home > reizen > boa vista - kaapverdië

boa vista - kaapverdië
foto's & tekst: mauro pilotto

ingeklemd in de atlantische oceaan, aan de linkerzijde van het continent afrika, ligt, op de hoogte van senegal, de archipel kaapverdië. nog niet zo heel lang is deze eilandengroep - bestaande uit 10 eilanden - een toeristische bestemming, die vooral in trek is bij wie genoegen neemt met meer spartaanse accommodaties dan de geijkte 'all inclusive' formule. het ziet er echter naar uit dat het slechts een kwestie van tijd is. de mond op mond reclame zal zijn werk wel doen en het zal ons niet verbazen als de archipel in de komende jaren op heel wat aandacht mag gaan rekenen.

boa vista is het op een na grootste eiland, ongeveer 45 kilometer lang. op dit moment kun je er alleen komen via een interne vlucht vanaf de vlieghaven van sal, het grootste en meest bekende kaapverdiaanse eiland.

de eilanden, constant gegeseld door de wind, zijn nog ongeschonden en puur, en kenmerken zich door een wilde, ongetemde natuur. het zijn kleine wereldjes apart, waar het leven van de lokale bevolking op een laag ritme voortkabbelt. het verschijnsel stress heeft zijn intrede nog niet gedaan en het leven lijkt op dat van enige decennia geleden...

opvallend aan boa vista is de ongelooflijke variatie in het landschap. als je de weinige sporen die enkele jeeps hebben achtergelaten, volgt, zul je niet aan de betovering kunnen ontkomen van de witte zandduinen die worden afgewisseld door ruwe, kale roodbruine valleien met hier en daar een sporadische boom, als een gebogen skelet in de wind. adembenemend mooi zijn de caribische aandoende stranden en de kristalheldere zee, die door de wind tot hoge witschuimende golven wordt opgezwiept.

dit is een afrika dat we niet kennen, anders dan het vasteland. je ademt hier een caribisch-tropische sfeer in. ook de bevolking onderscheidt zich door haar uiterlijk. de gezichten hebben fijne en delicate gelaatstrekken - net iets anders dan de bevolking op het vasteland -, ook al verwatert deze karakteristiek snel. steeds meer mensen uit senegal en mauritanië vestigen zich op de eilanden, om het nog maar niet te hebben over de vele europeanen die, betoverd door de atmosfeer, besluiten van leven te veranderen en er te blijven.

ook als je de hoofdweg, smal en pas aangelegd, neemt, zul je tot je verwondering een steeds veranderend landschap aan je voorbij zien trekken. de weg, gemaakt van basaltsteentjes, staat de auto's maar een beperkte snelheid toe en loopt van de werkelijk minuscule vluchthaven (een nieuwe vluchthaven is in aanbouw) naar de hoofdstad, sal rei, en van daaruit naar kleine dorpjes die tegen de rotsen aanliggen, of naar de kleine maar waardige vestigingen aan de rand van de woestijn.

maar het is pas echt een ervaring om de kleine weggetjes, vaak bijna uitgewist of vervaagd door kleine zandstormen, te volgen. deze moeilijk begaanbare wegen leiden je naar magische plekjes met uitzichten die niet onderdoen voor het gangbare beeld dat wij ons van 'het paradijs' gevormd hebben. oneindige stranden die contrasteren met de oceaan die onder invloed van de wind nooit ophoudt zich te bewegen en soms zelf abnormale golven vertoont die lijken te verpulveren in de lucht...

een van deze stranden is 'praia di santa monica' dat breed en praktisch verlaten aan de rand van een rotsachtige woestijn ligt. de rotsen kleuren zich donker, bruin, of met lichtere tinten, al naar gelang het spel van de wolken, eveneens in de ban van de wind.
afhankelijk van het getij vormt zich tussen het einde van de woestijn en het begin van dit fantastische strand een soort moeras met onverwachte vlekken van felgroene planten.

sal rei, het middelpunt van het eiland, is een vredig stadje met een caribische sfeer. de huizen zijn gekleurd en laag. de straatjes en weggetjes kruisen elkaar maar leiden altijd naar het centraal gelegen plein waar de lokale bevolking, die onvermijdelijk steeds meer oog voor de westerse toerist krijgt, al vroeg in de morgen te vinden is.

het is opvallend hoeveel er op dit moment in de zone rond het centrale plein in aanbouw is en het is duidelijk dat sal rei binnen korte tijd heel wat huizen rijker zal zijn. de stad lijkt zich als een olievlek uit te breiden en het is te hopen dat de oorspronkelijke sfeer hierdoor niet verloren zal gaan...

in het hart van het eiland is de natuur rotsachtig. hoge en donkere bergen verrijzen zich aan de horizon en de uitgestrekte stenenmassa van uit elkaar gespatte rotsblokken doet denken aan de verlaten, stoffige en woestijnachtige valleien uit de western films van sergio leone.

volg je de slecht begaanbare weg naar de zuidpunt van het eiland - af en toe een groene oase passerend - dan zul je uiteindelijk de kleine, bijna spookachtige vestiging 'cural velho' aantreffen. 'cural velho' bestaat uit misschien tien huizen, opgetrokken uit stenen en omringd door muurtjes, huizen die half ingestort zijn en huizen waarvan het houten dak naar beneden is gekomen. even verderop, op een paar passen van een tot zout gekristalliseerd moeras, ligt een mini-oase die geen ansichtkaart zou misstaan: een paar dadelpalmen met stevige en hoge stammen, heel fijn wit zand dat voor het merendeel bestaat uit verpulverd koraal, oneindige duinen en af en toe een groene struik. de wind speelt er constant rond, trekt grafische lijnen in het zand en verandert iedere dag weer het landschap.

hier kun je kilometers en kilometers rijden, of lopen, zonder een mens tegen te komen. hier pas besef je je ten volle wat de verlatenheid van boa vista, ongewoon en authentiek eiland, inhoudt. mensen mag er dan niet tegenkomen, maar van noord tot zuid zie je geiten. ze zijn overal, afgezonderd en alleen, of in kleine groepen in de buurt van onverwachte oases. met rare sprongen vinden ze hun weg tussen de stenen die her en der verspreid liggen. af en toe zul je zelfs een glimp van een wild zwijn opvangen, vooral in de buurt van fundo das figueras, een authentiek afrikaans dorp in koloniale stijl. nieuwsgierig en verbaasd over de aanwezigheid van deze zeldzame toeristen, bespioneert en bestudeert de bevolking de bezoekers vanachter de half gesloten luiken.

de huizen zijn gekleurd, een sublieme mix van turkoois, fuchsia, groen, geel. de kleding van de lokale bevolking is perfect in harmonie met het kleurenpalet van hun omgeving. tegen de avond ontmoeten de mannen elkaar op de stoep voor de bar, waar ze kaarten, of een ander spel, met stokjes en een balletje, spelen. het zijn voor ons beelden van een heel mooie werkelijkheid, die ons echter nooit zal toebehoren. het is een levensstijl die heel ver verwijderd is van onze ritmes en onze eigen rituelen.

hier lijken emoties als angst en stress te vervagen, zich op te lossen. zelfs de honden die lui door de steegjes slenteren of lang uitgestrekt in de schaduw liggen, lijken dit idee te bevestigen en blaffen maar zelden.

het enige dat je nog wilt en kunt doen, is je laten meeslepen door het leven en de atmosfeer van boa vista, alles op je in laten werken, op je gemak door de stoffige straatjes lopen, kleine hoekjes ontdekken en genieten van afrikaanse tafereeltjes: groepen vrouwen in vrolijk gekleurde kledij met kindertjes op de rug, een watertank in de hand, tientallen metselaars die onafgebroken door werken en elkaar van hand tot hand stenen toewerpen, lokale reggae muziek die op alle uren van de dag te horen is...

elk dorp en zelfs de kleinste vestiging heeft een voetbalveldje waar kindertjes vechten om de bal. tegen de avond, als de zon ondergaat, komen kleine groepjes jeugd tevoorschijn die met elkaar flirten en elkaar met hun dolle en gewaagde capriolen uitdagen, een grote glimlach op het gezicht. in eerste instantie weigeren ze verlegen om zich te laten fotograferen, maar dan bedenken ze zich en smeken ze je met hun ogen: eentje, tenminste één foto!

het zijn de gebruikelijke, oude, maar altijd nog actuele tegenstellingen van afrika, een ver continent, waar iedere situatie je lijkt te zeggen dat je het nooit zult begrijpen, maar misschien is het omgekeerde wel waar en zijn wij de 'vreemde eenden' die zich in hun wereld begeven... bezweet, met een rugzak aan de schouder en een digitale camera om de nek. zo vreemd dat ze vast en zeker in hun dialect tegen elkaar zullen zeggen: de marsmannen zijn onder ons! - augustus 2006