home > lifestyle > reizen > dineren bij felix in hong kong

dineren bij felix in hong kong

'als je naar hong kong gaat, móet je in het felix restaurant van het peninsula hotel dineren', is het standaardrefrein dat we van verschillende bereisde kennissen te horen krijgen. keer op keer is het hetzelfde liedje. 'het is ontworpen door architect die en die, om precies te zijn philippe starck, en als je er bent, móet je een bezoekje aan het toilet brengen. de ervaring om (sorry voor de directheid) te plassen (dit geldt voor de mannen) met uitzicht op hong kong mag je niet missen... enzovoorts enzovoorts...'

overbodig om te zeggen dat 'felix' - dit is de naam van het beroemde restaurant dat zich bevindt op de achtentwintigste verdieping van het peninsula hotel van hong kong - direct een plaatsje op onze 'hong kong to-do-list' kreeg. (foto rechts: het peninsula hotel)

sterker nog, de week voor ons vertrek belden we, op advies van een vriend die ons net als alle anderen op het hart had gedrukt om vooral ook bij felix te dineren, het restaurant om alvast een tafeltje te reserveren. zo mogelijk één van die gewilde tafels bij het raam met zicht op de skyline van hong kong. 'i am sorry, sir, you will have a central table, all the window tables are already booked...' zegt de vriendelijke doch besliste chinese jongedame in onberispelijk engels aan de andere kant van de lijn. jammer, maar ik begrijp het. vrijdagavond is waarschijnlijk één van de drukste avonden. ook vanuit het centrale gedeelte van het restaurant zullen we vast wel iets zien, houd ik mezelf voor om de teleurstelling te boven te komen.

alvorens de verbinding te verbreken, wijst de jongedame mij nog op de dress code en verzoekt ze vriendelijk om vooral op tijd te zijn. ze vraagt in welk hotel we zullen logeren. eenmaal ter plekke aangekomen, krijg ik bij het inchecken een bericht van het felix restaurant overhandigd met het verzoek 'om de reservering voor vanavond te bevestigen'. begrijpelijk. ik bel terug en bevestig.

we presenteren ons klokslag 8 uur, zoals afgesproken. een lift die nogal kitscherig aandoet, brengt ons naar het restaurant. als de achtentwintigste verdieping nadert, dimmen de lichten om ons alvast in de stemming te brengen. (foto links: de lift die de gasten naar het felix restaurant brengt)

de bar

een volle entree. twee jongedames regelen het verkeer. ze weigeren vriendelijk maar beslist de toegang aan degenen die niet hebben gereserveerd, en wijzen evenzo vriendelijk de weg naar de bar die boven het restaurant gelegen is aan de gasten die alleen voor een 'biertje' komen om in ieder geval te kunnen zeggen dat ze 'bij felix zijn geweest'. het merendeel van de gasten schijnt er zo over te denken.

onze tafel is klaar, maar als we willen, kunnen we eerst van een aperitief in de bar genieten. we accepteren het aanbod. het aperitief komt neer op een fles rode wijn (een slordige zeventig euro) en een 'full immersion' in een kleine ruimte, afgeladen vol met voornamelijk engelsen, een paar nederlanders, enkele toeristen, expats en businessman op zakenreis. de atmosfeer is niet bepaald relaxt of aangenaam te noemen. praktisch iedereen probeert, als de obers even niet kijken, snel wat foto's van het uitzicht en de bar te stelen (het is niet duidelijk of er mag worden gefotografeerd, maar het wordt klaarblijkelijk oogluikend toegestaan).

de inrichting van de felix bar was voor ons, misschien omdat we hoge verwachtingen hadden, teleurstellend. een lange, smalle bar langs het raam en een hoge, eveneens smalle tafel met krukken in het midden van de wederom smal toelopende, bijna claustrofobische ruimte. zitten is een luxe (er wordt bijna om plaatsjes gevochten) en privacy is een illusie. een ideale omgeving voor 'fervente networkers' maar geen ambiance om te ontspannen na een lange, enerverende dag.

ben je op zoek naar een meer intieme sfeer, dan is ons advies om, voordat je bij felix gaat dineren, het aperitief te gebruiken op de begane grond, in de lobby van het peninsula hotel waar 's avonds live jazz muziek is. het is er veel minder druk, er zijn gemakkelijke stoelen en banken en de afstand tussen de tafeltjes waarborgt de privacy. (foto: de entree)

afgezien van het indrukwekkende uitzicht op de verlichte skyline van hong kong (uitzicht dat helaas wordt verstoord door de donkere jaloezieën die voor nagenoeg alle glazen wanden in het restaurant hangen) zijn we niet erg gecharmeerd van de bar, alhoewel de professionaliteit van de staf veel goedmaakt. tijdens het tweede glaasje wijn nodigt een ober die mij bij naam noemt, ons uit om hem te volgen. ik vraag me nu nog af hoe hij wist wie ik was (vooral ook omdat er veel mensen waren).

het restaurant
we lopen de moderne (is het plexiglas?) trap af naar beneden en worden naar onze tafel begeleid. ik probeer te begrijpen welke van de tafels in het midden van het restaurant de onze zal zijn, en kijk met een gevoel van spijt naar de tafeltjes bij het raam. tot onze grote verbazing worden we juist naar één van die tafeltjes gebracht. 'this is your table, sir...' :-) (foto: het uitzicht op victoria harbour en de skyline van hong kong)

misschien hebben we dit ereplaatsje te danken aan de fles wijn die we in de bar hebben besteld, of misschien is er op het laatste moment één van deze felbegeerde plekjes vrij gekomen, feit is dat wij hebben wat we wilden: een spectaculair uitzicht, als een ansichtkaart. helaas nogmaals verstoord door de donkere jaloezieën waarvan ik de bedoeling nog niet begrepen heb.

de grote zaal is vol, enkele gezelschappen, meerdere tafeltjes met verliefde paartjes. aan de lange, decoratieve tafel achterin, zit wat jongelui. het thema voor het interieur moeten 'golven' zijn geweest. de wanden en ook de lift vertonen in ieder geval tonsuurton golfbewegingen in reliëf, wellicht geïnspireerd door het kabbelende uitzicht op victoria harbour. de kleuren zijn overwegend chocoladebruin en crèmewit. de kussens op de stoeltjes zijn overtrokken met beige linnen en verrijkt met portretten in zwart-wit. van de staf en vrienden, zo wordt ons uitgelegd. ik herken de serveerster op het kussen tegen de rugleuning van mijn stoel.

het publiek op deze avond bestaat voornamelijk uit europese expats, amerikaanse toeristen, enkele zakenlieden en een paar gezelschappen indiase businessmen. twee serveersters nemen om de beurt onze tafel onder hun hoede, onder toeziend oog van een derde waaraan niets aan de aandacht ontsnapt. een uitstekende service.

de keuken
de keuken is internationaal georiënteerd, en komt aan ieders smaak tegemoet. de kwaliteit is optimaal. persoonlijk ben ik altijd erg gevoelig als het op het vlees aankomt, dat soms in de duurste restaurants nog wel eens te wensen overlaat. de 'grilled prime beef fillet' die we bij felix voorgeschoteld krijgen, verdient een plaatsje in mijn persoonlijke top 10. ook de tonijn-sashimi, de salade met blue cheese, noten en peren en de schotse zalm kunnen onze goedkeuring wegdragen. aan chocoladeliefhebbers bevelen we van harte het dessert 'chocolate! chocolate! chocolate!', één van de specialiteiten, aan. om je vingers bij af te likken. of de 'ginger bavaroise' die luchtig en fris is.

het toilet
ik sluit deze avond waardig af met een bezoekje aan het toilet waar ik al zoveel over gehoord heb. het design is - natuurlijk - van philippe starck. een van de obers brengt me persoonlijk tot aan de deur. eenmaal binnen word ik verwelkomd door een wat oudere chinese vrouw in een wit jasje die glimlachend wijst naar de beroemde glazen wand met uitzicht op de skyline. ervoor staan drie urinoirs. heel anders dan ik me had voorgesteld. het is waar, zoals iedereen me vertelde, dat je je blaas leegt terwijl je geniet van het spectaculaire uitzicht. een leuke ervaring maar toch minder stratosferisch dan verwacht. minder leuk is verder dat ik mijn handelingen, om het zo maar te noemen, in totale stilte moet verrichten, met als getuige de chinese dame op de achtergrond, die geduldig wacht om mij zeep en handdoekje te overhandigen. niet de meest relaxte situatie van de wereld, maar uiteindelijk is het dan toch gelukt, en kan ik zeggen dat ik nu officieel deel uitmaak van de club heren die in het beroemde toilet van felix in hong kong een plasje hebben gepleegd. wat een eer.

de rekening
de rekening voor deze avond: ruim 200 euro.

wat wij apprecieerden
zonder meer het uitzicht op de skyline van hong kong dat werkelijk onbeschrijflijk is. en verder de onberispelijke bediening, vriendelijk en beleefd, ook al hadden we het idee dat we na betaling van de rekening onzichtbaar waren geworden. een 'thank you and good night, sir' had het helemaal perfect gemaakt.

wat wij minder vonden
laten we zeggen dat als men je vertelt dat het één van de mooiste restaurants ter wereld is, je echt iets ongelooflijk spectaculairs verwacht. ja zeker, felix is stijlvol, interessant, een designrestaurant, en ongetwijfeld een bezoek waard, maar er zijn meer restaurants van dit genre, die misschien minder in the picture staan maar die minstens even mooi zijn. en dan het publiek. misschien is dit het soort mensen dat hong kong en restaurants als felix aantrekt, maar wij konden er niet veel sympathie voor opbrengen, de indiase gasten die vriendelijk glimlachend van hun dis genoten, daargelaten.

openingstijden (iedere dag geopend):
diner - van 18.00 tot 23.00 uur
snacks - van 22.30 tot 1.00 uur
drinks - van 18.00 en 2.00 uur

dress code: smart casual
location: op de 28e verdieping van het peninsula hotel, salisbury road, kowloon, hong kong

reserveringen
tel: (852) 2315 3188
fax: (852) 2315 3140

(de lift die toegang tot het restaurant geeft, is gemakkelijk te vinden via de ingang in hankow road, aan de achterkant van het peninsula hotel, maar je komt er ook via de hoofdingang hetgeen je in de gelegenheid stelt om meteen ook een kijkje in het historische hotel en de stijlvolle lounge te nemen)