Home | Literair café | Interviews | @-interview met nina kilhamm

@-interview met Nina Killham

'Hoe kluts ik een muts' is Nina Killhams' debuutroman. Het is waarschijnlijk het smakelijkste boek allertijden. Bij het lezen ervan loopt het water je in de mond. Op humoristische wijze roept Nina Killham beelden op van tafels overladen met taarten, sappige vleesgerechten en romige hapjes. Een vermakelijk boek dat ons op bijna sarcastische wijze met onze neus op onze hedendaagse obsessies drukt. Al lezende dringt de vraag zich op of Nina Killham op Jasmine, de tonnetjesronde en sympathieke kookboekenschrijfster uit ´Hoe kluts ik een muts´ lijkt. Wij stelden haar via email zes vragen... Om deze veelbelovende schrijfster beter te leren kennen.

'Hoe kluts ik een muts' gaat over Jasmine, een bekende kookboekschrijfster. Jasmine's recepten zijn overheerlijk, smakelijk, sappig en druipend van het vet. Zo vet zelfs dat Jasmine's uitgever er geen brood in ziet en haar nieuwste boek niet wil publiceren. Maar Jasmine geeft de strijd niet op. Zij zal de wereld wel laten zien wat lekker eten is... In een tijd waarin iedereen op de lijn let en je niet slank genoeg kunt zijn, is dit een opvallend thema. Bevat 'Hoe kluts ik een muts' een boodschap? Nina Killham: Nee, volgens mij bevat het boek geen boodschap. Ik geloof niet in didactisch schrijven. Maar het maakt wel iets duidelijk, het gaat over een argument waar iedereen wel bekend mee is en daarom raakt het een gevoelige snaar. Humor is vaak gewoon zeggen wat we al hardop denken.

De laatste tijd verschijnen er steeds meer kookboeken, komen er romans uit die doorspekt zijn met recepten en wordt er steeds meer over eten geschreven. Waar komt deze trend volgens jou vandaan? Nina Killham: Koken is heel kalmerend. Het is iets waar je controle over hebt. In deze stressvolle tijden voelen mensen zich aangetrokken tot 'koesterende', rustgevende hobby's. Het is ook een manier om gas terug te nemen, om je tijd voor iets te nemen, om sudderend door het leven te gaan in plaats van kokend op een hoog vuur. En verder is koken natuurlijk ook heel internationaal geworden. We kunnen vandaag de dag in eigen land de heerlijkste gerechten uit de hele wereld vinden en proeven. We moeten wel iets vinden waar we van houden!

Hoe is het idee voor 'Hoe kluts ik een muts' ontstaan? Liep je al langere tijd met dit idee rond of is het boek al schrijvende tot stand gekomen? Nina Killham: Mijn eerste kind was vier maanden oud toen ik aan 'Hoe kluts ik een muts' (originele titel: How to cook a tart, noot van de redactie) begon. Ik moest schrijven over iets dat ik kende. Dat had ik nodig. Nu had ik lange tijd de kookrubriek voor the washington post geschreven. Die ervaring heb ik als inspiratiebron genomen. Verder heb ik een paar jaar in los angeles gewoond. Al die obsessies daar hebben mij ook geïnspireerd. Het idee van het boek ontstond, ben ik bang, met het beeld van het dode lichaam op de keukenvloer. Eigenlijk was het oorspronkelijke idee dat ging om een bittere wraak. Maar gelukkig heeft Jasmine, de hoofdpersoon, zich al schrijvende anders ontwikkeld en heeft dat uiteindelijk tot een zoetsappig einde geleid.

Zitten er autobiografische elementen in het boek? Hoeveel Nina Killham is er te vinden in 'Hoe kluts ik een muts?'
Nina Killham: Het is verbazingwekkend hoe weinig autobiografisch mijn boek is. Ik moet zeggen dat ik mij eigenlijk het meest met Daniel kon identificeren. Hij is egoïstisch, vol van zichzelf en een beetje depressief zoals de meeste schrijvers. Ik had nog niets gepubliceerd toen ik dit boek schreef en ik voelde de tijd zwaar op mij drukken. Natuurlijk ging ik er niet met een ander vandoor, maar ik kon wel met hem meevoelen.

Jasmine troost zich met eten, haar man Daniel is bang om ouder te worden (zijn veertigste verjaardag komt in zicht) en probeert zijn angsten te verjagen door vreemd te gaan met een jonge actrice en Jasmine's en Daniels puberdochter wil niet eten uit angst dat zij op haar vlezige moeder zal gaan lijken. Vormen Jasmine, Daniel en hun dochter een typische 21ste eeuw-familie? Nina Killham: Ik geloof niet dat er een typisch 21ste eeuw-familie bestaat.

Welk advies zou je geven aan hen die graag een boek zouden willen schrijven of daar misschien al mee bezig zijn? Nina Killham: Als je het mij een jaar geleden had gevraagd dan zou ik hebben gezegd: sta gewoon elke dag op, schrijf 300 tot 500 woorden totdat je aan de 60.000 woorden komt. Lees het geheel dan over en zet de puntjes op de i. Maar ik werk nu aan mijn tweede roman en ik moet bekennen dat ik er kapot aan ga. Het loopt gewoon niet. Ik blijf maar van gedachten wisselen over de karakters. Het is erg, erg moeilijk. Maar ik geef niet op en dat is wat je uiteindelijk tot een schrijver maakt. Vasthoudendheid in combinatie met een goede dosis krankzinnigheid.