Home | Reizen | Fuerteventura, Canarische eilanden

Fuerteventura - Canarische eilanden

Tekst en foto's: Mauro Pilotto

Wat je direct opvalt, als je de nieuwe weg neemt die je van het vliegveld van Puerto Del Rosario, ten noorden van het eiland, naar het zuiden brengt, is de woestijnachtige schoonheid en verlatenheid van dit maanlandschap. Je gaat heuvel op, heuvel af. De duinen steken ruw af tegen de lucht. Hier en daar groeien stekelige struiken. De indruk is overweldigend, eenzaam en woest.

Ook al wordt er - om je de waarheid te zeggen - zo een beetje overal gebouwd... Agglomeraten van villa's, bungalows. Hele nieuwe wijken lijken à la minute uit de grond te worden gestampt.

Laten we hopen dat er geen hoge gebouwen zullen verrijzen. Pseudo-wolkenkrabbers, die de schoonheid van het omliggende natuurparadijs met hun grijze beton beledigen. Helaas weten we maar al te goed dat de menselijke hand totaal niet geïnteresseerd is in dingen als respect voor het milieu.

Maar dat is de toekomst. Nu is Fuerteventura nog een paradijs voor surfers. Ze vormen een waar spektakel. Ze verzamelen zich op het immense sotavento-strand in het zuiden van het eiland. Honderden surfers, van elke nationaliteit. Ze trotseren de wind en de golven en zijn zich ervan bewust dat ze met hun gewaagde capriolen de folklore en het vermaak van het eiland vormen.

Het lijken wel beelden uit een Amerikaanse film, vrolijke fotogrammen die zich voorgoed in je geheugen nestelen... Jongens met ontbloot bovenlijf, met gebloemde bermuda's en lang zongebleekt haar, uitgestrekt in het zand, op de ellebogen gesteund, volgen aandachtig de acrobatische performances van hun vrienden of rivalen.

Dit uitgestrekte strand brengt je, na ongeveer 20 km naar jandia, een plaatsje richting de meest extreme punt van het eiland. Het is een ideale plek voor iedereen die graag in alle rust van zijn vakantie en de natuur geniet. Volkomen vrijheid en puur natuur zijn hier de motto's en je mag er zelfs kamperen aan de voet van de witte duinen die langzaam overgaan in strand.

Eb en vloed maken dat het landschap altijd in beweging is. Op sommige momenten kun je over lange zandbanken lopen die zich uit de zee verrijzen en deze als het ware in tweeën splitsen. In deze heerlijke plek is de natuur de baas. Ver weg is het geraas van de steden, de kakofonie van geluiden die ons hedendaagse bestaan beheerst. Hier ben je alleen met de acute roep van de meeuwen die zich op verlaten stukken strand verzamelen. Hier ben je alleen met het eeuwige geruis van de golven die stuk slaan in de branding en aanbeuken op het zand, daarmee iedere voetstap van een toevallige voorbijganger uitwissend.