogelyke liefdes moet je mee leren leven.
die kun je zoiezo niet wegstoppen.
dat lykt my het best
x' meisje,onzeker
Ik voel wat voor zo'n onbereikbare liefde en zit er al maanden mee in mn hoofd en heb hem misschien max. 10 keer gezien! Krijg je dat gevoel maar weg.. Duizend keer gezegt: 'nu ga ik hem echt vergeten'. Maar dat is toch makkelijker gezegt dan gedaan, helaas!
same here.. zit in een situatie die je kunt beschrijven als 'tussen twee vuren' .. leuke vent ontmoet.. ik getrouwd, hij heeft een relatie met een andere vrouw, niet getrouwd dus.. beiden vinden we elkaar leuk, maar hij wil haar niet loslaten en ik vind de keuze ook (nog) te moeilijk..tja wat moet je ermee
wat als deze onmogelijke liefde de hele dag ziet op je werk!!hoe kom je er dan overheen??
Ik heb genoten van uw artikel Önmogelijke liefde"Ik leef met zoiets al 2 jaren en inderdaad is het kwelling die ik nog steeds niet van mij kan afschudden. Het begon zo:
Hij werkte in een winkel in de buurt waar ik woonde dus sprak ik hem vluchtig wanneer ik de winkel binnenging gedurende ongeveer 3 jaren. Op een dag had ik heel wat bloemen gehad en spontaan bracht ik hem een bos bloemen. Hij was erg verrast en ik nam de moed hem uit te nodigen om met mij mee te gaan naar een feestje. Hij stemde toe en we gingen uit. Het werd zo een leuke avond en we bleven gezellig met elkaar babbelen en zo werd een vriendschap geboren. Daarna zagen we elkaar dagelijks en gingen leuke dingen samen doen (neen nog geen seks) gewoon uit wandelen, winkelen, uit eten, koffiedrinken, naar de film, naar de kerk en het was altijd alsof we beiden samen nog steeds aan het feesten waren want we konden zo goed met elkaar overweg. Een paar maanden later werden wij intiemer met elkaar en ook dat klikte helemaal.We werden toen pas echt verliefd op elkaar. Niet lang daarna gingen we samen wonen en we voelden beiden dat we bij elkaar hoorden en bij elkaar zouden blijven. We!
gingen door met ons leuk leventje en deelden dat met onze vrienden en familie. Twee jaren later werd ik geconfronteerd met een familie situatie en moest met spoed verhuizen naar een andere Staat (dit alles gebeurde in Amerika) Voordat ik wegging vroeg ik hem als ie ook wilde meegaan want ik wilde hem niet kwijt natuurlijk. Dit was de beste relatie die ik ooit had gehad. Hij zei dat hij daar zou blijven wachten ook al duurde het lang. Ik ging en wij hadden nog dagelijks telefonisch contact en per email. Hij vroeg mij om terug te komen maar de omstandigheden lieten dat niet toe tot zes maanden later toen ik een kans kreeg om terug te gaan. Maar toen ik terugging was hij veranderd en wilde niet verder gaan met de relatie. Hij zei ook niet waarom. Ik was natuurlijk helemaal kapot ervan en ging weg. Van toen af probeerde ik wanhopig hem aan het praten te krijgen per telefoon, maar hij ontwijkte mij en wilde nooit een reden opgeven. Nu 2 jaar later loop ik nog te huilen om het g!
emis van hem en inderdaad zie ik zo vaak mannen op straat die !
mij aan
hem doen denken. Ik hoor zijn stem steeds, ik droom vaak van hem en het meest pijnlijke is dat er geen antwoorden komen op de vragen waar ik mee rondloop. Ik voel mij ook heel erg geremd om een andere relatie te beginnen met wie dan ook want dan weet ik dat ik direct ga vergelijken. Ik heb het beste gehad.Ik voelde mij een hele tijd ook schuldig omdat ik hem daar alleen had achtergelaten in ons huis met al onze spullen die we samen zo mooi bij elkaar hadden, maar dat schuldgevoel is nu tenminste weg, want ik bedacht toen dat hij eigenlijk heel snel (na 6 maanden) al van gedachten veranderd was dus dat de liefde dan bij hem niet zo diep zat als bij mij? Wel vind ik dat als hij nou maar had gezegd wat de reden is dat hij niet verder met mij wilde gaan, dan zou het makkelijker geweest zijn om af te sluiten. Het is een bitterzoete pijn met mooie herinneringen en een vervlogen hoop. Nu woon ik weer in Holland en probeer moedig verder te gaan. Zou iemand willen bemiddelen en toch !
het antwoord van hem loskrijgen? Het waarom?
Het waarom moet toch een daarom hebben?
Ik herken heel veel in jullie reacties. Mij is hetzelfde overkomen met een man die ik niet kan vergeten. Wat het lastig maakt, is dat we elkaar zo goed aanvoelen, maar hij zit nu 'vast' aan een ander.
We hebben alles met elkaar gedaan wat in de liefde mogelijk is en terwijl mijn hart JA schreeuwt, zegt mijn verstand NEE. En als ik hem niet zie, wordt de pijn en het gemis steeds minder, maar als hij nu ineens voor de deur staat, komen alle gevoelens weer terug.
Men kan me voor gek verklaren omdat ik er nog steeds zo over denk en voel, na alle (soms vervelende) dingen die er zijn gebeurd. Maar dit kan je pas begrijpen als je het zelf hebt meegemaakt. Juist die goede herinneringen die ik koester van wat we samen hebben gedaan, doen het meest pijn omdat ik dat nu niet meer heb.
Het lastigste is nu dat ik weet dat ik hem terug kan krijgen als ik het wil, omdat hij dat diep van binnen ook wil. Maar als ik dat doe maak ik weer degene kapot met wie hij nu is en dat is geen oplossing. Frustrerend ... liefde zou iets moois moeten zijn; waarom al die complicaties?
Hallo,
Ikzelf ben een vrouw van 33. Ik heb sinds kort een nieuwe baan waar ik mensen met problemen help, nu zit ik dus zelf met een probleem. Toen ik mijn contract ging tekenen moesten we ook een formulier tekenen dat we geen contact met "clienten" mogen hebben buiten werk. Nu ben ik geheel onverwacht verliefd geworden. Hij vind mij ook heel erg leuk en we hebben al een paar keer afgesproken, dit niet bij mij thuis omdat ik een zoon heb en onze relatie is nog pril. Nu is hij een beetje terughoudend geworden omdat hij weet dat als ze er op het werk achter komen ik mijn baan kan kwijt raken. Ik heb hem gezegt dat mij dit niet uitmaakt omdat als je echt verliefd bent je bijna alles voor die persoon over hebt. En zo dus ook dat ik een andere baan kan zoeken. We hebben op het moment afgesproken dat ik op het werk alleen nog maar hoi tegen hem zeg en verder niet maar, het liefste wil ik overal met hem heen en laten zien aan wie het maar wil zien dat we samen zijn en van elkaar houden. Ik!
vind dit zeer moeilijk. Zijn er meer mensen die dit probleem hebben en zo ja, wie o wie kan mij advies geven over wat ik kan doen.
Groeten een verliefde steenbok

zij is gelukig getrouwt moeder van een groot ge zin ik ben ook gelukkig getrouwt en vader van een groot gezin maar toch zijn wij meer dan zomaar buuren van tijd tot tijd zijn we samen om te praate als wij elkaar zien groeten we hartelijk onze verhouding is niet seksuel en we raaken elkaar niet veel aan maar toch op windend om samen te zijn

ja heb het ook meegemaakt,we waren allebij getrouwd was onmogelijk,maar toch gebeurde het dat we elkaar onze gevoelends deelden,en we allebij veel voor elkaar voelden,ongelooflijk had nooit gedacht dat ook hij voor mij gevoelends had.
Ik ben echt verliefd op eem jongen.. MAAR hij is de grootste rivaal van me broer. En ik geef heel veel om me broer dus wil hem niet kwetsen om met hem te date. Ook weet ik dat hij iets met mij wilt, maar ik weet niet of hij iets met mij wilt om mij of om me broer te kwetsen.... Ik weet echt niet wat ik moet
net zoals jullie heb ik hier last van. Paar jaar geleden ontmoette ik een jongen via een vriendin. het klikte maar hij had al iemand. Toch gebeurde er iets meer en ik wou zo graag dat hij voor mij koos. Ironisch genoeg heeft zij hem laten zitten en naïef als ik toen was dacht ik dat hij wel voor me zou kiezen na een tijdje. Maar niets was minder waar, ik heb vanalles gehoord, we wonen te ver uit elkaar, we leven in verschillende werelden maar ik zie je wel graag hoor... uiteindelijk heb ik hem gewoon verbannen uit mijn leven tot een paar maanden geleden. Ik dacht dat we na al die tijd wel vrienden konden zijn maar kan je het al raden ... op onze eerste ontmoeting was het alweer raak, de vonk was er weer en wederzijds. toch is een relatie te moeilijk ... afstand, werk dus ben ik blij met de ontmoetingen dat we hebben. Hopelijk komt er eens een relatie van maar ik ben toch een heel stuk realistischer geworden. Ik zie nu ook z'n slechte kantjes van nu en vroeger.
En dan is er nog dit: elk mogelijk vriendje wordt vergeleken met hem ... hebben jullie hier ook last van ?
Voor mij is vergeten heel moeilijk maar ik probeer me emotioneel toch in te tomen ... ik zal nooit meer zo 'vallen' voor hem als toen
Ik kan me echt vinden in dit artikel.
Mijn onbereikbare liefde is een goeie vriend.
Ik vond hem zo lang leuk, meer dan een jaar.
Nu heb ik een blauwtje gelopen. We zijn nog steeds
hele goeie vrienden. :)

Ik ben helemaal gek op een jongen die ik nu een half jaar ken.
Hij geeft me steeds het gevoel dattie me leuk vind, en dan doettie weer bot.
Maar nu heb ik een hele leuke andere jongen ontmoet hij is lief, leuk en geinterresseerd in wat mij bezighoudt. dat laatste heeft die andere jongen dus totaal niet. Maar nog zit ik steeds met hem in mijn hoofd terwijl dit duidelijk ONMOGELIJK is. Pff jongens, liefde het is allemaal maar irritant
Mijn onmogelijkliefde, niet in de ogen van mij maar in de ogen van mijn ouders, ik een netjes opgevoede katholieke meid , hij een marokaan van een gevaarlijke buurt. Maar hij is super lief , ik ben zijn wereld .. En hij die van mij .. Maar owee mijn ouders , ooit wisten zij het ! En gefaked moest het gedaan zijn. Maar de dag erna wisten we dat we niet zonder elkaar konden ..dus nu 8 maanden verder zijn we nog steeds super gelukkig en super geheim.. this overdreve lastig dat ik niet by hem kan zijn wanneer ik dat wil, ik zit nu ook in depressie heb heel veel ruzie met mijn ouders omdat ze super achterdochtig zijn. hij 20 moet mij 18 jr elke dag kalmeren en zeggen dat ze tg van mij houden vind het super erg want hij voelt zich een monster ! een monster door mijn ouders ! Terwijl zijn ouders , een moeder die in de politiek zit het goedkeurd ! Ik die thuis weg wil , ik die geen uitgang vinde.. Wordt gestuend door hem hij die zegt blijf thuis we halen het wel hij die do!
or mijn ouders ronduit belachelijk wordt afgekeurd .. hij die van me houdt.. ouders die om mij geven maar me niet de kans geven voor eigen keuzes. Want ik weet mijn toekomst ligt bij hem ! Kinderrachtig , kalverliefde.. Nhee Dankk je zo ben ik niet . Op dat gebied volwassener ! Maar wat nou ?
Ik leerde zo'n drie jaar geleden een ontzettend aardige en lieve jongen kennen. Hij was mijn fitnessinstructeur. Ik kan niet zeggen dat ik vanaf het begin al verliefd op hem was, dat is de loop van de tijd meer gegroeid. Ik voelde me ontzettend bij hem op mijn gemak en kon alles aan hem kwijt. Het ging in die tijd niet zo lekker op mijn werk en die paar uurtjes in de week dat ik lessen bij hem volgde daar keek ik dan ook echt naar uit. Na een tijdje heeft een vriendin, zonder dat ik het wist, aan hem gevraagd wat hij nu eigenlijk van mij vond. Hij vond me super en had me allang uitgevraagd, ware het niet dat hij een vriendin had. Ik schaamde me rot toen ik het van haar hoorde, maar hij heeft er nooit wat van gezegd. Toen hij vorig jaar een andere baan kreeg was ik er kapot van dat ik hem nooit meer zou zien en heb ik hem via de mail min of meer verteld wat hij voor me betekend en dat waardeerde hij enorm. Inmiddels heb ik vernomen dat hij gaat samenwonen met een an!
der meisje. Dat vond ik eerst wel moeilijk, maar ik kan er niets aan veranderen. Heb me vaak voorgesteld hoe het zou zijn als we iets zouden hebben gekregen met elkaar, maar ik ben nu denk ik toch wel blij over hoe het nu is. Hij is een persoon die me innerlijk heeft verandert en me anders naar het leven heeft doen kijken. Voor hem bewaar ik voor altijd een plekje in mijn hart. Ik hou van hem maar waardeer het nog meer dat hij een goede vriend is geworden, ook al zie ik hem nauwelijks meer.
jaa... ik weet precies wat er bedoeld word...ik heb daar nu namelijk ook last van. hij is zo ontzettens schattig ( voor eenkeertje geen badboy) maar ja hij is al op iemand anders en hij negeerd mij een beetje soms . ligt er aan met wie hij is! het is wel lueker als hij jou luek vind.. maar dat is onmogelijk. ik ben namelijk niet zo knap en hij is wel aardig en zo maar hij praat konstand met allemaal mooie meiden en het is onmogelijk dat hij ooit met mij zou nemen..
We leerden elkaar drie jaar geleden kennen. Ik getrouwd, zijn vriendin hoogzwanger...
Hoe we het ook probeerden, bij elkaar wegblijven kon niet, ondanks de afstand (letterlijk: 300 km). Ruim twee jaar geleden spraken we af en het is nooit meer goed gekomen... We zagen elkaar nu en dan op de meest onmogelijke plaatsen; ik leefde van ontmoeting naar ontmoeting, soms met 3 maanden tijd ertussen. We mailen en smsen ons gek... Het kan eigenlijk niet en het mag zeker niet. Maar het gebeurt wel.
Nog altijd zijn we stapelgek op elkaar. Ik ben nu vrij, hij (nog) niet. Ik ben bang dat we nooit echt samen zullen zijn. Weet zeker dat hij mijn grote liefde is. Maar zal waarschijnlijk genoegen moeten nemen met 'second best'.
Soms wilde ik dat we elkaar nooit hadden ontmoet...
Zij (hij) die verliefd is, zal nooit aan zichzelf toegeven dat de verliefdheid tevergeefs is, maar wel bittere tranen storten om het lot dat hen uit elkaar houdt.

Ik was een tijdje ontzettend verliefd op een volwassen man (hij was 25, ik was zelf pas 15). Dat was natuurlijk een onmogelijke combinatie, aangezien hij gewoon veel te oud was. Maar ik kende hem van een cursus. Hij kwam uit Londen en was zo sympathiek! Ik hield van hem met heel mijn hart, en eerlijk gezegd geloofde ik zelfs dat hij mij ook wel zag zitten...(is dat nou fout?)
Hoe dan ook, hij ging voor een tijdje terug naar Engeland en toen ben ik hem uit het oog verloren...maar niet uit het hart. Het bleef schrijnen, tot ik hem op een dag weer zag, in de lente, datum: 15 mei 2005. Ik was inmiddels zeventien. Ik liep nietsvermoedend over het Rokin, toen ik plotseling mijn naam hoorde roepen. De manier waarop hij werd uitgesproken kon maar van één man afkomstig zijn. Ik geloofde het in eerste instantie niet, tot ik me omdraaide. Zijn prachtige gezicht, bleek maar gezond, zijn ogen, blauwgroengrijs als de middellandse zee bij een bewolkte lucht, de sproeten op zijn neus, de bleke lippen, de donkerrode krullen, ik verloor mezelf in dat gezicht en ik noemde zijn naam duizend keer in mijn gedachten. Mijn hele lichaam schreeuwde om een omhelzing...en die kwam. En dat niet alleen. Ik had het haast niet durven hopen, tot het ongelooflijke gebeurde, zijn lippen op de mijne, het was net of ik een stukje van zijn ziel proefde en hij de mijne door mijn mond !
kon opdrinken. Het was geluk, puur geluk, dat dacht ik. We hebben de hele dag plezier gehad, ben 's avonds bij hem gaan eten (ook nog een fantastische kok!). Ik belde mijn moeder dat ik bij een vriendin bleef slapen. In plaats daarvan heb ik de nacht bij hem doorgebracht, in zijn huis in Amsterdam, en ben ik op zijn borst in slaap gevallen, brandende waxinelichtjes naast ons op een tafeltje, met zijn armen om me heen (meer hoef ik niet te zeggen).

Drie maanden leefde ik in goddelijke gelukzaligheid. Ik ging ieder weekend naar hem toe. Ik hield van hem met heel mijn hart.

Op een dag was hij weg. Ik probeerde hem te bellen, maar kreeg geen gehoor. Hij was nooit meer thuis. Toen ben ik hem definitief uit het oog verloren. Ik was radeloos. Ik at niet meer, ik sliep slecht en werd letterlijk ziek van verlangen. Mijn ouders dachten dat ik aan een fysieke ziekte leed en lieten me onderzoeken door een dokter. Die had het onmiddelijk door. Voor ik het wist kwam het hele verhaal eruit. Hoe wanhopig ik van hem hield. Hij zei dat ik hem van me af moest zetten.

Tot op de dag van vandaag heb ik hem nooit meer gezien. Ik mis hem nog steeds, hou nog steeds van hem, maar heb ook geleerd van anderen te houden. Het leven is voor mij wel doorgegaan. Het is heel jammer dat het niet meer kon, plotseling was hij onbereikbaar geworden.

Ik heb nooit iemand van deze gebeurtenissen verteld, omdat mijn vriendinnen en ouders het zouden afkeuren. De enige die het weet is mijn nicht, die ik meer vertrouw dan wie ook.

Lieve meiden, laat het je niet van binnenuit opvreten, want er is in het leven zoveel meer dat er toe doet! Meer dat de voldoening kan schenken! En koester elk moment.
Liefs,
ja er zijn té veel onmogelijke relaties!!!
Wat is onmogelijk. Ja heb ik ook gedacht. Maar als je heel je leven met iemand in je hoofd rond loopt en er zelfs soms gek van wordt. Eerst denk je dit kan en mag niet. Maar dan kom je hem weer tegen en denk je ga ik dat praatje je aan of niet. En ja dat doe je dan, nou dan ben je weer helemaal verkocht.En op dat moment staat je verstand weer even stil. Uit eindelijk heb ik hem wel gekregen dus wat is ONMOGELIJK.
Het is nu bijna 5 jaar over tussen mij en mijn ex-vriend en ik ben er nog steeds niet overheen..! Denk nog bijna elke dag aan hem, vraag me af; hoe het met hem gaat? of die al getrouwd is? Denkt ie nog wel eens aan mij? Hij was mijn grote liefde en na drie jaar is het uitgegaan tussen ons, om een reden die ik niet kan begrijpen en ook nooit zal begrijpen.! Het doet nog steeds zo'n pijn, ik probeer het elke keer achter me te laten, maar op de één of ander manier lukt het maar steeds niet. Waarom blijf ik toch zo hangen? Ik durf het ook aan niemand meer te vertellen, de meeste zullen zeggen, het is zo lang geleden, ga verder met je leven! Maar voor mij was hij de ware en nog steeds helaas. Hoe laat je iemand los?? Dat is mijn vraag. Heb al van alles gehoord, maar toch blijft hij in mijn hart. Ik wist niet dat liefde je zo kan achtervolgen, misschien is het ook wel omdat ik niemand anders heb ontmoet op wie ik verliefd ben geworden.Ze zeggen vaak; je komt over iemand !
heen, als je een ander ontmoet. Nou voor mij niet, nog steeds hoop ik eigenlijk wel diep in mijn hart dat het goed komt. Kan hem helaas niet los laten, wil het wel graag. Ben moe van het verdriet en een soort eenzaamheid van binnen die niemand bij me weg kan halen. Wat ik met hem had, heb ik nog nooit met iemand beleefd. We paste zo goed bij elkaar met alles. We waren zo'n prachtige paar. We waren echt soulmates. Ik begrijp het dus ook niet, dat hij me heeft laten gaan! Dat doet het meeste pijn.. Voor mij is dit dus een onmogelijke liefde met een triest eind..
wij waren al jong bij elkaar
kregen ongewenst een kindje
besloten samen om door tegaan en ervoor te knockken(ons hele leven op zun kop)
na acht jaar samen waarvan drie jaar getrouwd
en inmiddels twee kinderen
kwam ons gemis van onze jeugd terug
dat wat we misten omdat we ineens ouders waren
dus allebei op avontuur(je kent dat wel)
elkaar veel pijn gedaan en verdriet
toch enorm veel voor elkaar blijven vechten en niet los willen laten
toen was daar uiteindelijk toch
de scheiding
heeel zwaar geweest voor ons allebei
ieder zijn eigen weg gegaan
maar elkaar nooit los gelaten
na 10jr later(geen contact meer gehad met elkaar)
was daar ineens onze zoon die op zoek ging naar zijn vader(met alle gevolgen van dien)
we zagen elkaar weer terug
en??die klik was er ook weer
alsof het nooit was weggeweest
ik ben nu getrouwd(als het ware gevlucht in een andere relatie)
heb met deze man ook een kindje
gaat prima niks te klagen
maarrrr...
als mijn exman en ik elkaar weer zien
(dat gebeuert nu regelmatig vanwege de kinderen)
is het net als de eerste keer weer tussen ons
hij heeft ook relaties na mij achter de rug
maar is nu weer alleen
tja daar sta je dan weer met zun 2en
pfffffffffff
er gaat van alles door ons heen
toch weer heel langzaam proberen
dicht bij elkaar te komen
omdat het zo fijn voelt
en omdat die klik er weer is
dat vertrouwde(dan vergeet je opeens wat er allemaal is gebeurd
je houdt het wel in je achterhoofd
maar toch
het blijft onbereikbaar voor elkaar
nou jullie weer
pffffff
hoe los je zoiets op
Toen ik een jaar of 16 was, werd ik smoorverliefd op een leraar. Ik vond het vreselijk. Want ik wist dat hij nooit op mij zou vallen, en ik wist dat als hij al deed het toch nooit iets zou kunnen worden, omdat een relatie tussen leraar en leerling not done is. Het heeft me toen veel pijn gedaan. Door mij verliefdheid op hem heb ik die tijd ook nooit een vriendje gehad. Ik heb als het ware een 'stukje jeugd' gemist.
Ik had dit ook tot 2 weken geleden! Ik was 4 jaar samen met mijn vriend en daar stond plots de man van mijn dromen! Na lang piekeren heb ik mijn vriend laten staan voor die man. 1 maand later had de man van mijn dromen me gedumpt! Daar stond ik dan! Alles deed me aan hem denken, en zelfs als ik smorgens vroeg naar de bakker ging, zorgde ik ervoor dat ik er piekfijn uitzag, want ik hoopte telkens hem tegen te komen. Nu dat spelletje heeft nu een jaar geduurd en ik ben er nu pas volledig over! Ik beelde mij vaak in hoe ik zou reageren als hij met een ander zou zijn. En dat heb ik stap voor stap opgebouwd, eerst inbeelden, dan naar foto's kijken waar hij opstond met andere vrouwen en dan hoorde ik vorige week dat hij iemand had.. En het kon me niets schelen. Ladies, er lopen ontzettend leuke mannen rond op de wereld! Veel leuker dan diegene waarvan je denkt "hij is de ware". Ik heb er veel te lang over gedaan om over hem te raken, dus ladies, 1 tip: get over it as soo!
n as possible, zodat je vlug nieuwe mensen kan leren kennen en misschien kan jij dan wel binnenkort met je nieuwe lover pronken!