|
Nieuwsbrief Shopaholic, beauty addict?
Schrijf je in voor onze gratis nieuwsbrief. Klik
hier
|
| Plaats
deze pagina op Hyves |
|
|
Home | Relatie | Het lukt me maar
niet om hem te vergeten
Het lukt me maar niet om hem te vergeten...
 Liefdes die op een onbevredigende manier tot een einde komen. Liefdes
die we maar niet kunnen vergeten. Die ons 's nachts wakker doen liggen. Liefdes die we o zo graag nog een laatste kans zouden willen geven.
Je eerste liefde vergeet je nooit... Maar soms kan het de derde liefde
zijn, de vierde, de tiende zijn... Het maakt niet uit welk 'nummer' eraan
hangt, feit is dat we allemaal wel één liefde hebben waar
we maar niet los van kunnen komen. Of die we gewoon niet kunnen vergeten. Ook de beëindiging van andere relaties - kortstondig of lang - was
een pijnlijke ervaring, maar de pijn is met de tijd weggeëbd. Helaas
geldt dat niet voor die ene, onvergetelijke liefde.
Die blijft je bij en als je eraan terugdenkt, staat alles je weer helder
voor de geest. Je beleeft je emoties met dezelfde intensiviteit als toen. Kleuren en geuren komen terug en overweldigen je steeds weer opnieuw. Soms lijkt het wel of we in een soort afwachting leven, alsof we hem morgen
zo weer in onze armen zouden kunnen sluiten. Het feit dat het leven doorgaat,
met of zonder nieuwe partner(s), doet daar niets aan af. We blijven krampachtig
vasthouden aan verre herinneringen en blijven tegen beter weten in hopen
dat ons een tweede mogelijkheid zal worden gegund. Een nieuwe relatie
met een ander opbouwen wordt daardoor vaak bijna onmogelijk.
Stella schrijft ons: 'tussen mij en mijn vriendje (...) is het acht maanden
geleden uitgegaan omdat hij een ander had. We hebben elkaar sinds die
tijd niet meer gezien of gesproken maar via zijn vrienden (sommige daarvan
nu ook de mijne) blijf ik op de hoogte van zijn doen en laten. We zijn
drie jaar samen geweest, met alle ups and downs die daarbij horen, en
we zijn met knallende ruzie en veel drama uit elkaar gegaan. Toch blijf
ik hem missen. En ik ga niet met andere jongens uit. Ik heb gewoon geen
interesse in andere mannen. Ik wil alleen hem. Ik blijf maar denken dat
we voor elkaar gemaakt zijn en dat alles goed zal komen als we het nog
een keertje samen proberen...'
Plaats op:
|
|
|
|
Stella is niet de enige die er moeite mee heeft om een definitief een
punt achter een voorbije relatie te zetten. Uit de mails die we ontvangen,
blijkt dat het veel vaker voorkomt dat een van de twee partners het gewoon
niet kan accepteren dat het voorbij is. Soms geldt het zelfs voor alle
twee.
Marie mailt ons: 'wij zijn al twee jaar niet meer samen, maar we blijven
elkaar maar opzoeken. We hebben allebei geen andere relaties meer gehad,
alsof we trouw aan elkaar willen blijven... We wonen niet meer onder hetzelfde
dak, maar we bellen elkaar iedere dag en zien elkaar als het uitkomt. We hebben geen seks meer en gedragen ons als twee goede vrienden. Maar
we weten allebei dat het niet zo is...'
Wat te doen? Moet je je erbij neerleggen dat het voorbij is, dat er geen
herkansing komt? Of moet je je ervoor vechten? Een herkansing forceren? Maar wie garandeert dat een herkansing succesvol zal zijn? En welke prijs
zal je daarvoor moeten betalen? Het is heel moeilijk om hierover te adviseren. Daarom willen we ditmaal volstaan met een beroep op jullie. Wat is jullie
persoonlijke ervaring? Laten rusten of er nogmaals voor gaan? Of hebben
jullie een ander idee?
Mail ons je reactie via het venster hieronder. Zoals gewoonlijk zullen
we de meest interessante reacties hieronder - geheel anoniem - publiceren.
| reacties van trendystylers |
| ik heb 4 jaar een relatie gehad met
de vader van mijn dochter dat is nu 7 jaar uit maar we blijven elkaar
nog steeds opzoeken en komen ook niet los van elkaar we hebben zowat
alles geprobeerd we hebben ook ieder alweer een aantal relatie's achter
de rug maar zelfs dan zoeken we elkaar op onze band is emotioneel
zo sterk en we weten ook niet hoe dat komt op dit moment ben ik er
heel ergg tegen aan het vechten omdat onze relatie nooit geaccepteerd
zou worden in onze omgeving maar hoe meer ik het ga tegenwerken hoe
meer ik bij hem wil zijn en hij heeft hetzelfde het is zo raar dat
je je zo kan voelen voor iemand maar wat het is echt das mij een raadsel
|
ik had 2 maanden wat met een jongen.
heel kort, ik weet het. maar toch was ik niet alleen verliefd, ik
hield echt van hem. en nog steeds. maar nu is het zo dat ik werkelijk
alleen op jongens met problemen val. zo ook hij. hij heeft het syndroom
van asperger, een vorm van autisme, en is daardoor contact gestoord.
maar toen wij samen waren klopte het gewoon. nu heeft hij voor zijn
asperger in therapie gezeten. alleen toen hij deze therapie afgerond
had, kon hij er niet goed mee om gaan dat hij het nu zelf moest gaan
doen. hij deed hierna een week bot tegen mij, en toen stopte hij met
tegen mij praten en blokeerde al het contact. het is dus nooit echt
uitgegaan, maar ik zie hem nooit meer. ik kan 'm alleen niet uit m'n
hoofd zetten. ik ben in zo'n korte tijd zo ongelofelijk veel van hem
gaan houden. het is namelijk ook nog zo dat ik een paar maanden voor
mijn relatie met hem heb ik een soort van relatie gehad met een jongen
die het met meerdere meisjes deed, en mij gedumpt heeft vlak nadat
wij voor het eerst verde!
r zijn gegaan dan zoenen (dat was voor mij de aller eerste keer).
en hij heeft mij daarmee heel veel pijn gedaan en ik ben daar best
depressief van geworden. toen ik daarna een relatie kreeg met hem
heb ik me daardoor nog erger aan hem gehecht. ik hoop dat hij ooit
nog tegen me gaat praten... |
ik woon nu bijna een jaar samen met
een liefe jonge,
de liede die er moet zijn is er niet.
ik moet steeds denken aan me ex die ik inmiddels al bijna in 4 jaar
niet heb gesproken of gezien.
het is uitgegaan omdat ik de verkeerde mensen wat om heen had en thuis
niet alles lekker liep.
ik ben met hem zon anderhalf jaar samen geweest.
was altijd heel leuk.
nu achteraf denk ik hoe stom ben ik geweest om deze jonge te laten
lopen,hij heeft toen wel 2 jaar daarna geprobeert op allerij manieren
om weer contact te krijgen maar ik had andere dingen aan me hoofd.
en nu dus in totaal 4 jaar terug begin ik steeds vaker aan hem terug
te denken ik weet dat hij nu net als ik bijna een jaar samen woont.
als ik weer fotos van ons 2 zie krijg ik tranen in me ogen,
hoe krijg ik te weten die gevoelens wat er nog bij mij zit ook nog
bij hem zitten.
hij woont ook nog eens 2 uur rijden hier vandaan. |
| Ik had het een paar jaar geleden met
een jongen. Nu heeft hij bijna twee jaar een vriendin. We hebben sinds
januari al drie keer afgesproken, waarbij we een paar keer gezoend
hebben. Hij wilde meer, maarja hij heeft een vriendin dus dat leek
me niet zo'n goed plan haha. Hij wil nu nog steeds afspreken, maar
ik heb gezegd dat ik dat niet wil (ook al wil ik dat deep down wel)!
Het is zooo vervelend, want heb echt nog een zwak voor hem.. Hij moet
gewoon verdwijnen uit me leven zodat ik niet meer aan hem denk. |
| Mijn reactie hierop is dat ik mij
hierin ken. Heb zelf een relatie gehad van 1.1/2 jaar. En deze is
van de één op ander moment verbroken. Ik heb haar leren
kennen met een alcoholverslaving en zij had ook BORDERLINE zei ze
later. Het Is al die tijd kommer en kwel geweest maar we bleven bij
elkaar terugkomen. Nu laatst had ik haar weer naar de crisisopvang
gestuurd en we bellen elkaar elke avond maar op de dag dat ze naar
huis mocht belde zei mij dat ze weer thuis was met haar nieuwe vriend
en daar is ze verliefd op en heeft ze een goed gevoel bij. Je begrijpt,
ik kreeg een klap in mijn gezicht. Ze zei tegen mij dat ze heel veel
van mij hield maar ze hield niet veel van mij voor een relatie. Ze
gaat nu met die persoon om vanaf de eerste dag en hij heeft ook al
zijn intrek bij haar genomen. Je begrijpt ik ben diep teleurgesteld
na alles wat je voor zo'n iemand heb gegeven. En kan heel moeilijk
ervan af komen want doet mij nog steeds pijn. |
| Komt mij ook bekend voor. Anderhalf
jaar hebben we om elkaar heen gedraaid. Ik was/ben helemaal in love
al heb ik dit nooit zo naar hem benoemd. Hij was hier niet erg duidelijk
in.. Hij kon ontzettend lief zijn, had het over me tegen zn vrienden,
maar het kon ook de grootste klootzak zijn die er bestaat. Ik kreeg
er gewoon geen hoogte van, kon dagen..nachten lang liggen piekeren
over zijn gevoelens voor mij. En juist dat, sprak me aan aan hem.
Hij was bereikbaar en ook weer totaal niet. Als ik bij hem was kon
ik alleen maar verliefd zijn. Maar deze verliefdheid ging me pijn
doen ik wist dat het niet goed voor me was. Bovendien woonde hij erg
ver weg (heb hem op een vakantie leren kennen. Met zijn instelling
zou het nooit serieus worden tussen ons en ik wilde mezelf niet langer
meer kwellen. Dus heb ik heb gevraagd wat er nu was tussen ons, wat
hij ervan verwachte. Weer een vaag antwoord.. Dus heb ik verteld dat
het beter was elkaar niet meer te spreken of te zien. Weken lang heb
ik mezelf in slaap ge! Huild, mezelf afgevraagd wat alles voor hem
betekend heeft, zijn gedrag wel 100 keer doorgenomen met mijn vriendinnen
om het uit elkaar te rafelen, conclusies te trekken en deze weer in
te trekken. Meneer belde inderdaad nietmeer, mailde niet meer, smste
niet meer. Ik heb zelf gezegd hem niet meer te willen spreken maar
heb ik hier wel goed aan gedaan? 8 maanden later baal ik nogsteeds,
mis ik hem nog steeds, check ik zn profiel op hyves elke dag. Dus
heb ik er iets mee opgeschoten? Had ik niet beter het contact op een
laag pitje kunnen zetten, zodat hij de kans kreeg om me te gaan missen?
Was hij me uberhaubt gaan missen? Moet ik zn telefoon nummer weer
voor de 10de keer wissen, om het vervolgens weer erin te zetten of
moet ik gewoon op de trein stappen om samen een nacht te hebben? Ik
weet het niet, nog steeds niet.. Ondangs 8 maanden geen contact ben
ik nog steeds aan het dubben, twijfelen, zijn gedrag erger aan het
maken, of aan het romantiseren. Geen idee wat ik er nu ! Nog mee moet.
|
| dit artikel spreekt me erg aan. Bij
mij heb ik mijn vriend met een ander betrapt. Hij had geen schuldgevoel
en nu nog, zelfs na een jaar kan ik hem niet vergeten. Ik probeer
wel een nieuw leven te pakken, maar zodra ik een nieuwe relatie aanga,
kan ik deze nauwelijks drie of meer weken volhouden. De gedachte aan
hem is te pijnlijk, maar hij heeft gevoelens bij me gewekt te niemand
anders ooit bij me kan oproepen. Ik voel me hierdoor erg ongelukkig,
en nog hebben we deze break-up niet met elkaar uitgepraat. Officieel
uitgegaan is het nooit.. En diep in mijn hart hoop ik op een nieuwe
kans.. Maarja, of die ooit zal komen? |
| ik had een kortstondige relatie met
een man van 12 dagen, en ik vindt het vooral moeilijk omdat het zo
vreemd is afgesloten; zonder persoonlijk gesprek of zo; zo onafgemaakt!!!
Maar het feit dat het over is dat zal ik wel moeten accepteren!!!....maar
moeilijk is het wel en ook onbegrijpelijk dat je elkaar eerst zo geweldig
vindt en dat dat zo snel weer over kan zijn, sta ik wel verbijsterd
van. Want ik denk dat mensen elkaar niet voor niks tegen komen!! |
| ik ben 10 jaar bij mijn partner geweest,waarvan
bijna 6 jaar getrouwd.na 2 jaar,toen onze zoon 6 weken oud was begon
hij een relatie met mijn -enige- zus. Nadat alles na 2,5 jaar uitkwam
zijn we uit mekaar gegaan maar na een jaar heb ik hem terug laten
komen.we zijn naar belgie verhuisd om ons huwelijk een "goeie"
kans te geven maar ook dit is na bijna 4 jaar fout gelopen. Waar ligt
je grens?we zijn inmiddels 2 jaar uit mekaar en nog altijd herken
ik dat "leven in afwachting van"ik denk dat dat nooit stopt.
Zoiets kom je 1x in je leven tegen en wat er ook gebeurt en wat je
ook denkt en wilt,je hart bedrieg je niet,dat lukt niet. |
| ik heb precies het zelfde als Stella,
maar ik had 6 maanden met me ex gehad en de laatste drie weken ging
het wat minder met onze relatie en op valentijnsdag is het uitgegaan
dit jaar. Ben nu bijna 4 maanden vrijgezel en ik mis hem nog steeds,
ik wil hem ook nog steeds terug. Dacht ook dat we voor elkaar gemaakt
zijn. Ik ben ook op de hoogte met wat hij allemaal doet nu door vrienden
van mij die hij ook kent. Natascha |
| Ik herken me hier zelf ook in ongeveer
1.5 jaar geleden had ik een vriend waarmee ik geen prettige relatie
had hij mishandelde mij enzovoort geen leuke tijd dus. Uiteindelijk
ben ik toch van hem afgekomen en heb ik een nieuwe jongen leren kennen
sinds de eerste dag was het liefde op het eerste gezicht we leken
wel voor elkaar gemaakt en we hadden ook gelijk een relatie. Zoals
het met de meeste mensen gaat hadden wij het over onze toekomst samen
het voelde gewoon allemaal zo goed maar onze relatie had er onder
te lijden dat zijn vader altijd tegen hem bezig was dat hij het moest
uitmaken en dat ik moeite had om iemand te vertrouwen door mijn vorrige
relatie. Ik probeerde er een leuke tijd samen ervan te maken we gingen
op vakantie en leuke dingen doen alleen moest ik het altijd betalen
ik vond dat niet zo heel erg want hij was tenslotte mijn vriend. Na
7 maanden kreeg ik op msn te horen het is uit mijn wereld storte helemaal
in alles wat ik had leek weg te zijn en mijn hart was helemaal gebroken
na alles wat ik voor hem had gedaan. Hij kwam ermee dat ik wel beter
verdiende als hem en dat ik door moets gaan met mijn leven maar dat
kon ik niet, hij zei tegen mij dat hij gewoon single een tijd wilden
zijn totdat hij een jaar of 21 was terwijl hij nu al 4 maanden een
nieuwe vriendin en hij is net 17... Ik voelde me zo bedrogen door
hem maar mijn liefde voor hem was meer als mijn haat voor hem, hij
was de enigste jongen die ik vertrouwde en bij wie ik me veilig voelde
in zijn armen. Nu is het al 9 maanden uit maar ik kom maar niet over
hem heen ik heb alles geprobeert om het terug te krijgen maar hij
reageerd hier niet op ik droom er zelfs over dat het weer goed komt
tussen ons en dan word je wakker en dan blijkt het maar een droom
te zijn. Als ik met een andere jongen in contact probeer te komen
denk ik toch altijd hij is niet zoals hem alsof ik nooit meer hetzelfde
gevoel voor iemand kan krijgen als voor hem. Als ik hem zie lopen
denk ik weer terug aan die tijd als ik ergens op een plaats ben waar
ik samen met hem ben geweest komen alle herhinneringen naar boven
alsof het net uit is kan ik dan weer huilen. Ik weet nu niet of ik
ooit nog diegene tegen zal komen waarvan ik zoveel kan houden als
voor hem ik zou het gewoon oneerijk vinden om een jongen te pakken
maar meer gevoel voor iemand anders te hebben. Ik weet gewoon een
ding zeker mijn hart hoort bij hem maar ik zal nooit weten of het
wederzijds is vooral niet omdat hij een nieuwe vriendin heeft.. Het
is maar afwachten wat de toekomst brengt en gewoon iedere dag het
beste ervan te maken zodat je toch iets kunt opbouwen. |
Ik zou het zeker nog een keer proberen,jullie
zeggen zelf al dat je weet dat jullie niet alleen maar goede vrienden
zijn:)
Ik kon mijn ex vriend ook niet los laten,we zijn 2 1/2 jr uit elkaar
geweest, in die tijd is mijn vriend bijna een jaar in het buitenland
geweest en ging naar eigen zeggen daar pas nadenken over wat hij had
en hoe goed hij het bij me had. Ik ben hem gaan opzoeken en sindsdien
nu 2 1/2 jr geleden zijn we weer samen:) en we hebben er beide nog
geen dag spijt van gehad. |
| Weetje... Liefde is het mooiste maar
ook het meest pijnlijke wat er bestaat. Liefde is ook met geen ander
gevoel te vergelijken. Het is zo puur, zo mooi, zo heerlijk en zo
onbezorgd. Maar als het over gaat... Dan is liefde o zo pijnlijk.
'liefdesverdriet' is vreselijk. Ik spreek uit ervaring. 2 jaar geleden
had ik een korte heftige relatie met voor mij de meest bijzondere
jongen die ik ooit heb ontmoet. Het was zo heftig en zo perfect. Ik
voelde zoveel voor hem en het fijne was, ik wist ook zeker dat hij
heel erg veel van mij hielt. We waren onafscheidelijk en we wisten
beide: dit is voor eeuwig. Hier komt niemand meer tussen. Maar helaas,
het ging gedwongen over. We stonden er allebei niet achter. Nu leven
we ieder ons eigen leven. We hebben soms nog eens contact. En als
we elkaar tegenkomen... Dan voelt het weer even net als toen. Al is
het maar voor vijf minuutjes.. Ondertussen heb ik een nieuwe vriend.
Maar diep in mijn hart weet ik dat hij niet mijn ware is. Mijn ware
heb ik al gevonden. En ik hoop.. Ooit is hij weer helemaal van mij
en dan.. Laat ik hem NOOIT meer gaan! |
| Ooit gedate met iemand, en diegene
altijd leuk blijven vinden. Uiteindelijk is het niets geworden, hadden
beiden teveel aan ons hoofd. Nu woon ik al 2,5 jaar samen met een
kennis van hem (via hem leren kennen...hoe raar is dat!). Maar het
probleem is dat die ander maar in mijn gedachten blijft. Ook al woont
hij samen en heeft hij inmiddels een kindje. Wat tussen ons was, was
gewoon iets heel speciaals. Hij was mij in een 'hij' vorm en heb zoveel
met hem gedeeld. De eerste en enige persoon die mij compleet begreep
en steunde en andersom. Nu hebben we geen contact meer en dat mis
ik wel heel erg. Soms vind ik het heerlijk dat ik vlinders krijg wanneer
ik aan onze leuke momenten denk en soms voel ik me er schuldig over.
Ik hou ook heel veel van mijn huidige vriend, maar toch mis ik die
ander ook in mijn leven. Misschien is hij mij allang vergeten, maar
waarom blijft hij maar zo door mijn hoofd spoken...Ik word er gek
van! |
| ik kan zelf mijn ex ook niet uit
mn hoofd krijgen, we zijn vorig jaar uit elkaar gegaan, en ik heb
daarna nog een andere vriend gehad. Maar die relatie duurde niet lang
want mn ex kwam weer in beeld. |
kijk, dat ken ik. In mijn geval had
ik geen eens een relatie met hem. Hij zat in mijn klas, we kwamen
erachter dat we iets gemeen hadden al ging het om muziek en praten
daar weleens over. Hij was heel aardig tegen me, al had ik ergens
een probleem mee, zei hij precies het gene wat me opvrolijkte. Hij
was leuk, geweldig; betekende alles voor me. Aan het einde van het
jaar zou hij blijven zitten, of in elk geval: weggaan. Ik dacht 'niet
geschoten is altijd mis' en besloot het hem maar te vertellen:
Ik ben naar hem toe gegaan op het laatste schoolfeest en recht in
zijn gezicht bekent dat ik verliefd op hem was.
..maar hij draaide zijn hoofd weg en zei niets. Ik vond het niet eens
zo heel erg vreselijk, hij ging toch naar een andere klas! En er zat
een zomervakantie tussen waarin ik hem kon vergeten. Maar blijkbaar
niet, want drie keer raden wie voor mijn neus stond op de eerste schooldag.
Ik ben nog steeds verliefd op hem, nu al ongeveer een jaar en 2 maanden
lang. Hij praat bijna nooit meer met me, schenkt me geen blik waardig,
maar ik ben nog steeds verliefd. Ik kan hem niet loslaten of vergeten.
Ik laat het een beetje rusten en heb geaccepteerd dat hij nooit van
mij gaat houden, maar ondertussen ben ik nog steeds als hevig verliefd
als eerst. Ik probeer nog wel eens tevergeefse acties, maar bekijk
hem nu van ver weg, en ben best blij dat ik dit nog steeds kan doen.
Ook al zou ik zo veel meer van hem willen, het gaat gewoon niet gebeuren. |
| ik heb met een meisje maar ik weet
dat ze vreemdgat maar wat moet ik ertegen doen? Ik heb der al veel
kansen gegeven omdat ze me steeds weer wat opnieuw flikte en het werd
ook steeds erger ze is zelfs met iemand anders naar bed geweest maar
toch kan ik haar niet uit me hoofd zetten met de dingen die ik met
haar heb meegemaakt hoe kan ik ooit van dit gevoel afkomen want ik
hou egt zo veel van haar ze is me alles... |
| het is een soort steek dit verhaal
te lezen. Ik had een fling met een jongen, het is geen relatie te
noemen, waarvan ik weet dat het niet een tweede kans gaat krijgen.
Maar ik ben sindsdien niet meer verliefd geweest, geen crush meer
gehad, niet meer zo gek op iemand geweest als ik was op hem. Het is
niet zo dat ik hem terug wil, maar ik kan niemand vinden die zoveel
voor me betekend als hij deed. Arghhhh |
Na bijna 5,5 jaar (waarvan 1,5 jaar
samen te hebben gewoond) wil hij niet meer. Zijn reden is voor mij
onbegrijpbaar, dingen waar we samen uit kunnen komen. Ik ken hem sinds
mijn 6e, heb verkering met hem gekregen toen ik 13 was, en ik wist
het vanaf het begin, hij is de ware voor mij! Ondanks zijn werk, veel
in het weekend en 's avonds, zijn problemen thuis, ouders die scheiden,
een vader waar hij geen contact mee heeft en alle andere dingen, hebben
we altijd voor elkaar gevochten. We waren gelukkig samen, altijd blij
als we elkaar zagen, zelfs al was het maar een uurtje dat we elkaar
moesten missen... Maar toen kwam het, hij wist niet of hij met me
verder wilde, na 10 dagen nadenken, twijfelen, wel/niet met haar verder,
wil hij er mee stoppen. Ik kan het niet begrijpen, 10 dagen voordat
hij twijfelde, kreeg ik een smsje van hem. Ik had gebeld en gezegd
dat ik bang was om hem kwijt te raken en dat ik hem miste (ik logeerde
een paar dagen bij mijn ouders). In het smsje stuurde hij: 'je weet
dat je daar nooit bang voor hoeft te zijn'. Dit is nooit een garantie,
maar ik wist dat het goed zat tussen ons, wat er ook gebeurde, samen
kunnen we alles aan. Helaas denkt hij daar 20 dagen later heel anders
over, hij vind dat we teveel ruzie hebben, ruzies, die geen ruzies
mogen heten (als je na 3x vragen het de 4e x wat harder/bozer/strenger
vraagt, is dat voor mij geen ruzie). Ook anderen speelden een rol
bij zijn beslissing, aan vrienden heeft hij gevraagd hoe zij over
ons denken, helaas is mijn ex heel beïnvloedbaar, iets waar ik
mee heb leren omgaan. Hij heeft me hoop gegeven, hoop dat het goedkomt
tussen ons, hij is zijn spullen komen halen, heeft gezegd dat hij
van me houdt, om me geeft en dat zijn gevoelens niet veranderd waren,
maar niet met me verder wil. Tegen vrienden zegt hij nog steeds dat
hij van me houdt... We zijn nu 2,5 maand verder, mijn gevoelens voor
hem? Hij is het beste wat me ooit is overkomen, ik ben knettergek
op hem, hou zielsveel van hem en in die 5,5, jaar iser geen dag geweest
dat ik niet verliefd op hem was, dat heb ik nu nog steeds. Zijn gevoelens
voor mij? Geen idee
We hebben geen contact meer, voorlopig lijkt me dat het beste, voor
hem en voor mij. Ik geloof in ware liefde. Als hij voor mij de ware
is, dan komt het goed tussen ons, hij zal daar dan ook achter komen...
Als hij het niet is, heb ik 5 fantastische jaren met hem mogen delen,
van hem mogen genieten en hem gelukkig gemaakt, door moeilijke periodes
geholpen en hij was er altijd voor mij... Als het niet goed komt tussen
ons, had het niet zo mogen zijn, dan is er een ander die er voor mij
is. Toch blijf ik hoop houden, ik heb toch niet voor niks het gevoel
dat hij de ware is!? Ik wil mijn leven niet vergooien vanwege hem,
ik heb altijd alles voor 'ons' gedaan, nu wordt het tijd dat ik alleen
aan mezelf ga denken. Ik heb ondertussen al 100x geroepen dat ik het
niet meer zie zitten en dat ik gewoon van een brug wil springen. Ik
weet ook dat er nog heel veel mensen wel om me geven, me gelukkig
willen zien. Door heb kan ik nu verder gaan, zorgen dat het met mij
ook goed komt. En mijn ex? Vergeten zal ik hem nooit, mijn eerste
liefde zal hij altijd blijven, of hij echt mijn ware is? Alleen tijd
zal het leren... Ondertussen heb ik genoeg adviezen van iedereen gekregen,
ik luister ernaar, maar probeer ze naast me neer te leggen. Veel mensen
hopen dat het goed komt tussen ons, anderen vinden dat ik beter verdien...
Mijn eigen advies (en motto):
1) Hoop doet leven en leven doet een hoop;
2) Stil blijven staan heeft geen zin, maar hollen is ook niet alles.
Liefs |
Dit is net zo oud als de prehistorie,
het blijft vervelend als een relatie over is.Het kan bekeken worden
alsof er iemand is overleden, je hebt tijd nodig om te rouwen. Zo
heb ik het ervaren en je moet elkaar ook echt niet zien anders blijf
je in een vicieuze cirkel van pijn. Het eten heeft geen smaak als
je naar de tv kijkt dan is het alsof je er dwars doorheen kijkt.De
dingen moet je een plaats geven je gelooft niet dat het goed gaat
komen gedachtes zoals :ik zal nooit meer iemand tegen komen die zo
speciaal is....., zo een gedachte kan de overhand nemen en dan krijg
je zelfmedelijden. Huilen helpt maar na een tijdje moet je vragen
aan jezelf stellen zoals bijvoorbeeld:
Hoe kan zo iemand die zo speciaal is mij zo een kut gevoel geven en
waarom wil ik hem of haar terug.Heb ik liefde voor mezelf of zie ik
mezelf op de 2de plaats. Er is maar 1 woord zelfrespect dat is zo
belangrijk.Tijd de tijd, is ook belangrijk want we nemen niet de tijd
om verder te gaan we blijven steken in de verleden tijd. Geniet van
de tijd en van de pijn en laat het vervolgens varen, want als je kiest
voor een relatie moet je ook accepteren dat de pijn die ermee gepaard
gaat onvermijdelijk kan zijn als je echte liefde hebt ervaren. Dus
als je verder gaat en je hebt echte pijn ervaren des te meer je kan
genieten als je weer iemand tegenkomt die bijzonder voor je is. Maar
laat de tijd de wonden helen en heb zelfresprect gun jezelf het beste
en alleen het beste. |
| Ik heb 2 jaar lang en relatie gehad
met een jonge die in Engeland woonde. In de eerste instantie ik vond
het helemaal niks want jah wat moest ik nou met een jonge die helemaal
in Engeland woont? Maar na paar keer met hem op msn praten vroeg hij
mijn nummer en, en omdat ik zo goed met hem kon praten op msn kon
ik het gewoon niet weigeren. Na 3 maanden met hem dag en nacht aan
de telefoon hebben gezeten besloten we elkaar te zien, maar ik had
ondertussen al gevoelens voor die jonge ontwikkeld en ik had al foto's
van hem gezien, zo ik wist al hoe hij er zo een beetje eruit ging
zien. Nadat we elkaar haden gezien begonnen we vaker elkaar te zien
en elke keer kwam hij naar Nederland. Na 1 jaar vroeg hij mij tenhuwelijk
en ik kon niet nee zegen want ik hield al van hem. En na anderhalf
jaar besloten we dat ik naar Engeland ging verhuizen omdat hij daar
al een huis had en werk. Maar diep in mijn hart wilde ik dat helemaal
niet maar ik verhuiste toen wel wegens de liefde d! Ie ik voor hem
voelde. Nadat ik verhuist was kwamen er ups and downs en drama na
drama maar toch probeerde ik het vol te houden maar na dat we 2 jaar
met elkaar gingen kwam er een einde aan onze realtie. En nu dat ik
1 jaar en 3 maanden in Engeland woon, ik mis hem nog steeds elke dag
maar mijn leven gaat gewoon door en toch wil ik hem nog een tweede
kans geven maar het gaat gewoon niet want kan niet vergeten wat er
allemaal tussen ons is gebeurd. |
ik had ook een vriendje, hij heeft
het uitgemaakt voor een ander. Ik was in het begin er heel erg cool
over dat het uit was enzoo maar een paar dagen daarna niet meer zo,
ik ging naar alle plekken waar ik was geweest met me vriendje. Hij
zei dat ie om me gaf en dat ie van me hield. Maar dat blijkt toch
niet zo te zijn geweest, hij wou alleen maar met me tongen en zoenen
enzoo
Het doet me nog steeds pijn, maar gelukkig weet ik daar genoeg dingen
op: chocola eten,dingen met je vrienden doen,sporten. |
| Ik voel me verbonden met deze verhalen.
Ik heb precies hetzelfde als marie verteld. Ik heb geen idee wat er
nu te doen valt, radeloos.. Het liefst zal ik er voor blijven gaan
tot ik er bij neer val, maar heeft het zin? Dat blijft DÉ vraag.
|
dit komt me heel herkenbaar voor,
dat je iemand niet kunt vergeten, ik heb het ook. In de 2e kwam ik
bij een jongnen in de klas en we konden het echt super goed met elkaar
vinden, hij vroeg steeds of ik naar hem toe kwam etc, maar dat deed
ik niet. Want ik wou geen vriendje uit mn eigen klas, in de 3e kregen
we een andere klas maar ik had nogsteeds heel veel contact met hem,
totdat ik in de 4e kwam, onze vriendschap had ook een ander tintje
gekregen, we gingen elkaar leuk vinden. 2 vriendinnen van mij wisten
dat ook, en 1 daarvan kende hem, toen het wat minder ging met mij
en mijn vriendinnen, kwamen hun die jongen tegen. Hun raakte met hem
aan de praat, en gingen over mij praten. Dat vond ik dus best raar,
ik was er niet bij en tenslotte de vriendschap tussen mij en mijn
vriendinnen was minder, dus het was vrij apart dat ze met hem over
míj gingen praten.. Maargoed,
Hij smste mij die avond, dat hij met hun had gepraat over mij. Toen
ik hem later sprak kregen we een serieus gesprek, en we vonden elkaar
echt wel leuk. Al best lang zelfs. We zouden al heel lang een x wat
gaan doen, maar we woonde een stukje van elkaar af, toen na een tijd
kwam ik 's avonds naar hem, ik werd voor gesteld aan z'n ouders, maar
die gingen die avond weg. Alles ging goed, we hadden gezoend, maar
ook niks meer. Ik zat bij 2 vrienden van hem in de klas, en toen ik
die maandag erna op school kwam, werd ik er natuurlijk mee gecontronteerd
dat ik naar hem was geweest, want de moeder van een jongen uit mijn
klas, kende de moeder van de jongen waar ik naartoe was gegaan, en
die moeders zagen elkaar die avond ook, dusja.. Daar word overgepraat.
Dat vond ik helemaal niet zo erg, maar toen kwamen er steeds meer
roddels dat ik meer met hem gedaan zou hebben, en zelfs het bed met
hem ingedoken zou zijn.. En dat verhaal klopte dus van geen kanten,
de jongen die dat allemaal vertelde verspreidde dat aan iedereen.
3 weken lang, iedere dag werd er aan mij gevraagd of het waar was
en allemaal andere lullige opmerkingen, totdat die jongen op een dag
vertelde dat die jongen het zélf verteld zou hebben.. Ik geloofde
het niet, ik kende hem al 3 jaar en zoiets was nog nooit voorgevallen,
ik zag hem op school maar we deden niet veel anders dan normaal tegen
elkaar.. Toen ik een avondje op stap was, kwam ik zijn ex tegen, maar
ze hebben nog wel contact (zij heeft het nu met een vriend van hem)
zij wist mijn naam, en zei ook dat hij t verteld had. Dus ik wou nu
onderhand wel eens weten wat er aa nde hand was,toen ik hem op msn
sprak deed hij heel aardig, maar ik wou toch weten wat er was. Ik
stelde een vraag, waarop hij antwoorde van wie ik dat had. Ik zei
dat t er niet toe deed, toen ging hij offline of hij blokkeerde mij.
Toen waren onze examens aan de gang, en wij doen allebei een ander
niveau dus ik zag hem eigelijk niet, totdat ik hem ineens zag en we
hadden elkaar niet verwacht we hadden heel raar oogcontact, toen een
aantal dagen later, zag ik hem weer ik liep met ee nvriendin en hij
alleen, hij keek eerst naar de grond en zei hoi tegen mij, ik zei
hoi terug. We hebben elkaar al lang nier meer gesproken, maar we hadden
een speciale vriendschap.. En ik wil niet dat dat weg is, maar wat
er is gebeurd is dus allemaal heel apart. Zou iemand me hiermee kunnen
helpen? Ik wil mn maatje niet kwijt, maar wat moet ik doen als ik
hem tegen kom? |
| laten rusten, contact houden, en er
vervolgens weer voor gaan. Niet geschoten is altijd mis! Mijn vriend
heeft het onlangs uitgemaakt. Ik dacht dat ik niet meer gemaakt kon
worden, ik was er kapot van. Al je vriendinnen proberen het je duidelijk
te maken maar het lukt geen van allen. 'het kan toch niet zomaar over
zijn!? Het kan gewoon niet' dat is het enige wat ik nog kan denken.ik
wil hem heel graag weer bij me maar ik ben zo bang dat ik te opdringerig
over kom. Ik begin me er bij neer te leggen, ondanks dat ik hem absoluut
niet wil vergeten. Het moet maar en ik zie wat er gaat komen, misschien
wel de beste oplossing. Xxx |
Mijn reactie is hier,
Ik heb 7 maanden een relatie gehad. Ik wist niet wat me overkwam het
was me eerste echte liefde voor mijn gevoel. Ik wist vanaf van het
begin dat het fout zou lopen dat gevoel had ik al toen ik haar ontmoeten.
Maar ik kon haar niet weerstaan dr lach de humor haar foutheid. 2.5
jaar later denk ik nog elke dag aan haar. Droom nog over haar. Elk
meisje dat ik ontmoet vergelijk ik met haar. Kan geen relatie vast
houden heb ook geen zin in een relatie omdat dat meisje in me hoofd
blijf. Ik wil er vanaf van die gevoelens maar elke keer, keer ze terug
in me gedachte ik ben gewoon radeloos ik ben iemand die iemand helemaal
niet snel toe laat in me hart en dat was de eerste keer. En nu zit
ik met die gevoelens waar iemand ( voor mijn gevoel ) allang van af
zou zijn. Zou u me raad kunnen geven? Groetjes |
begin vorig jaar kwam ik heb tegen
op mn werk en t was gelijk liefde op t eerste gezicht!! Hoewel die
nog best jong was, voelde het gelijk goed, we hebben een jaar lang
iets gehad, hij was en is egt de liefde van mn leven, ookal hadden
we soms erge ruzie (dat hoort erbij) hij was de liefste, beste, grappigste
jongen die ik ooit heb ontmoet (met natuurlijk ook wat mindere punten)
en ik voelde me helemaal mezelf bij hem!! Tot ik verliefd werd op
een ander en dacht dat t gras groener zou zijn aan de overkant :S
dom dom dom.. K heb mn ex nog nooit zo verdrietig gezien en tot de
dag van vandaag kan ik nog intens verdrietig worden bij t idee wat
k hem en ons heb aangedaan, hij heeft nog maanden achter me aangezeten
en k hoe verkeerd dat ook was had ze tijdelijk alle 2, daar voelde
ik me goed bij want samen hadden ze alles wat ik wil (kwa karakter
en sociaalheid enzo) egt heel dom van me, ik moest een keuze maken
en dat werd mn nieuwe vriend.. Maar nu een jaar verder kan ! K mn
ex nog steeds niet vergeten :S kan wel huilen elke dag omdat ik toen
niet voor hem heb gekozen! wat ik voor hem voel en wat wij hadden
was zo egt! Zo liefdevol niet te omschrijven.. Hij heeft nu ook een
nieuwe vriendin en ik ben blij dat ie zn leven weer heeft opgepakt
en gelukkig is.. Maar we missen elkaar, en ik hoop egt dat we ooit
weer samen zijn
!! Hij is de ware voor mij!! K hou van mn vriend maar niet zoveel
als van mn ex!! Pff kweet het soms niet meer, mn vriend denkt al aan
samenwonen, kinderen.. En dat lijkt me heel leuk! Maar ergens kan
ik dat niet omdat mn ex nog 24uur per dag in mn hoofd/dromen zit!!
K vergeet hem nooit en hoe t ook mag lopen hij blijft mijn nummer
1!! Heb zo`n spijt van mn keuzes en hoe k t allemaal heb aangepakt..
Pff liefde kan heel mooi zijn maar ook heel pijnlijk.. Gelukkig ben
k zo te lezen niet de enige als k t zo lees!! Doet me goed mn verhaal
kwijt te kunnen en andere verhalen te lezen! xxx |
| ik had met mijn exvriend een relatie
van 5,5 jaar achter de rug. We bleven maar aan elkaar plakken. Ik
kan hem niet uit mijn hoofd zetten. Het leifst wil ik bij hem zijn
en gewoon verder gaan met onze relatie. Ik kan het heel moeilijk accepteren
dat het over is. In mijn ogen is hij de ware en kom ik nooit meer
zo iemand tegen die mij begrijpt aanvoelt en lief heb. Ik weet me
af en toe geen raad hoe ik hier mee om moet gaan.Kan iemand mij helpen
of advies geven.
|
| Ik kende hem uit mijn schooltijd,
vond hem toen een knappe jongen en dat het enige. Jaren later ontmoete
ik hem op een chatsite waar we vrienden werden al gauw kwamen we erachter
dat we veel gemeen hadden waaronder ook het geloof. Ik wilde hem beter
leren kennen en weten wie hij was. Op koninginnedag besloot ik om
uit te gaan met een paar vrienden naar een salsabar, maar dat beviel
ze niet dus besloten we om ergens anders te gaan.. Een heel sterk
gevoel in mij wilde terug naar die bar en ik nam afscheid van mijn
vriendinnen en ging naar de salsabar met mijn vrienden, daar aangekomen
zagen we dat het gesloten was en vond het raar , en op dat moment
toen ik weg wilde gaan zag ik hem daar staan. De eerste keer na zoveel
jaren en na onze dagen en urenlang gechat, Het was voor mij Liefde
Op het eerste gezicht. Ik liep naar hem toe en we begonnen te praten
wilde hem niet echt storen want hij was in gezelschap. In de ochtend
kreeg ik een lieve sms van hem dat hij blij was dat hij mij zag en
dat ik hem aansprak. Na die onvergetelijke dag begonnen we af te spreken
we jogde samen in de avonduren waar we urenlange gesprekken konden
voeren onder de sterren.. Ik droomde over hem en ik verlangde om zijn
vrouw te zijn, en dat gebeurde ook ik werd zijn vrouwtje niet getrouwd
maar ik voelde me al zijn vrouw. Als wij elkaar aankeken konden we
elkaars harten zien , Ik vond hem meer dan prachtig en was trots op
hem, we hoefde elkaar alleen mar aan te kijken en we wisten het al
ik hou van hem. Heb nog nooit van iemand gehouden wist niet wat het
betekende , maar ik hou van hem . Hij beantwoorde ook mijn liefde,
we waren 1 . 1 Liefde 1 hartslag 1 geluid we waren 1. Ik wilde oud
met hem worden, hand in hand de wereld ingaan, als ik zwak ben dan
is hij sterk als hij zwak is dan ben ik sterk. Een paar dagen voor
mijn verjaardag maakte hij het uit na een ruzietje, voor mij was het
iets dat uitgesproken kon worden en om weer verder te gaan en voor
hem was het blijkbaar genoeg, ik had een paar dagen niets kunnen eten,
was gebroken kon alleen maar huilen...Ik wilde een kans een 2 de kans
omdat ik van hem houd. Ik heb nu afstand van hem genomen omdat elke
keer als ik hem zie mijn hart weer tekeer gaat en mijn gevoel , mijn
liefde alleen maar toeneemt in plaats van afneemt... Hij is mijn grote
liefde alleen bid ik elke dag dat God mijn Liefde voor hem wegneemt,
want ik kan het niet dragen doet veel te pijn en ik wil het niet meer
dragen. Ik wil niet elke dag meer wakker worden met hem in mijn gedachte
. Ik wil niet elke dag slapen met hem in mijn gedachte, en ook niet
meer dromen over hem. Ik wil geen hoop meer in mijn hart, het is genoeg
ik wil niet meer. Ik wil hem loslaten en verdergaan, gewoon loslaten
en verdergaan. Anoniem |
ik woonde sinds 2 jaar samen met mijn
vriendinen ik was dolgelukkig. Ik had alles wat ik wilde binnen handbereik
totdat bij de moeder van mijn ex de politie voor de deur stond!! Ze
waren haar het zoeken!
Wat er nu was? Ze had zich eenf latje gehuurd zonder dat ik er vanaf
wist en nu zat ze met zeer hoge schulden en moest ze vanuit de sociale
dienst ook daar gaan wonen want anders zou ik ook de schulden worden
ingetrokken en zou ik mijn eigen huis kwijt zijn. Ze bleef ook constant
vertellen dat ze nog altijd van me hield maar bang was omdat vorige
relaties van haar allemaal slecht zijn afgelopen
In die tijd ging er veel door mijn hoofd maar alles bleef boven water
omdat ik zeer veel van haar hield, ze zeggen altijd All you need is
love. Het half jaar wat daarop volgde was voor mij een hel want ik
moest mijn vriendin verhuizen naar een andere woning, deze woning
heb ik samen met haar helemaal opgeknapt en tevens heb ik hier veel
geld aan uitgegeven. Plotseling uit het niets vertelde ze me dat het
niet meer ging en dat nog wel op heilige avond?? Het is nu een half
jaar voorbij maar ik denk nog elke dag aan haar en ik kan haar gewoon
niet van me afschudden. Ik heb hierover al veel gesprekken gehad met
een psycholoog met het helpt niks want iedereen zegt dat ik alles
gedaan heb voor mijn ex, maar zelf zie ik dat niet in,
Mijn hoofd draait overuren over wat ik beter of misschien anders had
kunnen doen. Doordat ik voor mijn ex al mijn vrienden heb laten vallen
zit ik nu veel alleen en pieker over haar. Ik ben bang om me op straat
te begeven omdat ik denk dat ik haar zie en niet weet wat ik dan doe.
Ik had nooit gedacht dat een vrouw me zo gek kreeg!! Iedereen zegt
maar altijd: de tijd heelt alle wonden, maar ik denk dat er altijd
een stukje van mijn hart bij mijn ex blijft. |
| Een onvergeten liefde, daar heb ik
ook ervaring mee gehad.... Ik denk dat je 1 keer in je leven deze
persoon tegenkomt en de gevoelens bij deze persoon zijn zo sterk dat
je het einde hiervan bewust of onbewust niet accepteerd. Na het beindigen
van deze relatie kon ik hem niet vergeten, waar zou hij zijn, wat
zou hij nu aan het doen zijn, zou hij mij missen?? Vraag eens aan
jezelf waarom je je zo voelt, wat je nog verwacht van deze gevoelens.
Is dit positief van beide zijden, van jou en hem dan is de liefde
toch heel erg sterk, sterk genoeg om bergen te verzetten, geloof mij,
wij zijn 2 jaar uit elkaar geweest, maar steeds aan elkaar gedacht
en stiekem hopen op het positieve van de ander.... Je moet heel eerlijk
zijn tegen elkaar, zeggen wat je voelt en verwacht van elkaar, en
de positieve en negatieve punten overwegen. Mijn ervaring heeft geleid
tot een hele sterke relatie, soms uit elkaar gaan is niet zo slecht,
als je daarintegen steeds aan elaar denkt, leer je van je fouten,
wil je dit beter doen en wil je dit ook niet meer verliezen. Ik heb
dit maar bij 1 persoon gevoeld en ik denk dat dit ook maar 1 keer
mogelijk is, maar het moet wel van beide kanten komen, anders gaat
deze theorie niet op. Als dit gevoel maar van 1 kant komt, is dit
absoluut een probleem, die je met jezelf moet oplossen, mischien de
slechte punten overwegen die tot jullie breuk hebben geleid. Je moet
wel realistisch inzien of je werkelijk voor elkaar bestemd bent. |
| Allemaal heel herkenbare en begrijpelijke
reacties lees ik hier. Zowel diepe liefdes als pure aantrekking kunnen
diepe wonden slaan. Ik ken beide vormen van “liefdesverdriet”.
Maar er valt me 1 ding op: de meesten denken of hopen dat hun partner
wellicht terugkomt als ze maar duidelijk genoeg kunnen maken hoeveel
ze van die partner houden. Maar het probleem is dat die ander niet
twijfelt aan jouw liefde, maar aan zijn of haar liefde voor jou! Hoe
meer je jezelf in de “aanbieding” gooit, hoe verder de ex
zich van je afwendt, volgens mij. Het benauwt die ander dat jij kennelijk
meer om hem of haar geeft en zekerder van de liefde bent dan andersom
en je blijft dat op die manier maar benadrukken. In feite laat je
zien dat hij belangrijker is dan jijzelf. Maar het zou zo moeten zijn
dat hij/zij dat gevoel ook over jou heeft. Als je hem echt terug zou
willen is (denk ik) het beste wat je kunt doen aandacht aan jezelf
besteden, laten zien dat je iemand bent waar men niet omheen kan,
je beste zelf zijn. Eigenwaarde voelen en tonen ook zonder vriend,
jezelf bijzonder en de moeite waard vinden en als hij dat niet ziet,
jammer dan. Zo’n houding.. Alleen dan geef je iemand de kans
(weer) anders over je te denken, zo van: wow, wat heb ik laten lopen.
En dan als de interesse terugkomt wel die partner voor jou laten rennen,
moeite doen voor jou! Dat hij zich net zo vertwijfeld voelt als jij
nu. Dat hij blij mag zijn met iemand als jij, dat moet je uitstralen
en uit blijven stralen (en dat moet je ook waarmaken dan, door echt
de moeite waard te zijn). De nekslag voor (langere en kortere) relaties
is naar mijn idee dan ook juist het “zekere” gevoel dat
je de ander als vanzelfsprekend “binnen” hebt. Er moet wat
te veroveren blijven en dus juist niet steeds alleen maar benadrukken
hoeveel je van die (ex)partner houdt en verdrietig bent en blijft,
jezelf niks meer waard voelt zonder hem... In mijn ervaring is de
uitstraling van verdriet, missen, spijt en niet kunnen loslaten de
oorzaak dat de relatie verder en verder van je af komt te staan. Het
is niet gezegd dat hij/zij terugkomt (er was toch een reden voor het
uitgaan..), maar als het alleen om twijfel gaat bij de ander is de
beste houding er een dat je jezelf WEL de moeite waard vindt, belangrijk
om een voor jou bevredigende relatie te hebben, jij jezelf mooi vindt,
leuk vindt en jezelf iemand gunt die dat ook in jou ziet. Zelf een
leuk leven hebben en een positieve uitstraling, lekker in je vel,
dat is wat je uiteindelijk aantrekkelijk maakt voor een ander, iemand
nieuw of je ex. Dat ie merkt dat je niet van zijn gevoelens afhankelijk
bent om je goed te voelen, dat bewijst immers dat je niet “aan
hem hangt” en dat is volgens mij waar de ex op af is geknapt,
ook al houdt ie van je. Dat je ook uitstekend een leuk eigen leven
kan hebben zonder die ex maakt je veel interessanter dan het in iemands
schoot werpen. Jij moet namelijk ook voor die ex de meest geweldige
persoon zijn en blijven en niet alleen diegene voor jou! Dit wil niet
zeggen dat het diegene terugbrengt, maar het is gewoon voor elke toekomstige
relatie belangrijk te laten zien en te voelen dat jij van jezelf houdt!
Je leven laten verslonzen of vergallen door verdriet om je ex maakt
je echt niet aantrekkelijker. (en ik spreek uit ervaring: mijn relatie
is na 19 jaar stukgelopen, hij heeft een vriendin. Ik weet nu hoe
ik in een patroontje heb gezeten en vecht niet langer in mijn eentje
om hem koste wat het kost te behouden.Ik ben meer waard dan dat: hij
zou ook voor mij moeten vechten! En ik heb het laatste jaar gebruikt
om van hem los te komen, alles te verwerken en te accepteren, ook
je eigen rol erin kritisch te kunnen bekijken. Daarna kwam het idee
mijn eigenwaarde op te veizelen, mezelf te ontwikkelen. Ik ben ook
iemand zonder deze ex! En ineens is dat gevoel er weer; dat ik er
mag zijn, leuk ben, mezelf de moeite waard voor iemand die dat ook
in mij ziet. Ik ben weer veel meer mezelf, positief, vrolijk, lekker
in mijn vel. Ik merk aan anderen, op straat en overal, dat dat zijn
uitwerking niet mist! De mensen zien je weer staan, je hebt makkelijker
contacten, vriendschappelijk en voor meer dan dat. Het speciale gevoel
tussen ons is weg, wederzijds, jammer dat het zo gelopen is, op een
“link” moment (saai, ingedut, vanzelfsprekend, zeker voelen
van elkaar en niet meer die moeite voor elkaar doen) is er ineens
een ander die het leven weer spannend maakt! Inmiddels heb ik dat
spannende ook weer met iemand ervaren, pure aantrekking, geen liefde,
en ook gezien hoe dat kan uitlopen op frustratie: zodra je jezelf”
te makkelijk” in de aanbieding doet is het voor de ander meteen
minder spannend en trekt diegene zich terug. Hoe vertwijfeld, verliefd
en onzeker je je ook voelt over iemand, een ex van langere of kortere
tijd, het zou ook andersom moeten zijn voor jou! Dat het werkt (je
iemand gek kan maken) weten alle mensen hier die iets hebben geschreven!
Geef die ander dan ook de kans zich zo gek op jou te voelen: zoveel
waarde uitstralen dat hij/zij wel gek zou zijn je te laten lopen!
Zeker als je veel hebt moeten slikken van die ex en je het gevoel
hebt meer waard te zijn, geef dan hem/haar niet het idee dat ie nog
steeds zo geweldig is met al zijn/haar gebreken (die kent ie zelf
namelijk ook en als je dat maar geweldig vindt daal jij in zijn ogen)..
Kortom: de ander moet ook zijn best doen om jou te “verdienen”
omdat jij jezelf ook hoog in het vaandel draagt en niet alleen andersom!
Alleen dan kun je een gelijkwaardige relatie hebben, waarin je elkaar
allebei bijzonder en waardevol vindt... Het cliche is zo waar: eerst
van jezelf houden, zelfvertrouwen hebben, van het leven houden, bevestiging
van een ander niet nodig hebben, pas dan ben je aantrekkelijk om een
fijne relatie mee aan te gaan (en dan houden zo!).. |
| reactie: Ik heb 3 wat langere
relaties gehad, heb zelfs samengewoond. Een tijd terug ontmoette ik
HEM. Love at first sight. Maar het ging op dat moment niet goed met
mij, ik zat in een depressie, was half overspannen en was iemand die
ik niet wilde zijn. Na een paar weken benauwde de relatie me en zei
ik dat ik het niet trok. Diezelfde dag nog zag ik in dat ik een verkeerd
besluit had genomen. Dit gevoel had ik nog nooit gehad. Dit was ECHT
verliefd, voor het eerst in m`n leven! Diezelfde avond zag ik m weer.
Was zo dubbel, maar ik was eruit, wilde hem niet kwijt. Dus we gingen
weer verder. Na ongeveer 2 maanden maakte hij het uit, het ging gewoon
niet. Ik was iemand die ik niet wilde zijn, maar was die persoon op
dat moment wel en dat trok hij niet.
Hierna zijn mijn ogen goed open gegaan. Ik ben met mezelf aan de
slag gegaan en het gaat nu erg goed. MAAR hij zit nog zwaar in m`n
hoofd. Alles en iedereen doet me aan hem denken, ik droom over hem,
er gaat letterlijk geen dag voorbij zonder dat ik aan hem denk.
Begin dit jaar heb ik hem laten weten dat ik hem eigenlijk wel mis
en dat ie nooit echt uit m`n hoofd is gegaan. Daar was ie even stil
van, hij vond t dapper dat ik het hem vertelde. Maar toen ik het
hem vroeg moest ie eigenlijk wel toegeven dat ik wel uit zijn koppie
was verdwenen.
Een paar weken geleden zag ik `m op een feest. Hij zei dat ik er
veel beter uit zag, we hebben lekker gepraat. Ik ben nog nooit jaloers
geweest, maar die avond, af en toe stond ie met een andere meid
te praten, ik had het niet meer. Inwendig gilde en schreeuwde ik
en daarnaast deed het ook zo'n pijn!
We zijn nu een jaar verder sinds ik hem ontmoet heb. Ik mis hem,
wil hem terug, wil dat ie mij opnieuw leert kennen, want ik ben
veranderd. We hebben gewoon contact, ik ben een dwaas, want ik leef
op hoop. Daarom durf en kan ik het contact ook niet volledig afkappen,
want misschien....ooit...
Ik heb nog nooit zoveel gehuild om een gozer, nog nooit dit gevoel
gehad. Ik ben zo bang dat ik geen tweede kans krijg met hem, en
dat dit gevoel niet meer weggaat, en dan?! Elke gozer die ik ontmoet
vergelijk ik met hem, valt in het niet bij hem. Dus ik ben zo bang,
dat ik altijd met dit knagende gevoel achter zal blijven. Nog regelmatig
loop ik te janken om hem en ik weet gewoon niet wat ik hiermee aan
moet.
Dit is kennelijk echte liefde, wat het gevoel bij die andere relaties
geweest is weet ik niet. Ik ben alleen zo bang dat ik dit gevoel
nooit meer bij iemand anders zal krijgen.
|
| reactie: Sinds vorige week
is mijn vriend voorgoed geemigreerd naar Afrika. Onze relatie heeft
bijna 4 jaar geduurd. Tijdens onze verkering is hij een reisorganisatie
begonnen voor Oeganda-vakanties. Ik heb hem erbij geholpen en ben
in het bedrijf gestapt/gegroeid. Telkens moest hij voor twee maanden
naar Oeganda en kwam vervolgens twee maanden thuis. Dat was een zware
beproeving maar de liefde was groot en ik was de reden waar hij nog
voor naar Nederland kwam. Ik genoot dan ook enorm van zijn thuiskomst.
Na enkele jaren bemerkte ik dat zijn liefde voor het land groter werd.
Oeganda werd zijn thuisland. Mijn angst werd werkelijkheid. Bij zijn
laatste thuiskomst vertelde hij dat hij daar volledig voor wilde gaan
en al onze trouwplannen en verdere toekomstplannen vielen in het water.
Hij kon niet meer schakelen tussen de liefde voor mij en de liefde
voor Oeganda. Hij wil niet dat ik op hem blijf wachten en hoop blijf
koesteren. Wij moeten allebei door met ons eigen leven. Het doet gruwelijk
veel pijn en ik kan het nog steeds niet bevatten want onze liefde
was ontzettend groot. We hadden nooit ruzie en leken een perfect stelletje.
Onze omgeving was echter wel sceptisch. Die dachten dat dit ooit wel
stond te gebeuren. |
reactie: ongeveer 3 maanden
geleden heeft mijn vriend het uitgemaakt. Ik was ongeveer 15 toen
ik met hem kreeg en we hadden bijna 2 jaar. Ik vertrouwde hem maar
heb nooit een klik gevoeld en ik wist dat hij niet de "ware"
was. Toch bleef ik bij hem ik hield echt van hem. Hij ook van mij,
ik wist dat hij wou mij echt niet kwijtraken. Een maand voordat ie
het uitmaakte zei hij dat hij zoveel van mij hield en deed hij gewoon
alles met mij. Een dag voordat hij het uitmaakte was hij een weekend
weg, dat deed hij wel vaker, met zun ouders(hij was ook een moederskindje),
hij was de hele zomer al weggeweest, we belden en kergen ruzie, en
in de avond belden we nog een keer en ik zei dat het me speet en hij
ook en hij zei dat hij zoveel van me hield en nog een kans wou geven.
De volgende dag was er iets met hem ik vroeg wat en hij vertelde dat
hij al een maand lang niet meer van me hield. Alsof ik een klap in
mijn gezicht kreeg. Hij was mijn eerste liefde met wie ik alles had
gedaan en we zouden als beste vrienden uit elkaar gaan, alhoewel ik
dacht dat alles nog goed zou komen. Nu 3 maanden later, heeft hij
me vaanf de dag dat het uitging genegeerd, en behandeld me als ik
hem mail over iets als oud vuil, hij heeft zijn ware gezicht laten
zien. Het gaan nu al veel beter met mij, eerst was ik een wandelend
wrak, ondanks verlang ik toch nog steedsl naar hem wel steeds minder,
en de manier waarop hij staat en achterop bij hem zitten, al die herringeringen
die ik heb toen hij ng alles voor me overhad. Maar hij heeft mij zoveel
pijn gedaan, nog steeds dat ik heb besloten hem nooit meer te zien,
tegen mij zal hij nooit meer liegen. Ik zal hem nooit vergeten, maar
ik wil wel dat hij verdwijnt, ooit kom ik erove rheen.. En aan iedereen
die ook zoiets deze pijn heeft meegemaakt.. Hij was niet de ware..
Die kom je ooit tegen en voor hem zal je liede verder rijken dan hij
bij je ex gedaan heeft.. Het was tussen de ex en jou dus niet vorbestemd,
zo denk ik er ook over
Ik weet niet of ik hier nog op kan reageren zoja, hoopik dat meer
mensen gaan denken zoals mij.. |
| reactie: Had een hele leuke
vriend dat is nu inmiddels een jaar geleden. Hij was ook mijn eerste
echte serieuze liefde. En alles ging goed. Hij maakte het uit en dat
kwam dus doordat hij op hetzelfde geslacht valt. We zijn nu nog steeds
vrienden hele goede zelfs en laatst heeft hij mij verteld nog steeds
speciale gevoelens voor me te hebben, alleen geen sexuele gevoelens.
Tot vandaag hij kwam er voor uit dat hij. Graag iets over zou willen
doen. En we hebben zelfs gezoend. Maar ik weet hij zal nooit meer
de mijne worden maar dat soort dingen maakt het toch moeilijk. Want
een klein beetje hoop hoe klein het ook is. Is verkeerd. En heb verder
niemand meer gehad nadat deze relatie verbroken was. |
|
reactie: Het lukt me maar niet om hem te vergeten... Misschien
dat ik met het vertellen van mijn verhaal weer een stapje verder
kom. Ik ben vergeleken met de dames van deze verhalen jong (ik weet
ook best dat je als je jong-volwassen
Bent alles net even iets dramatischer op pakt.. Maar toch). Ik heb
drie jaar een heel erg ingewikkelde relatie gehad met heel veel
ups and downs. In het
Begin stond ik er niet helemaal achter, maar na een tijd ging ik
120% voor onze relatie en ik ging ook al aan de toekomst denken
(achteraf denk ik: wie denkt er al aan de toekomst van een relatie
op haar 17e?). We hadden al een knipperlicht relatie, maar ik was
helemaal in de wolken en hij beweerde dat hij heel veel van me hield,
alleen wist hij nou niet zeker wat hij wilde. Toen onze relatie
stukliep hebben we nog een aantal weken een beetje 'aangerotzooid'.
Het was niet uit, maar ook niet aan. Ik keek nog steeds geen andere
man aan, want daar had ik helemaal geen behoefte aan. De mijne had
ik al gevonden namelijk, waarom nog verder kijken? Na een tijd besefte
ik dat het allemaal toch niet zou gaan werken, we hadden problemen
en als we ons nou weer in een relatie zouden storten, bleef alles
toch wel het zelfde. Dus ik legde me erbij neer dat het (de komende
tijd) niks zou worden. Vier dagen later, had hij alweer een nieuwe
vriendin. Schijnbaar had hij al langer met haar contact en vond
hij haar al veel langer leuk. Ondanks ik velemalen had gevraagd
of hij het nog wel voor mij deed, niet voor de gedachte van mij,
maar telkens was het antwoord: als dat zo was, had ik het je zeker
verteld!! Nou, schijnbaar niet.. Misschien wachtte hij op de tijd
dat het zeker was dat ik kon worden vervangen ofzo.. Ik weet het
ook niet zeker. Maar toch, veel verdriet gehad over het feit dat
ik zo 1,2,3 was vervangen.. Waren die drie jaar dan helemaal niks?!
Na een tijd kon ik me daar ook wel weer bij neer leggen.. Als hij
zo gelukkig was..tja, moet ie doen wat hij niet laten kan. Hij komt
er nog wel achter wat 'ie nu weg doet! Helaas, werd ik ook redelijk
snel uit deze droom geholpen.. (zucht) Ik ben toch wel bevriend
geraakt met zijn vrienden in die drie jaar en op een feest zag ik
een aantal van hen weer terug. Hier ben ik dingen te weten gekomen,
die ik uit zijn mond waarschijnlijk niet zou horen. Schijnbaar heeft
hij tijden terug gelogen en me bedrogen. Terwijl ik er toen naar
vroeg, want ik voelde dat er iets niet goed zat. Maar goed.. Hij
zei: nee niks aan de hand! Dus ik vertrouwde en geloofde hem en
ging verder. Tot op dat moment, dat mij dat verteld was.. Geloofde
ik alles wat hij zei nog en wilde ik ook nog vrienden met hem worden,
want hij was toch een goeie vriend van me. Maar nu ik dit alles
weet, weet ik echt niet meer wat ik nou moet doen of denken. Ik
krijg ook vaak rare berichtjes van hem.. Dat ie een probleem heeft
ofzo, maar dat vertelt hij niet WAT het probleem is. Ook een tijd
heel veel gesmst, maar dat had ik toen afgekapt, omdat hij een opmerking
maakte in het verkeerde gebied. Ik zei dat ik nog niet toe was om
daar over te praten, waarop hij antwoorde: Ja ik ook niet, maar
ik weet wel hoe dat komt. Maar ja, ik heb hem verder niet meer uitgehoord.
Misschien maar goed ook, want het was denk ik een poging om me toch
dichtbij te houden. Waarom weet ik ook niet, maar zo komt het bij
me over. Maar.. Om tot de kern van mijn verhaal te komen; Na al
dit, kan ik hem nog niet vergeten. Na zijn leugens kan ik nog niet
zeggen dat ik hem nooit meer wil zien en dat ik wel weer een nieuw
iemand vind. Helaas heeft dit effect op zo'n beetje mijn hele leven
en beleef ik nergens echt meer plezier aan. Ik heb er inmiddels
ook schoon genoeg van, van dit gevoel. Ik wil weer mezelf kunnen
zijn en er niet aan denken wanneer hij me weer terug zou willen
en of die tijd nog komt enz.! Ik wil weer van alles kunnen genieten,
zoals ik het eerst ook kon! Want hij denkt ook nooit aan mij waarschijnlijk..
En ik de hele dag aan hem.. Dat verdient hij niet.. En ik verdien
dit ook niet.. Het zou omgekeerd moeten zijn, maar ja.. Hoe krijg
je dat voor elkaar? Hoe zet ik me hier over heen en stel ik me weer
open voor een nieuwe liefde? Als iemand het weet.. Laat het mij
maar weten..
Liefs, A.
|
reactie: tip van een 14-jarig
meisje:
Sla je ogen even neer als hij naar je kijkt, of sla ze juist naar
hem op als hij langsloopt. Wees aardig en lief tegen hem, zonder jezelf
erin te verliezen, want volgens mij kom je slimmer en zelfstandiger
over door het niet overal met hem eens te zijn, maar ga af en toe(niet
te vaak) de discussie eens aan, al is het maar om soms met hem te
praten. Accentueer een mooi gedeelte van je lichaam. Het beste is
denk ik: als je mooie ogen hebt, maak ze donker op. Want hij kijkt
je dan zeker weten vaker recht aan. Terwijl hij anders vooral naar
je benen,, billen, borsten of haar kijkt. Ik ben het niet eens met
de tips, want -volgens mij- kom je dan nogal over als een slet. Geef
hem niet te veel aandacht, want dan gaat hij je opdringerig vinden.
En zeker niet hulpeloos overkomen, maar als een zelfstandige vrouw!
Als je slimmer overkomt krijg je -lijkt mij- een serieuzere relatie,
want mannen nemen je serieuzer
Groetjes van mij |
| reactie: Heey Trendystyle
Ik heb een redelijk lange relatie (Voor mijn leeftijd 16) gehad
met een jongen. Naar 5 maand raakte het uitomdat ik boos op hem
was. Hij vond het onterecht dat ik boos was en maakte het in 1x
uit. Terwijl het een dag ervoor nog rozengeur en manenschijn was.
Het was me eerste echte liefde. Ik heb er alles aan gedaan om hem
te vergeten. Sporten,Shoppen,zwemmen etc. Etc. Zelfs me vrienden
kunnen me niet meer opbeuren. Ik voelde me al nooit happy totdat
hij kwam. En nu liet die me in 1x stikken en is het nog erger dan
ervoor. Het is nu 5 maand later en ben hem nog niet vergeten. Ik
blijf maar huilen & geen enkele jongen kan hem vervangen. Alles
doet me aan hem heringeren. Zelfs de geur van de buitenlucht als
ik soms naar buiten ga s,ochtends die me doet terug denken aan een
leuke gezellige dag. Ik hoop dat ik hem snel vergeet (Ook al ziet
dat er niet naar uit) En dat die snel een keer bij me terug zal
komen op een dag! Ik ga zelf niet meer achter hem aan want dat is
nutteloos. Hoe kun je achter iemand aan gaan als die niet meer tegen
je praat sinds het uit is? En in 1x nergens meer te bekennen is?
Hopend wachtend alone..zoals elke avond..dat die weer op de de stoep
zal staan ! Veel liefs from a broken heart.
|
| reactie: "Ik zou willen
huilen om de schouder waartegen ik nooit kan huilen". Zo voel
ik me, al bijna drie jaar. Ik leerde hem drie jaar geleden kennen
op mijn vakantiejob, ik was toen 18, hij 27. Op een bepaalde manier
klikte het, niet overdreven, maar er was iets. We hebben toen heel
kort iets met elkaar gehad, tot hij me via sms liet weten dat hij
niet de juiste man was en zo. We werken nu nog steeds af en toe samen
en hebben er nog nooit met elkaar over gepraat. Van een andere vriendin
die daar ook werkt vernam ik nog niet zo lang geleden dat hij nog
altijd een boontje voor me heeft, maar me te jong vindt. Dan denk
ik: had je me dat gewoon verteld. Maar dat heeft hij niet gedaan en
ik denk ook niet dat hij dat zal doen, het is tenslotte al een tijd
geleden. Sinds kort heb ik (voor het eerst sedert die ex) een serieuze
relatie met een schat van een jongen, en nog steeds spookt die ene
ex door mijn hoofd. Ergens blijf ik me afvragen hoe het geweest zou
zijn met hem. Echte gevoelens heb ik niet meer, maar wel nog altijd
een zwak. Ik vind hem ook nog altijd ongelofelijk aantrekkelijk (ook
al heeft hij me toen zonder respect behandeld), en daar schaam ik
me wel voor. Het gaat gewoon niet weg. Ik vrees dat die 'unfinished
issues' gewoon tussen ons zullen blijven hangen. Soms denk ik dat
ik er met hem moet over praten, zodat ik hem achter mij kan laten
en verder kan met mijn nieuwe vriend, maar langs de andere kant wil
ik die situatie niet meer oprakelen, hij begint er trouwens ook niet
over. Het is frustrerend te denken dat ik hem misschien nooit zal
kunnen vergeten, zoals sommige onder jullie ook schrijven. Misschien
is het ons lot, die ene ander die er ergens altijd zal zijn, ook al
is die het niet die ons gelukkig maakt... |
reactie: 3 jaar terug met mijn
toenmalige vriend een heerlijke vakantie in skin op geul Limburg gehad.
Op de camping gezellig naar de kantine. Daar kwam ik een heerlijke
kerel tegen we hebben uren lang in elkaars ogen gekeken. Ook de dagen
daarna als we elkaar tegen kwamen vonkte het heel heftig
Helaas bleef het hier bij. Mijn vriend was er ook dus dat ging moelijk.
Na 3 jaar kan ik die jongen niet vergeten. Ik weet nix van hem allen
dat de gedachten aan hem mij hartje nog steeds sneller doet kloppen.
Tot de dag van vandaag heb ik spijt dat ik toen niet meer heb ondernomen.
|
reactie: Ik denk dat als je
echt nog om die persoon geeft je het niet zo snel moet opgeven probeer
wat met hem af te spreken en kijk wat er dan gebeurd. Als echt heel
duidelijk is dat hij/zij je niet terug wil dan moet je toch proberen
verder te gaan met je leven. Hoe moeilijk dat ook is. Ik had een hele
goeie relatie met de liefde van mij leven hij was perfect en ik kon
niet geloven dat hij mij echt leuk vond. Maar het ging mis hij begon
minder voor me te voelen en uiteindelijk voelde hij niet genoeg meer
voor me om verder te gaan met onze relatie. Ik heb iedere dag gehuild
en dacht dat ik nooit meer verliefd zou worden ik wou niet aan andere
jongens denken want hij was echt de enige jongen die goed genoeg was.
Ik heb hem nog vaak geprobeerd te bellen want toen hij het uitmaakte
zei hij dat hij nog wel gewoon goeie vrienden wou blijven. Maar steeds
als ik belde deed hij afstandelijk op msn zei die niks meer. Waarschijnlijk
heeft hij tegen me gezegd dat we vrienden zouden blijven om de klap
van het uitmaken minder hard te laten aankomen. Nu ik er achter ben
dat hij me echt niet meer terug wil ben ik verder gegaan met mij leven.
Ik heb nu een lieve vriend die echt van me houd en veel om me geeft
en ik ben blij dat ik hem heb leren kennen. Maar vergeten zal ik hem
nooit !! Hij zal altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben.
'But living in a dream of him and me
Is not the way my life should be!! |
reactie: ik ben een meisje dat toch een
hele tijd een geheime relatie heeft gehad
Na een tijdje is het uitgkomen
En men moeder wou er niks van weten omdat hij vroeger veel slechte
dingen gedaan heeft
Maar ik luisterde niet naar haar en ging alltijd trug naar hem
Het is een marokkaan maar men moeder zei dat ze dat niet erg vond
alleen dat hij van mij profiteerde
Ik moet toegeven, dat heeft hij even gedaan maar hij was veranderd
Na een tijd ben ik weggelopen van thuis en ben ik met hem erges heen
gegaan
De politie had me gevonden dus ik ben trug naar huis moeten gaan
Ik word nu door iedereen in het oog gehouden
Ik mis hem zo hard en kan hem niet vergeten
Er zijn veel dingen gebeurt maar ik vergeef hem daar voor
Ik zou zo graag trug opnieuw beginnen met hem
Maar, als ik dat doe ben ik mijn familie kwijt
... Dus ik zal moeten kiezen ... Mijn familie of de jongen die ik
doodgraag zie en niet kan vergeten! |
reactie: Heej trendstyle
Ik ben helemaal verliefd op een jongen heb ik eigenlijk beetje op
vacantie leren kennen maar wat bleek dus hij zat ook in me nieuwe
klas, ik helemaal blij natuurlijk. Maar ik heb hem verteld dat ik
hem leuk vond hij mij ook we hebben gezoent en gewoon we waren heel
vaak met elkaar en veel leuke dingen gedaan op school bleef die ook
zo lief tegen mij, ik was stapelverliefd gewoon. Maar hij was al 2
keer verhuist en hij ging weer verhuizen, ik ben er gewoon helemaal
kapot van hij gaat midden in de zomervacantie verhuizen en ik heb
niet eens goed afscheid van hem genomen. Maar ik weet gewoon niet
meer wat ik moet doen moet ik hem vergeten of juist een lange afstand
relatie beginnen en hem heel vaak opzoeken. Ik weet het niet meer
maarja. Voor een lange afstand relatie ben ik bang dat hij dingen
doet met andere meisjes en daar heb ik geen zin in gewoon kan iemand
misschien zeggen wat ik hiermee aan moet. Xxx E. |
|
reactie: lieve mensen,
Ik denk dat iedereen dit gevoel wel eens heeft gehad. Ik ben nog
maar jong en ik ben ervan overtuigd dat er nog veel op mij ligt
te wachten maar toch..ook ik heb een 'zwak'voor een jongen. We hebben
nooit echt iets gehad omdat hij een vriendin heeft. Maar op een
feest, zijn vriendin was er niet en om helemaal eerlijk te zijn
hij was dronken. Maar ik was toch al een tidjje verliefd op hem.
En op dat feest kwam het er dan eindelijk van maar ik wist dat hij
nog een vriendin had. Ook al was er echt iets tussen ons, een soort
van 'chemistry' (zo cliché;)) toch heb ik niet met hem gekust
want ik wist dat als ik dat zou doen ik alleen maar het beeld van
zijn vriendin voor mijn netvlies zou hebben. Maar na die tijd bleven
we gevoelig voor elkaar en ik probeerde hem te negeren maar door
kleine toevallen bleven we toch telkens in aanraking komen met elkaar.
Ik heb niet de pijn gevoeld die vele van jullie hier hebben gevoeld
maar ook ik heb pijn gevoeld. En nu? Hij is nog steeds met zijn
vriendin samen, dat zegt toch eigenlijk al genoeg? Anders was hij
wel bij haar weggegaan. Ag jaah misschien heb ik wel gewoon een
sterke verbeelding maar toch was er 'iets' tussen ons...Maar ja
life goes on en dat is waar. En inderdaad zoals iemand anders als
schrijft als iemand echt de ware voor je is dan kom je uiteindelijk
toch wel bij elkaar terecht! Dus ik wens jullie allemaal heel veel
sterkte en ik weet zeker dat als je er in het leven gewoon voor
gaat en doorvecht je zeker dat geluk zult vinden wat er op je te
wachten staat!
|
reactie: Hallo,
Graag wil ik ook mijn verhaal vertellen
Het is alweer 4 en een half jaar uit. Het verdriet wat ik had toen
we uit elkaar gingen voel ik soms nog steeds. Ik kon niet meer eten,
slapen of werken....het was een verschrikkelijke tijd. Na 2,5 jaar
samen en nog erg jong vertelde hij me, nadat het al een tijd slecht
ging, dat hij vond dat we uit elkaar waren gegroeid. Toch bleef hij
me bellen, en als ik vroeg waarom hij dat deed dat wist hij dat niet.
Als ik een tijdje niets van hem had gehoord voelde ik me beter, maar
dan belde hij weer en dan zonk ik weer, alles begon dan weer opnieuw,
al die pijn. Ik verzocht hem niet meer te bellen en dat heeft hij
ook niet meer gedaan. Zelfs nu nog kan ik hem niet vergeten, ook al
hebben we allebei al weer lang een andere relatie. Ruim 2 jaar geleden
ben ik hem nog tegengekomen, we zijn toen nog 1 keer met elkaar naar
bed geweest. Ik weet nog dat ik hem zoende en dat we elkaar zo stevig
vast hadden, ik omhelsde mijn grote liefde en wilde gewoon nooit meer
loslaten. Maar ik wist dat ik hem over een paar uur weer moest laten
gaan. Weken was ik daar nog van slag van. Het ergste is nu wel voorbij,
maar ik heb tijden gehad dat ik meerdere keren per week over hem droomde
en helemaal van slag wakker werd. Bijna iedere dag dacht ik wel even
aan hem. Of luisterde zijn cd 5 keer achter elkaar
Nu nog na al die jaren zou ik ala minute bij hem terug gaan als hij
dat ook zou willen. Hij was mijn 2e liefde maar wel mijn grote liefde.Vergeten
zal ik hem nooit en een deel van mij blijft altijd van hem houden. |
| reactie: Drie jaar geleden kwam ik de liefde
van mijn leven tegen. We liepen elkaar bijna voorbij, maar raakten
op de een of andere manier met elkaar aan de praat. Het was net alsof
het zo moest zijn. We praatten over onze levens. Ik had net eindexamen
vwo gedaan en hij was metselaar. Hij had al zeven jaar een vriendin
en ik vertelde dat ik nog maagd was. Dat kon hij niet geloven. Er
was wel een aantrekkingskracht tussen ons maar we deden er niets mee
op dat moment. Na een paar maanden begonnen we met elkaar te bellen
en smsen. We kwamen elkaar tegen bij een vriend van hem. Hij vertelde
me dat hij me leuk vond. En dat hij niet gelukkig was met zijn relatie
en dat hij al heel lang geen seks meer had gehad... Hij was dus mijn
eerste. Ik zag hem nog ongeveer 2 jaar. Als we samen waren was het
meestal feest. Ik heb heel veel goede herinneringen en heb nergens
spijt van. Maar ook gemengde gevoelens. Waarom kon hij niet loskomen
van zijn vriendin als hij zich zo ongelukkig voelde? Waarom wilde
hij het niet met mij proberen als hij me zo lief en bijzonder vond?
Omdat we nooit echt een relatie hebben gehad zag ik alleen zijn leuke
kant en heb ik (waarschijnlijk) geen realistisch beeld van hem. We
hebben daardoor ook geen begin en geen einde. We belden elkaar steeds
minder. Hij zei dat we elkaar geen pijn meer moesten doen. Op een
keer vertelde hij me dat hij weer samen was met zijn vriendin. Dat
deed me meer pijn dan ik had kunnen bedenken. Ik voelde me alleen.
Hij heeft nooit gezegd dat hij me niet meer wilde of dat hij niet
meer van me hield. Ik heb hiervan geleerd dat het beter is om duidelijkheid
te vragen in een relatie. Ookal betekend dit dat het dan over is.
Het doet meer pijn om door te gaan in onzekerheid omdat je veel van
iemand houd. Want de waarheid wint het uiteindelijk toch. Maar toch:
Ik hou van hem voor de rest van mijn leven ookal weet ik dat hij zijn
vriendin waarschijnlijk met 1000 andere meisjes gaat bedriegen. Ik
hou gewoon van hem, moest altijd om hem lachen en met hem lachen.
Je eerste liefde vergeet je nooit. |
|
reactie: het is voor mij nog niet zo heel lang geleden en
daarom misschien ook logisch, maar dit gevoel wat ik nu heb, heb
ik zelfs bij mijn ex ( waar ik 2,5jr mee samen ben geweest ) niet
gehad. R. En ik hadden het heel erg leuk samen, voor hem ook, dat
is een ding wat ik weet. Maar toch stopte het geheel onverwachts,
het was kort maar krachtig ( zoals ze dat dan zo mooi zeggen ).
Het ging onwijs goed, we konden met elkaar lachen, uren praten over
de domste dingen, gewoon gezellig film kijken of met vrienden op
stap, we hadden het altijd leuk. Maar hij was wel altijd druk, druk
met zijn sport ( hij is professioneel sporter ) en daar had ik respect
voor. Op een gegeven moment kon hij mij en zijn sport niet combineren,
zei hij ( ik denk nog altijd dat het aan zijn trainer lag, die zag
hem niet graag met een vriendin omdat hij dan afgeleid was ). Hij
heeft het nogal lomp uitgemaakt, via een smsje, hallo?! Hij zou
nog bellen zei hij .. Nooit meer wat gehoord, zelfs niet nadat ik
nog wat heb laten horen. Misschien doet dit nog wel extra pijn en
maakt dit het daarom nog moeilijker, maar wat ik voor hem voelde
heb ik nog nooit voor wie dan ook gevoeld. Ik probeer hem te vergeten
door zijn minpunten te zoeken ( die er niet veel zijn, maar okee,
dat houdt een mens bezig ;) ). Natuurlijk wil ik hem nog graag spreken
en het liefste wil ik het weer proberen, het gewoon een kans geven
en er iig over praten, maar ik ga niet achter een jongen aanlopen
( heeft mn vader me geleerd, ook een man dus ;p ). En ik ben heel
ouderwets in die dingen, ik geloof er nog altijd heilig in dat als
iemand de ware voor je is, je bij hem of haar terecht zult komen,
wat er ook gebeurt.
|
| reactie: In februari, juist een week na
m'n verjaardag, is het uitgegaan tussen mij en m'n ex omdat volgens
hem z'n gevoelens niet meer waren als ze in het begin geweest zijn.
Toen heeft hij er dan maar definitief een punt achter gezet... Nu...
Juni, bijna in m'n examens kan ik hem nog altijd niet vergeten...
Alhoewel ik voor hem al een vriend gehad heb waarmee ik 15 maand samen
geweest ben, vond ik altijd dat het anders was... M'n laatste vriend
kwam voor z'n eigen mening uit en dat was goed maar dan kreeg ik het
gevoel dat hij altijd het laatste woord moest hebben en dat heb ik
hem ook gezegd... We hebben veel gepraat achter dat het uit was tot
enkele weken geleden we voor de zoveelste keer nog eens ruzie hadden,
hij vertelde me dat hij iemand had leren kennen en hij er een relatie
mee had. 'k Was zo jaloers dat ik sedert dan niet meer tegen hem heb
geklapt, kheb hem nog niet eens bekeken, ik negeer hem compleet, maar
doet zo'n pijn, 'k zie em graag en kwou dattie ''ons'' nog een kans
gaf.. Hij zei zelf dat hij iets moois opgegeven had maar soms is hij
zo moeilijk om te verstaan.. Kmis hem zo, maar dat wil hij blijkbaar
niet verstaan. Ikzelf heb ng niemand anders gehad sedert hem omdat
ik het gewoon niet aankan, kheb nog altijd zo'n gevoel dat ik hem
zou ''bedriegen'' maa dat is niet zo... Kan gewoon aan niemand anders
denken. Zie ik een jongen, dan vallen m'n gedachten sowiezo weer op
m'n ex... Alhoewel hij me veel pijn heeft berokkent, en m'n ma me
uit de put heeft moeten helpen omdat ik et niet alleen aankon, en
ondanks onze relatie maar een maand heeft geduurd heb ik altijd meer
gevoeld voor hem dan voor die andere jongen, er was meer passie, we
konden meer met elkaar praten, we verstonden elkaar, ik kon zo zijn
zinnen afmaken omdat ik wist wat hij dacht, we deden meer samen, we
zagen elkaar meer en kan zo nog even doorgaan, kweet dat hij me doodgraag
gezien heeft en dat wil ik terug. Sedertdien heb ik zo'n verschrikkelijke
hekel aan jongens... Ze beseffen niet hoeveel pijn ze iemand kunnen
bezorgen totdat ze er zelf inzitten... Diep vanbinnen hoop ik dat
z'n ''flirt'' van DEZE maand hem zo vlug mogelijk dumpt, dan weet
hij wat ik voel... |
| reactie: bekend verhaal... Ik heb 2,5 jaar
een relatie gehad met mijn ex vriend , altijd een goeie relatie geweest
maar het laatste half jaar waren zwaar voor ons allebei. Dus na die
2,5 jaar zijn we heel spijtig uit elkaar gegaan , ik heb het daar
heel moeilijk mee gehad veel gehuild en echt letterlijk een gebroken
hart van gehad en eigenlijk nog steeds wel. Na het verbreken van onze
relatie hebben we een tijd geen contact meer gehad en een jaar later
leerde ik een jongen kennen en daar kreeg ik uiteindelijk ook een
relatie mee , maar toen belde me ex ineens vanuit het niets op , of
we konden praaten en ik dacht dat ik dat wel aankon , nou ... Niet
dus! Ik was nog geen minuut binnen of we lagen al samen in bed. Achteraf
had ik heel veel spijt en mijn gevoelens voor hem waren weer 2 keer
zo hard terug gekomen en ik begon het net een beetje achter me te
laten. Ook wist ik niet wat ik met mijn nieuwe vriend aanmoest. Ik
heb mijn ex sinds die keer geregeld gezien en we belande steevast
in bed om die gevoelens maar te kunnen voelen en dicht bij elkaar
te kunnen zijn , ik weet dat ik dit eigenlijk aan mijn vriend moet
vertellen maar ik weet niet hoe. Hoe vertel je je nieuwe vriend dat
je eigenlijk nog verschrikkelijk veel van je ex houdt en met hem naar
bed gaat? Maar ja hoe vertrouwd het allemaal ook voelt we kunnen geen
relatie beginnen hij heeft een vriendin ik een vriend maar ondanks
dat zullen we voor elkaar altijd elkanders ware liefde blijven. Ik
hou van hem en hij van mij. |
| reactie: Dit is echt zo vreselijk bekend...
Ik ben een man van nu inmiddels 40 en ik heb ooit in 1985 een meisje
leren kennen. We kwamen allebei na ons eindexamen middelbare school
op onze nieuwe opleiding. Alles was nieuw, alles best was wel eng.
Je weet wel, voor het eerst op kamers, voor het eerst helemaal zelfstandig,
allemaal nieuwe dingen, uitgaan, muziek, sex en drugs- Al die dingen
die je van je ouders niet mag en die je dus gaat doen en zo... De
grote gevaarlijke stad terwijl wij beiden uit plattelandsdorpjes kwamen.
En wij vonden elkaar elkaar dus. Drie jaar lang kregen we min of
meer een relatie. Zij was voor mij diegene die ik mijn eerste vriendin
noemde. Het meer zat hem in dat we het waanzinnig goed met elkaar
konden vinden. We trokken altijd naar elkaar toe, we konden eigenlijk
nauwelijks zonder elkaar. We hadden het gevoel dat zij en ik één
waren. Alles klopte. Dat heb je heel soms met mensen- We bleken
dezelfde dingen meegemaakt te hebben tijdens ons opgroeien. We hadden
dezelfde manier van kijken naar de dingen om ons heen. We reageerden
op dezelfde manier op gebeurtenissen. We hadden het zelfde wantrouwen
en dezelfde verwondering. We haden dezelfde gedachten over onze
levens we hadden dezelfde depressies meegemaakt die je soms in je
puberteit hebt en we hadden ze op dezelfde manier overwonnen. We
hadden het zelfde bruine haar, dezelfde bruine ogen en we waren
even groot. We lustten de zelfde dingen, we dronken allebei geen
melk en we wisten van elkaar wat de ander dacht zonder een woord
twe wisselen. Dat soort dingen. Ook al hadden we echt geen familiebanden-
er werd van ons soms zelfs gedacht dat we broer en zus waren. Maar
in die creepy gelijkenis zat dus ook meteen het belangrijkste probleem:
We waren beiden te eigenwijs, te eigenzinnig, te koppig naar elkaar
toe en we gaven elkaar gewoon te weinig ruimte. Het min zat hem
er in dat we vaak ruzieden over eigenlijk heel stomme dingen zonder
dat we dan wilden toegeven dat we zelf fout zaten of dat het geen
zin had om zo principieel te doen. Maar ondanks die ruzies waren
we drie jaar lang honds trouw aan elkaar.
Ik vertrok na drie jaar naar een andere opleiding in een andere
stad en zij ging zich concentreren op haar eigen laatste jaar om
af te studeren. We gingen met ruzie uit elkaar. Ik denk ook wel
dat we het er allebei over eens waren dat het ook echt niet verder
moest gaan. We waren kwaad en verongelijkt en verdrietig op elkaar
en het ging uiteindelijk gewoon niet en dus was het goed dat het
stopte.
Ik heb haar nooit meer gesproken. Maar het deed pijn. En het bleef
echt lang heel erg pijn doen. Ik heb van haar gehouden zoals je
eigenlijk alleen jezelf kunt haten en ik ben boos op haar geweest
zoals je eigenlijk alleen je eigen beste kameraad kunt zijn: Ziels
veel en door en door. Genzeloos. We hebben nooit iets kunnen afronden
samen. Geen soort nagesprek of zo om nou eens van de ander te horen
waarin het hem in positieve of negatieve zin zat. Alleen maar een
hoop open uiteinden, een hoop vragen, een hoop samen onverwerkte
gevoelens.
We zijn intussen ruim 18 jaar uit elkaar. Ik heb nadien heel kort
een ander vriendinnetje gehad en heb daarna mijn huidige maatje
gekregen die sinds een half jaar mijn vrouw is. Wij zijn inmiddels
ruim 15 jaar zeer gelukkig samen. Maar de eerste paar jaar klaagde
mijn vriendin af en toe dat zij niet alleen een relatie met mij
had, maar schijnbaar ook met het spook van mijn eerste vriendinnetje.
Ze had volkomen gelijk, maar ik kon het maar niet los laten. Als
een stekende plaat vroeg ik me heel vaak af hoe mijn eerste vriendin
iets zou hebben gedaan, of ik merkte op dat mijn eerste vriendin
de dingen anders of juist beter had aangepakt. Ik droomde nog jaren
lang heel veel over mijn eerste vriendin. Gelukkig is mijn vrouw
altijd heel begrijpend geweest en heeft zij mij goed geholpen al
was het alleen maar door geduldig te luisteren en mij tijdig terug
te fluiten als ik weer eens wat te ver daarin doordraaide. Ik heb
tot nog niet eens zo heel lang geleden af en toe nog wel eens gehuild
als een gebeurtenis me te veel deed terug denken aan mijn eerste
vriendin omdat het nog steeds heel stom te veel pijn deed. En huilen
doe ik amper, dat zit gewoon niet in me. Maar voor mijn eerste vriendin
dus blijkbaar tot m´n eigen schande nog steeds wel...
Niet dat ik minder van mijn huidige vrouw houd of zo. Ik ben zielsgelukkig
zoals ik nu samen ben en dat moet tot in lengte van jaren doorgaan
als ik er zelf iets over te zeggen heb. Ik zou uiteraard ook niet
meer willen ruilen of zo. Heb ik ook nooit gewild. Het was na drie
jaar klaar, over en uit met die relatie. Als ik ooit mijn eerste
vriendin weer zou tegenkomen weet ik eerlijk gezegd niet eens of
ik haar nog wel zou herkennen- Je bent immers 18 jaar lang met de
herinneringen van hoe iemand toen was bezig. Die persoon is intussen
zelf ook door gegroeid en heeft van alles meegemaakt. Dus mijn herinnering
en gevoel heeft niets meer met de huidige persoon van mijn toenmalige
eerste vriendinnetje te maken. Ik denk ook niet dat het goed zou
zijn om haar weer te ontmoeten als ik al zou weten waar zij is-
Wat haal je je op de hals? Wie help je daar dan mee? Als je het
risico loopt er allebei alleen maar een forse kater aan over te
houden, is het misschien beter om het maar zo te laten, niet? Dan
maar beter even geen Afronding in dit leven voor die relatie.
Maar ik denk altijd nog wel dat mijn eerste vriendinnetje de weg
heeft gebaand voor hoe ik nu nog in mijn huidige relaties sta, of
dat nu met mijn vrouw is of dat dat verder met mijn vrienden en
kennissen is- Van mijn eerste vriendin heb ik heel erg geleerd wat
ik wel en niet wil in relaties en wat ik zelf wel en niet moet geven,
nemen of verwachten van mijzelf en van anderen. En daar ben ik tot
de dag van vandaag ziels dankbaar voor. Dat was een geschenk dat
ik never nooit had willen missen en ook al heeft mij dat drie zware
jaren gekost- ze waren het dubbel en dwars waard voor mij.
Ik kan haar nog steeds niet vergeten. Ik krijg haar ook maar steeds
niet uit mijn hoofd- Er is nog steeds af en toe pijn.Ook nu weer
nu ik per ongeluk dat artikel lees en die reacties die er onder
hangen is die pijn er. Hij is wel minder geworden gelukkig, maar
hij zit er nog steeds. Het is een lidteken wat je blijft voelen
en zien. En daarom zeg ik nu dan maar: Meid- Op jouw gezondheid.
Ik hoop dat het je goed gaat en dat jij intussen je geluk en je
rust ook hebt gevonden zoals ik dat zelf ook heb gedaan. Het ga
je net zo goed of beter al mijzelf. Dat is wat ik jou nog steeds
wens. Ik kan nog steeds niet anders. X.
|
reactie: Lieve mensen,
Ongeveer 4 jaar geleden heb ik mijn droomman ontmoet we hadden niet
echt een relatie meer een seksrelatie. Hij was ook mijn eerste waar
ik echt intiem ben geweest, misschien daarom kan ik hem moeilijk vergeten
ik denk en voel hem nog steeds na 4 lange jaren soms word ik helemaal
gek van het denken. En ja ik denk dat hij nog steeds bij mij terug
komt dat is nog het vreselijke. Hoe het uitging nou ik zal eerst vertellen
hoe lang we met elkaar hebben gelopen dat was ongeveer 6 maanden maar
we hadden niet echt een goede relatie maar het leek wel of wel elkaar
aanvoelden we waren samen echt geen neppe dingen maar het voelde gewoon
zo real, hoe hij mij aanraakte en hoe hij met mij omging zo teder,
en ontzettend lief. Ik vertrouwde hem niet hij was ontzettend mooi
en gespierd en ik dacht tja hij zal vast en zeker mij wel een keer
in de steek laten. Dus heb ik met een andere jongen gezoend en hij
kwam erachter hij was niet erg boos maar hij voelde echt veel voor
mij en dat besf had ik niet... Ik heb hem erg veel pijn gedaan hij
heeft mij 3 x ten huwelijk gevraagd en als ik dat over kon doen zei
ik 3000 x ja tegen hem. Soms moet je gewoon loslaten om iets anders
daarvoor in de plaats terug te krijgen ik weet niet of ik ooit zo
intiem zo intens mijzelf kan geven aan iemand. Het is ontzettend moeilijk
om iemand te vergeten als je niet de kans hebt gekregen om afscheid
te nemen, het is niet uitgegaan op een normale fatsoenlijke manier
mijn jaloerse vriendin zag mij liever alleen dus zij stak er ook een
stokje voor, ik heb hem nooit kunnen vertellen dat ik oprecht meende
wat ik voor hem voelde zal ik nu ooit nog eens de kans krijgen om
dat te zeggen wie zal het weten ................................ Liefssss
B.. |
| reactie: ik was jaren terug verliefd op
een oudere jongen die ik op het werk zag. Het was de eerste keer dat
ik zo verliefd was op iemand. En ik probeerde om in contact te komen
met hem. In het begin ging het goed, totdat hij iets heel raars zei.
Dat hij mij wilde gebruiken. Ik schrok daar best van en reageerde
beledigt terug. Daarna is het nooit meer echt goed gekomen. Soms zat
hij me wat te stangen met zijn vrienden, zoals duwen. Ik voelde me
steeds onzekerder over mezelf en begon jongens als een soort dreigement
te zien. Dat ze je zouden kapotmaken als je je maar wat te veel blootstelde.
Ik heb daarna veel moeite gehad, omdat ik hem elke dag zag met zijn
vrienden. En elke keer werd ik er weer aan geherinnerd. Nu ik hem
niet meer zo vaak zie, lukt het me weer beter om over de onzekerheid
te komen. Jongens zijn ook geen probleem meer voor me! Ik vind het
soms nog wel moeilijk om mezelf te zijn. Ik moet gewoon meer gaan
durven. En dan heb je inderdaad momenten met vallen, maar daarna sta
je weer op! |
reactie: ik had een relatie en we hadden
te vaak rusie dus gingen we uit elkaar. Maar elke keer als we elkaar
spreken gaan we weer zoenen enzo. En ik word elke keer weer knetter
gek van hem en zegt hij dat die weer wat wil. Maar na 1 dag veranderd
hij alweer en wil die weer een ander meisje ik word er helemaal gek
van want vergeten kan ik niet echt niet gewoon !
Xxx |
reactie: ik kan m'n ex helaas zoals de
vele anderen ook niet vergeten.. Et is al 7 maanden uit, hij heeft
me gedumpt voor zijn nieuwe vriendin
Waarme et nu ook uit is, we hebben in die tijd niet met elkaar gepraat
Of gebeld of elkaar gezien. Ik hou nog steeds van hem
Ook al is et gevoel niet meer zo verliefd als eerst.. Ik blijf om
hem geven
En ik kan em niet vergeten.. Vooral snachts in bed is het zwaarst
Enkele dagen geleden gaf hij mij de indruk dat hij me terug wou
En hij ontkent nu dat hij met haar had, ook al is et nu uit
Hij zei dat hij me wou zien.. Ik weet niet wat ik ermee moet
Beste is denk ik hem vergeten |
| reactie: Mijn grote liefde M. Ben ik tegen
gekomen toen ik 20 was! Ik ben nu inmiddels 24 en we zijn al een tijdje
“uit elkaar” maar vergeten kan ik hem niet, ondanks alle
pijn die hij mij heeft aangedaan.
Ik weet het nog als de dag van gister. Ik kende hem al een tijdje,
hij werkte in het bedrijf van mijn vader. Toen ik 20 werd, kregen
we ineens privé contact dat bestond uit “mooi weer”
mailtjes. Al gauw werden die mailtjes wat intiemer en er ontstond
een soort seksuele spanning tussen ons. Wat het nog spannender maakte
was dat ik de dochter van zijn baas was, dus eigenlijk “verboden”
terrein, en hij was 11 jaar ouder dan ik. Het contact werd intiemer,
‘s nachts bellen, veel mailen en sms’en, tot die dag in
juli 2002, toen zijn we voor het eerst in bed geland. Het was bij
hem thuis, en het was in 1 woord fantastisch. Het was ook nog eens
mijn eerste keer, dus dat zette wel geschiedenis in mijn leven.
Duidelijk was wel dat er alleen een seksuele aantrekkingskracht
was en we spraken af goede vrienden te blijven maar niet verliefd
op elkaar te worden. Het contact bleef intiem, ook konden we het
goed verbergen, want niemand had het door op zijn werk en mijn vader
ook niet. Het ging een jaar goed, veel contact en af en toe eens
seks, ook had hij tussendoor vaak een relatie, ook daar kon ik goed
mee omgaan, ik had geen gevoelens voor hem. Ik weet het, het is
niet eerlijk wat ik heb gedaan tegenover dat andere meisje, maar
ja, hij was er zelf bij en van hem kwam vaak het initiatief. Het
bleef goed gaan, tot precies 1 jaar later in juli 2003. Ik stond
op het punt om met een vriendin op vakantie te gaan en hij belde
me ‘s nachts op. Hij vertelde me dat ik zo’n leuk meisje
was, dat we eigenlijk heel goed bij elkaar paste en dat als hij
wat jonger was we zeker een relatie zouden kunnen hebben. Dit vertelde
hij mij overigens toen hij weer singel was. Ik heb weinig met die
info gedaan en ben op vakantie gegaan. Toen ik terug kwam, had hij
ineens een nieuwe vriendin, hij kon me niet meer zien, want hij
wilde die relatie een kans geven. Prima, ik ging verder met mijn
leven, geen pijn, gek genoeg. Maar nog geen maand later belde hij
me weer op en we lagen al weer met elkaar in bed, terwijl hij een
relatie had! Dit hebben we een jaar volgehouden en toen kreeg ik
een vriendje. Ons contact werd minder, en we hadden ook geen seks
meer, dat wilde ik niet. Toen begon hij me steeds vaker te bellen
en te sms’en, en toen kwam op een avond in 2004 het hoge woord
eruit: hij was verliefd op me, en wat bleek, al een jaar lang, en
hij had in die periode nog een relatie. Het gekke was dat hij het
me vertelde op precies dezelfde dag als een jaar daarvoor, maar
toen had hij het niet letterlijk gezegd. Al gauw ging het uit tussen
mij en mijn vriendje en kreeg ik automatisch weer meer contact M.
Wat was hij blij dat het uit was. We spraken geregeld af, stiekem
in de auto, want ja, ik woonde nog bij mijn ouders, en zijn vriendin
zat bij hem thuis. Hij kon niet van me af blijven, maar ik wilde
geen seks, ik wilde eerst zien zijn gevoel echt was. Dat hebben
we 3 maanden volgehouden tot november, en toen kreeg ik de sleutels
van mijn eigen woning, en die hebben we meteen ingewijd. Ik was
inmiddels super verliefd op hem geworden en was klaar voor de relatie.
Hij moest alleen nog wat zaken met zijn vriendin afhandelen, het
dus uit maken. Maar dat gebeurde niet. Ik kreeg steeds meer gevoelens
en werd heel aanhankelijk. Ik zat echt als een puppy te wachten
achter de deur tot hij een keertje bij me langs kwam, soms duurde
het langer dan een week en ik werd dan gek van verdriet. Ik begon
te zeuren dat hij een keuze moest maken omdat ik het zo niet langer
aan kon, maar zelf de keuze maken om de “relatie” te verbreken,
hoo maar. Dit ging door tot mei 2005, toen heb ik er een punt achter
gezet. Helaas heb ik dat niet kunnen volhouden, en in augustus zocht
ik weer contact met hem. Het gevoel tussen beide was meteen weer
terug, en hij zag in dat het ook met zijn relatie niet goed ging,
dus hij maakte het uit. Ik had eindelijk vrij spel dacht ik, beide
waren we vrijgezel, dus nu moest het wel goed gaan. Nou dat ging
de eerste maand ook goed, maar in oktober ging het al weer fout.
Hij verloor zijn baan, en was oververmoeid en zat slecht in zijn
vel en we zagen elkaar bijna niet meer. Ook werd ik toen ziek: burn
out, pfeiffer en licht depressief. Hij ging op vakantie in november
2005 en toen hij terug kwam, belde hij me op met de mededeling dat
hij weer terug was bij zijn ex. Ik was kapot, en voelde het als
een trap na. Daarna hebben we geen contact meer gehad. Echter hij
was/is niet uit mijn systeem te krijgen. Ik dacht/denk nog dagelijks
aan hem, maar voel dan ook meteen weer die pijn die hij me heeft
aan gedaan. Ik snapte maar niet waarom het zo gelopen was, hij had
toch gevoelens voor mij? Ook was ik boos op mezelf, want ik had
dik 3 jaar van mijn leven aan hem besteed en had in die tijd ook
oogkleppen op voor al het andere “leuks” dat rond liep.
Want geen enkele andere jongen maakte kans bij mij, ook al wilde
ik zelf wel heel graag dat het ging werken, maar M. Zat in mijn
systeem.
Maar ja, je hebt zoveel met elkaar meegemaakt, 3 jaar lang, hij
is mijn eerste geweest in heel veel dingen, we hebben een gezamenlijke
vriend aan zelfmoord verloren, dus dat maakt je heel close en hecht.
Dat maakt dit allemaal ook zo pijnlijk want je verliest niet alleen
je “relatie” maar ook je maatje en je beste vriend. Het
ergste is ook nog, ik praat wel over een relatie, maar we hebben
eigenlijk nooit een ECHTE relatie gehad met alles erop en eraan,
want alles ging stiekem…..
Echter 2 weken geleden heeft hij weer contact met me opgezocht;
een mailtje, hij was namelijk benieuwd hoe het met mij ging. Heb
pas 1 weer erna geantwoord, zeer kort! Hij stuurde nog een mailtje
maar daar heb ik niet meer op gereageerd. Ik ben bang dat als ik
reageer, dat ik weer in dat zelfde schuitje beland, en dat wil ik
niet, ik heb nog steeds te veel pijn, maar het gekke is, ik vind
hem nog steeds leuk. Gaat dit ooit over???
|
| reactie: Ik ben nog best wel jong en heb
eigenlijk nog geen ervaring. Maar dat komt omdat ik al bijna anderhalf
jaar een jongen niet kan vergeten. Hij zit bij mij op school, twee
jaar lager dan mij. Maar hij is wel ouder dan ik. Ik was al verliefd
op hem toen een jongen waarmee hij ruzie had mij kwam bedreigen dat
ik hem moest zeggen dat ze hem in elkaar zouden slaan en dat soort
dingen. Ik schrok heel erg, maar ik heb het mijn liefde wel gezegd.
Hij lachte me toen recht in mijn gezicht uit, maar ik heb er daarna
niets meer over gehoord. Dat bracht hem en mij alleen maar korter
bij elkaar en het schepte een band. (er was nog veel meer gebeurd
waardoor dat kwam) Ik kreeg hem op msn en we praatten best veel. Ook
over heel intieme dingen. Ik was nog steeds verliefd en ik vertrouwde
hem steeds meer en hij mij ook. Ik heb hem toen eerlijk gezegd dat
ik hem leuk vond en hij zei dat hij mij echt een leuke meid vond,
maar dat hij qua uiterlijk niet op mij viel. Dat raakte me, en dat
doet het nog steeds. Ik heb er heel veel over gehuild. Het werd inmiddels
zomervakantie en op vakantie had ik een soort van vakantievriendje.
Daar is niets mee gebeurd, want ik dacht alleen maar aan die ene jongen
van school. Via msn werden we alleen maar beter bevriend, maar we
zeiden op school niets tegen elkaar. Vaak niet meer dan alleen "hoi".
Dat is nog steeds zo. Ik vind dit heel erg en ik weet niet hoe ik
het moet aanpakken om hem te zeggen dat ik hem nog steeds leuk vind
en kan zorgen dat we eens wat afspreken. Daan maakt hij zich namelijk
steeds onderuit. Kan iemand mij helpen? Ik krijg hem maar niet uit
mijn hoofd, met hoeveel andere jongens ik ook contact leg enzo. Ik
zit hier echt mee. |
| reactie: Ik heb vorige zomer een fantastisch
jongen leren kennen, tijdens de vakantie kreeg ik wat met hem en we
hebben ongeveer 3 maanden een relatie gehad. Na ongeveer 3 maanden
besloten we samen dat we beter onze relatie konden beëindigen
omdat we allebei studeren en geen middelen hebben om elkaar vaker
dan 1x in de 3 maanden te zien. Pas 6 maanden hierna kon ik hem echt
vergeten. En hij had 4 maanden na onze relatie alweer een nieuwe vriendin,
maar hij vond mij nog steeds heel erg leuk en kon mij ook niet vergeten.
De rede dat we elkaar niet konden vergeten is heel simpel: we besloten
dan wel samen dat we met onze relatie zouden stoppen, dat betekende
nog niet dat we niets meer voor elkaar voelden. En dat we nog steeds
heel veel contact met elkaar hadden (via e-mail en MSN) hield daar
ook niet echt bij. Toch hadden we een door dit regelmatige contact
een hele hechte vriendschap opgebouwd. Ondertussen kreeg die vriend
een ander probleem erbij: zijn nieuwe vriendin vond het maar niets
dat we nog steeds zo'n goed contact hadden. Hij heeft toen besloten
minder contact met mij te hebben. De laatste 2 maanden heb ik hem
maar 2x gesproken, wat ik erg jammer vind. Ik kan begrijpen dat zijn
vriendin hem niet met mij wil delen, maar doordat ze zo jaloers is
(ze werdt steeds bozer als ze weer ontdekte dat hij een keer met mij
had gesproken) ben ik nu wel een maatje kwijt. Ik vraag me af wat
er gaat gebeuren komende zomer. Ik ga weer naar dezelfde camping als
vorig jaar net als die vriend en dit zal zijn vriendin zeker niet
leuk vinden. Ik zou graag tegen haar willen vertellen dat ik echt
geen bedreiging vorm, ik heb inmiddels een fantastisch nieuwe vriend
en ik ben heel gelukkig met hem. |
|
reactie: ik ben via via op deze site gekomen en plots kwam
alles weer boven. Ik was nog maar 13 toen ik mijn eerste grote liefde
tegen kwam. We zaten alle twee in het 2e middelbaar, en het leek
zeker in het begin een gewoon vriendje voor mij, maar het bleef
maar duren. Uiteindelijk zijn we 6jaar en 8 maanden samen geweest,
we zijn samen groot geworden, hebben onze jeugd samen doorgebracht,
hij was van frans algerijnse afkomst en ik was best trots op hem.
Hij was is nog steeds een ontzettend knappe jonge en ik was(nog
altijd) geinteresseerd in die buitenlandse cultuur, we hebben samen
heel wat gemaakt, hij had een verschrikkelijk harde jeugd achter
de rug en was daardoor getekend voor het leven. Ook al zijn we niet
meer samen, ik weet gewoon dat hij nooit afstand zal kunnen nemen
van zijn verleden. Hij had zijn familie nog in frankrijk wonen dus
gingen we geregeld naar daar, ik was echt gelukkig met hem, maar
intens gelukkig, we voelde elkaar zo goed aan, alles ging perfect
we waren twee handen op in buik, hoe vaak heeft hij me wel niet
verteld dat hij het zo getroffen had bij mij, ik was zijn redding
zijn alles, en idem voor mij!na 6jaar was ik nog altijd even verliefd,
ik kreeg nog altijd kriebels als ik naar hem keek, en hij deed me
de princes op aarde voelen. We hebben een prachtige tijd gehad,
maar we konden ook fixe ruzies hebben, hij was enorm koppig, en
toen ik rond de leeftijd van 15/16 kwam werd hij extreem jaloers,
ik mocht niets, niet met vriendinne weg, niet op stap, als ik met
de buurjonge stond te praten was hij zo jaloers kan je je niet voorstellen,
maar ondanks alles was ik echt gelukkig, waarschijnlijk omdat ik
zo kort werd gehouden was hij mijn god! Hij zorgde er wel voor dat
ik op geen enkele manier echt in contact kwam met andere jongens,
maar voor de rest zat het prima, we werden 18 en 19 jaar en hij
ging werken, ik studeerde nog verder, hij kreeg vast werk en hij
vertelde al eens over collegas, hij kon goed opschieten met ze en
ik werd daar blij van omdat hij zich altijd zo afschermde voor iedereen
(kwam door pijnlijke jeugd) dus als hij al eens zei; ja vandaag
was het fijn, b van op het bureau heeft mùe goed doen lachen,
had ik daar geen erg in, ik liet hem echt vrij in tegenstelling
tot mezelf, ik heb echt bijna 7 jaar onderdrukt geleven maar ik
merkte dat niet ik was echt zo verliefd op hem! Tijdens mijn examens
zag ik hem niet meer, ik moest leren , hij had rijverbod, dus ik
zou hem erna wel trg zien. Maar hij bleef gewoon weg, ik maar bellen
en smsen maar kreeg geen antwoord, uiteindelijk verplichtte zijn
mama hem me te antwoorden!vertelde hij via de telefoon na 7 jaar;
ik weet het niet meer, ik ben in de war, het is gedaan tussen ons!
Zonder dat er aanleiding was, ......dat was het dan! Viavia kom
ik even erna te weten dat hij een relatie heeft met b van de bureau,
B was pas een jaar geleden getrouwd en was nu alweer gescheiden,
om samen met mijn jongen een relatie te beginne!ik snapte er niets
van, mijn wereld stopte gelijk, ik at niet meer, sliep niet meer,
kwam niet meer buite, gooie mijn studies aan de kant, viel zomaar
even 10 kilo af terwijl ik helemaal niet te zwaar was! Nu is het
dik anderhalf jaar geleden, ik heb een schat van een buurjonge leren
kennen, ik ben opnieuw gelukkig, maar dat heeft me verdomd zweet
bloed en tranen gekost! Sinds kort heb ik een gesprek gehad met
mn ex, daar heb ik een jaar op moeten wachten voor een half uur
gesprek te hebben, ondanks alles kan ik nt kwaad zijn op hem, maar
zijn B mag voor mijn part rotten in de hel! we mailen af en toe
en soms een smsje, hij laat soms uitschijnen dat hij me nog steeds
graag ziet, dat zij te snel gereageerd hebben, maar ik weet ook
dat hij gelukkig is en dat wil ik ook! Zo zalige therapie is dat,
alles van je afschrijven dat helpt al eens, ik moet zeggen dat ik
stilletjes aan terug kan genieten van alles, en terug zin heb in
het leven, al is dat natuurlijk de ene dag tegen de andere! Hoe
dan ook: die eerste speciale liefde vergeet je niet!nooit!!!je moet
het alleen een plaats in je leven kunnen geven! Doei
|
| reactie: Mijn grote liefde is bereikbaar
en onbereikbaar. Ik zag hem voor het eerst toen ik verhuisde. Weg
van al mijn vriendinnen en vrienden, maar het leek waar ik naartoe
verhuisde ook goed te gaan. Ik kreeg veel nieuwe vriendinnen die leuker
leken dan mijn oude en ik vond meteen al een jongen leuk, de beste
vriend van mijn onbereikbare liefde. Ik had wel gehoord dat hij mij
ontzettend leuk vond, maar de liefde maakt blind en ik ging voor zijn
beste vriend. Ik heb 4 maanden wat met hem gehad maar heb toen toch
besloten dat het niet werkte tussen ons en ben halsoverkop op zijn
vriend verliefd geworden. Waarom zul je zeggen? Er was gewoon ontzettende
aantrekkingskracht tussen ons. Als hij de kamer al binnenliep en ik
hoefde hem niet eens te zien, voelde ik al die spanning in mijn borst.
Na een paar weken gepraat, gelachen en geflirt te hebben, ongeveer
2 maanden in totaal, was er een party en hij kwam ook. Ik dacht tot
die tijd dat hij mij ook leuk vond, want er waren van die kleine gebaren
die hij maakte, en dus die avond zoenden we... Het was geweldig, beste
kus die ik ooit heb gehad. Maar jammer genoeg de dag daarna negeerde
hij me. Mijn hart was gebroken. Ik vond hem zo leuk, maar ik gaf niet
op. Ik wilde weten waarom hij dat had gedaan want ik wist gewoon zeker
dat er iets was. Ik heb hem daarna nog 1 jaar leuk gevonden en denk
af en toe nog steeds aan hem. Er waren een paar dagen dat hij super
aardig tegen me was en de hele tijd in mijn buurt was, maar dan waren
er zo zijn chagrijnige dagen dat hij me negeerde en heel gemeen was
tegen de hele omgeving. We stoeiden nog steeds erg vaak en nu lijkt
het of hij af en toe in mijn buurt is ookal zijn we erg gemeen tegen
elkaar. Misschien komt het ook doordat ik gemeen ben? Dat mijn handelingen
hem tot zijn gedrag drijven? En misschien als ik heel aardig tegen
hem ga doen dat hij dan ook heel aardig tegen mij gaat doen? Of misschien
als ik hem laat zien dat ik hem leuk vind dat hij mij dan ook weer
leuk vind? Soms vraagt hij me dingen en hij wil het niet begrijpen.
Zou hij het vragen omdat hij weet dat ik het antwoord wel weet? Of
omdat hij gewoon graag met me wil praten op een normale manier? Want
als hij tegen me praat of ik tegen hem is het meestal dat ik tegen
hem zeg dat hij stil moet zijn of dat hij weer zit te zaniken. Zou
hij diep in zijn hart mij leuk vinden? En zouden we toch voor elkaar
bestemd zijn zoals ik het allemaal voel? Kende ik zijn gevoelens maar. |
| reactie: hey Trendystyle, Ik was mijn maand
horoscoop aan het lezen op jullie site en zat ineens deze topic staan.
Ik kan mijn ex ook maar niet vergeten. In ons geval is het allemaal
zeer ingewikkeld maar ik zal proberen het een beetje uiteen te zetten.
Begin mei van vorig jaar zat ik zeer diep in de put. Mijn relatie
van 8.5 jaar was net 2 maanden over en ik zat nog volop in de verwerkingsfase.
Ik was op een site beland over liefdesverdriet en HIJ reageerde op
1 van mijn verhalen. Gelijk een prive bericht gestuurd naar hem. Na
wat over en weer gemaild te hebben en erg leuke gesprekken gehad te
hebben op msn een keer afgesproken. De eerste keer dat we elkaar zagen
zijn we naar een discotheek gegaan. Niet echt een geschikte plek ms
maar een top avond gehad. Er ontstond een hevige spanning tussen ons.
De dag erna (gisteren precies een jaar geleden) hadden we weer afgesproken.
We gingen wat drinken bij hem in de stad. Erg leuke middag gehad en
uiteindelijk nog wezen stappen met vrienden van hem. Die avond voor
het eerst gezoend met elkaar. Er was zo'n onbeschrijfelijke klik tussen
ons die ik zelfs met mijn ex nooit heb gehad. De eerste anderhalve
maand waren als een droom. We hadden de grootste lol en konden niet
zonder elkaar. Uiteindelijk kwam er een kink in de kabel. Hij had
nog sporadisch kontakt met zijn ex en had haar (op aandringen van
mij) verteld van ons. Had ik daar maar nooit op aangedrongen maar
goed. Het liep dus stuk. Met heel veel pijn in ons hart namen we afscheid
van elkaar. Na ongeveer 2 weken ineens midden in de nacht een sms
van hem. Of ik in de stad was.... Ik teruggestuurd dat ik er wel was
geweest maar inmiddels al weer thuis was maar wat er dan was. Toen
vertelde hij me dus dat hij me miste. Ik koning te rijk natuurlijk.
Is toen weer even goed gegaan. Na verloop van ongeveer 2 weken bleek
dat het gewoon niet ging. Er zat nog te veel verdriet e.d. Bij hem
om zijn verbroken relatie. Week of 2 geen contact gehad en uiteindelijk
elkaar weer tegen gekomen van de zomer. Aantrekkingskracht was nog
degelijk aanwezig en we eindigde dus weer zoenend. Elkaar een week
later weer gezien op Decibel en eindigde uiteindelijk dus bij hem
thuis. Ik merkte aan hem dat hij niet toe was aan een relatie. We
hebben toen een heel lang gesprek gehad en besloten al het contact
volledig te verbreken. Erg moeilijke beslissing maar wel het beste.
Na verloop van ongeveer 6 weken een sms naar een vriendin van mij
of hij mijn nummer mocht. Zij tegen mij verteld en ik hem die nacht
gesmst. Hij miste me toch wel heel erg en of ik naar hem kwam. Ik
miste hem ook vreselijk maar het was niet echt verstandig om naar
hem toe te gaan. Ik ging een paar dagen later op vakantie dus heb
het allemaal uitgesteld totdat ik terug was. Toen ik terug was hem
dat laten weten en we zagen elkaar die avond dus weer. Van het een
kwam het ander en we belandde dus weer bij hem thuis. Het ging weer
erg goed. We hadden weer lol als we samen waren en konden goed praten.
Op dat moment hadden we allebei geen zin in een vaste relatie dus
het werkte goed voor ons dat we elkaar niet regelmatig zagen. Op een
bepaald moment begon het voornamelijk bij mij te kriebelen. Ik wilde
meer vastigheid. Ik wist dat ik dat bij hem niet zou vinden door alles
wat er gebeurd was. Vorige week dus een heel moeilijk gesprek gehad
en er wederom een punt achter gezet. We hebben wel besloten contact
te houden omdat we teveel voor elkaar betekenen en een hele speciale
band hebben. Ik vind het echter zo vreselijk moeilijk om hem los te
laten. Op de een of andere manier komen we toch steeds weer bij elkaar
uit. We kunnen niet MET en niet ZONDER elkaar. Hoe het nu gaat lopen
zien we wel weer. We proberen nu een gewone vriendschap op te bouwen
en wensen elkaar al het geluk van de wereld. |
reactie: mijn grote liefde ben ik tegen
gekomen toen ik 14 was. Het was op vakantie in center parcs en ik
was in het zwembad. En daar zag ik hem!! Een vriend van hem vroeg
of ze bij me mochten komen zitten en ik zei
Oke., en ik vond die andere jongen ( mijn grote liefde dus ) echt
een hele leuke jongen. Ik sprak elke dag met hem af om te gaan zwemmen
en het was altijd heel leuk. Ging met m stoeien enz.. Op de laatste
dag heb ik met m gezoend en we hebben nummer uit gewisseld. De dag
nadat ik thuis was heb ik hem een sms gestuurd met de vraag of we
nu wat hadden met elkaar, en hij smste terug als het aan mij ligt
wel!! Dus ik was helemaal in de wolken alleen er was 1 min puntje..
Hij woonde heel ver weg!! En mijn ouders vonden het om die reden niet
goed dat ik met hem ging maar ja daar trok ik me niks van aan want
ik was verliefd!!! Maar hij kwam wel heel vaak naar mij toe en ik
ging ook regelmatig naar hem toe. Na ongeveer 7 maanden is hij bij
mij in huis komen wonen en heeft ongeveer 1 jaar bij ons gewoont.
Toen verhuisde hij weer naar zn ouders toe want die waren nu ook ergens
anders gaan wonen. En het zat mij eigenlijk niet lekker dat ie weer
daar ging wonen want ja, we hadden best wel vaak ruzie met elkaar
de laatste tijd en jah als ie dan daar is en komt een leuk meisje
tegen dan kon het wel eens verkeerd aflopen. Daar was ik heel bang
voor en daar heb ik ook met hem over gepraat en hij beloofde mij dat
dat niet zou gebeuren want hij houd van mij . Nou het is ongeveer
5 maanden goed gegaan. Toen kwam ik er achter dat hij een ander meisje
had daar. Ik had smsjes gelezen die hij haar heeft gestuurd en ik
ben heel erg boos op hem geworden ik heb het uitgemaakt.
2 jaar en 2 maanden heb ik verkering met hem gehad. Ik sprak hem een
maand niet want ik was te boos om met hem te praten.. Hij had een
nieuwe vriendin ( dat meisje waar hij mee vreemd was gegaan had ie
nu een relatie mee genomen ) en ik had ondertussen ook weer een nieuw
vriendje. Maar jah het was ook zo weer uit met mn nieuwe vriendje
want ja ,, ik hield van mn ex en ik kon alleen maar aan hem denken
. Nu praat ik weer normaal met mn ex.. En hij heeft het ook uit met
haar.. We hebben allebei toe gegeven dat we een vriend/in namen om
elkaar te vergeten,. Wat dus niet gelukt was. Nu mis ik hem nog steeds
elke dag.. Lig s'avonds in mn bed te huilen omat ik zo graag bijhem
wil zijn. En we smsen elkaar heel erg veel. We hebben binnenkort ook
met elkaar afgesproken om te praten maar of het nou zo slim is dat
ik hem weer zie?? Ik denk dat ik hem dan weer een kans ga geven dan
maar ja dat moet ik niet doen. Maar ik hou zo veel van hem en ik wil
hem echt terug maar ik kan hem nooit meer vertrouwen nu. Ik weet echt
niet wat ik er allemaal mee aan moet . En wat nou het verstandigst
is.. Xx kim |
reactie: Hey Iedereen,
Ik was in Augustus 2005 tot begin sept. Op vakantie naar Spanje(platja
d'aro) Waar ik iedere dag lekker ging zonne op het strand. Vlak naast
ons was dan een windsurf club ongeveer 3 meter verder. Op ongeveer
4 dagen voor ons vertrek lag ik weer op het strand zoals gewoonlijk
en zat een beetje om me heen te kijken totdat ik een jongen zag lopen.
Ik vond hem best leuk toen ik hem zag, maar voelde me niet echt verlieft
dus het begon met een beetje flirten. Toen hij het water op ging om
te windsurfen was ie heel ver weg en ik kon hem nog maar heel klein
zien. Toen hij terug kwam keek ie me recht in me ogen aan en vanaf
dat moment ben ik hem telkens leuker gaan vinden. Als we s'avonds
op de camping aan kwamen en in me bed lag was ik alleen maar bezig
met die jongen dat ik hem morgen weer zag en alles. De één
na laatste dag was aangebroken. Hij was nog in zijn hotel wat aan
het strand stond. Ik was om me heen aan het kijken en ik zag hem niet
ik keek dus naar zijn hotel en zag hem heel hoog staan ( t'was 1 grote
flat) Ik zag hem naar me kijken en hij zag dat ik naar hem stond te
kijken toen hebben we een half uur oogcontact gehad;) nouja toen hebben
we weer de hele dag lopen flirten. De volgende dag kwam en dus ook
de laatste dag dat ik op het strand daar was, ik zat alleen maar te
balen en had me voorgenomen om naar die jongen te stappen aangezien
ik het de vorige keren niet durfde. Alleen kreeg k er toen de kans
niet voor, omdat hij bij allemaal vrienden was en in een strand tent
bezig was!Ik had opzich wel de kans, maar eht zou wel heel raar overkomen.
Nu in Mei 2006 heb ik er zoon spijt van want ik weet helemaal niks
van hem alleen dat ie windsurfde en spaans was!Ik mis hem super en
voor iedereen! Doe er alles aan om iets te weten te komen en er iets
van te maken ik ben echt super verlieft en hij hopelijk ook op mij
en hopelijk herkent hij me want het kan niet anders dat alleen ik
dit voeldat scheelt heel veel verdriet! Ik ga in 2007 met een vriendin
terug naar Spanje (platja d'aro) en kijken of ik hem terug kan vinden
en ik zal er alles aan doen! Heeft er iemand misschien tips en foto's?
Sites waar ik op kan zoeken of iets laat dan ff een berichtje achter
op deze site en ik zal kijken! Liefs |
reactie: Lieve Trendy,
Heel herkenbaar dat hele artikel wat jullie geschreven hebben. Ik
was wat rond aan het surfen, en ik hoopte gewoon dat er iets over
stond omdat het voor mij gewoon een obsessie is geworden.. En toen
vond ik het ineens, toeval of ... ? Helaas stond er geen antwoord,
omdat het bij iedereen verschillend is. En ook aan de reacties had
ik helaas nergens aan.. Zelf wil ik ook wel even vertellen wat gebeurt
is. Mijn grote liefde, mijn beste vriend, mijn alles.. M. In de brugklas
zat hij bij mij in de klas, ik schonk geen aandacht aan hem. Hij was
niks voor mij, niet iemand waar ik op zou vallen. In de tweede klas
kwam hij weer bij me in de klas, en weer deed hij me niks, er was
niks tussen ons, we waren niet meer en niet minder dan klasgenoten.
In de derde klas zat hij WEER bij me in de klas. Dit jaar was anders.
We hadden wiskunde, en omdat ik een heel druk persoon ben, en graag
klets, werd ik van plaats verandert. Ik mocht niet meer naast een
vriendin van mij zetten maar moest naast hem zitten. Ik zal je vertellen,
wat heb ik gezeurd! Ik kon hem niet uitstaan en wilde en zou niet
naast hem blijven zitten. Wat wilde de toekomst nou, dat ik af en
toe toch echt wel met hem moest praten, wilde ik sommen maken.. En
steeds vakerder ging ik hem beter kennen, en kwam ik erachter dat
het een interessante persoon was wat veel meer inhoud had dan ik dacht.
Ik begon een andere kant van hem te kennen, iets wat me heel erg fascineerde.
Ik zat in een vriendengroep, en hij had eigenlijk zowat niemand, ik
trok hem bij ons in de vriendengroep, en zorgde ervoor dat hij erbij
hoorde. Hij kreeg uiteindelijk ook met die vriendin van mij, waar
ik eerst naast zat maar dat liep uiteindelijk op niks uit. We werden
beste vrienden, wisten alles van elkaar en konden niet zonder.. Totdat
er een dag kwam dat het eigenlijk veel verder ging dat vriendschap.
We wisten zoveel van elkaar, er was zoveel moois tussen ons, we begonnen
elkaar leuk te vinden.. Meer dan leukk.. En ineens hadden we met elkaar.
Helaas duurde dit niet erg lang, dat kwam omdat we nog jong en onervaren
waren. Hij was heel onzeker, en durfde niks, hij wilde nooit afspreken
en daardoor liep het eigenlijk niet. Ik ging lang op vakantie en toen
ik terugkwam hoorde ik dat hij bij zijn vriendne het constant over
een ander meisje had, ene Senna. Ik wilde hier wel nader over horen
en hij had geen zin in discussie's, hij zei dat dat niet voor hem
weggelegd was en maakte het uit. Toch bleven we met elkaar smsen en
ik kreeg door dat hij spijt had.. En 2 weken later kregen we weer
wat. Helaas, werd onze relatie er niet beter op. Hij was nog steeds
hetzelfde, eigenwijs en toen maakte ik het uit. Ik heb daar heel veel
om gehuild maar ben er toch overheen gekomen. In die tijd was het
niet zo erg, ik heb na hem 2 andere vriendjes gehad. En in de vierde
kwam hij in een andere klas terecht. We kregen ruzie en hebben elkaar
toen zeker 3 maanden niet meer gesproken. Toen kwam het weer goed,
vraag me niet hoe.. Weer de vraag, toeval of... ? We kwamen weer in
contact, en werden weer heel erg hecht. Ik had toen een vriend maar
M. Deed mij doen twijfelen.. En uiteindelijk werd ik weer helemaal
verliefd op M. En heb het toen met mijn toenmalige vriend uitgemaakt.
Wat daarna gebeurde was zo mooi, tussen Mick en mij onstond weer die
vlam, wat eerder ook geweest was. En dit keer kregen we met elkaar,
en het was zo mooi. Zo anders, allebei al ouder, wijzer en ervarender.
En toch wilde het lot weer dat we uit elkaar zouden gaan, ik ging
weer op vakantie en kreeg ik een smsje dat hij niet meer wist of hij
echt wel zoveel voor me voelde als voorheen, toen ik terugkwam zei
hij dat het wel genoeg was om de relatie te behoudenk, maar dat hij
niet wist hoe dat moest als we toch op andere scholen zouden komen.
En omdat M. Een type was die niet graag afsprak "alleen"
zou het erg moeilijk worden. En weer discussies, over da thij nooit
groeide en dat hij altidj maar zijn zin wou.. En toen besloot ik om
het weer uit te maken. Het leuke is, dat ik tegen hem zei dat ik daar
spijt van zou krijgen, en je wilt niet weten HOEVAAK ik daarvan spijt
heb gehad. Toen het uitgegaan is, hebben we nog super vaak elkaar
gezien en van het een kwam ook het ander en toch wilde hij geen relatie
meer aangaan, terwijl dat het enige was wat ik wilde. Tot er op gegeven
moment vrienden tegen me begonnen te zeggen dat ze vonden dat hij
mij gebruikte wanneer het hem uitkwam, ik begon mijn ogen te openen
en stopte toen met dat geflikflooi. Ik kreeg later een vriend, en
dacht dat k hem echt leuk vond. Maar de waarheid was, dat dat alleen
een manier was om M. Te vergeten. Dit gevoel versterkte alleen maar
toen we een avond uitgingen en ik M. Tegenkwam, hij bracht me terug
naar huis op zijn scooter en voor mijn deur zoendde hij me, ik stopte
hem en zei dat dit niet eerlijk was tegenover mijn vriend maar vond
het van de andere kant heerlijk om hem weer te voelen.. Uiteindelijk
heb ik het dan ook maar weer uitgemaakt en ook M. Eerlijk opgebiecht
dat dat vanwege hem was. Dit deed hem niks en uiteindelijk kreeg hij
een vriendin. Het rare was, dat mij dit niks deed, ik dacht constant:
"het zal toch niet lang duren, want niemand kan het met hem uithouden,
alleen ik, alleen ik ken hem door en door, wij zijn voor elkaar gemaakt,
waarom zouden we anders altijd bij elkaar terug komen?" En ik
had gelijk, na 2 weken maakte zij het uit. Hij was er kapot van, dat
merkte ik aan hem toen ik met hem sprak. Ik kon er niet tegen dat
hij zoveel pijn had, terwijl die bij mij nooit zo kwaad was geweest,
en toen voelde ik wel de jaloezie naar boven komen. Ondanks dat vlogen
de maanden voorbij en voordat ik het wist was hij me weer aan het
smsen dat hij me misstte en dat hij het graag opnieuw probeerde. Uiteindelijk
liet hij het weer verwateren omdat hij op zijn nieuwe opleiding, nieuwe
vrienden had gemaakt. Hij ging roken, met verkeerde vrienden om en
begon zelfs met blowen. & weer begon ik na deze tijd weer alles
op te bouwen, een tijd zonder hem, en toen kwamen de telefoontjes
weer.. En de smsjes. Mijn hele leven stond weer op z'n kop. En sinds
toen is het niet meer goedgekomen, ik moet elke dag aan hem denken,
de ene dag is het negatief en de andere dag niet. We praten nog heel
af en toe op msn met elkaar. Maar of ik het wil of niet ik krijg via
mijn vrienden altijd verhalen van hem te horen. En die zijn niet altijd
even leuk. Ondertussen is het blowen gestopt en zit hij in de fase
dat hij xtc uitprobeert. Ik heb hier heel lang om zitten huilen en
ik weet dat het gewoon fout is. Maar ik ken M. En ik weet ook dat
hij er uiteindelijk mee zal stoppen. Maar ik kan hem gewoon niet vergeten
en wat het moeilijk maakt is het feit dat wij na 3x nog altijd naar
elkaar toegetrokken zijn. En het feit dat we nog tot elkaar aangetrokken
voelen is soms duidelijk. En toch, is het niet goed voor mij. Hij
is een obsessie geworden, ik kan de naam M. Niet meer aanhoren of
ik leg de meetlat meteen bij mijn M. Als ik verhalen over hem hoor,
is mijn hart in tweeën. Omdat het me heel erg veel pijn doet.
Als ik hem tegen kom tijdens hte uitgaan en hij doet alsof er tussen
hem en mij nooit wat geweest is, doet mij dat pijn en voel ik me dagenlang
shit. Als ik hem in de stad tegenkom of waar dan ook en hij praat
dan tegen mij alsof er nooit wat is geweest, voel ik me shit. Als
ik hem al zie en hij naar mij zwaait, voel ik me al shit. Maar wat
ik ergste vind is dat hij mij zwart maakt bij zijn vrienden. Dat hij
zegt dat hij niet kan begrijpen dat hij met zo'n lelijkerd als mij
gehad heeft. En dat hij zich schaamt dat ik zijn ex ben. Maar waarom
hheeftie nog geen 2 maanden geleden nog gesmst en gebeld? Waarom zou
die dan 3x met mij gehad hebben? Het zijn vragen die blijven.. En
die onbeantwoord zullen blijven..als ik over hem droom, voel ik me
shit. Als hij mij belt voor de domste reden ever, voel ik me shit.
En het is gewoon niet leuk meer. Het is gewoon een obsessie wat heel
erg veel van mijn leven in beslag neemt. Ik wijs alle jongens af.
En ik ben op maar één jongen erg gek geweest, en dat
was mijn collega. Toen ik hem zag was ik echt meteen verkocht en door
hem verga ik M., die bestond toen helemaal niet meer voor mij. Helaas
wees hij mij af, en dan was M. Natuurlijk weer een grote..troost...
Als ik dat zo kan noemen. Het is nu alweer 10 maanden geleden dat
het uit is, en nog steeds i het gevoel erg groot voor hem. Ik vraag
me af, waarom dit zo is. En waarom ik zo gestraft word. Ik wil dit
zo snel mogelijk kwijt, maar het lukt me niet. Al die tips die je
overal leest, dat je leuke dingen moet gaan doen, dat je bij je vriendne
moet zijn. Die helpen maar tijdelijk, maar ook niet veel. Als je uitgaat,
hebben zij allemaal n vriend/vriendin. En dan denk je aan hoe jij
het met hem had. Als ze het over hem hebben omdat ze iets over hem
gehoord hebben, moet jij het ook aanhoren. En helaas ook ik moet af
en toe mijn ei kwijt over hem en dan hebben we het weer over hem.
Het blijft niet leuk en ik weet niet of ik er vanaf kom. Ik heb dit
nog nooit zo sterk gehad en ik wil dit eigenlijk helemaal niet meer
zo. Liefs xxx.. |
reactie: Vanaf de eerste keer dat ik hem
zag, gelijk bam! Helemaal verkocht! Maar de avond was voorbij en ik
zag hem niet meer...
4 maanden later onder het stappen kwam ik hem weer tegen, op een feestje
met 25.00 mensen alsof het zo moest zijn. We kregen een relatie en
het was echt vuurwerk, echt nog nooit zo verschrikkelijk verliefd
geweest. Geen man die mij ooit zingend tot in de nacht met een mok
thee in de vensterbank had gekregen. Als we samen waren was het geweldig,
maar als we ons gewone dagelijkse leventje vol problemen door probeerden
te komen verliep alles moeizaam. Uiteindelijk wonnen onze problemen
en liep alles kapot. En toch nog maanden later moet ik aan hem denken,
word er gek van hij zit maar in mijn hoofd en als je probeert er niet
aan te denken wordt het alleen nog maar erger. En juist op dat moment
gaat de telefoon, na al die maanden. Je hart slaat over, je voelt
je in en in gelukkig. Maar tevens vraag je je af hoe je in godsnaam
verder moet gaan met je leventje. Was de liefde maar wat gemakkelijker... |
reactie: Nou ja,mijn liefde is net begonnen
en in principe is het niet realistisch om te denken het uberhaupt
een kans op slagen heeft. Klinkt wel erg pessimistisch ja,maar ik
ben ook een realist(misschien soms teveel)
Maar oh het voelt zo anders,zo vreselijk thuis...heel apart... Het
probleem!..tja ik ben 8 jaar ouder dan hij.. Hoeft geen probleem te
zijn,bij mannen die ouder zijn is dat het ook niet. Misschien in de
''levensfase'' waar hij en ik in zit. Ik bedoel hij is midden 20 en
ik bijna midden 30-tiger...ook dat hoeft niet het struikelblok te
zijn. Maar ik heb al kinderen...mijn carriere,eigenijk al zo'n "serieus''
leven,terwijl hij net pas een huis gekocht heeft..nog bij zijn ouders
woont(niets mis mee).. We zitten in een toch andere levensfase,en
het rare is we ons zo enorm ontspannen en lekker bij elkaar voelen.
We raken over van alles niet uitgepraat..hebben elkaar zoveel te vertellen..
Maar betrap mezelf erop ik continue bezig ben het negatieve te zien.
Misschien ook uit het feit dat zijn ouders zeer traditioneel zijn,en
stel dat het echt serieus zal/kan worden. Ik weet hij het niet makkelijk
zal krijgen. Maar aan de andere kant waar heb ik het over. Zover zijn
we (nog)lang niet...zijn bezig elkaar te ontdekken..elkaar aftasten.
Maar merk wel dat ik erg onzeker ervan ben...gewoon bang voor het
feit ik weet hoelanger ik met en bij hem zal zijn
Ik mijn hart meer en meer aan hem zal en ga verliezen...en dat is
zo een eng gevoel. Misschien moet ik maar genieten van de momenten
die we met elkaar zijn en het overlaten aan wat de toekomst ons zal
brengen. Maar toch dat gevoel...hij is gewoon al zo ''volwassen''meer
dan sommige mannen die ruim 12 jaar iouder dan hij zijn. Garanties
heb je en zijn er niet,helaas...liefde is zo mooi maar tegerlijkertijd
kan het je zo rot laten voelen... |
| reactie: Ik heb 2,5 jaar een vriend gehad.
Het is nu al ruim een jaar uit, maar toch blijf ik hem missen. Ik
heb ondertussen alweer 3 maanden een nieuwe vriend waarmee ik echt
heel gelukkig ben :) Hij is eigelijk ook veel leuker en vooral eerlijker
en betrouwbaarder dan mijn vorige vriend. Toch kan ik hem niet loslaten;
afgelopen week stond hij toevallig plotseling voor de deur, ik besefte
dat ik hem miste.. Kan niet met, maar ook niet zonder hem leven! |
reactie: niets en dan ook niets is voor
eeuwig. Je kan elkaar niet bezitten, een ieder is een individu. Ook
al ben je getrouwd, je bent van jezelf nooit van een ander.
(mijn) is een bezittelijk voornaamwoord? Je bent niet eens van jezelf,
we leven in een tijd waar alles te leen is, zelfs je lichaam.
? Wil jij een enge ziekte hebben? NEE! waarom gebeurt het dan toch
bij zovele. Tussen je oren droom je en leef je. Alles is vergankelijk
zowel jij als ik als ook de grootste diamanten de grootste goud opslag.
Zal ooit in het niets verdwijnen en het heelal als was het niets rond
geknald worden. Als je vrouw ben? Realiseer je dan als je een kind
wil? Of je dit ook kan opvoeden zonder je partner? Overweeg eerst
alles met JEZELF! Ik ben 56 ben moeder van een dochter van 37 en een
zoon van 23. Heb 4 kleinkinderen, maar kan er weinig voor betekenen.
Ik werk in de zorg sector en heb een zieke man thuis. Dat is dus 7
dagen in de week zorgen voor. Mijn eeste man ging ervandoor met een
Thaise. Mijn 2 e man ging ervandoor met een omgebouwde man. En NEE
ik voel me niet minderwaardig ook niet lelijk. Wel NAIEF om altijd
te hebben gelooft dat ze van MIJ hielden. NEE ze hielden van meer
avontuur.
1 = er al dood, door alcohol. De ander wil me graag terug, omdat een
sokken stopster toch echt wel past in zijn nu verlaten leventje. Nu
is hij oud en uit gerangeerd. Dus kies eerst voor jezelf, sokken stopster
kan je altijd nog worden. Wij vrouwen moeten eens meer voor onszelf
kiezen, en gelukkig zijn er al heel wat meiden die zich niet makkelijk
laten inpalmen. Hou je sterk dames. |
| reactie: lieve trendy het is net uit met
me vriendje, maar ik kan hem ook maar niet vergeten.helemaal omdat
k het nog steeds niet helemaal begrijp waarom hij er nou een einde
aan wilde maken. Ik heb heel lang met hem gepraat en honderd keer
gevraagd waarom. Hij zegt zoveel dingen dat k het nogal verwarrend
vind (dat we te verschillend zijn, hij rookt ik niet, ik ben sportief
hij niet hij wil in weekend liefst hele dag niks doen en ik ben meer
actief en als k dan wakker ben kan hij ook niet meer slapen, dat ie
de afstand niet meer aankan hij wil gwoon spontaan langs kunnen komen
en zich opgesloten voelt, omdat hij heel veel werkt en daar aan kapot
gaat, omdat ie ze ei daar niet kwijt kan, het is te simpel werk en
dan gaat ie over allemaal dingen nadenken. En ook heeft hij steeds
buikpijn als ie na mij moet en als ik na hem toe ga ook klein beetje.
Hij zegt dat ie me gewoon niet meer teleur willen stellen, want ja
k baal natuurlijk wel van dat als ie zegt dat ie komt dan niet kan
komen omdat ie buikpijn heeft. En al dit verteld ie huilend aan mij
en hij heeft ook super moeilijk mee, waardoor ik ook weer denk dat
ie me helmaal niet kwijt wil. Hij denkt dat gewoon niet kan werken
en dat we beter allebei ons eigen weg kunnen gaan en dat ik het later
zou begrijpe) Maar hij zegt ook weer ik wil niet dat je me haat en
wil eigenlijk wel vrienden kunnen blijven, gewoon via sms en msn ofzo.
Maar ja nu vraag ik me af kan ik dit doen, want al blijf ik contact
houden ben ik bang dat ik hem nooit kan vergeten. En vind allemaal
maar stomme redenen, we gaan niet uitelkaar door ruzie ofzo dan zou
ik mis kunne begrijpe. Probeer nu maar zoveel mogelijk afleiding te
zoeke door veel dingen te doen, maar heb best moeilijk mee vooral
in weekend nu mis ik hem zo erg, omdat k dan altijd bij hem was. Anoniem
meisje |
| reactie: Hej, Vorig jaar zomer was er een
voetbaltoernooi. Daarvoor kwam ik al een jongen tegen die me wel beviel.
Hij zag er lief uit en lachte steeds. Ik heb 2 hele volle weken plezier
met hem gehad. Op de laatste dag merkte ik pas dat ik echt verlieft
op hem was. Maar dat ging nogal moeilijk als hij in Zuid Afrika woont.
Hij moest die dag daarna om 5 uur s'ochtends weg. Ik kon heel moeilijk
afscheid nemen. En sindsdien heb ik ook helemaal geen zin in andere
jongens. Ik denk nog elke dag aan hem en hij is (was) mijn 1ste liefde.
Ik mis hem nog heel vaak en denk nog steeds dat hij een keertje terug
komt. Alleen ik weet niet wat hij voor mij voelt. Ik heb een kans
gehad. En die is nu voorbij |
reactie: heey
Het is nu 3 maanden met me vriendje uit.. Ik probeer hem te vergeeten
maar dat lukt niet(S)
Ik kijk naar andere jongens ik wil andere jongens leuk vinden maar
hij blijft in me hoofd
En we hadden hele erge ruzie gehad maar nog toen ik met hem had was
hij zo lief
Ik wil hem vergetten maar het gaat niet .. Wat moet ik nou doen (..?..)
Gr AnonIeM mEiSje... |
reactie: Als je nog echt van diegene houd
moet je het niet zo snel opgeven probeer wat met hem/haar af te spreken
en zie wat er gebeurd. Als echt heel duidelijk is dat hij/zij niet
meer met je wil doorgaan dan moet je toch proberen verder te gaan
met je leven. Hoe moeilijk dat ook is. Ik had eerst een hele goeie
relatie met een jongen hij was perfect voor mij en ik was zo gelukkig.
Ik kon maar niet geloven dat hij mij egt leuk vond. Maar na een tijdje
ging het mis hij begon minder voor me te voelen en uiteindelijk voelde
hij niet genoeg meer voor me om door te gaan met onze relatie. Dus
hij maakte het uit. Ik was er kapot van en heb dagen lopen huilen.
Bij alles moest ik aan hem denken en ik werd er helemaal gek van.
Ik wou niet meer aan andere jongens denken want hij was echt de enige
voor mij ik was zo gek op hem. Ik heb hem wanhopig gesmeekt om onze
relatie nog een kans te geven. Maar hij zei dat hij egt niks meer
voor me voelde. Hij zei wel dat hij nog gewoon goeie vrienden wou
blijven. Ik was nog steeds niet van plan om het op te geven ik hield
nog gewoon te veel van hem. Ik onderdrukte me verdriet een beetje
met de gedachte dat het misschien nog wel wat tussen ons zou kunnen
worden als ik er maar hard genoeg me best voor deed. Ik heb hem nog
een paar keer geprobeerd te bellen want ik wou niet opgeven en ik
wou niet geloven dat het echt over was tussen ons. Maar steeds deed
hij heel afstandelijk en op msn zei hij ook niks meer tegen me. Waarschijnlijk
heeft hij tegen me gezegd dat hij vrienden wou blijven om de klap
van het uitmaken minder hard te laten aankomen. Toen ik er achter
was dat hij echt niks meer met me wou ben ik doorgegaan met me leven.
In het begin was dat moeilijk. Maar ik heb veel steun van me beste
vriendin gekregen. Nu heb ik een lieve vriend die echt veel om me
geeft en ik ben blij dat ik hem heb leren kennen. Ik zal hem nooit
helemaal kunnen vergeten en hij zal altijd een speciaal plekje in
mijn hart hebben. Maar ik heb me neegeled bij het feit dat het echt
niks meer kon worden. Cause living in a dream of him and me
Is not the way my life should be!! |
reactie: Hallo,
Ik heb 2 jaar een lange afstand relatie gehad,
Het ging allemaal heel goed. We zagen elkaar elke week,
Een soms doordeweeks. Bleven bij elkaar slapen, enzovoort.. Voor mij
was het perfect, en ik dacht voor hem ook. Maar hij kon de afstand
niet meer aan, zo nu opeens na 2 jaar,
Wat ik heel vreemd vond. Hij wist toch waar hij aan begon? Maar hij
maakte het uit, hij kon het niet meer aan,
Hij wou dagelijks bij me zijn, 24 uur per dag, dat hij gewoon eventjes
Bij me langskon, maar dat kon nooit. Ik wou dat ook altijd,
Maar ik hield me sterk. Ik dacht dat onze liefde sterk genoeg was,
En zo'n lange afstand relatie wel aankon. Maar blijkbaar niet.. Het
waren geweldig mooie jaren, en toen hij het uitmaakte,
Was ik kapot! Nu is het alweer 5 maanden geleden, de eerste maand
erna misden we elkaar heel erg
En hadden we nog afgesproken, maar het was nog steeds uit. Ik huilde
nog steeds dagenlang achter elkaar, en elk klein ding dat ik zag of
voelde deed me aan hem denken. En huilde ik telkens weer in barsten
uit. Ik zag vriendinnen van me met hun vriendjes gelukkig zijn, ik
zag het op straat, ik zag het op televisie, ik zag het overal.. En
ik werd er gek van. En ik werd nog gekker toen ik hoorde dat hij alweer
een nieuwe vriendin had, ik wist niet wat ik ervan moest denken. Ik
wist niet meer wat ik moest doen... Hoe moest ik nu verder? Ik begon
erover na te denken, ik kon niet me hele leven zo treuren om hem.
Hij wilt me duidelijk niet meer, en dat moet ik maar accepteren. Ik
begon aan vriendinnen, nichten, kennissen, klasgenoten te vragen of
ze dit weleens meegemaakt hadden. Heel veel hadden het meegemaakt,
ik was niet de enigste. En dit luchte wel op, dat ik erover praten
kon en dat andere meiden precies hetzelfde meegemaakt hadden. Ze vertelden
me wat ik het beste kon doen, het in 1 keer vergeten is onmogelijk,
maar het gaat vanzelf wel gebeuren.. Ze vertelden me dat ik zoveel
mogelijk afleiding moest zoeken, me concentreren op de belangrijke
dingen in het leven, wat voor mij mijn familie, school en vrienden
zijn. Dus dat deed ik, ik deed allemaal gezellige leuke dingen met
ze. En ik heb iedereen ervan op de hoogte verteld, zodat ze niet over
liefde of m'n ex vriend begonnen, zodat ik niet in huilen barstte.
Iedereen was heel lief voor me, iedereen had leuke verassingen voor
me, dagjes weg enzovoort. Ik heb eindelijk weer écht gelachen
na 3 maanden. Ik heb het verleden geaccepteerd en achter me gelaten,
ik heb me ogen opengedaan en zie nu veel meer dingen die ik eerder
nooit zag. Ik heb gerealiseerd dat ik helemaal geen vriend nodig heb,
dat ik er niet om moet gaan zitten treuren er ook niet naar opzoek
moet gaan. Het zijt zo, en het komt wel vanzelf allemaal.... Wie weet,
misschien komen mijn ex en ik wel ooit weer bij elkaar terug. Als
we voor elkaar bestemd zijn, dan gebeurt dat. Maar misschien ook niet..
En tot die tijd ga ik er niet meer aan denken, druk maken of wat dan
ook. Ik geniet van al het moois op de wereld, ik flirt met andere
jongens, spreek met ze af.. En ik vind het fijn! Met m'n exvriend
hou ik nog contact, maar veel minder. Soms heb ik nog wel eens een
kutgevoel als ik met hem praat, en hem en z'n vriendin zie. Maar dan
hou ik de gedachte bij me dat ik het hem gun, hij is een goeie jongen
dat weet ik. Als hij op deze manier gelukkig wil zijn, dan doet hij
dat. En ik doe dat op mijn eigen manier.... |
| reactie: Ik herken dit artikel heel erg.
Alleen ik zit in een net ander soort situatie. Ik heb een paar weken
geleden een meid leren kennen en ben echt verliefd op haar geworden
en zij op mij. Alleen zij heeft al 2 jaar een realtie, die sinds een
half jaar niet meer zo lekker loopt. Ze zegt dat ze veel om mij geeft
en dat ze echt verliefd op mij is, alleen voot het zekere blijft ze
bij die andere jongen. Ik heb van mijzelf al de principes zolang zij
een realtie heeft gebeurd er niets. Maar het wordt nu zo moeilijk
voor mij. Ze wil mij het liefst elke dag zien en elke dag bellen en
smsen we wel. Daarnaast heb ik haar al meerdere keren gezien en dan
zijn we ook bijna net een stel. Ze kruipt tegen mij aan, bespreekt
alles met mij, alleen het intieme gedeelte doen we niet. Maar voor
mij wordt het nu zo moeilijk. Ik mis haar echt, maar ze kiest voor
hem vanwege de zekerheid. Ik heb nog nooit in een situatie als dit
gezeten en weet mij dan ook echt geen raad. Het enige wat ik kan is
denken aan haar en wachten op wat er komen gaat.... |
| reactie: ik heb dus een jaar met een jongen
gehad.. Het is uit gegaan tot 3 keer toe.. Ik dacht dat het goed voor
me zou zijn om afstand te nemen.. Dat heb ik toen gedaan, nu gaat
hij al voor 4 maanden met een vriendin van mij! Ik mis hem nog steeds..
Durf het hem niet te vertellen, maar wie weet.. Als ik bij hem hoor..
Komen we ooit nog wel bij elkaar.. Tot dan wacht ik op hem!! Groetjes! |
|
reactie: recepten om in de puree te raken
Reactie op het artikel "het lukt me maar niet om hem te vergeten":
Dit is wat je moet doen als je hem NIET wil vergeten:
1. Ga GEEN nieuwe dingen doen
2. NEEM VRIJ van je werk of school zodat je non-stop aan hem kan
denken
(tenzij hij bij je werkt zoals bij mij...)
3. Zoek je vriendinnen NIET op
4. Als je je vriendinnne opzoekt heb het dan vooral NIET over andere
Dingen dan hem
5. Investeer NIET in je uiterlijk en verslons
6. Ga NIET sporten
7. Eet NIET meer of alleen maar ongezond
Deze adviezen zijn natuurlijk met een knipoog. Als je hem wil vergeten
doe
Je het tegenovergestelde. Zorg goed voor jezelf. Eet op tijd, zelfs
al kost
Het moeite. Ga op zangles, bij een sportschool, blaas je weblog
nieuw leven
In. Jank tussendoor een dag of avond hartverscheurend omdat je weet
dat het
Over is, maar ga daarna weer verder. En lees het boek 'de regels'.
Met een
Knipoog, dat wel. Veel liefs en sterkte van S.
|
reactie: Juli 2005 elkaar "gevonden"
via een datingsite, vanaf onze eerste afspraak vlogen de vonken eraf
ik wist niet dat er nog zoveel liefde EN lust in mij aanwezig was...
Ik wist van begin af dat zij zich had voorgenomen om er een jaar tussenuit
te gaan maar ik stak mijn kop in het zand. Nog steeds voel ik veel
voor haar: op de meest op het oog gewone momenten barst ik in tranen
uit...Ik verwacht niet ooit nog zo'n mooie sexy vrouw te ontmoeten
en zo verliefd te zijn. Ik weet dat ik het moet loslaten en daar werk
ik ook aan, niets is zo moeilijk als dit! Een rouwproces is het: maar
degene van wie je afscheid moet nemen leeft nog. Ik probeer nu de
mooiste herinneringen te koesteren, "she's a tear that hangs
inside my soul
Forever"................................................ (Jeff
Buckley/Lover You Should Have Come Over) |
reactie: Ook ik kan 'hem' maar niet vergeten.
Z'on 1,5 jaar terug hebben we elkaar
Voor het eerst ontmoet. Ik vond hem direct al leuk maar, zoals altijd,
eerst
Even de 'kat uit de boom kijken'. Hij vertelde dat hij gescheiden
was en een
Dochtertje had (toen 3 jaar). Niets aan de hand dus. Na onze eerste
afspraak
Had ik kriebels in mijn buik. Omdat hij direct vanaf het begin tot
alles toe
Het initiatief nam (nr uitwisselen,bellen,smsen,afspreken etc) dacht
ik dat
Hij mij ook wel leuk vond en durfde het hem te vertellen dat hij indruk
op
Mij had gemaakt. Ik hoor nog zijn reactie 'oei dat voelt heerlijk'.
Ik denk
'dat zit wel goed'. Ook hij gaf aan dat hij mij leuk vond. Echter
na enkele
Weken had ik het gevoel dat er iets niet goed zat. Op aandringen van
mij
Kwam het hoge woord eruit: hij was niet gescheiden maar nog steeds
getrouwd
Ook al hadden ze niets meer met elkaar.De schok die er dan door je
heen gaat
Is niet te beschrijven. De conclusie was: IK BEN DUS VERLIEFD OP EEN
GETROUWDE MAN. Het was een heel emotioneel gesprek, hij ik tranen,
ik in
Tranen. Natuurlijk nu zeg ik; ik had toen weg moeten gaan. Maar toch,
hield al
Teveel van hem. Omdat hij zei dat ze niets meer hadden en hij mij
niet wilde
Verliezen hebben we het contact aangehouden. Hij bracht mijn hoofd
op hol. Hij was alles wat ik wenste, een lieve man met een stoer uiterlijk.
Toch heb
Ik diverse keren het contact verbroken omdat ik het niet meer aankon.
Steeds
Nam hij dan na een paar dagen weer contact op, belde om smste dat
hij mij zo
Miste. En ik, ik ging weer door mijn knieën. Met kerst heb ik
gezegd dat wij
Elkaar die dagen moesten loslaten, hij moest bij zijn gezin blijven
en ik
Bij mijn familie. Echter eerste kerstdag 's avonds smste hij me of
ik hem al
Was vergeten. Nooit heb ik geprobeerd hem daar weg te halen, heb hem
zelfs geadviseerd in
Therapie te gaan en zijn huwelijk te redden. Steenvast was dan het
antwoord 'wil men huwelijk niet redden, zij doet mij
Niets meer'.Het enige waar ik om blijf is mijn dochter, als ik weg
ga zie ik
Haar niet meer. Ondanks dat ik dol op hem was wist ik natuurlijk drommels
goed dat dit zo
Niet door kon gaan. En dat was ook zo; 15 november 2005 's morgens
om 7.15
Uur krijg ik een telefoontje van zijn vrouw; 'wat heb jij met mijn
man'. Het
Gekke was, ik schrok eigenlijk helemaal niet. Hij wel, ze had hem
gebeld en
Mijn naam genoemd en gevraagt wie ik was. (het blijkt dat ze zijn
telefoon
Heeft ingekeken en daar stonden gegevens van mij).Die week viel ze
mij
Geregeld lastig met smsjes. De klap kwam echter pas toen hij mij huilend
opbelde en zie dat hij maar
Moest accepteren dat hij alles kwijt raakte. Ik snapte er niets meer
van, hij wilde zijn huwelijk toch niet redden en nu
Was hij bang haar kwijt te raken ? We hebben nog ca een maand doorgemoddert
en toen heb ik 17 dec 05 van hem
Afscheid genomen. Wat deed dat pijn, maar ik moest nu kiezen,was op
van de
Zenuwen om / voor / door hem. Het leven ging door, kerst kwam,oud
en nieuw (had gehoopt dat hij mij in
Ieder geval beste voor nieuw jaar zou wensen maar dat kwam niet).
Nu na 4
Maand ben ik hem nog niet vergeten. Temeer omdat zijn vrouw het 1e
weekend
Van april mij weer lastig ging vallen met smsen. Gevolg; alles komt
weer
Naar boven. Ik heb hem gebeld dat hij ervoor moet zorgen dat mijn
nummer uit
Haar gsm gaat. Het was heerlijk hem weer te spreken maar ook pijnlijk.
Het
Gaat weer redelijk goed tussen hen (alhoewel hij wel aangaf dat wat
zij nu
Had gedaan hem wel boos maakte en er een klink in de kabel was gekomen).
2 uur hebben we aan de telefoon gezeten, we konden niet de verbinging
Verbreken. Toch heeft hij mij weer gekwetst, het is hem weer gelukt,
met de
Opmerking 'ik ben je nog niet vergeten hoor, denk nog wel eens aan
je, niet
Elke dag maar toch'. Mijn god, ik denk 24 uur p/dag aan hem. Ik heb
geen hoop dat het ooit goed
Komt en hij weer contact zal zoeken (alhoewel hij wel altijd zei als
ik toch
Wegga of zij gaat neem ik weer contact op om te zien of we elkaar
nog leuk
Vinden en als jij nog single bent een mooie toekomst opbouwen). Is
Natuurlijk ook geen basis. Maar ik mis hem zo ontzettend, zijn lach,
zijn
Ogen, zijn stem, zijn knuffels zijn lieve woorden, zomaar een onverwacht
Smsje dat hij aan mij denkt. Ik ben een volwassen vrouw, verliefdheid
is op
Alle leeftijden gelijk, of je tiener bent of volwassen, maar ook
Liefdesverdriet is op alle leeftijden even pijnlijk. Hij zegt dat
hij gelukkig is op zijn manier, ik helaas niet, gun het hem
Wel, maar ook mijzelf. Het voelt alsof de pijn nooit meer overgaat.
Ik heb
Bewust zijn telefoonnummer nu weggegooid omdat ik anders misschien
in de
Verleiding kom hem te smsen / bellen. We zijn nu 4 maand verder en
nog
Steeds vloeien er tranen. Of ik hem ooit helemaal los kan laten ?......... |
reactie: Het klinkt afgezaagd, maar als
je niet genoeg van jezelf houdt kun je niet van een ander houden en
dan houdt die ander niet genoeg van jou. Als je jezelf waardeert
En respecteert komt degene die bij je past en waarmee
Het klikt op je af. Klamp je niet vast aan een man die jou niet wil
hij is het niet waard, vergeet niet te leven, heus als iemand voor
je bestemd is komt hij op je pad en anders loopt hij gewoon door.
Ga door het gevoel van liefdesverdriet heen en verbreek alle kontakt,
alleen dan kun je verder en dit dwingt de ander een keus te maken,
want dat is het hele eiereneten sommige mannen kunnen niet kiezen
en nemen (denken ze) de gemakkelijkste weg en als je altijd beschikbaar
bent, tja......dan blijf je hopen en wachten.NIET doen!! En gewoon
vrienden blijven kan alleen als je sterk in je schoenen staat en nee
durft te zeggen, het gaat erom wat jij wilt kan die ander er niet
aan voldoen dat is dan pech voor hem. Doorlopen dan maar......!NEXT!
Je bent het waard heus en het getuigt van moed en onafhankelijkheid
en ware liefde als jij die stap neemt. Go for it girls. |
| reactie: Ik ben een man van 57 en heb het
zelfde ook mee gemaakt. Laat die Kloothommels toch gaan, er lopen
duizenden mannen en vrouwen rond die hem of haar doen vergeten. Mijn
credo is begin een nieuwe liefde met een man/vrouw waar je zeker van
kan zijn. Ga naar een datingsite op het internet en vergeet hem. Echt
er zijn wel mannen en vrouwen die niets zien in de fles, maar er alles
voor willen doen om jouw voor hun te winnen. |
| reactie: Hoi, Ik weet ook echt niet meer
wat ik moet doen en wil heel graag advies. Mijn ex heeft ook de relatie
uitgemaakt naar een paar jaar en ik kan hem ook niet vergeten. We
hebben dezelfde vrienden en hoor steeds dingen over hem wat ik eigenlijk
wel fijn vindt. Mijn ex en ik hebben ook afgesproken om vrienden te
blijven en hij weet niet of het nog ooit goed komt. Toch blijf ik
steeds hopen. Op de een of andere manier kan en wil ik hem niet loslaten,
maar wat als hij dadelijk een ander heeft? Help ik wil hem terug,
maar hoe |
| reactie: Ik zit nu precies in dit zelfde
schuitje. Ben er voor de derde keer achtergekomen dat hij blijft liegen.
Dit deed na een lange periode met onenigheid me besluiten het uit
te maken. Zowel hij als ik hebben hier nog moeite mee, het is allemaal
erg onwerkelijk. Aan de ene kant ben ik nog steeds gek op hem, maar
ondertussen weet ik wel dat ik veel beter verdien. |
reactie: hij was het gewoon voor mij! Hem
zou en moest ik hebben! In het begin wou hij alleen maar sex, en dat
kreeg hij niet! Later kregen we wat met elkaar. Ik met me domme kop
dacht echt dat hij "De ware" was! Ik wist niet dat ik zoveel
van iemand houden kon, hij heeft me ware liefde laten zien. Tenminste
dat dacht ik !(Achteraf ook DE WARE KLOOZAK !! )
Iedereen bleef me maar zeggen "zo jongen heb je nooit alleen!
Je kan veel beter krijgen."
En diep van binnen weet ik zelf dat ik veel beter kan krijgen dan
hem. Hij zat aan de drugs (Blowen elke dag, Snuiven in het weekend
Drank enzo enzo)
Hij schold me altijd uit (ik zou de woorden maar niet zeggen want
het zijn echt harde en kwetsende woorden)
Hij heeft me zelfs een paar keer geslagen in me gezicht, met vuisten
en platte hand. En hij ging altijd uit in het weekend en ik moest
altijd tot 6 uur s'ochtends op hem wachten tot hij eindelijk een keertje
dronken thuis kwam. Het is toen een weekje uitgeweest maar ik wou
hem terug want hij was de enigste voor mij. IK HOU ECHT VAN HEM ZO
VEEL !!!!!!!!!! Toen ging het weer een paar maanden aan. Maar hij
had het weer uitgemaakt voordat ik op vakantie ging met me broers
(natuurlijk heel me vakantie verpest door hem)
En toen ik terug kwam was het weer aangegaan! Toen ging ik weer een
weekje op vakantie met me vriendinnen en me gevoel werd alleen maar
sterker voor hem ik miste hem zo erg! En toen ik thuis kwam zei hij:
'Sorry ik ben vreemd gegaan ik heb het met een meisje gedaan in de
v&d, ze was zo lekker nog lekkerder dan jou ik kon haar niet laten
staan'
Ik kon hem niet aankijken zo vies vond ik hem! Ik schold hem uit "KWAL
DAT JE BENT!"
Natuurlijk ging ik alleen maar twijfelen aan mezelf maar ik dacht
dit keer moet ik sterk zijn en ik mag hem niet meer bellen! Ik heb
zelfs gebeden zoda ik hem vergeten zou!! En toen zag ik hem lopen
met een meisje in de stad, Ik kon mezelf niet inhouden! Ik moest hem
smssen! Er stond in van dat ik met hem wil afspreken enzo enzo, Maar
dat is er nooit van gekomen! Maar nu acht maanden later zit ik NOG
STEEDS met hem in me hoofd, mis ik hem nog steeds! Ik wil hem echt
terug ik hou echt veel van hem ook al weet ik dat hy slecht voor me
is. Voor hem zou ik alles doen! Overal heb ik herrinneringen aan hem.
Ik rij soms langs zijn huis om te kyken of hij thuis is. Maar aanbellen
doe ik niet! Als ik maar weet dat hij alleen thuis is zit het goed
bij mij. Als hij weer eens een keertje lief doet tegen mij (op msn)
heb ik weer hoop maar dan de volgende dag scheld hij me weer uit en
is me hart weer helemaal uit elkaar gescheurd. Ik sms hem soms met
erin dat ik hem mis. Ik weet niet wat ik moet doen?! Je kan wel zeggen
tegen mij hij is slecht vergeet hem maar dat verander mij gevoel voor
hem niet! Ik snap zelf niet na alles wat hij mij geflikt heb waarom
my liefde voor hem niet in haat is veranderd???? Dat zal alles ook
een stuk makkelijker maken! Ik kan zoveel jongens krijgen, Maar Het
lijk net of ik niet van iemand anders kan houden.. Ik heb niet meer
die vlinders in me buik net zoals ik had bij hem. Er zijn zoveel leuke
jongens op de wereld, Maar alleen hij die ik wil.. En echt waar ik
vind dit forum goed! Zo kan ik ook me verhaal kwijt, ik dacht echt
dat ik de enigste was die zijn ex terug wil na zo'n lange tijd nog!
Maar was er maar een forum met: " ZO KRIJG JE JE EX TERUG ! "
Want wat zou ik hem oh zo graag terug willen!!!!!!! |
| reactie: Het is nu 4 jaar geleden dat mijn
ouders elkaar leerde kennen en uiteindelijk gingen trouwen. Daardoor
leerde wij (de kinderen onderling) elkaar dus ook kennen. Op dat moment
had ik een vriendin waar ik erg gek op was en daarvan dacht dat ik
heel verliefd was. Tot ik X ontmoette nu dus mijn stiefbroer... Ik
kreeg gevoelens voor hem die ik nooit voor iemand gehad had. Een hele
verwarrende tijd, vooral ook heel moeilijk ik kwam er dus ook achter
dat ik niet op vrouwen viel maar op mannen. Hoe meer de tijd verstreek
hoe sterker mijn gevoelens voor hem werden. Op dat moment woonden
wij (alle kinderen) nog thuis bij onze ouders. Toen heb ik dus ook
besloten om het huis uit te gaan omdat ik totaal niet met deze gevoelens
overweg kon. Toen ik een tijd het huis uit was heb ik, nadat ik net
iets teveel gedronken had op een feestje, een sms'je naar hem gestuurd
waarin ik hem vertelde wat mijn gevoelens voor hem waren. De volgende
ochtend had ik hier erg veel spijt van en heb hem een sms gestuurd
waarin ik mijn excuses aanbood en vertelde dat het een dronkenmansactie
was. Hij stuurde terug dat hij nergens van wist. Later heb ik hem
een brief gestuurd waarin ik nuchter mijn hele verhaal heb gedaan
en hem vertelde dat ik hoopte dat we normaal met elkaar om konden
gaan en ik hem geen vervelend ongemakkelijk gevoel had bezorgd. Hier
heb ik nooit meer een reactie op gehad. Sindsdien heb ik altijd gevoelens
voor hem gehad. Op een gegeven moment kreeg ik wel min of meer een
relatie met iemand anders maar dat is nooit echt wat geworden... Komt
dit door de gevoelens die ik voor hem heb of had? Ik weet het niet...
Inmiddels heeft hij ook een vriendin, ik ben erg blij voor hem. Mijn
gevoelens voor hem zijn niet meer zo sterk als ze geweest zijn, maar
toch heb ik ook nog een zwak voor hem. Of die gevoelens nou minder
zijn omdat ik weet dat het geen kans heeft, of omdat het gewoon minder
word door de tijd. Dat kan ik eigenlijk ook niet zeggen... |
| reactie: Sinds drie jaar ken ik een leuke
jongen via mijn opleiding. Hij is twee jaar ouder dan ik en sinds
het begin klikte het ontzettend goed tussen ons. Ik was vrijgezel
en zijn relatie was kort daarvoor ook stuk gelopen. Troost daarvoor
vond hij bij mij, en we zagen elkaar zo'n beetje elke dag. Op een
gegeven moment sloeg de vonk daadwerkelijk over, en sliepen we met
elkaar. We verwachtten er beide geen relatie van, maar puur voor de
seks. Toen hij na een zeven maanden weer een vriendin kreeg zagen
we elkaar een stuk minder, maar als we elkaar zagen doken we wel samen
het bed in. Voor die vriendin kon ik geen sympathie voelen, hij was
van mij, en besloot dat ik daar wel mee kon leven. Wel was ik erg
blij toen zijn relatie met haar op de klippen liep, maar niet lang
daarna verscheen er weer een nieuwe ster aan het firnament. Alles
ging weer door als eerst. In die tijd dat ik hem ken ben ik met niemand
anders samen geweest, en wil ik ook niet met andere mannen uit. Hij
is mijn leven. Een droom die hij niet voor mij kan realiseren. Sinds
een paar maanden is hij verhuisd naar de andere kant van het land,
maar elke week komt hij terug hierheen omdat hij mij niet kan missen.
Ik wil door naar de volgende fase, maar die lijkt onbereikbaar. En
dat is heel deprimerend. |
| reactie: Hoi. Ook ik heb dit meegemaakt.
Ik was net verhuist.. Kende nog niet veel mensen maar daar kwam snel
verandering in. Ik was 12 jaar toen ik bij een jongeren groep terecht
kwam. Altijd veel lol en ik had er een vriendje. En zo ineens kwam
HIJ daar.. L, (zo noem ik hem maar) had een vriendin, een bloed mooie
meid. En ik had een vriendje. Maar toch, meteen toen ik hem zag was
ik smoorverliefd.. Het ergste was nog dat ik hem elke dag zag.. Op
den duur heb ik het met mijn vriend uitgemaakt en zijn wij veel naar
elkaar toe getrokken.. Gewoon als vrienden, begrijp het niet verkeerd..
Hij vertelde mij echt van alles en we wisten allbei alles van elkaar..
Als we ergens mee zaten kwamen we naar elkaar toe, we hielpen elkaar
overal mee. Maat toch ging ik uit eindelijk bij die groep weg en ontmoette
een nieuwe vriend. Dat heeft 3 maand geduurt en meteen nadat hij het
uit had gemaakt dacht ik weer aan L. Hoewel ik hem bijna nooit zag..
En als ik hem al zag dan was het gewoon even een praatje maken.. Daarna
heb ik weer een nieuwe vriend gekregen en ook nadat dat uit was dacht
ik weer aan L. Dit is hierna nog 1 keer weer gebeurd en toen kreeg
ik wat ik wou.. Ik was met een vriendin aan het stappen en kwam hem
tegen.. Hij was ook vrijgezel. Eindelijk dacht ik. Maar eerst toch
maar gewoon vriendinschappelijk met elkaar omgaan en toen uiteindelijk
die eerste zoen.. Ik was 16 jaar, dus zat al 4 jaar achter hem aan!
En eindelijk waren we bij elkaar! Helaas heeft die geweldige tijd
maar anderhalve maand geduurt voor ons.. Hij zat in een leven die
mij gevaar kon brengen en wou mij er niet bij in betrekken.. Nadat
het uit was bleven we met elkaar afspreken en omgaan maar dit werd
minder.. Toen leerde ik een nieuwe jongen kenden.. S. S en ik kregen
een relatie, maar ik kon L maar niet vergeten.. Dus maakte ik het
na 2 en halve maand uit. En ik kwam L weer tegen, en weer waren we
die hele nacht bij elkaar en het ging super. Maar na die nacht hoorde
ik niks van hem.. Toen kwam ik uiteindelijk weer terug bij S. Het
ging super! Maar ja hoor, S had het uitgemaakt.. Toen kwam ik op een
dag weer L tegen en hij wou mij graag terug. Ik heb nee gezegt.. Het
stomste wat ik ooit kon doen!! Maar op dat moment zat S gewoon in
mijn koppie.. Sindsdien zijn wij elkaar telkens misgelopen.. Ik heb
het uitgemaakt met S en Heb L dat meteen laten weten.. Hij is er nu
niet maar hij zou zo snel mogelijk weer bij mij langskomen. Ik hoop
erop dat dit op een nieuwe relatie uitloopt. Ik ben nu 18 jaar en
dus al 6 jaar smoorverliefd. Hij zegt ook van mij te houden en zijn
leven heeft ie recht gezet. Wat kan ons nu nog tegenhouden? |
reactie: Als jong meisje kwam ik na school
te werken op een Bank . Gewoon een administratieve functie van 40
uur per week ., na een aantal jaren
Ik was toen net 20 jaar , waarin geen bijzonderheden in voorkwamen
, kreeg ik
Op een personeelsavondje plotseling gevoelens voor mijn chef , en
hij ,..bleek achteraf
Ook voor mij warme gevoelens te hebben . S, avonds toen het feestje
afgelopen was zijn we in de auto vertrokken , en toen lagen
We opeens in elkaar,s armen . Nou is dat op zich helemaal geen ramp
natuurlijk , maar in dit geval bleek de beste man
Getrouwd te zijn . Geloof het of niet , dat wist ik echt niet , want
ik zag nooit een trouwring bij hem ! En toen ik er eenmaal achterkwam
was het voor mij al te laat , ik was zo gek op
Hem geworden . Buiten het leeftijdsverschil van 19 jaar , waar ik
dus geen problemen mee had
Kreeg ik het er toch heel moeilijk mee , en ben na 1 jaar weggegaan
. Maar diep in mijn hart was ik gebroken , en miste hem ontzettend
. Later zijn er andere mannen in mijn leven gekomen , waaronder een
relatie van 11 jaar ,
Maar degene waar ik soms nog van droom is xxx , mijn chef , en ik
word dan met een
Bonkend hart wakker . Nou als dat niet een onforgettable liefde is
, ik heb eigenlijk nooit meer hetzelfde gevoeld
Voor een andere man . En nog steeds als ik aan hem herinnerd word
voel ik de hartstocht door mijn aderen stromen . Dat zal wel nooit
overgaan , want volgens mij komt dat maar eenmaal op je pad in je
leven ! |
| reactie: Het is alweer een maandje geleden
dat het is uit is tussen mij en mijn vriend. We hebben nogal een vreemde
relatie achter de rug. Hij was niet echt mijn vriend, maar we hadden
wel een relatie/band van 4 jaar. Hij was al vanaf begin al dol op
mij, maar ik nog niet echt op hem. Maar dit groeide. Hij stond altijd
voor me klaar en deed echt alles voor mij als hij het maar kon veroorloven
en mogelijk was. Ik was zijn alles kon je wel zeggen. Maar in die
4 jaar heb ik niet echt 100% van hem gehouden. Ik had meer sterkere
gevoelens voor een ander (deze persoon laten we terzijde), maar dat
vond hij niet eens erg, als ik maar met hem was. Hij had echt zoveel
voor me over, dat waardeerde ik ook allemaal wel maar meer zat er
niet echt niet in. Dit duurde 4 jaar lang, tot dit jaar 2006. Ik begon
in eens meer voor hem te voelen en mijn gevoelens werden sterker en
sterker. Ik zei zelfs tegen hem dat ik nu een ECHTE RELATIE met hem
wilde. Door het een of andere gedachte van hem, wilde hij niet meer.
Hij zei wel dat hij nog heel veel van me hield, telkens weer, maar
hij durft niet meer voor een relatie te gaan. Heel vaag en vreemd,
tot nu toe weet ik nog steeds niet waar hij zo mee zit. Hij heeft
het heel moeilijk mee net als ik. Sinds de dag dat het uit was, kon
ik geen seconde en minuut zonder aan hem te denken. Allemaal vraagtekens
en onzekerheden door me heen. Waarom nou zo??? Waarom moest iemand
die zoveel van me hield en zolang voor gevochten heeft, mij nu in
de steek laten om zijn angst.(????)Ik hield in eens zoveel van hem,
dat ik mezelf totaal verloren was. Ik smste van alles om mijn antwoorden
te krijgen, maar hij liet geen woord los. Wat hij deed is alleen in
zijn wereldje kruipen en niets meer van zich laten horen. Ondertussen
lijden we er allebei aan. Dan vraag ik me af, waarom deze onzin. We
houden zoveel van elkaar, wat kan ons nou tegenhouden. Ik begrijp
het niet en wil zo graag een antwoord hierop. Ik kon niet meer zonder
hem en dat pas na 4 jaar, toen realiseerde ik pas dat ik zoveel van
die jongen heb gehouden. Dom kan je niet zeggen, maar het is wel een
hele BULL-shit stuff voor mij nu. Ik besloot toen maar met hem goede
vrienden te blijven en dat wilde hij wel. Tijdens onze vriendschap
bleven we contact houden en hij deed precies als toen hij vroeger
was met mij. We hielden vroeger af en toe om lekker te spacen door
wat wijn te drinken. Dat deden we dus nu ook. Telkens weer als we
elkaar zagen was het weer raak en we belanden weer in bed. Het was
telkens weer heel spontaan en voelde heel verwant aan. Maar de ook
telkens weer de volgende dag deden we of er niets was gebeurd, want
we waren toch vrienden. Voor mij was het allemaal weer vraagtekens
en af en toe toch ook verdriet waarom moest het nou vriendschap zijn
als hij toch zoveel van me hield. Ik kreeg weer alle aandacht en materialen
van hem net als vroeger. Ik voel gewoon dat hij niet zonder mij kan,
maar toch…………heel vreemd……wilde hij
niet voor de echte relatie gaan. Toen besloot ik maar te kappen met
onze vriendschap. Ik wist zolang ik gevoelens had voor hem, dat vriendschap
onmogelijk was. Het was alleen lijden ondertussen met allerlei vraagtekens
in me die ik niet durfde te vragen. Toch heb ik mijn moed geraapt
paar dagen geleden en gemaild naar hem om de vriendschap te verbreken.
Vanaf dat moment is het weer stil aan de andere kant. Via mijn vriendin
hoor ik dat hij het moeilijk had. Hij had ergens angst voor, maar
wilde niet zeggen. Hij sloot zich af van mij en tot nu toe heb ik
niets meer gehoord van hem. Ik ben kapot en voel me gewoon verslagen.
Wil niet aan hem denken, maar dat gaat niet 1 2 3, maar dat weten
jullie allemaal die het hebben meegemaakt. Iemand vergeten waarvan
je zoveel houdt is gewoon op dit moment onmogelijk. Marteling gewoon!
Ik weet ook dat ik niets meer kan doen, kwestie van hopen dat hij
van gedachten veranderd en zijn hart volgt en niet zijn angst. Ik
ben eerlijk best wel kwaad over hoe hij dit aanpakt. Zo onvolwassen
en kinderachtig allemaal. Zeg gewoon dan dat je NIET MEER WILT, einde
verhaal. Diep in mijn hart hoop ik op een miracle. Of die komt, tja……laten
we afwachten. Meer kan ik niet doen. |
| reactie: Ik heb een lieve vriend met wie
ik samenwoon en volgend jaar ga trouwen: toch is hij niet mijn liefde
voor het leven... Die woont 50km verderop, is de vader van mijn kind
en dat zal zo blijven. We houden van elaar, maar kenden elkaar zo
goed dat we onze relatie meer en meer onder druk zetten. Hij werd
jaloers op alles en iedereen met wie ik omging en de situatie werd
langzaam aan onhoudbaar. We hebben het geprobeert door apart te gaan
wonen, afstand te nemen maar het gevoel wordt, ook nu, alleen maar
heviger. Mijn vriend weet hiervan en goddank onderkent hij dat wat
ik voor hem voel ook echt is en dat ik er alles aan doe om onze relatie
te laten slagen. Niet makkelijk omdat ik mijn ex nog regelmatig zie,
door onze dochter, en ik nog steeds knikkende knieen krijg... Hij
zal altijd een speciale plek hebben in mijn hart en ik gun hem het
beste en elke dag doet het pijn omdat ik het hem niet kan geven...
Houden van is loslaten en dat moesten wij wel doen... |
reactie: Ik herken heel veel in de reacties
die geplaatst zijn in dit onderwerp. Ik
Heb in tegenstelling tot de meesten geen relatie gehad met degene
die ik
Maar niet kan vergeten. Het is allemaal ongeveer 7 jaar geleden begonnen.
Via mijn werk in contact gekomen met hem. De allereerste keer dat
ik hem aan
De telefoon sprak was ik verloren, warm gevoel in mijn buik, tintelingen
Overal. Zijn stem heeft mij alle realiteitszin doen vergeten, het
hield een
Belofte in welke ik graag had willen innen. Het heeft daarna nog zeker
1 jaar geduurd voordat wij elkaar persoonlijk
Ontmoeten.Die ontmoeting zal ik ook nooit meer vergeten, maar om een
lang
Verhaal kort te maken heb ik in de zomer van 2002 de stoute schoenen
Aangetrokken en hem een mailtje gestuurd waarin ik hem duidelijk maakte
dat
Ik hem wel zag zitten (let wel ik ben getrouwd. Ben haantje de voorste
Wanneer het gaat over het oordelen en veroordelen van anderen, totdat
dit
Mij zelf overkwam) ZEG NOOIT NOOIT. Hij zag mij ook wel zitten maar
had
Gewetenbezwaren, daar hij zelf in een huwelijk zit. Dit heeft 4 jaar
geduurd, elkaar over een weer bestoken met mailtjes,
Sexueel getinte telefoon gesprekken, kortom elkaar gek gemaakt. Hij
heeft
Vorige jaar het contact verbroken en ik heb mij daaraan gehouden en
geen
Contact meer gezocht, niet telefonisch en geen mailtjes. Hoe hard
ik mijn
Best ook doe, ik kan hem maar niet vergeten. |
| reactie: Hij spookt nog steeds door mijn
hoofd. Afgelopen zomer had ik de beste vakantie van mijn leven. Ik
verbleef met een paar vriendinnen in een appartement in een zonnig
oord. Op de dag van aankomst ontmoetten we al meteen onze buren, twee
ontzettend leuke jongens die maar een half uurtje rijden van ons thuis
bleken te wonen. De rest van de week trokken we met elkaar op: van
's morgens op het strand tot het avondeten en uitgaan, alles deden
we samen. Eén van hen bleek wel gevoelens voor mij te hebben,
en ik zag hem ook wel zitten maar ik wilde het hem niet te makkelijk
maken. De hele vakantie gebeurde er niet veel, en zij vertrokken een
dag eerder dan wij. Zonder mailadressen of telefoonnummers uitgewisseld
te hebben. Ik heb de volgende dag op het strand de hele tijd gehuild.
Eenmaal thuis kon ik het niet langer volhouden en zocht het thuisnummer
op van één van hen. Het contact werd hersteld en we
spraken nog enkele keren met zn allen af. Van enige toenadering tussen
hem en mij was echter geen sprake, hij vond mij te jong. Desondanks
is er wel altijd een bepaalde spanning tussen ons geweest. Een paar
maanden geleden hoorde ik dat hij een vriendin had. Daarna heb ik
hem nog één keer gezien en dit is al ruim drie maanden
geleden. Ik weet dat ik hem uit mijn hoofd moet zetten omdat er nog
tientallen leukere jongens rondlopen die ik geen kans geef. Mijn gedachten
aan hem blokkeren elke volgende relatie, omdat ik ervan overtuigd
ben dat wij bijelkaar horen. Diep in mijn hart hoop ik dat we elkaar
over een paar jaar nog eens tegenkomen, en tot dan denk ik nog iedere
dag aan hem... |
reactie: Hey. Ik wilde ook even reageren
op het artikel; "het lukt niet om haar te vergeten"
Het is eigenlijk hem maar ja aangezien ik een man ben die zijn vriendin
is verloren maak ik er haar van. Ik kwam via een vriendin van me die
altijd zit te neuzen op trendystyle hier terecht. En het artikel;
"het lukt me niet om haar te vergeten" sprak me aan, om
het feit dat ik naar 3 en een half jaar mijn engeltje ben verloren
en nu inmiddels vier maanden verder, daar nog steeds heel erg heeel
erg veel moeite mee heb. Het is alsof ik bijnaar mijn puzzel af had
van mijn leven en dat de hogere machten mijn puzzel weer door elkaar
hebben gegooid. Alleen kan ik een stukje van de puzzel niet meer plaatsen
omdat deze niet past en dat is zij mijn vriendin uit het verleden.
Zij kon er ook niets aan doen als de liefde er niet meer is dan is
het er niet en dan kun je niet forceren. Maar voor mij is dat heel
spijtig ik heb iedere dag verdriet om haar, niet heel de dag maar
er gaat niet een dag voorbij dat ik niet aan haar denk. Ik ben inmiddels
wel iemand anders tegengekomen waar ik een ander gevoel bij heb. Maar
ik wil eerst dit hoofdstuk afsluiten voordat ik aan een ander begin
en ik wil heel graag aan een nieuw boek beginnen maar hoe sluit je
de ander. Het is moeilijker dan ik dacht. Er zal altijd een plekje
in mijn hart van haar zijn en tot dat ik mijn ogen sluit zal ze in
mijn gedachten zijn ze heeft niet alleen een stukje van mijn hart
maar ook van mijn ziel. Ik hoop dat ze iemand tegenkomt die haar door
mijn ogen ziet, daarmee bedoel ik dat die gene ook ziet hoe kleurrijk
zij is hoe inspirerend zij is en hoe wonderschoon ze is. Ik ben niet
boos op haar ik ben niet boos op iemand. De dingen lopen zoals ze
lopen en je kunt je er tegen verzetten maar aan het einde moet je
het accepteren en verder gaan. Ik heb het wel door maar besef het
nog niet mijn pijn is nog te groot ik ben nu leeg en al mijn inspitaie
is weg zonder haar. Maar er komt nog wel een dag dat ik terug denk
aan de tijd met haar en dat er een glimlach op mijn gezicht komt.
Voor de mensen die dit lezen en ook een gebroken hart hebben verwaarloos
je zelf niet en denk niet dat het allemaal aan jou ligt maar onthoud
goed dat JIJ de hoofdprijs bent jou liefde had de hoofdpijs kunnen
hebben maar tervergeefs. En voor de mensen die iemand hebben waar
ze alles mee delen en van houden geniet van iedere dag die je wordt
gegeven van iedere minuut iedere seconde iedere seconde van een seconde
want voodat je het weet is alles weg. Ik hoop dat iemand hier iets
aan heeft? Ik ben iig mijn ei kwijt en dat was hard nodig. Gr en geniet
van je leven. |
| reactie: Grappig is dat. Ik herken dit
verhaal zo erg. Ook ik heb een eerste liefde, en deze liefde begon
toen ik 14 was. Ik leerde hem (J) in de zomer kennen, en hij was ook
de eerste waarmee ik kuste. Hij was heel lief voor me die dag, maar
belde me de volgende dag op dat hij toch weer terug was bij zijn ex
(N), en zij was ZIJN eerste liefde. Hij kon haar niet vergeten en
had besloten het alsnog met haar te proberen. Ik vond het vreselijk,
maar het was niet anders. Ik schreef hem een gedicht, en had het daarmee
voor mijn gevoel afgesloten. Een paar maanden later kreeg ik verkering
met z'n beste vriend (R), en daar was ik blij mee, dacht verder niet
meer aan J. Met R ben ik altijd bevriend gebleven, maar J zag ik niet
meer.
Een aantal jaar later zag ik J weer, en raakten we aan de praat.
Ineens kuste hij mij, en was het eigenlijk weer net als vroeger.
En toen kregen we weer iets. Iets waar ik later heel veel spijt
van heb gehad. Ik was onzeker toen over mijzelf, en twijfelde aan
J zn gevoelens voor mij. Later bleek ook dat hij nog niet echt over
zijn ex heen was (waarmee het pas een paar weken uit was). Ik was
dus een soort afleiding voor hem, en daarom ging het ook na precies
een maand uit. Het is best op een lullige manier uit gegaan, en
sindsdien hoefde ik hem niet meer te zien. Ik was boos, beledigd
en achteraf blij dat het over was. Tot een paar maanden geleden..
Dit alles speelde zich vorig jaar af, en ik had hem sindsdien ook
niet meer gezien, totdat hij me weer begon te smsen en te bellen.
Hij wilde me terug, en ik had zoiets van: ja daaag, 2 keer gekwetst
worden door jou is genoeg. Maar we spraken toch af, en sindsdien
is onze band heel sterk. Ik twijfelde of ik er weer aan moest beginnen,
was vooral heel bang dat ie het toch uit zou maken.. Maar dit is
tot nu toe nog niet gebeurd :) Eergister gingen we 2 maanden. Ik
weet het, het is nog niet zo lang, maar het is helemaal goed nu.
We hadden allebei niet gedacht dat het zo zou lopen, maar we zijn
echt iets aan het opbouwen nu. We praten heel veel (iets wat we
toen niet deden, waardoor er veel misverstanden waren), en we zijn
allebei natuurlijk ook wat ouder geworden. Ik weet nu zeker dat
ie echt van mij houdt, en ik ben heel blij dat ik ons nog een kans
heb gegeven. Ze zeggen niet voor niks: 3 keer is scheepsrecht!!
|
reactie: Hoi,
Ik wilde ook even reageren op het artikel; "het lukt maar niet
om hem te vergeten". Als ik al die verhalen lees, merk ik dat
er wel in ieder verhaal iets herkenbaars in voorkomt. Ook ik heb dit
meegemaakt en maak het nog mee. Het is alweer 9 maanden uit en toch
mis ik hem. Het is niet eens een echte EN lange relatie geweest want
hij had een vriendin. Hij had een afstands relatie en het ging niet
zo goed tussen hun tweeen op dat moment. Hij wilde het zelfs uitmaken
met haar. Tussen ons wilde het goed klikken en toen is het wat geworden.
Beide hadden we gevoelens voor elkaar. We hadden een leuke tijd en
ik op alle vlakken kon ik het goed met hem vinden. Op een gegeven
moment realiseerde ik mij dat het niet zo kon, want hij bleef maar
bij haar en ik voelde mij als een schaduw achter hem. Het was toch
een geheime relatie. Ik heb toen besloten om het uit te maken als
hij geen keuze kon maken. Hij kon niet kiezen tussen ons. Sinds die
dag dat ik het uit heb gemaakt, is hij nooit bij mij teruggekomen
en heb ik mij sterk gehouden, dus belde hem niet meer en probeerde
zo min mogelijk met hem te praten. Toch kan ik hem niet vergeten tot
nu toe en heb zelfs veel verdriet om de situatie en dat ik hem zo
mis. Mijn gevoel zegt dat hij diegene is want met niemand anders voelde
ik zo goed. Hij wilde graag vrienden met mij zijn maar ik kan het
niet. Als ik hem zie of spreek ben ik gewoon van slag. Het vervelende
is dat ik hem regelmatig zie want we delen dezelfde hobby. Ook is
het vervelend als zijn vriendin hier op bezoek is, want dan zie ik
ze samen en hoe gelukkig ze samen zijn. Vanaf het moment dat het uit
is heb ik het soms met hem erover. Hij gaf toe oprechte gevoelens
voor mij te hebben maar ook voor haar. Hij zei laatst nog dat hij
soms voor me gevoel heeft maar dit probeert te onderdrukken. Uit de
gesprekken merk ik dat hij heel veel momenten vergeten is. Ook zegt
hij dat het gewoon gebeurd is en dat hij veel van haar houdt. Een
tijdje heb ik hem geblockt van MSN en dan weer unblockt met de hoop
dat hij wat liefs tegen me zei. Het werkte niet maar toch wilde ik
met hem praten op een of andere manier. Als ik hem online zag met
haar foto op de MSN was ik toch een paar dagen van slag.Hij heeft
gezegd dat het zelfs beter gaat met zijn relatie etc etc. Dan voel
ik me weer een tijdje down. Mijn verstand zegt dat hij me niet wilt
want anders had hij het wel uitgemaakt met haar. Ook dat hij me afgesloten
heeft want hij houdt zich niet met mij bezig. Duidelijk geeft hij
aan dat het nu wel goed gaat met zijn relatie maar mijn gedachtes
kunnen het zich niet voorstellen omdat het toendertijd slecht ging.
Toch.....kan ik het niet afsluiten en als ik met andere mannen ben
is het gevoel anders....ik kan hem dus niet vergeten en denk echt
dat hij voor me gemaakt is. Ik wil het niet voelen maar het gaat niet
weg. Nu nadat het alweer 9 maanden geleden is dat het uit is, ben
ik tot de conclusie gekomen dat het niet werkt als ik hem zie, met
hem praat of MSN-t. Het geeft me valse hoop ook al weet ik dat hij
uiteindelijk bewust gekozen heeft voor zijn relatie en mij wellicht
heeft gebruikt. ALs hij me aanspreekt op MSN reageer ik toch altijd
weer terug. Daarom is het belangrijk om diegene niet meer te zien
of te spreken als het toch al uit is. Het is uit voor een reden uit,
en in mijn geval had mijn "soort van ex" keuzes genoeg.
Het had dus ook anders kunnen lopen. Ik denk dat het dan makkelijker
is om je ex los te laten. Probeer met zoveel mensen in contact te
komen en veel dingen te doen zodat je gedachtes ergens anders zijn.
Misschien denk je dat je nooit meer zo iemand als je ex tegen zal
komen, en misschien is het wel zo, maar geef het een kans. Misschien
zijn de ervaringen met een andere man anders en voel je je anders,
toch...De tijd is niet meer terug te draaien dus we moeten dat accepteren...hoe
hard het ook is... Succes iedereen met dit proces van vergeten en
verwerking. |
| reactie: Ook ik kan een iemand maar niet
vergeten. We hadden elkaar op een internetdating site ontmoet. Al
pratende kwamen we erachter dat we in dezelfde wijk woonden, dus snel
afgesproken. Toen ik hem zag was ik verkocht. We waren na die avond
niet meer bij elkaar weg te slaan. We zagen elkaar iedere dag. De
verliefdheid sloeg bij mij snel om in houden van en hij zei dat hij
ook van mij hield. We waren achteraf waarschijnlijk te snel te serieus.
We wilden allebei kinderen dus ik raakte al snel zwanger. Ik was in
de wolken. Maar lang mocht het niet duren want ik kreeg na 7 weken
een miskraam. Mijn verdriet was zo groot en ik hoopte op de steun
van mijn vriend. Helaas bekoelde de relatie van zijn kant en nog geen
maand later maakte hij het uit. Een goede reden heeft hij me nooit
gegeven. Niet lang daarna kreeg hij een nieuwe vriendin. We hadden
allebei een pagina op een internet site en beide MSN. Op beide beschreef
hij elke keer uitgebreid wat er in zijn leven gebeurde en elke dag
weer ging ik kijken wat er in zijn leven speelde. Ik was zo jaloers
op zijn nieuwe vriendin. Waarom zij wel en ik niet. Hij plaatste gedichten
voor haar op zijn site, zette haar foto's erop. En ik werd er constant
aan herinnerd hoe onze relatie was. Want wat hij tegen haar zei, zei
hij ooit tegen mij. Na 2 maanden ging het uit en kregen wij weer contact.
Ik had weer hoop dat het goed zou komen, maar hij bleef maar twijfelen
over wat hij nou precies wilde. Op een dag kreeg ik een sms dat hij
me terug wilde.......en toen ik terugschreef of hij het wel zeker
wist bleef het stil. Niet lang daarna bleek hij opeens een nieuwe
vriendin te hebben. Ik begreep er niets meer van. Het voelde weer
als een dolk in mijn hart. Nu is het weer uit met dat meisje en was
hij pas bij me. Hij blijft terugkomen en ik blijf hem terugnemen,
wetende dat hij er weer vandoor zal gaan. Soms vraag ik me af hoe
lang ik door wil blijven gaan met deze zelfvernietiging. Want elke
keer wanneer ik hem kwijtraak, sterft er een stukje van mij. Hij voelt
als onderdeel van mijn ziel, mijn soulmate. Zonder hem voel ik me
niet compleet. Maar ondanks dat ik weet dat het nooit zal gaan werken
lukt het me niet los te laten. Ooit als ik er echt klaar voor ben
zal ik de deur sluiten als hij weer komt. Maar nu nog niet. Ik heb
mijn kind al verloren en door mezelf het idee te geven dat ik hem
nog een beetje heb hou ik me staande. Want anders heb ik dubbel verlies. |
reactie: ik herken het heel goed
Ik had een relatie van 2,5 jaar met me vorige vriend plannen om samen
te gaan wonen en alles maar door veel problemen en de wereld waarin
hij zat (en over loog) heb ik besloten om er een punt achter te zetten
ik dacht dat k nooit meer iemand zou kunnen vertrouwen en al dat gedoe
maar een paar maanden later kwam ik mijn huidige vriend tegen (ben
snel verliefd al wou ik t nu echt niet) hij heeft me wel geholpen
om over t grootste verdriet heen te komen maar bleef toch contact
houden met me x over de mail en heb m zelfs nog een paar keer gebeld
toen ie bij zn ouders op curacao zat en wou uiteindelijk toch naar
m terug maar wist heel goed dat dat gewoon niet meer kon al wouden
we allebei t gaat gewoon niet ik heb m een paar weken geleden gebeld
dat ik nu 3mnd zwanger ben en hij was blij voor me > ookal wouden
wij ook graag samen een kindje en vertelde me ook dat ook hij nu iemand
was tegengekomen en daar verliefd op was t was net of k een wrede
knal voor me smoel kreeg en heb m dat ook gezegd en hij wist precies
hoe t voelde want met t nieuws dat k toen een ander had en nu dat
ik zwanger ben had hij die zelfde klap gehad en hij heeft me nog gezegd
als we echt voor elkaar gemaakt zijn komen we uit eindelijk toch bij
elkaar terecht en dat was t laatste wat ik van m gehoord heb omdat
t nu echt beter voor ons beide is geen contact meer te hebben om onze
huidige relaties een kans te geven
dus wat ik uiteindelijk over wil zeggen dat zoiemand altijd in
je gedachteen hart zal blijven maar dat t nooit meer als 'vroeger'word
en dat als je voor elkaar bestemd bent ook echt bij elkaar zal eindigen
en vergeet niet het leven gaat toch echt door en dat je daarvoor
een manier moet vinden om er mee te kunnen leven
Greets
|
| reactie: hallo, ik heb dit ook meegemaakt.
bij mij zijn er duizend vragen gebleven. Hij is mijn eerste vriend
en ik was 24 jaar. Vanaf het begin (1e week al) zei hij dat hij
van mij hield. En hij zei ook dat ik maagd moet blijven tot mijn
huwelijk. Ik heb 5 prachtige maanden gehad. Kort zou je dneken,
maar in deze korte tijd ben ik bijna alles over hem te weten gekomen
en ik weet dat hij een verleden heeft, waardoor hij bang is om zijn
hartje weer te breken. Op den duur begon hij echt teveel van mij
gaan houden en zei alleen maar dingen als ik wil je niet meer uit
mijn leven, ik wil je niet kwijt en je mag de straat niet meer op
tot ik je voor mij zelf heb verzekerd. Hij vroeg mij sinds het begin
om met mij te trouwen en durfde ook niet zomaar ja te zeggen, maar
een avond dat ik met hem was, stuurde hij mij een sms dat hij elke
dag onzekerder wordt en mij niet kwijt wil. Hij belde daarna en
zei ik kom je in 2007 halen tot aan je huis om met je trouwen. Ik
zei hem toen eindelijk wel "ja, ik ben van jou". Hij begon
echter steeds meer afstand te nemen en ik kan het alleen verklaren
als dat hij liever zichzelf pijn doet dan mij ongelukkig te maken.
Dat zei hij ook, dat ie bang was mij niet gelukkig te kunnen maken.
Op zag ik auto van ander vrouw bij hem thuis en ik wist dat ie vreemdging,
dat is nu al 3 maanden gaande. Ik weet zoveel over hem en ik weet
dat hij echt van mij heeft gehouden. Ik weet niet waarom dit zo
moest lopen. Ik heb God elke dag gebeden om met hem te zijn en ik
dankte god ook elke dag voor hem in mijn leven (no joke, echt eke
dag!). I never took him for granted. Ik heb altijd geweten hoe waardevol
hij is. Wij zouden trouwen, wij zijn Surinamers en voor mij het
huwelijk toch wel iets bijzonders, maar voor hem nog meer. Hij zei
dat ik moest wachten tot ons huwelijk om seks met hem te hebben,
maar hij is nu toch met een gescheiden vrouw die heel erg op plezier
uit is. Waarom heeft mij dan zulke dingen onthouden en waarom zei
hij eerst A en dan B?
Hoe dan ook ik denk dat de echte oorzaak ligt in hetgeen hem vroeger
overkomenis en dat hij zoveel van mij hield dat hij bang was weer
eens kwetsbaar te zijn. En voordat ik hem pijn kon doen, besloot
hij er op deze manier een einde aan te brengen, door vreemd te gaan.
Maar ik denk niet aan andere mannen, hij is het voor mij en ik ben
zo bang dat ik altijd alleen zal moeten blijven, maar ik weet dat
ik niks voel voor een ander. Het is maar wachten op hem, op een
wonder van God, dat ik hem weer in mijn armen mag omsluiten, want
een ander zal er nooit nooit zijn voor mij. Ik huil elke dag om
hem te missen, hij was mijn beste vriend en ik kon hem alles vertellen.
Waarom doet God zulke dingen?
Ik wil terug met hem zijn, dat is alles wat ik wil. Oh God help
mij. Liefde, echte liefde overkomt je maar een keer. Hij was mijn
zoveelste verliefdheid sinds mijn 15e, maar ik was 24 toen ik hem
heb lerenkennen en ik WEET dat hij voor mij bestemd is. Er zijn
zoveel dingen, ook uit zijn jeugd dat ik weet dat God mij heeft
gestuurd in zijn leven om hem te helpen en hij om mij aan te vullen
Wat is God's plan hiermee? Waarom moeten vrouwen zo lijden? Is
echte liefde zo een zonde? Het is niet alleen de geestelijke, maar
ok de lichamelijk marteling die ik moet doorstaan. Hoe lang gaat
dit nog zo door? Ik weet dat hi het begin en het iende is, er niets
meer dan hij. Dat weet ik, dat zegt mijn hele hart mij. Maar hoe
moet ik het verdragen als hij niets zegt en ik hem niet zie en ..
Oh god..
God help me please. Ik bid elke dag voor hem, ik bid meer voor
hem dan ik voor mijzelf bid opdat hij de pijn en verdriet van zijn
verleden uit hem weggaat en hij weer durft mij lief te hebben. Ik
ga nog 2, 5 jaar op hem wachten, want dan ben ik 27. En als het
dan nog niet goed is, ga ikmijzelf vlak voor hem neerschieten. Er
is geen leven voor mij zonder hem...
Ik wil niet leven zonder hem en ik wacht nu alleen maar op hoop
voor een liefdevolle toekomst samen met hem...
Ik hoop dat er een god is die dit alles ziet en mij bewijst dat
leifde, echte liefde ook een kans heeft in deze wereld, want hij
maakt zoveel kapot in mij. Het is een wonder dat ik leef,..maar
voor hoelang nog?
|
reactie: Nee.....ZIJ is onvergetelijk......
Een behoorlijke tijd heb ik wat gehad met een buitenlands meisje...
Veel meegemaakt, veel op en neer gereisd..... Uiteindelijk is ze hier
komen wonen maar cultuur, taal en heimwee vormden een dusdanige barriere
dat het beter was te stoppen. Ik wilde niet daarheen, zij kon hier
niet aarden. Toch denk ik nog vaak terug aan de leuke tijd....aan
alle keren dat ik in het buitenland was,
Aan de keren dat ik haar ophaalde op Schiphol..... Ik hoop dat ze
in haar eigen land gelukkig zal worden, gelukkiger dan in het "koude"
Nederland
Waar ook de mensen kouder zijn..... Ik heb veel van haar geleerd....
Ben meer dingen gaan waarderen, zeur niet meer om kleine onbenullige
dingen. Ik piep niet als mijn eten in een restaurant niet helemaal
warm is,
Ik heb genoeg mensen gezien die niet eens te eten hadden !!!! Vaak
heb ik eraan gedacht om een tweede start te maken maar ik kan het
niet over mijn hart verkrijgen dat ZIJ haar familie,vrienden en land
verlaat voor mij.... Daarom laat ik het erbij..... Maar ik denk nog
vaak terug........ Terug aan die leuke dame in het buitenland... En
als ik naar "MEMORIES" of de kerstuizending van "ALL
YOU NEED" kijk dan denk ik.... Daar had ik kunnen staan........ |
| reactie: Memories of Miracle? Mijn vriend
en a.s. Echtgenoot hebben elkaar 35 jaar (!) niet kunnen vergeten.
En na allebei veel andere relaties, allebei een zeer langdurig ander
huwelijk, en hij kinderen, zijn we nu eindelijk weer een koppel. Als
dat stemmetje in je waarschuwt dat de ander je bestemming is, dan
is het aan te bevelen om ernaar te luisteren. Het had ons misschien
veel verdriet bespaard. Aan de andere kant: je bent eraan toe als
je eraan toe bent. Maar het bestaat, de juiste, de ware. En het is
heel mooi om dat te voelen en te weten en er elke dag dankbaar voor
te zijn. |
| reactie: Ook ik herkende mezelf in het
verhaal. Inmiddels is het alweer zo’n 2,5 jaar geleden dat de
relatie uitging. Hij was mijn eerste echte liefde en ik deelde alles
met hem. Het was mijn minnaar en beste vriend. Met hem deelde ik mijn
diepste geheimen, angsten en onzekerheden, maar ook veel gelukkige
momenten vol lol. Ik kende hem door en door en dat was wederzijds.
Bij een paranormaal consult vroeg in onze relatie werd dan ook gezegd
dat wij elkaar al vele levens kenden. Zo voelde het vanaf dag 1 en
raar maar waar, zo voelt het nog steeds. Na onze relatie kreeg mijn
ex al snel een nieuwe relatie en spraken we elkaar niet meer. Was
op dat moment ook goed voor mij, want ik hield nog zielsveel van hem,
ondanks alles wat zich had voorgedaan. Juist door alle diepzinnige
gesprekken weet ik als geen ander dat ik veel te dichtbij kwam en
dat hem daarmee angst aanjoeg. Dit heeft met zijn verleden te maken
en alhoewel ik hem daar zo graag bij had willen helpen bouwde hij
de muur juist weer op. De nieuwe relatie was voor mij moeilijk om
aan te zien, ik kwam hem op de sportvereniging nog regelmatig tegen
handje in handje met vriendinnetje. Uiteindelijk gunde ik hem het
beste en was er klaar mee. Maar ineens kwam hij in gedachten weer
boven. Ik had het gevoel dat hij helemaal niet gelukkig was, heel
vreemd. Ik dacht steeds meer aan hem en een week nadat ik daar met
een vriendin over gesproken had stond ie bij me voor de deur. De relatie
was over. Hij wilde met mij praten. Dat deden we en al snel werden
we weer innige maatjes. Hij kwam weer eten, we gingen samen sporten,
lol maken, films kijken… Al snel kwamen de oude gevoelens bij
mij weer boven en wilde ik kijken of ik hem nog kon ‘krijgen’.
Een tijdje was het weer als vanouds, maar hij kon zich niet meer op
dezelfde manier openstellen. Hij begon weer andere relaties en onze
vriendschap met iets extra’s ging op heftige manier over. Dit
deed pijn en ik wilde er niks meer mee te maken hebben. Heb in die
tijd veel gedated, maar niemand kreeg een eerlijke kans. Ik heb zelf
moeite met vertrouwen. Nu heb ik alles weer losgelaten en het gevoel
is terug dat er iets met hem is. Ik voel het gewoon en snap niet waarom
ik dat nog moet voelen. Ik kwam hem op de sportvereniging tegen en
we wisten ons beiden geen houding te geven. Plotseling ben ik weer
uit de block op MSN. Het vermoeden bestaat bij mij dat relatie nummero
??? Weer uit is en dat ie binnenkort weer on speaking terms met mij
is. Gevoelsmatig mis ik mijn beste maatje enorm, maar ik denk niet
dat ik hem deze keer binnen laat. Dat is beter voor mij. Toch heeft
hij voor altijd een speciaal plekje in mijn hart en zal ik hem nooit
vergeten. Ik heb nooit geloofd dat we in volgende levens weer terug
op aarde zouden komen, maar doordat wij elkaar zo haarfijn aanvoelen
geloof ik het wel. Ik denk dat het dit leven niet zo bestemd is maar
dat we elkaar zeker weten in een volgend leven weer zullen vinden
en dan wel gelukkig zullen zijn. Kennelijk hadden we allebei tot die
tijd nog genoeg andere dingen te leren. Nu moeten we ieder onze eigen
weg gaan… |
| reactie: Ik ken het ook, alleen hebben
wij nooit een relatie gehad. Ik heb een goede vriend, leren kennen
via het werk. We hadden daar altijd plezier, ruzie alles. Maar wat
we ook deden we waren altijd bij elkaar. Als we ruzie hadden kwamen
we weer bij elkaar terug en met plezier leek het net of we al een
stel waren. Iedereen dacht ook dat we een relatie hadden en heel veel
mensen vinden ons goed bij elkaar passen. We hebben heel vaak gezoend
en ook meer dan dat. Maar we hebben geen relatie. Nu werken we allebei
ergens anders, maar als we elkaar zien met uitgaan of waar dan ook
we trekken altijd naar elkaar toe. Heel raar, en het gebeurd ook nog
wel eens dat we elkaar dan weer zoenen enzo. Maar we hebben niets
samen. Hij wil niet hij is bang dat de vriendschap dan kapot gaat
mocht het uitgaan. Maar als we altijd naar elkaar toetrekken, elkaar
in hun waarde laten (dat doen we) dan kan een relatie toch ook wel?
Ik weet dat hij niet wil, en doe er de moeite ook niet echt meer voor.
Maar toch de aantrekkingskracht naar elkaar toe, zo raar... Ook de
reactie's van andere mensen die wel denken dat we wat hebben omdat
we zo met elkaar omgaan. Als ik dan weer een andere leuke jongen leer
kennen vergelijk ik het weleens, mag eigenlijk niet maar het gebeurd
wel. Ik denk maar gewoon je weet niet wat de toekomst brengt, mocht
je echt bij elkaar horen dan zal dat uiteindelijk ook wel gebeuren.
Maar de aantrekkingskracht tussen ons blijft hoe dan ook toch altijd
bestaan, je kan het niet ontwijken. |
| reactie: Ik wou dat ik dit niet moest schrijven
want als ik er aan denk, denk ik wat ben ik toch zielig. Zet je erover
het is nu bijna 2 jaar gedaan.
Maar dat kan ik niet of moet ik zeggen dat wil ik niet.
We waren beiden nog maar net afgstudeerd en ik had werk gevonden...
Eindelijk konden we iets opbouwen. En nog geen 2 maand later kreeg
ik de klap van mijn prille leven, het was gedaan.
Na 3.5jaar, mijn leven moest nog maar net beginnen en het was al
gedaan.
Gedaan is misschien een groot woord maar het is in ieder geval
tot op de dag van vandaag nog niet verder gelopen, precies blijven
steken in de tijd. Een tijd vol verdriet, hoop en voornamelijk spijt.
Spijt dat ik hem heb weg gedreven, waarom moest ik nu zo jaloers
zijn terwijl hier helemaal geen reden voor was. Waarom ben ik zo
geworden want ik was zo niet en als ik nu mezelf zie ben ik ook
zo niet.
Na de breuk hoorde ik hem nog af en toe maar met mij ging het slechter
en slechter (cte huilen, werk kwijt geraakt, depressief, hyperventilatie,
hartkloppingen,....), terwijl hij het maar weg feestte.
En hoe meer ik hem terug wou, hoe verder hij mij weg duwde.
Tot ik het zo ver heb gedreven tot de situatie nu............hij
met een nieuwe vriendin en ik alleen, niet in staat om iemand anders
graag te zien.
Toen hij net een nieuwe vriendin had hadden we nog contact maar
dan van de ene dag op de andere niets meer...en jawel dat doet pijn
VEEL pijn. Ik kan het nog steeds niet laten maar ik stuur nog maandelijks
een berichtje, ook al krijg ik al een jaar geen antwoord meer. En
heeft hij via via gevraagd om hiermee te stoppen want dat ik hem
alleen maar in de problemen breng en dat zo lang ik gevoelens heb
voor hem hij niets terug stuurt.
En ik mag er nog zo kwaad om zijn maar hij heeft gelijk. Als hij
terug contact met mij heeft dan blijf ik mij aan hem optrekken.
Ik weet het wel maar ik wil het niet! Ik heb hem nodig: zijn lach,
zijn kus, zijn warmte, zijn intelligentie, zijn humor, zijn goede
raad, onze gesprekken,....
Hij was de einige die mij perfect aanvulde, begreep en steunde.
Zoals ik altijd tegen mijn zus heb gezegd ik was de A en hij de
rest van mijn alfabet.
Zijn vrienden zie ik niet meer, ze hebben mij allemaal laten vallen.
Begrijpelijk, allemaal jeugdvrienden, zo gaat het leven nu éénmaal
vrienden komen en vrienden gaan.
Ik had/heb niemand meer, ik had al mijn vrienden laten vallen voor
hem en alweer door mezelf. Ik had hem 2 maal bedrogen in het eerste
half jaar met mijn beste vriend. Ik weet het je zal wel denken het
is je eigen fout. Maar daarna ben ik hem nog liever gaan zien, dat
heeft me doen inzien dat dit niet zo maar iemand was maar ‘mijn
ware liefde’.
Dus nu vul ik mijn dagen maar met 7/7 te werken en af en toe is
uit te gaan. Hopend dat er ooit eens een dag gaat komen dat ik wakker
word en hij verdwenen is uit mijn gedachten en ik uiteindelijk weer
vrij kan leven. Weer oprecht kan lachen en iemand lief hebben, maar
tot dan hou ik mijn masker op en wacht ik op die dag ook al kan
die nooit meer komen.
|
| reactie: Proberen door te gaan met je leven
en niet te veel terug te kijken. De dingen waarop het stuk is gelopen
zullen altijd blijven want je kan nou eenmaal iemand zijn karakter
niet veranderen. Probeer objectief te blijven als je aan hem/haar
denkt en vergeet niet dat er iets gebeurt is waardoor jullie uit elkaar
zijn. Dat gebeuren verandert nooit en zal er altijd blijven..................het
ene moment meer en het andere moment minder. Probeer geen vrienden
te blijven en zoek geen contact want dat maakt het allemaal alleen
maar moeilijker. Je blijft dan in het verleden hangen terwijl je in
het heden leeft en de tijd terug draaien gaat nou eenmaal niet. Suc6
allemaal en de pijn blijft maar je zult het op den duur een plekje
kunnen geven en er mee om leren gaan. Bij mij heeft het 11 jaar geduurt
en nog denk ik er wel eens met weemoed aan terug. |
| reactie: Pfff, tja, al 4 jaar geleden en
van een relatie kan je eigenlijk niet spreken. Heb hem ontmoet op
mijn werk, ik had een relatie (kort) hij was al 11 jaar bij zijn vrouw,
was sinds een jaar getrouwd...Mijn mooiste valentijn beleefd, hij
vond mij ook leuk... 3 maanden heeft t geduurd, de eerste kus op 1
april, elkaar ook telkens vertellen dat dit niet kon. Ik vond ook
dat hij de relatie met zijn vrouw niet zomaar aan de kant kon zetten,
maar man, wat deed t zeer toen hij ergens in mei vertelde dat hij
er definitief mee wilde stoppen...En waarom ik hem niet kan vergeten:
de energie die tussen ons tolde, voor de eerste keer dat mijn hart
naar iemand uitging, zonder twijfel, zonder uiterlijkheden zonder
verplichtingen, voor mij was t enorm puur...Maar misschien is de reden
dat ik hem niet kan vergeten puur een psychologisch spelletje van
mijn geest...Ben wel gaan daten, je wilt ook niet gaan wachten op
iemand die niet voor je gaat, korte "relaties" gehad, maar
nooit meer dit gevoeld voor iemand....en dan is xxx hééérlijk:
why does my heart belongs to you? |
| reactie: Ik las dat stukje over 'hem niet
kunnen vergeten' en ik herkende het probleem meteen. Ik heb een tijd
een vriend gehad, maar dat ging uit. Omdat ik soms gewoon helemaal
gek werd van hem. Zijn hele wereld draaide om mij. Maar ik had het
erg druk met mijn school, vriendinnen, werk, en mezelf. Dat was iets
wat hij maar niet kon begrijpen. We waren beide zo anders. Ook andere
culturen; hij moslim, ik christelijk en westers. Nu, een jaar en 3
maand later, zoeken we elkaar nog steeds op. We kunnen niet zonder
elkaar. Ik heb een andere vriend gehad, maar dat werkte van geen kanten.
Ik probeerde hem precies zo te maken als die ex. Mijn ex was kapot
en verdrietig. Ik had hem zoveel pijn gedaan toen hij er achter kwam
dat ik na 3 maand uitelkaar te zijn een ander had. Hij deed niks meer,
alleen maar thuis zitten huilen en gedichten schrijven. Bij mij ging
het niet veel anders, ik was ook erg down. Hij probeerde mij te vergeten.
En hij kreeg ook een vriendin. Na een tijd ging het uit met mijn vriend,
en met zijn vriendin. In al die tijd bleven we bellen, zonder dat
onze vriend en vriendin en iets van wisten. Toen het uit was, zochten
we elkaar weer op. Nu, na 1 jaar en 3 maand weet ik nog steeds niet
wat ik wil met hem. Ik hou zo ontzettend veel van hem, en hij van
mij. We kunnen echt niet zonder elkaar. Maar op de een of andere manier
ook niet zonder elkaar. Eergister hebben we weer gezoent. En zelfs
nu, weet ik nog niet wat ik wil.. Liefde zal altijd een moeilijke
zaak blijven.. |
reactie: Hoi iedereen,
Wat een toeval dit, mn vriend en ik hadden gister met ontzettend veel
moeite besloten, vrienden te blijven, omdat we dat allebei zijn gaan
voelen voor elkaar. Het is allebei onze eerste relatie. En ook ik
dacht altijd: dat overkomt mij niet, en wist ook niet hoe het voelde
om een gebroken hart te hebben. In ieder geval niet op die manier.
We hebben/hadden iets meer dan 4,5jaar met elkaar. Het is heel raar,
ik loop al 3 weken met de gedachte, maar nu we het min of meer zo
besloten hebben mis ik hem ineens heel erg. En heb ik het ontzettend
moeilijk! Ik wil hem zoiezo nooit meer kwijt in mn leven. Hij is mn
alles. We delen dezelfde interesses, alles! Nu heb ik en hij ook dus
twijfels, moeten we nu vrienden blijven of niet? Omdat deze gevoelens
nu weer omhoog komen. We zijn allebei bang dat ALS we verder gaan,
dat t vriendschap gevoel alleen maar meer word, en dat we dalijk met
ruzie uit elkaar zouden gaan. Dat vinden we het niet waard, omdat
we al zoveel met elkaar delen. Het is zo ontzettend moeilijk! Weet
ook niet wat we nu moeten doen, elkaar nog blijven zien? Of een paar
maanden niks? Weet niet of ik zo lang zonder hem kan. En daarbij komt
ook nog dat ik een andere jongen heb leren kennen. Waar ik sinds kort
ook wat gevoelens voor heb, hij ook voor mij. T klikt heel goed tussen
ons, maar ik weet wel dat ik nu niet gelijk een andere relatie aankan.
Mn vriend weet hier alleen niet van. En weet niet of ik het hem moet
vertellen. Wil hem geen pijn doen, damn, t moeilijkste wat ik ooit
heb meegemaakt.... A sad girl |
| reactie: Mijn ervaring is dat er geen herkansing
moet komen, ik had een keer met een jongen er zelf een einde aan gemaakt,
maar had het er zo moeilijk mee dat ik er weer eme door wou gaan,
ik had voor mezelf een deadline gezet en aan het einde van een week
zou ik hem bellen om af te spreken. Eigenlijk had ik al lang over
hem heen moeten zijn maar ik was vastbesloten dat ik er weer mee verder
moest gaan. Aan het begin van die week hoorde ik van hem dat hij weer
supergelukkig was met zijn ex, en dat zijn droom was uitgekomen, de
klap was zo hard, ik wilde er weer mee verder gaan en dacht dag en
nacht aan hem terwijl hij al weer zijn oude liefde had. Echt nooit
meer dit, gewoon als het over is dan is het over. |
| reactie: Ben blij dat ik niet de enige
ben.. Zit nu in deze situatie.. We hebben 2jaar een relatie gehad,
het is altijd een knipperlichtrelatie geweest. 3x uitgeweest in 2jaar..
Hij kwam elke keer met hetzelfde excuus, ''Ik ben nog jong, en wil
genieten zonder vriendin'' Ik snap dat wel natuurlijk we zijn allebei
nog jong en ja je moet van je jeugd genieten.. Maarja we blijven maar
aan mekaar hangen.. Zie hem bijna elke dag, we bellen elke dag, we
zoenen nog steeds enz.! In die 2jaar hebben wij zo'n goede band opgebouwd,
en ik kan me dus niet voorstellen dat ik ooit nog zo'n jongen kan
krijgen! Hij heeft het 3maanden geleden uitgemaakt, en vorige maand
toen hij me nooit meer wou zien na een ruzie, zei die '' Ik ben nog
stapelgek op jou en smoorverliefd''! Nou toen kwamen al mijn gevoelens
weer naar boven, ze waren er nog wel maar ze werden sterker.. Toen
vroeg ik of hij t weer met mij wou proberen en t antwoord wat ik kreeg
was NEE! En nu blijf ik maar aan hem hangen, ik kan hem gewoon niet
vergeten, ik wordt gek van mezelf.. Wat ik wil kan niet zegt hij..
Hij vindt me nog wel leuk maar hij wil geen vriendin.. En elke keer
krijg ik dat beetje hoop en dan krijg ik te horen dat hij t niet wil!
Maar t is zo moeilijk om een jongen te vergeten, die je beste maatje
is geworden.. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen.. Ik kan tegen
hem zeggen ik wil je niet meer zien of wat dan ook, maar dat werkt
niet voor mij, hij is gewoon me allerbeste maatje en wil hem voor
geen goud kwijt.. We denken allebei dat er in de toekomst nog wel
een kans is voor ons, maar hij vindt dat t nu nog te vroeg is! Ik
ga het toch proberen hem te vergeten, ik blijf altijd wel een zwak
voor hem houden, maar ik moet ook verder, want ik werk mezelf helemaal
in de nesten.. TIP: Zet jezelf altijd op de 1e plaats, denk aan jezelf
want dat is t belangrijkste, anders werk je jezelf alleen maar in
de nesten! Groetjess........ |
| reactie: Het is beter om te kijken naar
de situatie, ik zit ook in zo'n situatie. Mijn allereerste vriendje
heeft sinds kort een andere meisje en ik kan het niet verdragen. Ik
zou hem zo graag terug willen, maar ik hoor ook weer dat hij gelukkig
is met haar. Omdat ik nog zoveel van hem hou laat ik hem met rust
ik gun hem veel liefde toe en dat hij gelukkig is, ook al zou dat
betekenen dat hij niet meer bij mij zou zijn. Soms is het beter om
het eens van de andere kant te bekijken. Niemand in een relatie heeft
toch zin in een vervelende ex vriendin. Het is beter voor hem dat
ik hem met rust laat ook al zou dat betekenen dat het voor mijn over
is. Hij weet dat ik van hem hou en hij zegt dat hij van mij houd maar
als hij zoveel van mij houd, had hij toch allang weer bij me terug
gekomen.. Wees realistische want je maakt het jezelf er alleen maar
moeilijk mee.. Dit is mijn advies dat ik wil geven aan meiden die
nog verschrikkelijk veel van hun ex houden.. Keep on movin, als jullie
voor elkaar bestemd zijn, komen jullie heus wel bij elkaar terug. |
| reactie: Ik heb zelf ook zoiets meegemaakt.
Ik heb een korte, maar zeer heftige relatie gehad met mijn ex. Hij
was ook vreemdgegaan in die relatie en had me veel pijn gedaan. Maar
de relatie had ook de goeie momenten en ik wilde het alleen van die
kant bekijken. Ik heb zeker 3 jaar gewacht op mijn ex nadat het uit
was gegaan. Alle relaties gingen stuk omdat ik hem maar niet kon vergeten....Tussendoor
zoende ik met hem en vertelde we elkaar hoeveel we toch nog van elkaar
hielden. Hierdoor dacht ik dat we toch voor elkaar bestemd waren,
want ook hij is sindsdien niet meer een vaste relatie aangegaan. Ik
had dus nog hoop. Ik ben daarna nog een keer bij hem terugggekomen.
Ik heb in die tijd geleerd dat de relatie die ik had geen sprookje
was. We zijn namelijk weer een tijdje bij elkaar geweest. Maar de
mooie beloftes bleken niet waar te zijn. Ik kwam erachter dat ik beter
verdiende, hoewel ik nog steeds zielsveel van hem hield. Ik heb daarna
een goeie jongen gekregen. Echt mijn vriend nu is geweldig. Die intensiteit
van toen is niet in deze relatie, maar om eerlijk te zijn weet ik
ook niet of ik dat nog wil want dat maakte me helemaal gek. Ik hou
nog altijd van me ex...en stiekum denk ik dingen die ik niet wil denken,
maar ik zal er nooit meer aan toegeven want ik heb nu een gezonde
relatie. Een waarvan ik werkelijk kan zeggen; Met hem kan en wil ik
een toekomst opbouwen. Dit wil ik daarom bij deze meegeven: Je kunt
elkaar wel met je hele hart willen, en je kunt wel graag de rest van
je leven met die persoon willen doorbrengen. Maar je moet het niet
alleen met alle mogelijkheid willen en erin proberen te geloven. Het
moet ook echt de persoon zijn waarmee je dit ook echt ziet gebeuren.
Want iets dat er niet is kun je ook niet creeeren. Tenminste dat is
mijn ervaring...Groetjes |
| reactie: hoi.. Was erg aangesproken door
jullie artikel. Ik zit nu zelf ook in zo'n situatie. Ik ben net 19,
en heb een kindje van bijna een half jaar. Dat was niet gepland en
de vader wil er niks mee te maken hebben. Dat heb ik geaccepteerd.
Maar nu ben ik laatst de liefde van mijn leven tegen het lijf gelopen.
Ik dacht: wauw dit is een droom! Maar hij bleek dezelfde gevoelens
voor mij te hebben! Hij heeft een relatie, maar hij zegt dat hij het
zo opzij zou zetten voor mij, hij wil liefst met mij verder. Toch
heeft hij nu gezegt dat hij vrienden wil blijven.. Je voelt t misschien
al aankomen..omdat ik al een kindje heb. Hij houd erg van reizen en
ik ook, maarja met een kindje.. En het is een kindje wat niet van
hem is, en dat kan hij maar niet accepteren. Ik begrijp het ergens
wel, maar het doet me zo verschrikkelijk veel pijn. Het is een hele
korte maar heftige relatie geweest tussen ons, en ik wil het gewoon
niet loslaten. Dat kan gewoon niet voor mn gevoel, het moet een kans
krijgen. Al weet ik dat dat eigenlijk onmogelijk is, want hij is in
staat om mijn zoontje iets aan te doen omdat die tussen ons instaat..
Hij vind dit zelf ook heel erg en moeilijk, en daarom wil hij ook
wat afstand houden. Ik weet niet goed wat ik moet doen, ik voel me
zo verrot, ik lig dag en nacht op bed te huilen, heb geen zin meer
in het leven. En ik heb een prachtzoon waar ik heeeel blij mee ben,
maar ik zou zo graag... Nu heb ik besloten de vriendschap te accepteren,
maar mijn liefde blijft en ik geef zeker niet op. Ik geef het wat
tijd, en hoop dat zijn gedachten en gevoelens zullen veranderen..
Liefs en sterkte voor iedereen die in hetzelfde schuitje zit! |
| reactie: Hallo, ik heb 1.5 jaar geleden
een man leren kennen via mijn werk. Vanaf dat moment probeerde we
elkaar zoveel mogenlijk te zien. Zonder dat het voor beide kanten
bekent was dat wij elkaar wel zagen zitten. Na een tijd blijkt dát,
uit alles, je hele gedrag tegenover elkaar enz. Het was duidelijk.
We waren gek op elkaar! Hij vond op dat moment dat het onmogenlijk
zou zijn om een relatie te beginnen. Vooral hij, werkte bijna 7 dagen
per week. Dus door zijn drukke schema lukte het nog even niet. Maar
binnenkort beloofde hij dat we dan eindelijk samen zouden kunnen zijn.
In die tussentijd waren er vele ups en downs omdat ik toch graag bij
hem wilde zijn, maar wat dus niet kon, altans niet vaak. We kregen
ruzie en ik beloot hem even links te laten liggen. De ruzie duurde
1 week, echt niet langer en hij had een ander. Gek dat hij met haar
wel een relatie kon beginnen... En ik voelde me natuurlijk bedrogen
door hem. Toch bleef ik gek op hem... Maanden! Na 7 maanden heb ik
de hoop opgegeven en heb ik een andere man leren kennen waar ik verliefd
op werd en tot op heden een relatie mee heb. Maar die ene man wil
niet uit mijn gedachte. Ik zie en spreek hem af en toe. Ook al is
het gevoel helemaal niet meer als toen... Hij valt niet te vergeten.
De zwak voor deze man blijft en daar kan ik mee leven. Ik denk dat
iedereen wel een zwak heeft voor een bepaald persoon naast degene
waar hij of zij een relatie mee heeft. |
| reactie: HoiHoi.. Ik zit in hetzelfde schuitje..
Met mij en mijn vriend is het aankomende zondag een weekje uit.. En
ik blijf maar hopen dat het goed komt.. We hebben intussen al weer
gekust en hij mist me en houdt van me!! Maar hij heeft het uitgemaakt
omdat hij prive veel dingetjes aan zijn hoofd heeft.. En daar wil
hij mij niet mee belasten.. Wel heel lief natuurlijk.. Maar dat hij
mij daarvoor ''in de steek zou laten'' nee dat had ik niet verwacht..
Het doet nog steeds elke dag zeer.. Ik denk constant aan hem.. En
heb steeds de neiging om hem te bellen.. Dat herkent iemand meschien
wel!! En die slapeloze nachten en huilbuien maak ik dus ook mee..
Ik had heel mijn leventje op orde.. Leuke stage.. Het ging goed op
school.. Leuke vriend.. Waar ik nu nog steeds heel veel van hou..
Ik was gewoon gelukkig en alles ging goed.. Maar nu gooi ik overal
met de pet naar en heb helemaal nergens zin in!! Ik wil alleen hem!!
Alles draait nu om hem.. Echt erg!! Ik heb veel verdriet.. Het is
mijn eerste serieuze relatie geweest.. Maar ik weet wel dat het echt
een steek in je hart is.. Ik wist nooit hoe het voelde als je hart
gebroken werd.. Nu helaas dus wel.. En ik dacht altijd dat overkomt
mij nooit.. Alles gaat zo goed en we hebben het zo gezzelig.. Maar
goed.. Daar heb ik me dus op verkeken.. Ik hoop dat het nog goed zal
komen tussen hem en mij.. Omdat we nog veel om elkaar geven.. Hij
heeft tijd voor zichzelf nodig om alles op een rijtje te zetten..
Maar we zien wel hoe het loopt XxX Anoniem |
| reactie: lieve trendy ongeveer een week
geleden had mij vriend met mij uit gemaakt want ik ben een populair
persoon en hij werkt in zo omgeving dat hij heel vaak negatieve kritiek
hoort over mij sommige zijn waar en sommige zijn niet waar. Hij zegt
je heb in je verleden gekke dingen gedaan nu heb je pech geen leven
meer. Maar dat kan niet ,door je fouten kan je veel leren en leven
gaat door als je aan je verleden denk kan je alleen maar een ding
doen je fouten te verbeteren en proberen dat niet meer doen. Verder
kan je nix meer veranderen. Daarom is mij gevoelens en liefde in haat
veranderd en ik weet niet wat moet ik doen????? Te hard,te pijnelijk
en ik kan niet meer volhouden.... |
|
KAPSELS, MODELLEN, FITNESS
 |  Covermodel: Cheryl Cheryl is het cover model van deze week, en het is ook het model met het mooiste... [Lees] |  Weg met die zwarte puntjes Mee-eters mogen dan klein zijn maar ze ontsnappen niet aan het..... [Lees] |
|
|
Haarverzorging
Culinair
ABC van de winter mode De modetrends van A tot Z [Lees verder]
Haartrends en kapsels De nieuwste haartrends [Lees verder] 
Zijn fantasieën We nemen stiekem een kijkje in zijn hoofd [Lees verder]
Tijd voor slow sex Vind de passie in je relatie weer terug! [Lees verder]
Horoscoop september 2010 Horoscoop van de maand [Lees meer]
