Home | Reizen | Praseban resort Thailand Pranburi

Exclusief paradijsje op aarde

Praseban resort Pranburi Thailand

Je kunt reizen als een vorst, je kunt logeren in vijfsterrenhotels, je kunt je omgeven met alle luxe van de wereld (en dat is heerlijk, begrijp me niet verkeerd), maar nooit zul je in deze rijke en somptueuze omgevingen een atmosfeer vinden die ook maar in de verste verte lijkt op die van 'Praseban' in Thailand.

Praseban resort ligt even buiten Pranburi, een klein plaatsje dichtbij de kust van de golf van Thailand op zo'n 30 kilometer van de bekende badplaats hua hin. Om er te komen, slinger je door de heuvels even buiten Pranburi en daarna volg je de kustweg die soms verhard is, en soms ook niet. De vele reclameborden die elk een ander resort aanprijzen, wijzen de weg. Langs de kustweg liggen talloze resorts, maar als je voor de stijlvolle entree van Praseban stopt, weet je dat dit resort anders is.

Twee rode vaandels wapperen voor de statige poort met traptreden die toegang geeft tot dit paradijsje op aarde. In de sfeervolle receptie worden we verwelkomd door de voltallige staf van het resort die ons met de traditionele wai begroet. Vele bescheiden handen ontdoen ons van koffers en tassen. Glimlachend ziet iedereen toe hoe we genieten van een glas ijskoude, zoete thee na onze reis vanuit Bangkok.

De receptie en het restaurant in Thais-Balinese stijl worden overschaduwd door een hoog puntdak met rode daktegels en doen exotisch en rustgevend aan. Alles is in natuurlijke materialen - hout en steen - uitgevoerd. Eenvoud en stijlvol zijn de sleutelwoorden. Helrode parasols met een houten frame worden opgehouden door stenen beelden in de vorm van gedrongen, mannelijke, oosterse figuurtjes. Op de achtergrond klatert zachtjes een fontein. Het is een relaxte omgeving die de sfeer van een luxe spa uitademt.

Als we het perfect verzorgde binnenplaatsje oversteken, ontwaren we tussen de bloesems door de diepblauwe kleur van het zwembad dat zich uitstrekt richting strand en zee. Aan weerszijden van het zwembad, liggen, in een tropische tuin, twee gemoedelijke gebouwen van elk twee verdiepingen. In totaal telt het resort veertien suites en villa's met elk een balkon of veranda. Onze suite, een ruime slaapkamer met badkamer en veranda, bevindt zich direct aan het strand. De grote openslaande deuren aan de voor- en zijkant laten de warme zeewind, het zachte geruis van de palmen en het wiegende geluid van de zee binnen. Grote bijen met dikke lijven dartelen van bloem tot bloem langs het houten balkon. Het uitzicht, de wind, de zachte achtergrondgeluiden zorgen voor een overweldigende sfeer.

De Minntra beach front suite, zoals onze kamer heet, heeft hetzelfde eenvoudige, maar stijlvolle design als de rest van het resort. Hardhout op de grond, een lichte, ruime en eenvoudige badkamer in natuursteen, de warmte van een waxinekaarsje verdampt geurige olie op het donkerhouten bureautje. Op de veranda krijgen we vers fruit, toast en sterke koffie geserveerd.

De volgende dagen zullen als een zonnige maar vooral relaxte roes aan ons voorbij trekken. Op het uitgestrekte zandstrand zien we slechts af en toe een voorbijganger. Parasols en strandstoelen zijn er niet. Alleen een enkele vissersboot. Aan de rechterkant is in de verte een grote rotspartij te zien die een soort halve baai vormt en voor een geborgen gevoel zorgt. Aan de linkerkant strekt het fijne zandstrand zich tot aan de horizon uit.

's Morgens vroeg klimt de zon langzaam uit de zee omhoog en begroet de natuur roerloos de nieuwe dag. Tegen het middaguur steekt er een aangename wind op die de hoge palmen in beweging zet. De zee die aan het begin van de dag bijna onze kamer inrolt, trekt zich langzaam terug. De dag verloopt loom. Rond een uur of vijf verschijnen er wat mensen op het strand. De schemering nodigt uit tot wandelen, de kustlijn wordt boulevard.

Als de avond valt, zet de slanke Thaise jongen die de tuin verzorgt, een houten tafeltje met twee stoelen en een lantaarn op stok op het strand. Daar wordt ons diner 's avonds opgedist. Daar genieten we met onze blote voeten in het zand, onder de sterrenhemel, op het verlaten donkere strand van verse vis, grote garnalen op de gril en witte wijn.

Praseban resort is in de afgelopen dagen ons thuis geworden. Op deze doordeweekse dagen zijn we de enige gasten. We hebben de tropische tuin, het zwembad en de vriendelijke staf voor ons alleen en voelen ons de koning te rijk. De klaterende fonteinen, het ruizen van de zee en de zachte en met zorg uitgezochte geraffineerde muziek in het restaurant en tijdens het diner aan zee werken louterend en gedachten aan de buitenwereld verdwijnen. Hier leef je in het hier en nu.

De avond valt vroeg. Na een dag wandelen langs het strand, zwemmen in de zee, schelpen zoeken, zonnebaden en lezen is het om negen uur 's avonds al tijd om naar bed te gaan. Langs de weg buiten het resort zijn maar een paar kleine winkeltjes - genoeg voor de allereerste levensbehoeften - te vinden en een mondaine activiteit als shoppen is er niet bij (en dat is voor een paar dagen een verademing). Hoewel de andere resorts ook restaurants en bescheiden bars te bieden hebben, blijven wij graag binnen de muren van ons privé-paradijsje. Zelfs van de fietsen die het resort tegen een kleine vergoeding ter beschikking stelt en de oliemassages die op het strand worden gegeven, maken we geen gebruik.

De uitgelezen omgeving van Praseban, de exclusieve en ingetogen schoonheid van het resort (zelfs de bloesem lijkt te weten waar ze moeten vallen om bij te dragen aan het beeldige decor), het onophoudelijke gefluister van de zee en de zorgzame staf die ons alle privacy laat maar als wij daar behoefte aan hebben altijd te vinden is voor een praatje, en de heerlijke Thaise en internationale gerechten die de kokkin iedere keer weer klaarmaakt, schenken ons een relax zoals we die in jaren niet meer gekend hebben.

Als we vertrekken, doet het voltallige team ons uitgeleide. Zelfs de kokkin komt uit de keuken en zegt ons met een verlegen wai gedag.

Eerlijk gezegd hebben we getwijfeld of we een artikel aan Praseban resort zouden wijden. En je zult begrijpen dat dit niet aan dit exclusieve en uitgelezen plekje ligt. Maar aan een egoïstische gedachte van onze kant. Wil je zo'n paradijsje wel aan de wereld bekend maken?

Charlotte Mesman, februari 2009