home > literair café > interviews > interview met melissa p.

'100 keer een borstel door je haar halen voor je gaat slapen' melissa lijkt op het eerste gezicht op een doorsnee puber: ze voelt zich onbegrepen en is op zoek naar de grote, ware liefde. op veertienjarige leeftijd begint ze een dagboek. over haar eerste relatie, met een jongen die haar voor zijn eigen seksuele plezier misbruikt, en die uitmondt in een grote desillusie. over de eindeloze reeks seksuele ervaringen die volgt: sadomasochisme, gangbangs en homosexuele contacten. na elke nacht die ze heeft doorgebracht met mannen voelt ze zich vies en gebruikt, maar ze blijft deze zielloze en soms gewelddadige seks zelf opzoeken... ISBN: 90 5000 520 9 prijs: 14,95 euro

melissa p. over
'100 keer een borstel door je haar halen voor je gaat slapen'
gewaagd, heftig, hot!

'100 keer een borstel door je haar halen voor je gaat slapen' is een erotisch getint dagboek. een dagboek waarin een zestienjarige meisje recht voor zijn raap vertelt over haar buitengewone seksuele avonturen. avonturen met meerdere mannen, met een vrouw, met homoseksuelen. in het katholieke italië deed het boek heel wat stof opwaaien en kreeg het van velen het etiket 'schandalig' opgeplakt. '100 keer een borstel door je haar halen voor je gaat slapen' is zonder twijfel een van de meest bediscussieerde boeken van de afgelopen jaren.

net zo besproken is de jonge, heel jonge auteur zelf, inmiddels een mediaster in italië. melissa p. is net achttien geworden als wij haar in amsterdam ontmoeten. ze vertelt ons over haar boek, over zichzelf, over haar ideeën en haar toekomstplannen. het is een geanimeerd gesprek waar we - net zoals melissa in haar boek - er niet voor terugschrikken om het openlijk te hebben over haar buitengewone seksuele ervaringen die zij als heel jong meisje in het hedendaagse catania (sicilië) heeft opgedaan.

melissa p. is een intelligent en innemend meisje. haar blonde lokken waarmee ze op de achterkant van het boek stond, hebben plaatsgemaakt voor een donker pagekopje. ernstig luistert ze naar onze vragen die ze daarna met precisie en veel gevoel voor humor beantwoordt. ook bij het beantwoorden van onze moeilijkste vragen - dat krijg je met zo'n moeilijk en gewaagd onderwerp - neemt zij geen blad voor haar mond.

je hebt nu al zoveel interviews afgegeven. wat is de meest terugkerende (en inmiddels afgezaagde) vraag die je tijdens al deze interviews is gesteld?
de vraag over de reactie van mijn ouders. wat heeft dat er nu mee te maken? ik vraag toch ook niet aan andere schrijvers hoe hun ouders op hun boek reageerden. dat heeft totaal niets met het boek te maken. en dan wil men natuurlijk altijd graag weten in hoeverre het boek autobiografisch is. dat kan ik me al meer voorstellen. dat heeft tenminste iets met het boek te maken...

en... is het autobiografisch? niet dat dat wat aan het boek zou veranderen...
ja, de ervaringen waarover ik schrijf heb ik echt meegemaakt. natuurlijk verander je er wel iets aan, omwille van het verhaal. en ook om de ervaringen mooier te maken want in werkelijkheid waren ze echt niet zo mooi. dus plaats je de dingen in een andere context, geef je er andere kleuren aan. ik zeg altijd: alles wat ik schrijf is als een realistisch schilderij van wat ik heb meegemaakt. ik verander alleen bepaalde kleuren, maar de tekening blijft hetzelfde. zo heb ik het verhaal wat poëtischer gemaakt. ik wilde de poëzie laten contrasteren met de hardheid en het geweld van de ervaringen die ik in het boek beschrijf.

soms lijkt het alsof je de seksuele ervaringen die je hebt opgedaan als negatief beschouwt. als een kwaad waar je doorheen moet om te groeien... is dat zo?
nee, ik beschouw mijn seksuele ervaringen helemaal niet als negatief. ik zou ze ook nu nog heel sereen kunnen beleven. het hangt er gewoon vanaf hoe je je op dat moment voelt. voel je jezelf depressief of gespannen, dan ervaar je je seksuele ervaringen op dezelfde manier. seks is namelijk een manier om jezelf te uiten. maar als je je rustig voelt, en sereen, dan zullen je seksuele ervaringen dat ook zijn. nogmaals, ik zie er niets kwaads in. ik zie ze als iets natuurlijks. zou iedereen maar zulke ervaringen beleven... of misschien doet iedereen dat al. het enige wat er verkeerd aan kan zijn, is de manier waarop je ze beleeft.

en jij, heb jij je seksuele ervaringen op een verkeerde manier beleefd? in je boek lijkt het wel of je via deze ervaringen bij de romantische liefde wil uitkomen. de romantische liefde zoals die ons vaak wordt voorgeschoteld (en opgedrongen) tijdens onze opvoeding, op school, door de godsdienst. aan het einde van je boek vind je zo'n romantische liefde... claudio.
ja, ik ben het helemaal met je eens: we krijgen het beeld van de 'romantische liefde' opgedrongen, maar toch heb ik mijn boek ermee afgesloten. niet omdat ik de liefde echt had gevonden. ik was niet eens verliefd op claudio (en claudio was niet twintig, zoals ik dat in mijn boek schrijf, maar achtendertig, getrouwd met twee kinderen). het was absoluut geen 'ideale liefde'. ik zet mij tegen dit concept af. daarom heb ik altijd de voorkeur gegeven aan obsessieve seksuele ervaringen in plaats van verliefd te worden op een persoon waar ik niet van hield, alleen maar omdat men mij geleerd had dat het goed is om een vaste relatie met één persoon te hebben. zo zeg ik ook in mijn boek tegen ernesto: 'ik houd er niet van om alleen met een persoon te gaan, alleen maar omdat het zo hoort'. laten we zeggen dat het slot van het boek het enige niet autobiografische element is. ik heb daar bewust voor gekozen. ik heb het boek de vorm van een fabel willen geven. en fabels eindigen altijd met het vinden van de romantische liefde. na alle heftige ervaringen in mijn boek wilde ik een gelukkig einde. net zoals de held in het bos. hij heeft veel vijanden maar uiteindelijk komt hij er goed weer uit...

heb jij voor dit slot gekozen of was het misschien je editor?
nee, ik heb er zelf voor gekozen. sterker nog, mijn editor wilde dit slot niet, maar ik ben op mijn strepen blijven staan omdat ik in dit slot geloof. ik geloof niet in de ware liefde, maar ik geloof wel in de evolutie van mijn boek. het moet zo eindigen. als het was geëindigd met nog een seksuele ervaring zou het niet veel hebben achtergelaten. het zou nergens toe hebben geleid. met dit slot gaf ik het boek structuur, het sluit zich als een ring. je begint met een bepaalde evenwichtssituatie en eindigt met een andere evenwichtssituatie.

wanneer heb je het boek geschreven?
ik heb het op mijn zestiende geschreven. ik heb nooit een dagboek bijgehouden. ik heb het boek in één maand op papier gezet. eigenlijk ging dat in drie fasen. in de eerste fase hield het het midden tussen een roman en een dagboek. daarna heb ik er een klassieke roman van gemaakt, maar toen vond ik dat er teveel emoties verloren gingen. het had niet meer de authenticiteit van eerst. daarom heb ik uiteindelijk besloten om het helemaal in dagboekvorm te schrijven, om data en uren toe te voegen. hiermee wilde ik ook de ontwikkeling in de tijd - van veertien tot zestien jaar - onderstrepen. aan het begin gebruik ik daarom hele milde woorden als 'het geheim' om de vrouwelijke genitaliën aan te duiden. romantische woorden zoals in een fabel, omdat ik dan nog maar veertien jaar oud ben. maar naarmate de ervaringen heftiger en harder worden, gebruik ik rakere termen om hiermee aan te geven dat mijn seksuele ervaringen steeds obsessiever, steeds boulimischer worden.

heb je het boek geschreven om dingen van je af te schrijven of dacht je tijdens het schrijven al aan publicatie?
aan het begin schreef ik omdat de professor (waarmee melissa in het boek een verhouding heeft) mij heeft gevraagd om over onze seksuele ervaringen te schrijven. toen heb ik bedacht dat ik mijn memoires kon publiceren. ik heb altijd al geschreven, vanaf mijn vierde jaar. poëzie, vertellingen, op mijn negende een roman... maar die gaven me niet dezelfde emoties als dit boek. dus heb ik besloten om dit te publiceren.

het sicilië in jouw boek is heel anders dan het beeld dat wij tot dusverre van sicilië hadden...
ik denk dat sicilië altijd al is geweest zoals ik het neerzet in mijn boek. catania is een heel vooruitstrevende stad, ook op seksueel gebied. maar er wordt niet over gepraat. ik weet het omdat ik het ervaren heb. het is een heel transgressieve stad en dat is prima, maar van mij mag het wel gezegd worden. hypocrisie vind ik het grootste schandaal.

heeft de publicatie van je boek voor problemen in je directe omgeving gezorgd, op school, met je vriendinnen...
op school - het gymnasium - heb ik inderdaad problemen gehad, zozeer zelfs dat ik de school heb moeten verlaten vlak voor het eindexamen. de leraren geloofden niet in mij. ik had zelfs een vier voor italiaans. toen mijn boek uitkwam, keken ze mij niet meer aan. ik sprak tegen ze maar zij draaiden hun hoofd om. met mijn klasgenoten heb ik geen problemen gehad. de reacties waren overwegend positief, ook omdat de mensen je meestal toch niet recht in je gezicht zeggen wat ze denken. alleen een keer, tijdens een conferentie aan de universiteit - de faculteit van letteren - hebben ze me 'gelyncht'. ze lieten me gewoon niet praten. iedere keer als ik wat zei, floten ze. maar het stomme is dat ze nooit met opbouwende kritiek komen. ze hebben geen argumenten. verder proberen de mensen de literatuur altijd onder te verdelen in 'goede' en 'slechte' literatuur. ik geloof daar niet in. ik geloof dat de literatuur een manier van spreken is. je hebt er niets aan als je filosofische gedachten op papier zet als je niets te zeggen hebt. ik geloof in 'literatuur van de straat'.

heb je het idee dat mannen, na de publicatie van je boek, je anders behandelen? dat ze veel directer dan voorheen tegen je zijn?
het tegendeel! waarschijnlijk komt dat omdat mannen gewoonlijk bang zijn voor vrouwen die zich bewust zijn van hun seksualiteit en die daar openlijk voor uitkomen. ze zijn nu meer verlegen dan voorheen. en ze stellen zich op andere manieren in contact, bijvoorbeeld via e-mail omdat ze dan anoniem blijven, typisch mannelijk. en ze doen me absurde voorstellen. zo vroeg een paar mij bijvoorbeeld of ik ze wilde bellen terwijl ze met elkaar naar bed gingen...

wie leest jouw boek?
iedereen, denk ik. maar ik denk dat mannen van 25 tot 35 jaar het op de meest eerlijke en openlijke wijze lezen. zij begrijpen het het best. vrouwen niet. heel jonge vrouwen, rond de 20, misschien wel, maar als ze ouder zijn... ik heb verschillende negatieve reacties van vrouwen gehad. misschien omdat voor vrouwen tussen de 25 en de 35 de biologische klok gaat tikken en dan vermijden ze het liefst alles wat seks is, maar willen ze 'liefde' enzovoorts. alles wat met seks te maken heeft, interesseert ze niet, of sterker nog: niet meer.

denk je dat dat ook voor jou zal gelden?
nee, dat denk ik niet. in ieder geval ben ik me hiervan bewust en zal ik proberen een dergelijke houding te vermijden.

je hebt je haar laten knippen. heeft dat iets te maken met je boek waarin je vaak over je lange haar schrijft, en over 100 maal een borstel door je haar halen voordat je gaat slapen? betekent het afknippen van je haar misschien dat je definitief afrekent met het verleden?
nee, het is eigenlijk toeval. ik wilde weer een beetje kind worden, net zoals toen ik vier was. ja, misschien is het toch wel een afrekening met het nabije verleden.

je bent vast al wel aan het denken over een tweede boek. zal dat een vervolg op je eerste boek worden of wordt het compleet anders?
ja, ik ben bezig met een tweede boek maar het wordt heel anders dan het eerste. geen seks, of in ieder geval geen obsessieve seks. het is wel autobiografisch, net zoals het eerste boek. de hoofdpersoon draagt weer mijn naam. in dat opzicht kun je het beschouwen als een vervolg van het eerste boek. maar dit boek gaat over mijn leven na het succes van mijn eerste boek en over mijn leven toen ik nog heel klein was. ik vergelijk de twee levens met elkaar. het is geen traditionele roman, maar een samenbundeling van brieven aan mijn moeder. eigenlijk is het een heel hard boek, omdat de relatie tussen moeder en kind altijd heel moeilijk is. het is wel weer een heel open en eerlijk boek. dat is nu eenmaal mijn stijl.

als je jezelf vergelijkt met je leeftijdsgenoten, vind je dan dat jij meer open bent dan zij?
in veel opzichten lijk ik op mijn leeftijdsgenoten, maar in andere opzichten ben ik heel anders. ik ben misschien meer open vanwege mijn karakter. ik ben extreem. ik doe geen dingen omdat ik ze moet doen. ik wil geen vaste relatie met één jongen, omdat dat mooi zou zijn, samen uitgaan op zaterdagavond, een pizza eten, om twaalf uur thuis. ik haatte dit alles en moest het daarom wel anders aanpakken. in het begin was ik heel nieuwsgierig naar seks en had ik een sterke seksuele drive, maar later werd mijn zin in seks obsessief. misschien zouden mijn leeftijdsgenoten nooit zover gaan, maar ik vond het goed zo. het was een natuurlijk proces.

misschien dat je boek ooit verfilmd wordt...?
het wordt al verfilmd. de rechten zijn gekocht en in september beginnen de opnamen, maar wat mij betreft zouden ze de hele film maar beter kunnen laten zitten. de film heeft geen lef. het wordt een zoetsappig verhaal over tieners. er mist van alles: de eenzaamheid, het geweld, het verdriet. ze hebben deze elementen expres achterwege gelaten om zoveel mogelijk publiek te trekken. de film hoeft zo niet verboden te worden voor jongeren onder de 18. de film lijkt echt in niets op het boek. alleen mijn personage hebben ze behouden. ik zou ook een deel van de scènes schrijven maar uiteindelijk kreeg ik ze al snel kant-en-klaar voorgeschoteld. het leek nergens op: melissa lucht haar hart bij haar grootmoeder... wat heeft dat er nu mee te maken? in het boek is melissa sterk omdat ze niemand in vertrouwen neemt. als je naast melissa een grootmoeder en vriendinnen zet, heb je geen verhaal meer. het is allemaal heel hypocriet. ze hebben mijn naam gebruikt om publiek te trekken. een andere ervaring waar ik van kan leren...

alessio cristianini & charlotte mesman