Home | Reizen | Reis naar Natal, Brazilië

Reis naar Natal, Brazilië

Tekst en foto's: Mauro Pilotto

Te oordelen naar de 'menselijke fauna' die samendromt bij de gate voor het vliegtuig naar Natal, hebben we hier niet te maken met een vakantiebestemming voor gelukkige huisgezinnetjes. Er staan overwegend mannen, mannen alleen of groepjes jongeren, op zoek naar vertier. We zijn op weg naar een mythisch en zonovergoten plekje waar vertier en - laten we eerlijk zijn - vleselijk genot hoog in het vaandel staan. Tja, Brazilië heeft nu eenmaal een magische naam - carnaval, samba's, voetbal en warmbloedige Braziliaanse vrouwen brengen de mannen van de halve wereld het hoofd op hol.

Ga maar eens ontkennen dat het niet waar is. Dat deze 'ingrediënten' die altijd te berde worden gebracht als het woord Brazilië valt, overtrokken zijn, standaard. Eenmaal ter plaatse aangekomen, blijkt al gauw dat Brazilië het etiket dat het opgeplakt heeft gekregen, alle eer aandoet. Vooral als het om de liefdeskunst van de passionele 'brasileires' gaat. De aanwezigheid van horden mannen bevestigen dat Brazilië's faam op dit gebied niet toevallig is.

Vrije en vrolijke seks zit ze in het dna en is alleen in onze beperkte en gelimiteerde zienswijze 'immoreel' of zelfs 'verboden'. Maar laten we de socio-culturele verschillen laten voor wat ze zijn en het er gewoon op houden dat hier in het warme Brazilië elk gebod komt te vervallen. We gooien ons masker af en die kleine ondeugd die in ieder van ons huist, komt als een duveltje uit een doosje tevoorschijn! Hier in Brazilië - of je in je thuisland nu rijk, arm of heel arm bent - krijgt iedereen de gelegenheid om zich 'iemand' te voelen. Hier doet de sociale status die we in onze westerse cultuur bekleden en die de sociale relaties conditioneert, er niet meer toe.

De prostitutie is hier aan de orde van de dag. Het is een geïntegreerd onderdeel van het dagelijks leven, een modus vivendi die binnen de normaliteit valt, ook al is dat voor ons soms moeilijk te begrijpen. Je komt haar tegen in het schijnsel van de lichtjes van iedere pub, in iedere wine-bar, in elk lokaal waar bij de ingang een groepje meisjes samendromt om de aandacht van de voorbijgangers te trekken. Ze zijn heel jong (maar ze moeten strikt allemaal tenminste achttien zijn!), zonnig en lachen altijd, ze zijn schaarslijk aangekleed en met hun blik geven ze je te kennen dat ze jou boven de anderen verkiezen, dat jij de gelukkige bent... En men weet dat de mannelijke ijdelheid hier niet tegen bestand is! Ik heb een habitué leren kennen, en hij heeft mij verzekerd dat er nergens ter wereld zo'n perfecte organisatie voor liefhebbers van de 'liefde' te vinden is als hier. Er zijn hotels waar je een kamer voor drie uur kunt huren. De kamers zijn schoon en uitgerust met alle comfort (en dat voor nog geen 10 euro): een groot bed omringd door spiegels, een 'bubbelbad', snacks, condooms en een televisie met kanalen die onophoudelijk erotische films uitzenden. Alles uiterst discreet.

Maar behalve deze bloeiende markt - een grote bron van inkomsten van dit land - word ik hier in Ponta Negra di Natal vooral getroffen door de levendigheid en de vitaliteit van het strandleven. De zon komt heel vroeg op en om vijf uur 's morgen begint de bedrijvigheid al. Er worden kleine en geïmproviseerde marktjes opgezet, de eerste surfers, surfplank onder de arm, komen naar het strand, zeker van een dag met volop wind. De oceaan stelt nooit teleur en schenkt gul prachtige golven en droomstranden. De meeste surfers staan al van jongs af aan op de plank. Ze hebben de kunst van het surfen geleerd van hun vader, van meer ervaren broers, dus op een natuurlijke manier, en al doende hebben zij benijdenswaardig mooie lichamen gekregen, gespierd en harmonisch, voorbestemd om uit te blinken in iedere sport: zwemmen, volleybal, hardlopen, voetballen. Sporten is hier een levensfilosofie!

Langs de lange baai van Ponta Negra zie je overal kleine voetbalvelden met geïmproviseerde doelen van kokosnoten om de contouren ervan aan te geven. Van 's morgens vroeg tot diep in de nacht wordt er gevoetbald, gerend, gekopt, wordt er geapplaudeerd voor elke rake trap, wordt er gejuicht voor een Goal, en wordt de toevallige voorbijganger getrakteerd op een authentieke en geïmproviseerde show. Ze dribbelen, ze koppen, ze laten de bal balanceren op hun tenen, of halen onverwachts uit met de hak van hun schoen. Ze stralen vitaliteit uit, een energie die je moeilijk ergens anders kunt vinden. Nog nooit heb ik een volk gezien dat zoveel hecht aan de lichamelijke vorm. Altijd doet er wel iemand aan stretChing, wordt er opgedrukt, wordt er gevoetbald. Iedereen is altijd in beweging, en met resultaat! Ik zag meisjes en vrouwen voetballen, met een bravoure die zelfs onze goedbetaalde topvoetballers zou doen verbleken.

Elke morgen genoot ik van het ritueel van de vissers die hun netten klaarmaken, die hun boot op het strand trekken na een overvloedige vangst, die de vissen uit de netten bevrijden en ze direct op het strand verkopen. Op een middag zag ik zelfs een grote walvis die onfortuinlijk op de rotsen was aangespoeld. Het arme dier lag dood te gaan en verspreidde een verschrikkelijke stank waardoor zelfs de aandacht van de plaatselijke bewoners werd getrokken die zoiets niet dagelijks te zien krijgen.

Over het strand bewegen zich veel mensen, mensen die proberen om in contact te komen met de toeristen, die ze een excursie proberen te verkopen, een boottochtje of een wandeling over het strand waarbij zij als professionele gids zullen optreden. En verder vind je er groepjes jongeren die er nog zitten van de avond ervoor, rond een tafeltje van een bar. Ze maken muziek, spelen gitaar, drinken bier, zingen en flirten. Ze zijn in harmonie met hun omgeving.

Ik moet bekennen dat ik op deze reis een beetje bevreesd was om met mijn fototoestel op pad te gaan. Meerdere malen ben ik gewaarschuwd dat dat riskant zou kunnen zijn. Veel onwetende toeristen zouden het slachtoffer zijn geworden van overvallen, soms zelfs met geweld. Door deze waarschuwingen voelde ik me minder veilig en heb ik het schitterende landschap niet kunnen vastleggen zoals ik dat wel had gewild. Zoals het woestijngebied achter de beroemde 'morro', een enorme zandduin die gesloten is voor het publiek omdat het duin door de vele toeristenvoeten steeds lager werd. Het gebied, dat wel 'ogimar' wordt genoemd, is overweldigend mooi, vooral bij zonsondergang, als het witte zand langzaam roze kleurt en de cactussen die overal verspreid staan lijken te veranderen in zwijgzame getuigen van dit dagelijkse ritueel dat altijd zal blijven bekoren.

Oktober 2004