moeders zijn lief. de band tussen moeder en dochter is uniek. maar moeders
kunnen ook knap vervelend zijn. sommige moeders lijken het altijd beter
te weten dan hun dochter. zij zullen wel even vertellen hoe het allemaal
moet (niet echt bevorderlijk voor je eigenliefde). ze bemoeien zich met
alles en nog wat, en het liefst met dingen die ze eigenlijk helemaal niet
aangaan. iedereen kent vast wel zo'n moeder (je eigen moeder, of die van
een vriendin). ze zijn gemakkelijk te herkennen.
het zijn van die moeders die altijd aan het zorgen zijn, die altijd aanwezig
zijn, die altijd raad en advies geven en je een schuldig gevoel bezorgen
als je het als dochter anders aanpakt dan dat moeder het wil. als dochter
heb je met zo'n moeder geen gemakkelijk leven. aan de ene kant wil je
haar graag tevreden stellen, wil je doen wat zij van je verwacht zodat
ze van je houdt, maar aan de andere kant heb jij ook je vrijheid nodig,
moet je je als een zelfstandig persoontje kunnen ontwikkelen.
we zeiden het al: de band tussen moeder en dochter is uniek, maar tegelijkertijd
ook heel complex. ook al is de navelstreng doorgeknipt, deze laat zich
vaak nog maar al te zeer voelen. het zal niet gemakkelijk zijn om je van
een dominante moeder te bevrijden. ze projecteert al haar hoop en verwachtingen
op jou. volgens psychologen zouden deze moeders gewoon een beetje teveel
moeder zijn. ze neigen ertoe om te vergeten dat ze ook vrouw zijn en willen
hun man nog wel eens uitsluiten. hun leven is hun dochter, hun liefde
voor haar wordt wel 'narcisistisch' genoemd en voelt vaak maar weinig
als 'warme liefde' aan. de last die ze met haar verwachtingen en projecties
op je schouders legt, zul je maar moeilijk van je afschudden.
de neiging is groot om haar uit de weg te gaan, om haar verstikkende
commentaar en haar allesziende blik te vermijden. maar los je daarmee
eigenlijk wel iets op? zou het niet veel beter zijn om haar langzaam maar
zeker aan het verstand te brengen dat jij een apart persoontje bent, dat
je je eigen beslissingen neemt (misschien wel je eigen fouten maakt)?
zou het niet beter zijn om langzaam maar zeker je eigen terrein af te
bakenen, om je grenzen te trekken, ook al loopt dat soms even op een confrontatie,
misschien wel een fikse ruzie uit?
wij denken van wel, ook al zijn we ons ervan bewust dat het gemakkelijker
gezegd dan gedaan is. misschien zou je, om de bittere pil voor de dominante
moeder, te verzachten, haar bij kleine dingetjes in je leven kunnen betrekken,
maar dan wel op jouw tijd en als jij daar zin in hebt.
dit is zo ons idee over de aanpak van een 'dominante' moeder. maar wat
vinden jullie ervan? kennen jullie het fenomeen? hebben jullie misschien
een dominante moeder? hoe gaan jullie ermee om? is het jullie gelukt om
je van haar te 'bevrijden'? mail je reactie via het onderstaande venster.
vermeld er wel even de titel van dit artikel ('moeders en dochters') bij.
reacties van trendystylers
heb je ook tips tegen schoonmoeders, die hun zoons
niet durven los te laten??
Ik heb ook zo'n band met mijn moeder maar in tegenstelling
tot bovenstaande is mijn moeder niet dominant en eigenlijk veel te
lief. Dat maakt het dus nog moeilijker om te zeggen dat ik eigenlijk
op mijn vrije dag niet zo'n zin heb om altijd maar weer met haar op
te trekken. Ik durf niet te zeggen dat ik liever een keer gewoon thuis
mijn eigen dingen wil doen want dan staat ze meteeen ook klaar met
de stofzuiger in de hand om me te helpen. Het is zelfs zo dat ik me
hartstikke schuldig voel als ik een keer alleen de stad in wil. Bij
alles wat ik doe wil ze mee of wil ze me helpen. Hopeloos is dat.
Bij elke vrije dag houd ik rekening met haar. Als ik een keer samen
met mijn man naar het tuincentrum wil dan roept er alweer een stemmetje
in me dat ik haar ook mee moet vragen omdat ze dat ook allemaal zo
ontzettend leuk vindt en het zelf nooit doet. Mijn vader is overleden
en mijn broer komt maar af en toe bij haar. Verder woont ze ook nog
bij me in de straat. Ik vind h!
et heel erg moeilijk allemaal maar zou er best wel vanaf willen. Ik
durf het alleen echt niet tegen haar te zeggen omdat ik haar dan enorm
zou kwetsen, dat weet ik.
Het is moeilijk om tot mijn moeder door te dringen.
Aan de ene kant wil ik dat ze mij zelf laat beslissen en me eigen
keuzes laat maken. Maar zodra ik haar dat duidelijk probeer te maken,
neemt zij volledige afstand van mij en zweert ze dat ze zich nooit
meer met me bezig zal houden en niks meer voor me doet. Dat is dus
het andere uiterste. Ik geef vaak mezelf de schuld hiervan omdat ik
denk dat ik de verkeerde signalen geef. Blijkbaar ben ik niet de enige
met dit probleem.
Ik zie hier veel reacties van de iets jongere
vrouwen,rond de 16, maar ik ben nu in de dertig en heb nog steeds
'last' van een dominante moeder... Super irritant. Het ergste vind
ik vooral dat het lijkt alsof ze geen vertrouwen heeft in mijn eigen
kunnen. Soms lijkt het beter te gaan maar dan ineens is alles weer
helemaal terug bij af. ik doe erg mijn best haar te laten inzien dat
ik op mijn eigen pootjes sta maar soms lijkt het alsof zij het fijn
vind om in die rol te zijn en te blijven. Ik confronteer haar er wel
mee en ik merk dat dat soms wel effect heeft. Ik hoop ook op de lange
termijn!! Het is wel nu meer haar probleem dan het mijne, ik probeer
me er mnder van aan te trekken dan vroeger. Succes dames, een dominante
moeder kan zeeeeer vermoeiend zijn!
Ik heb helemaal niet zo'n moeder. En ik hoop dat
ik ook niet zo'n moeder ben.(maar dat moet je mijn dochters vragen)
Het is een hele kunst om betrokken te zijn en toch ook weer niet te.
Als mijn dochters me irritant vinden zeggen ze het en dat vind ik
goed.
Zo lang ze me nog steeds vragen om mee te gaan shoppen of ze te helpen
met huiswerk denk ik dat er niet zo veel mis is.
Mijn mama en ik hebben echt een hele goede band.
Omdat mijn moeder mischien wel weet waar ze moet stoppen, dat ze niet
te DOMINANT word. Dats wel flexibel..
Ik ben zo'n "dominante" moeder. Mijn
dochter is nu 38 jaar, getrouwd en heeft kinderen. Nog steeds moet
ze me bellen als ze ergens heen gaat. Niet omdat ik zo nieuwsgierig
ben maar omdat ik overbezorgd ben. Ik ga pas slapen als ik weet dat
ze veilig thuis is. Zelf vind ik dit ook heel vervelend maar ik kan
er niets aan doen. Ik merk dat ik dit gedrag ook ga vertonen naar
mijn kleinkinderen toe. Ik houdt zielsveel van ze en mijn grootste
angst is dat hun iets overkomt. Mijn dochter begrijpt me en vind het
niet erg (zegt ze!). Wel merk ik dat ze dezelfde kant opgaat met haar
eigen kinderen. Mijn dochter en ik zijn heel erg "close"
en daar ben ik ontzettend blij om.
typisch moeders,
maar ze bedoellen het goed.
Zij is wel degene die je op de wereld heeft gezet. En zeg vooral geen
dingen waar je later spijt van krijgt. of ga bijv. nooit weg zonder
groet.
Mijn moeder is vooral met zichzelf bezig en dat
heeft als voordeel dat ze nioet zo erg is maar mijn schoonmoeder voldoet
volledig aan de omschrijving. En die mijd ik dus inmiddels...
Dit verhaal klinkt mij zeer bekend in de oren.
Zelf ben ik een jonge meid van 19 en woon ik samen met mijn moeder.
Mijn ouders zijn gescheiden en mijn broer is het huis uit.
Vaak is er het zorgzame, maar soms ook het zogehete 'overbezorgde'.
In het begin moest ik alles vertellen, waar ik naartoe ging, met wie,
waarom, hoe laat ik thuis was etc. Logisch als je 16 bent, maar niet
op je 19e vind ik.
De band met mijn moeder is soms als een bom die ontploft, omdat zij
vind dat ik dingen op háár manier moet doen (zij heeft
't voor me meegemaakt, zo hoef ik m'n hoofd niet te stoten etc.)
Al met al hebben we dit eens in de maand, you know when.. en dan laten
we elkaar ook ff met rust. Maar grotendeels van de tijd kan ik van
alles van d'r hebben, puur omdat 't mijn enige echte 'mama' is. :)
ik heb een dominante moeder, als ik er iets van
zeg dat ze zich tveel met mij bemoeit zegt ze dat ze ophoudt.. maar
2 dagen later is ze weer net zo als daarvoor.
Ik heb ook zo'n soort moeder.
Het enigste wat zij er bij mij mee bereikt is dat ik nog eigenwijzer
ga doen en me afsluit van haar, ik vind haar zo irritant, en ik ga
haar dus zo vaak mogelijk uit de weg.
Mijn moeder zeurt altijd over dingen die haar helemaal niet aan gaan,
en die ik best zelf op kan lossen, ik voel me af en toe een kind van
4 [ik ben 16] alsik hierover praat met haar wordt ze boos en negeert
ze me voor 3 dagen om te laten zien dat ze zich niet met alles bemoeit,
maar daarna begint het weer op nieuw.
Ik ga gewoon mijn eigen gang, en laat mn moeder ook haar eigen gang
gaan. Als ze weer tegen me gaat zeuren zeg ik meestal gewoon dat ik
er echt even geen zin in heb, en dan ga ik naarm'n kamer.
xx Anoniem
ik heb ook zo een dominante moeder en het beste
is om als ze weer te veel dominant bezig is geweest haar een tijd
te mijden zodat ze voelt dat ze te ver gaat. als ze dat niet aanvoelt
dan zo weinig mogelijk contact houden.
Toen ik dit las dacht ik: " dit gaat over
mijn moeder!". Haar mening is de enige juiste en haar handelingen
zijn de beste, en alles wat ik anders doe of denk is volgens haar
"zonde en onwetendheid". Ik respecteer haar heel erg en
snap best dat ze ouder en wijzer is maar soms gaat ze echt veel te
ver in haar "tips"... ook is ze onwijs goed in het bezorgen
van een schuldgevoel als de dingen niet gaan zoals zij ze wil, vaak
ga ik ook aan mijn eigen beslissingen twijfelen door haar..loskoppelen?
tevergeefs, ik heb het echt geprobeert door ruzies, rustige gesprekken
en zelfs door haar te negeren..maar ik denk dat het enige wat je echt
kunt doen is accepteren hoe ze is en je er niet teveel van aantrekken,..misschien
dat ze na een tijdje doorheeft dat het geen zin heeft en meer begrijpt
dat haar dochter een eigen leven leidt..
En wat met een moeder die niet echt dominant is,
maar vermoeiend omdat ze nooit ophoudt met babbelen. Wat met iemand
die als ze op visite is, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat wil
babbelen over haar eigen zaken, vrienden en vriendinnen, kennissen,
indrukken, invallen, ...
En dus met iemand die je geen moment, geen minuut rust laat, jezelf
ook niet laat uitspreken?
Iemand waar je omwille van haar houding heel serieus nerveus van wordt?
Mijn moeder is zo en ik word er helemaal gek van!!
Als ik op school ben belt ze me meteen van ben je er, als ik vrij
ben belt ze me van waar ben je! En als ze een keer niet belt dan denk
ik van wow!! wat een miracle. Als ik in mijn kamer tv kijk ofzo dan
komt ze ff binnen om zogenaamd ff mijn broek op te vouwen ofzo. Of
als ik achter de computer ben en ik ben heel stil schreeuwt ze helemaal
van de woonkamer: Wat ben je aan het doenn!! Ik word helemaal gek,
maarja ik vind haar toch een lieve mama. Ik ben ook zo erg gewend
aan haar. Mijn vriendinnen zijn heel erg jaloers, ze zeggen altijd
van had ik ook maar zo een moeder die je elke keer belt. Maar omdat
ik hetzelf elke keer meemaak vind ik het erg irritant, maar ik ben
ook de enigste dochter thuis dus daarom wordt er extra veel op me
gelet!!
de artikelen en het beeldmateriaal op trendystyle zijn exclusief eigendom
van trendystyle en beschermd door auteursrecht.
trendystyle is een product van ciccicyber.com
copyright 2001-2008 - all rights reserved
moeders
en dochters
