Home | Reizen | Tokyo, een andere planeet

Tokyo, een andere planeet

Toen we vertrokken dachten we wel iets van Japan te weten. Toen we terugkwamen uit Tokyo wisten we dat we er nog minder van begrepen dan voorheen. Tokyo is een compleet andere planeet.

Tokyo is fascinerend, Tokyo is overweldigend, Tokyo is flitsende neonreclames, Tokyo is fashion. De indrukken die we tijdens onze reis naar Tokyo opdeden, laten zich maar moeilijk beschrijven. We verbleven vier dagen in deze meer dan dertig miljoen (inclusief buitenwijken) tellende metropool en hadden minstens een week nodig om onze belevenissen te verwerken.

De eerste indrukken
één van de eerste dingen die in het oog springen, is de perfectie waarmee alles geregeld is. Voor de limousine (lijn)bussen die de reizigers van Narita Airport naar het kloppende hart van Tokyo brengen, vormen zich geordende rijen. De koffers worden door het grondpersoneel snel in de ruimte onder de bus ingeladen. De passagiers ontvangen daarvan een reçuutje. Bij elke bus staat een meisje met microfoon dat de bestemmingen omroept. Binnen enkele minuten na aankomst van de bus is deze alweer gereed voor vertrek.

Plaats op:

Deze perfectie weerspiegelt zich ook in het straatbeeld. Tijdens de twee uur durende busreis van het vliegveld naar Tokyo valt het ons op dat wegen perfect onderhouden zijn. De straten in de stad zelf zijn schoon, de verkeerstekens op het wegdek keurig gewit. Het is nog vroeg in de lente, maar hier en daar staat al een boom in roze bloei.

Maar het zijn vooral de inwoners van deze bijzondere stad die het straatbeeld van Tokyo fascinerend maken. Zo lijkt de vrouwelijke helft van de Japanse bevolking immuun te zijn voor de nog frisse buitentemperatuur (het kwik stijgt nauwelijks tot veertien graden). Op straat is het één grote massa van flirtende minirokjes, sexy mini-jurkjes, blote benen met kniekousen en hoge hakken. Hier en daar zien we zelfs blote voeten in (hooggehakte) sandaaltjes.

In de businessdistricten neemt het aantal trenchcoats - de ceintuur wordt steevast gestrikt en vooral niet geknoopt! - aanmerkelijk toe, maar ook deze bieden maar weinig bescherming tegen de toch nog koele lucht. De wil om goed en modieus gekleed te gaan, is klaarblijkelijk sterker dan het ongemak van kou lijden. Wat de achterliggende reden ook is, het geheel is goed voor een ongelooflijk stijlvol, vrouwelijk en vooral ook inspirerend straatbeeld bij wat hollandse vroege-lente-temperaturen zouden kunnen zijn.

Yoyogi-park, Meiji Jingu Shrine, Omotesando
De eerste middag in de hoofdstad van het land van de rijzende zon hebben we nodig om te acclimatiseren. We slenteren door het Yoyogi-park met rijzige, hoge loofbomen en bezoeken de meiji jingu shrine, in het bos gelegen, waar gelovigen al biddend muntjes in een houten bak werpen. We zijn getuige van een fotoshoot met model in kimono. We zijn opgetogen, verrukt, over vele, internationale boetieks met klinkende namen die we in Omotesando, een bekende winkelavenue, tegenkomen.

We genieten van de bruisende atmosfeer en vallen bijna stil als we even buiten de deinende menigte (die steevast links houdt, anders is er geen doorkomen aan) van de Omotesando, kleine straatjes met winkeltjes en barretjes ontdekken die met wat fantasie aan Parijs doen denken.

Shibuya
Tegen de avond naderen we Shibuya, een centrale zone die bekend staat als de meest trendy en fashionable shopping zone in Tokyo. Veel modetrends zien in de felverlichte straten van Shibuya voor het eerst het licht. Het publiek is jong en modern (het verhaal gaat dat er bijna geen veertig-plussers te vinden zouden zijn). Tegen het avonduur veranderen de trottoirs en brede zebrapaden van Shibuya in één deinende zee van donkere hoofden, een grote massa van supermodieus geklede jeugd die elkaar in deze buurt ontmoet.

het summum is 'Shibuyu 109', een warenhuis met zes, zeven verdiepingen met ontelbaar veel kleine boetiekjes met de laatste streetwear-mode en originele, funky accessoires tegen schappelijke prijzen. Maar ook hier was het vooral het winkelende publiek dat onze aandacht trok. Honderden meisjes, allemaal stuk voor stuk met geblondeerd haar en met kunstmatig gebruinde gezichten. Dit is dan ook de plaats waar het 'kogal'-fenomeen (het fenomeen van - inderdaad - de geblondeerde meisjes met hun dikke plateauzolen, hun minirokjes en hun dikke lagen make-up) werd geboren.

Flitsende neonlichten en voortdurend bewegende videobeelden die de menigte onophoudelijk met reclameboodschappen bestoken, maken van Shibuya een soort hypermoderne, maar intrigerende heksenketel die een ieder die het geluk heeft Tokyo aan te doen, niet mag missen.

Ginza
Een heel ander verhaal is Ginza, wellicht de chiqueste shoppingzone van Tokyo. Hier vind je brede straten met brede trottoirs, de meest luxe boetieks, peperdure warenhuizen en tearooms, chique restaurants en hotels. Het publiek is als door een ringetje te halen. Hier is de trenchcoat (beter nog als die van burberry is) een must voor haar, het donkere herenkostuum een must voor hem.

Harajuku
Het tegenovergestelde van Ginza is wellicht takeshita-street, een lange, smalle winkelstraat die tegenover het Harajuku station begint en die vooral bij het jonge, alternatieve publiek erg populair is. Dit is het terrein van de 'cosplay'-girls en -boys (jongens en meisjes die als manga- of computerspelpersonage gekleed gaan; 'cosplay' is een samentrekking van de woorden 'costume' en 'play') en de 'gothic lolita's'. Opgetogen ontwaren we de eerste meisjes in kostuum en met kantjes in het haar in de menigte.

het lijken wel buitenaardse wezens, met hun floddertjes en kantjes, lompe laarzen, rijgkorsetten, roze koffertjes en gemelijk kijkende teddyberen, paardenstaartjes en gekleurde contactlenzen. Als de spiegels van de toiletten van het harajuki station waarvan de jeugd graag gebruik maakt om zich om te kleden voor de parade in Harajuku street konden praten...

Shinjuku
Shinjuku (niet te verwarren met Shibuya) heeft, na het gemoedelijke takeshita-dori, een minder vriendelijke uitstraling. Ook hier stuiten we weer op enorme mensenmassa's, op druk verkeer, op immense warenhuizen met een alle mogelijke assortimenten. We hadden alleen al urenlang kunnen dwalen door 'tokyu hands' dat te vinden is in het Takashimaya warenhuis. Je vindt er de meest ondenkbare dingen. Van het kleinste onderdeel voor je fiets tot de gekste speeltjes voor je huisdier, van de origineelste kampeeraccessoires tot de meest overbodige accessoires voor je huis. Tot Shinjuku behoort ook kabukicho, een bekend 'red light district' dat zijn naam te danken heeft aan de plannen uit de jaren '40 om hier een kabuki theater te bouwen. Het theater kwam er nooit maar de naam bleef hangen. In plaats van theaters vind je er nu 'love hotels' met spannende namen. Op dit vroege middaguur zagen we verschillende paartjes schuchter de hotelkamers binnengaan. Veel lokalen en bars zijn nog dicht maar s' avonds moet er hier ongetwijfeld van alles te beleven zijn, ook al lijkt enige voorzichtigheid geboden. Het Shinjuku-station was een andere, onvergetelijke ervaring. Het ondergrondse netwerk van metrolijnen is uitgebreid en voor ons westerlingen behoorlijk ingewikkeld omdat de meeste aanwijzingen in het Japans zijn. De lijnen kruisen elkaar, hebben vele in- en uitgangen en liggen vaak diep onder de grond. We dwaalden bijna een uur lang door de ondergrondse gangen van het Shinjuku-station, op zoek naar de metrolijn die naar ons hotel voerde. Een stad op zich.

Lost in translation
's avonds probeerden we boven onze sobanoedels en met zeewier op smaak gebrachte salade de vele indrukken die we overdag hadden opgedaan, te verwerken maar we hadden het gevoel dat ons hoofd een op hol geslagen computer was. Een computer die teveel impulsen in één keer heeft gekregen. Nog dagen daarna zouden de kleurrijke beelden als een versnelde film door ons hoofd flitsen.

nog dagenlang zouden we ons afvragen hoe het is om helemaal alleen in een afgeschermd hokje van minimaal formaat een hamburger te eten, aan wie al die jongens en meisjes sms'en als hun vriendinnetje of vriendje even naar het toilet is, of al die fotografen die het winkelende publiek fotograferen voor een modetijdschrift werken, of de Japanners zoveel meer woorden nodig hebben om iets te zeggen, waarom de toiletbrillen verwarmd zijn en waar de 'flushing sound' voor dient.

We zouden ons blijven afvragen hoe het is om in Tokyo te wonen, te werken, te leven... Het zijn allemaal vragen waar we nog steeds geen antwoord op hebben. Maar één ding weten we wel. We hebben in ieder geval een goed excuus om snel terug te gaan naar deze wereldstad. Om het antwoord op onze vragen over 'deze andere planeet' die Japan heet, te vinden...

trendystyle.net