Home | Literair café | Interviews | @-interview met Margarida Rebelo Pinto

@-interview met Margarida Rebelo Pinto

Margarida Rebelo Pinto, geboren in Portugal (1965), schreef jarenlang voor Marie Claire, het dagblad Diário de notícias, en schrijft scripts voor film en televisie. Ze is moeder van een zoon, zwemt drie kilometer per week en gaat nergens heen zonder haar zwarte notitieboekje. In Portugal is Margarida een nationale bekendheid en zijn er inmiddels meer dan een half miljoen exemplaren van haar roman 'Eén man is geen man' verkocht.

'Eén man is geen man' is een prachtige, warme en uiterst vrouwelijke liefdesroman die veel dieper gaat dan de frivole titel en omslag doen vermoeden. Iedere vrouw zou deze roman op haar nachtkastje moeten hebben liggen. Niet alleen analyseert Margarida Rebelo Pinto de liefde op een heel bijzondere manier en gunt zij ons een kijkje in de harten van verschillende personages, maar ook voert zij ons mee naar het romantische Portugal en laat zij ons nader kennis maken met de prachtige steden Lissabon en Porto.

Vera, de hoofdpersoon uit 'Eén man is geen man' is 35. Ze ziet er goed uit, heeft manier en een goede job... Maar geen stabiele relatie, geen kinderen... Is Vera de typische vrouw uit de 21ste eeuw? Margarida: ja, inderdaad. Ze is professioneel gezien volwassen maar heeft haar emotionele stabiliteit nog niet gevonden. En waarom? Omdat er in deze nieuwe wereld niet langer gezegd wordt dat je moet opgroeien, dat je verantwoordelijk moet zijn, dat je moet trouwen en kinderen moet krijgen. Iedereen stelt dat alle beslissingen die je leven kunnen Veranderen maar uit. Mensen zijn bang om een relatie aan te gaan. Net zoals Vera. Ze is er bang voor, maar aan de andere kant wil ze het heel graag.

Bijna alle personen in je roman - Vera, João, Vera's ware liefde, Maria, Vera's beste vriendin en ook Manel, Vera's nieuwe liefde - hebben de ware liefde ontmoet maar om een of andere reden lukt het ze niet om tot een stabiele en gelukkige liefdesrelatie te komen. Wat is de reden daarvan? Gebrek aan communicatie? Gebrek aan moed (had João Sofia voor Vera moeten verlaten? Had Maria niet met Antonio maar met Afonso moeten trouwen)? Of is het het lot dat mensen die van elkaar houden uiteen drijft? Margarida: mannen geloven nooit in de ware liefde van de vrouw, om de simpele reden dat ze niet geloven dat ze die verdienen. Vrouwen zijn het tegenovergestelde. Zij willen dat iemand van hen houdt, dus zoeken ze naar tekens van liefde, ook waar die er niet zijn. João verliet Vera voor Sofia omdat hij dacht dat Sofia een veiligere keus was, iets wat hij meer kon controleren, omdat hij niet tot over zijn oren verliefd op haar was. Bij mannen heeft het allemaal te maken met controle. Mannen houden van vrouwen die ze gek maken maar als het op trouwen aankomt geven ze de voorkeur aan rustigere typjes omdat die betere moeders en betere echtgenoten zijn. En dat is zo onredelijk! Maar het is wel waar dat de 'big love affair' zeer zelden uitgroeit tot een stabiele relatie. Mensen proberen die onmogelijke liefdesrelaties te mystificeren. Er is niets beters om iets perfect te maken dan onze eigen verbeelding. Trouw is niets zonder een tikkeltje ironie: João weet dat hij van Vera houdt maar hij komt er te laat achter, dus laat hij de dingen zoals ze zijn. Hij is te trots om op zijn schreden terug te keren.

Het lukt Vera om onsuccesvolle liefdesrelaties om te zetten in echte vriendschap. Hoe belangrijk is vriendschap tussen man en vrouw? Margarida: vriendschap is een van de grootste schatten die wij in ons leven kunnen hebben. Vrouwen houden van hun vrienden en soms houden we zoveel van een bepaalde persoon dat we alleen maar bij die persoon willen zijn. Hierdoor kunnen we een onmogelijke liefde omzetten in een relatie die is gebaseerd op trouw en ware vriendschap. Maar - en dat is mijn persoonlijke mening, dus neem dit voor wat het is: een opinie en niet een algemene regel - ik geloof dat het onmogelijk is om in een lange termijn-vriendschap ook seks met elkaar te hebben. Seks kan leuk zijn als avontuur, als genot, maar ik zou toch liever verliefd zijn of er tenminste bepaalde emoties bij willen voelen om er echt van te kunnen genieten.

In Nederland, en na het lezen van je roman geloof ik dat hetzelfde voor Portugal geldt, is het vandaag de dag erg moeilijk voor een meisje/vrouw om de 'ware liefde' te vinden. Waarom ligt dat aan, denk je? Is het omdat de maatschap verandert of omdat we opgroeien met het beeld van de 'prins op het witte paard'? Margarida: de prins op het witte paard moet groeien op een stevige basis. Je kunt een prins op het witte paard van je vriend maken als het ware liefde is, maar het heeft geen zin om het ideaal van de prins op het witte paard te projecteren op de eerste de beste kerel die je leuk vindt. Vera zegt dat je eerst een paar kikkers moet inslikken voordat je de prins vindt, maar je moet een man wel de kans geven om jouw perfecte man te worden. Ik geloof niet in perfecte mannen, ik geloof in perfecte combinaties, in bijna perfecte relaties. Maar je moet een beetje riskeren en als het niet werkt, vat het dan niet op als een nederlaag. Geluk speelt hier ook een rol.

Was het moeilijk om 'Eén man is geen man' te schrijven? Waar komt het idee vandaan? Margarida: Nee, het was leuk! Het is altijd leuk om te schrijven. Ik houd van mijn werk. Schrijven is mijn passie. Het idee kwam eigenlijk voort uit een puzzel in mijn hoofd en die puzzel is: waarom kan ik mijn persoonlijke zienswijze op een bepaalde realiteit niet delen met iemand anders? Dus koos ik voor 'Eén man is geen man' negen stemmen die hetzelfde verhaal vertellen over dezelfde mensen en gebeurtenissen maar vanuit verschillende perspectieven van dezelfde werkelijkheid. En het is ook een boek dat mensen aan het denken zet over onmogelijke liefdes en ware vriendschap als cruciale issues in ieders bestaan. We hebben allemaal wel een onopgeloste oude liefdesgeschiedenis, we hebben allemaal onze spoken. We moeten alleen leren hoe we ermee om moeten gaan.

Hoeveel Margarida kunnen we terugvinden in Vera of ook in andere personen uit je roman? Margarida: Ik was een beetje als Vera voordat ik moeder werd, nu acht jaar geleden. Vaak staan de vrouwelijke karakters in mijn boek voor een deel van de vrouw die ik eens was. Ik kan er nu over schrijven omdat ik in de tussentijd Veranderd ben.

Een kort onderzoekje op internet leverde direct maar liefst twee officiële sites van je op (http://www.margaridarebelopinto.com) en (http://margarida.clix.pt). Bovendien komt je naam veelvuldig op Portugese sites voor. Je moet wel heel populair in Portugal zijn! Naast het schrijven van romans lijk je nog veel meer activiteiten te hebben. Kun je ons daar iets meer over vertellen? Margarida: Het is waar dat ik een opinion leader geworden ben. Ik houd er nu eenmaal van te communiceren, dus ben ik vaak in talkshows op televisie te zien en was ik een gedurende een paar maanden twee keer per week vaste gast in een talkshow. Ik houd ervan om verschillende dingen te doen en ik ben dol op uitdagingen, dus ben ik vaak op de televisie, op de radio en deed ik ooit zelfs mee aan een film, gewoon omdat ik het leuk vind. Het is waar dat ik waarschijnlijk de enige schrijfster ben met de status van een popster in eigen land, maar ik denk dat dat te danken is aan de enorme hoeveelheid lezers, meer dan één miljoen op 10 miljoen bewoners. Mijn lezers zien mij als een vriend omdat zij zich identificeren in mijn verhalen. Dus mijn verhalen zijn ook hun verhalen en ik houd van dat gevoel om dichtbij de harten van de mensen te staan en hun iets te kunnen geven. Ik houd ervan om mensen om me heen te hebben want ik zit urenlang alleen thuis te schrijven. Daarom party ik graag of ga ik nu en dan uit. Ik houd er ook van om te zwemmen, ik train om de twee dagen en ik ben een trotse, drukke fulltime moeder voor mijn zeven jaar oude zoon lorenzo. Het is waar dat ik mezelf vermaak en bezighoud, maar ik houd er ook van om het hele weekend thuis door te brengen, met de stekker van de telefoon eruit, om de liefde te bedrijven met mijn vriend en om te genieten van de mooie dingen in het leven: om te beminnen en bemind te worden, om te slapen, te lezen, om naar mijn favoriete tunes te luisteren - Lisa Ekdhal en Robbie Williams -, om vanuit mijn raam uit te kijken over de oceaan en om god te danken dat ik zo een gelukkig en lucky meisje ben.