Home | Literair café | Interviews | interview met Yoyo van Gemerde

Yoyo van Gemerde over 'Sushi & Chardonnay'
Stout, jong en modern...

Wie herinnert zich niet dat boek met die blauwachtige omslag en de pakkende titel 'Sushi & Chardonnay'? Dat boek, geschreven door een onvervalste Nederlandse, Yoyo van Gemerde, vloog als brood over de toonbank en was in no time in heel Nederland niet meer te vinden. 'Sushi & Chardonnay' is een vrolijk en modern boek over twee vriendinnen Nicky en Peet, twee jonge mensen van nu. Heb je het niet in handen kunnen krijgen, dan heb je deze maand een herkansing, want het boek wordt in pocketvorm (Zilverpocket, een gezamenlijke uitgave van Uitgeverij muntinga en Uitgeverij Sirene) nogmaals uitgegeven. Een reden (temeer) om eens met Yoyo van Gemerde te gaan praten, over haar boek, over de liefde, over stoutigheid en over de mannen van nu...

Je werkt als journaliste voor verschillende (en uiteenlopende) bladen in Nederland? Waar komt 'Sushi & Chardonnay' zo opeens vandaan? Tja, dat boek... Ik was helemaal niet van plan om een boek te schrijven. Het is met losse flarden begonnen, maar toen kwam er opeens een soort toon, een beat in. Ik dacht: 'Goh, dit is leuk! Ik ga nog eens wat schrijven.' op een gegeven moment heb ik de verschillende stukken bij elkaar gelegd, de flarden aan elkaar geschreven en toen was het een verhaal. Maar ik was eigenlijk niet van plan er iets mee te doen. Totdat ik in contact kwam met een schrijfster. Zij ging debuteren bij Uitgeverij Sirene. We wisselden manuscripten uit. Toen ik aan het hare begon, kreeg ik de schrik van mijn leven. Het was een heel filosofisch en zwaar literair werk. Ik heb haar direct gebeld en op haar antwoordapparaat ingesproken dat ze mijn manuscript direct in de prullenbak moest gooien. Dat ze het vast helemaal niets zou vinden... Een paar dagen daarna vond ik een boodschap van haar op mijn antwoordapparaat: 'Ik heb me helemaal een kriek gelachen om je boek. Ik hoop dat je het niet erg vindt, maar ik heb het naar mijn uitgever gedaan. Ze willen je ontmoeten...' zo is het begonnen.

'Sushi & Chardonnay' is een grappig, maar ook best wel stout boek... Ja, lekker stout! Ik heb er met ontzettend veel plezier aangewerkt. In de journalistiek moet je je aanpassen aan de stijl van het blad en moet je je inhouden. Je kunt niet alles zomaar schrijven. Alle stoutigheid kon ik in mijn boek kwijt. En verder wilde ik vooral het 'nu' erin stoppen, een soort videoclip van 'nu' maken, maar dan in woorden. Snelle dialogen, een hoog tempo... (links: de pocket 'Sushi & Chardonnay', een gezamenlijke uitgave van muntinga pocket, Amsterdam en Uitgeverij Sirene, Amsterdam, ISBN 90 417 60121)

Sushi & Chardonnay... Dat ben ik! Ik ben heel genotzuchtig, maar wel in de goede zin van het woord. Ik kan me echt verheugen op lekker taartjes eten, mooie winkels kijken, lekker wijntje!

Hoeveel Yoyo vinden we in 'Sushi & Chardonnay'? Met wie identificeer je je het meest? De mensen die me een beetje kennen en 'Sushi & Chardonnay' lezen, zeggen direct: 'Typisch jij!'. Soms heb ik dat oenige van Nicky, de hoofdpersoon. In andere dingen lijk ik meer op Peet, de verstandige die alles regelt. Maar wat je eigenlijk het meest van mij in het boek terugvindt, is mijn manier van kijken naar het leven. Ik ben er gewoon door geamuseerd. Ik verbaas me over de mensen en zie de humorkant, het hilarische ervan in. In mijn boek heeft Nicky bijvoorbeeld een klant, een schat van een soapactrice, die niets zelf durft te beslissen. Elke keer als ze in de winkel staat, belt ze bij wijze van spreken Nicky om raad. Moet ze nu de rode, gele of groene jurk kiezen. En dan zegt Nicky zoiets als: 'Als je het geld hebt, koop je ze toch allemaal!' zoiets vind ik leuk. Zo'n mens dat om elk wissewasje belt. Ik zeg niet: 'Wat een zeur!' ik vind het geestig! Zo loop ik eigenlijk steeds in mezelf te grijnzen!

Je boek wordt wel in één adem genoemd met Bridget Jones en Friends... Misschien heb ik mijn snelle schrijfstijl een beetje gemeen met Helen Fielding, maar verder zit ik volgens mij meer in een andere hoek. Mijn boek is meer een met liefde overtrokken schets van de maatschappij van nu. Dat heeft weer alles te maken met mijn manier van kijken...

Bovendien vindt Nicky aan het einde van jouw boek niet de ware Jacob terwijl Bridget zich wel in de armen van 'de perfecte man' stort... Waarom heb je niet voor een traditioneel happy end (zij en hij vinden elkaar en leefden nog lang en gelukkig) gekozen? Ik weet het niet. Op een of andere manier klopte het eind zo. Ik vond het niet passen om af te sluiten dat ze leuk bij elkaar komen. Het is geen love story. Het zou bovendien echt tuttig geweest zijn als ze aan het einde gelukkig samenkwamen.

Meer in lijn dus met de maatschappij van nu. Hoeveel dertigers zijn niet single, zoals Nicky en Peet... Hoe denk je dat dat komt? Ik denk dat we in een soort tussenfase zitten. De vorige generatie ging gewoon trouwen, kinderen krijgen. Wij zitten in een nieuwe tijd. We moeten alles opnieuw uitvinden. Er zijn niet veel regels meer, alles mag, alles kan... En dan raak je de weg kwijt. Het is niet gemakkelijk, maar wat wel fijn is dat alles tegenwoordig kan! Niets mis met een dertiger met een kindje, maar er kan zoveel meer! Even heel zwaar gechargeerd: je kunt nu op je vijftigste zeggen dat je popster wilt worden! we zijn niet meer aan leeftijd gebonden.

Maar de biologische klok van ons vrouwen tikt door... Er mag natuurlijk veel en we kunnen ons helemaal uitleven maar misschien willen we op een gegeven moment toch wel kinderen... Ja, dat zit ook in mijn boek. Een vrouw valt op de verkeerde man. Zijn handjes zitten los... Als ze zwanger van hem blijkt te zijn, besluit ze om het kind te houden. Dat zie ik ook veel om me heen. Dat moet ook kunnen. Ik heb niet zo snel mijn oordeel klaar. Ik keur niet snel dingen af, zolang je niemand kwaad doet.... Probeer het gewoon maar allemaal uit. Onderzoek het maar, dan kom je vanzelf op een punt dat je weet wat je wilt en wat je niet wilt!

Huwelijk en kinderen...? Als iedereen gelukkig is, dan is dat prima... Maar er wordt veel gescheiden. Dat komt volgens mij omdat alles allemaal geweldig moet. Als het niet geweldig is, breekt men met de relatie en gaat men op zoek naar iets anders in de hoop dat de nieuwe relatie geweldig is. Men vraagt zich niet af hoe de huidige relatie verbeterd kan worden. Traditioneel gezien was daar meer aandacht voor. Nu gooien ze soms het kind met het badwater weg. Je kunt nu eenmaal niet altijd met je tong uit je mond naar elkaar rennen. Maar als die damesbladen alleen maar de perfecte relatie propageren, dan raak je in de war. Iedereen krijgt dan te hoge verwachtingen. En aan die verwachtingen kan geen man voldoen. Niemand is perfect!

Een advies voor singles, de dertigers... Ik heb nog steeds het idealistische idee dat als je bij elkaar hoort, je elkaar vanzelf wel tegenkomt...

En in de tussentijd? ... moet je je gewoon niet te druk maken! Als het moet gebeuren, dan gebeurt het gewoon. Je kunt het niet afdwingen. Je kunt niet op commando een man vinden. Maar doe gewoon alles wat je wilt. Geniet van je leven, van je vrijheid, dat je keuzes kunt maken. En doe je het een keertje fout, jammer! Daar leer je van!

En de moderne mannen... Hoe zijn die? Leuk! De mannen van nu zijn leuk! Toen ik dit boek schreef, had ik de laatste dagen een heel strenge deadline. Ik was zo druk dat ik van de trap viel. In de ambulance las ik nog te raskallen over het boek. In die tijd ben ik enorm geholpen door mannen. Ze kookten voor me, nodigden me uit om een hapje te komen eten. Vriendschap met mannen bestaat!

Meer over 'Sushi & Chardonnay'