home > literair café > interviews > interview met marisol

pilar, die in chicago als journaliste werkt, keert naar venezuela terug om de begrafenis van haar grootmoeder bij te wonen. wanneer bij de dienst een man opduikt die pilar en haar moeder niet kennen, zijn ze beiden geschokt. wie is hij, en waarom weet niemand in hun hechte familie wie hij is? in de dagboeken van gabriela, haar grootmoeder, stuit pilar bij lezing op allerlei geheimen uit het verleden, waaronder het geheime liefdesleven van haar grootmoeder, en ontdekt ze wat ontbreekt in haar eigen leven. de dagboeken, verleidelijk in zwart leer gebonden, onthullen geheime schoonheidsrituelen van zuid-amerikaanse vrouwen, etiquette en verrukkelijke recepten, die mannen kunnen verleiden - recepten die pilar leren hoe ze een perfecte dame, keukenprinses en courtisane kan zijn. pilar leert de weg van haar hart te kiezen - desnoods tegen de sociale conventies in. ISBN: 90 5000 502 0 prijs: 15,95 euro uitgeverij: vassallucci

marisol over:
'de dame, de keukenprinses en de courtisane'
alles wat een vrouw moet weten om een man (of beter: een latino) te verleiden...

'een vrouw moet leren een dame te zijn in de woonkamer, een prinses in de keuken, en een courtisane in de slaapkamer' - latijns-amerikaans spreekwoord

als de receptie van het hotel waar je een auteur aan het interviewen bent, vriendelijk doch dringend verzoekt om de deur van de kamer waar je zit te sluiten, met als motivatie: 'we hebben een beetje last van jullie gelach en geschater' dan weet je zeker dat het interview goed gaat, heel goed.

we zitten in de bibliotheek van het ambassade hotel met marisol, een sensuele zuid-amerikaanse die net haar eerste boek, 'de dame, de keukenprinses, de courtisane' heeft gepubliceerd. op de achterkant van het boek staat: 'marisol is model, bankier, buikdanseres en kok geweest, heeft les gegeven in aerobics en taal, en is tegenwoordig publiciteitsmedewerker. ze is in venezuela geboren maar woont momenteel in denver.' je kunt je voorstellen dat we erg benieuwd waren haar te ontmoeten. en ze stelt niet teleur! lang donker haar, donkere ogen, een stralende lach, heel slank en gekleed in een chique zwart jurkje... marisol. verleidelijk en mooi als haar eerste boek, waarin zij venezuela in geuren en kleuren neerzet. de schoonheidsrituelen, de verrukkelijke recepten waarmee de zuid-amerikaanse vrouwen de harten van hun latino's veroveren, de zwangere geuren van de tropische bloemen, maar ook de etiquette en de sociale druk die het dagelijkse leven in venezuela overschaduwen...

hoeveel van marisol is er in de hoofdpersoon pilar te vinden, en hoeveel is vrucht van je fantasie?
het boek is niet autobiografisch. het gaat niet over mijn leven. ik heb nooit in chicago gewoond... maar wat mensen schrijven heeft met hun cultuur te maken. als je bi-cultureel bent zoals ik, dan heb je het gevoel dat je nergens thuishoort. ik woon in amerika als een zuid-amerikaanse vrouw. dat is een grote uitdaging. ook pilar komt uit venezuela naar amerika (chicago). haar gevoelens zijn een weerslag van mijn gevoelens, van het gevoel van 'vreemde eend in de bijt' dat ik soms heb. sommige anekdotes in haar levensloop zijn geïnspireerd door mijn leven. maar ik ken niemand die pilar heet! ik vond het gewoon een naam die gemakkelijk te onthouden was!

zou jij iets van pilars karakter willen hebben? heeft zij bepaalde positieve eigenschappen waar je haar om zou kunnen benijden?
dat is een hele goede vraag. daar denk je nooit aan als je aan het schrijven bent... ik bewonder pilar om het gesprek dat ze met haar moeder heeft als ze besluit om in amerika te blijven. ik heb het nooit aangedurfd om mijn moeder te zeggen dat ik niet meer terug zou komen. ik ging naar amerika omdat ik engels wilde leren. toen ging ik studeren. van het een kwam het ander. eigenlijk nam ik nooit echt een beslissing over blijven of naar huis terugkeren. ik stelde elke beslissing uit... na achttien jaren vraagt mijn moeder nog steeds: 'kom je weer thuis wonen?' en ik antwoord dan: 'ik geloof van niet...' ik zou graag willen dat ik toentertijd duidelijker was geweest, maar ik vertelde het haar te laat. met dit boek... maar ik zei het tenminste...

verliet jij venezuela om dezelfde redenen als pilar? om te studeren?
ik ben dol op studeren. ik wilde dingen leren die van buiten venezuela kwamen, buiten de zuid-amerikaanse cultuur. ik wilde andere ervaringen opdoen. het was moeilijk om me in amerika aan te passen... maar teruggaan zou nog moeilijker zijn geweest. uiteindelijk studeerde ik in amerika af, haalde ik een master degree, en zoals gezegd gingen er achttien jaar voorbij zonder dat ik besloot om terug naar zuid-amerika te gaan. soms neem je beslissingen door geen beslissingen te nemen.

pilar vluchtte als het ware uit venezuela. ze voelde de sociale druk maar wilde er niet aan toegeven... wilde jij ook dingen ontvluchten?
niet echt. ik ging weg om nieuwe dingen te leren kennen. zoals ze wel zeggen: 'het gras van de buren is altijd groener.'

vind je dat na achttien jaar het gras van de buren nog steeds groener is?
nee, weet je, het is heel interessant dat ik juist na het schrijven van dit boek zuid-amerika met andere ogen ben gaan zien. ik zie nu dat het een rijk en warm land is. in amerika krijg ik veel vragen over de erfenis die ik mijn grootmoeder mij heeft nagelaten. in amerika zie je, vanwege het feminisme, niet vaak meer de drie generaties naast elkaar (grootmoeder, moeder, kleindochter). stel dat je op je veertigste een kind krijgt omdat je eerst carrière wil maken... je moeder is dan vaak al overleden en het kind wordt opgevoed door een kindermeisje. hierin verschilt de amerikaanse cultuur van de zuid-amerikaanse cultuur. in zuid-amerika - maar ook in andere delen van de latijnse wereld: portugal, italië, spanje - leven verschillende generaties naast en met elkaar. ik ben daar heel trots op. ik herinner mijn grootmoeder. ze was italiaans en had twaalf kinderen. er stond altijd wel iets op het fornuis te sudderen. en er was altijd genoeg voor iedereen... ik krijg kippenvel als ik eraan denk. ik mis dat familieaspect heel erg. het maakt gewoon geen deel uit van de amerikaanse cultuur. ieder is altijd gestresst... daarom is mijn boek zo passioneel.

en de recepten, de liefde voor koken in je boek...
je kunt iemand vertellen hoeveel je van hem houdt door voor hem te koken...

ze zeggen wel: liefde gaat door de maag...
yes! dat zeggen wij in zuid-amerika ook. en het is grappig. toen ik mijn man pas had ontmoet, maakte ik crema pasticcera (banketbakkersroom) voor hem en zijn antwoord daarop was: 'wil je met me trouwen?'

is je man amerikaans?
ja!

je werkte hiervoor als kok?
ik heb een kookcursus gevolgd bij een beroemde kok. maar eigenlijk leerde mijn grootmoeder mij koken en kreeg ik de meeste recepten van haar.

waarom schreef je dit boek?
in amerika was ik een heel succesvolle zakenvrouw. toen 9/11 gebeurde, was ik op weg naar new york. ik ben heel bijgelovig (als een echte zuid-amerikaanse) en ik was ervan overtuigd dat ik gespaard was gebleven want ik had die dag al in new york moeten zijn. ik was er zo van overdonderd, dat ik besloten heb om mijn baan op te zeggen en iets met meer inhoud te gaan doen. ik wilde geen dag langer in 'corporate america' werken. het maakte me kapot. het is niets voor mij om altijd maar regels te volgen. voor mijn veertigste wilde ik mijn leven anders ingericht hebben. toen ik negenendertig werd, kocht ik een boek, 'how to write and sell your first novel'. ik las het, volgde elke stap en hier zit ik nu...

is je boek ook in venezuela gepubliceerd?
nee, ik denk dat ze thuis zullen zeggen: 'dit weten we al...'.

je boek betekent veel promotie voor venezuela... denk maar eens aan wat 'a house in tuscany' voor toscane deed.
misschien wel. in ieder geval is macuto, het badplaatsje waar ik over schrijf, twee jaar door de zee opgeslokt. het romantische plaatsje bestaat niet meer. ik ging er altijd met mijn grootvader naar toe, toen ik nog klein was. we dronken cocada (kokosnootmelk met melk in de mixer - het drankje wordt uit de kokosnoot gedronken) en nu is er geen cocada meer. de kinderen van mijn kinderen zullen over deze heerlijke plaats lezen en zij zullen niet weten dat macuto ooit echt bestond. macuto was zo mooi...

al die regels, de etiquette in je boek. ben jij daar ook mee opgegroeid?
ja...

en... wat deed je ermee?
ik brak ze... dat is een kort antwoord, maar het is heel uitdagend om van een land als venezuela met duizenden regels te verhuizen naar een land als amerika waar je geen regels hebt. natuurlijk hebben ze er stopborden... en veel maatschappelijke regels. maar de maatschappij is heel vlak. iedereen is gelijk. en iedereen leeft voor zichzelf. met etiquette hoef je helemaal niet aan te komen. je doet waar je zin in hebt. dat is in zuid-amerika ondenkbaar.

in je boek breekt pilar zowel met de etiquette als met de 'maatschappelijke' regels. ze weigert de man te trouwen die door haar familie voor haar was uitgezocht...
ja, de sociale druk is sterk. de dingen worden heel 'sterk geïnsinueerd'. zonder woorden wordt het je duidelijk gemaakt. het is een beetje als: 'doe zoals we je zeggen. natuurlijk kan je het ook anders doen maar daar zul je voor boeten...' je moet heel sterk zijn om er geen gehoor aan te geven.

hoe komen de personen in je boek tot stand? waar komt je inspiratie vandaan?
uit het dagelijkse leven. ik zou niet anders kunnen schrijven. een voorbeeld. als ik over een slager wil schrijven, dan ga ik naar de slager om hem te ontmoeten. als ik dan begin te schrijven, heb ik iets duidelijks voor ogen. ik moet eerst alles zien! ik doe veel onderzoek. als ik een idee heb, moet ik eraan werken. het groeit niet vanzelf. ik ga nu naar italië, naar positano, voor mijn volgende boek. ik heb die ervaring nodig om mijn volgende boek te kunnen schrijven. ik neem mijn notitieblokje mee en schrijf al mijn belevenissen op.

hoe lang blijf je in italië?
zeven dagen. aan de kust van amalfi. het is er zo mooi. als je daar bent, kun je je niet voorstellen dat er ellende in de wereld is...

totdat je cnn aanzet...
inderdaad.

heb je er ooit gedacht dat je boek wel eens verfilmd zou kunnen worden?
ja. ik ben benaderd door twee maatschappijen in amerika. maar ik zou graag willen dat het een europese film zou worden, met een regisseur als pedro almodovar. ik geef de voorkeur aan een onafhankelijke maatschappij zodat het geen standaard-hollywoodfilm met zwart-wit karakters wordt, maar de film diepgang krijgt.

alessio cristianini & charlotte mesman