home > literair café > interviews > interview met asha mirò

interview met asha mirò
over haar boek 'dochter van de ganges'
en over adoptiekinderen en -ouders

als zevenjarig meisje wordt asha geadopteerd. ze verlaat haar geboorteland india en reist naar haar nieuwe familie in barcelona. op 28-jarige leeftijd besluit zij naar india terug te reizen, back to the roots. het wordt een aangrijpende reis met veel emoties die ze nauwkeurig optekent in haar dagboek. nu, zeven jaar na haar eerste terugkeer naar india, ligt asha's dagboek in de boekwinkel: 'dochter van de ganges, een geadopteerde vrouw keert terug naar haar geboorteland'.

asha wil haar emoties met de wereld - en vooral met (toekomstige) adoptiefouders en adoptiefkinderen - delen. het boek is inmiddels in verschillende talen verschenen. asha zit ondertussen niet stil. ze neemt deel aan discussieavonden met adoptiefouders, heeft net een kinderboek uitgegeven en werkt momenteel aan een tekenfilmserie over een indiaas meisje waarin de problematiek van verschillende rassen en huidskleuren op speelse wijze aan de orde komen.

wij ontmoeten asha in amsterdam. ze is minuscuul en verdwijnt bijna in haar grote fuchsia trui. om haar slanke polsen rinkelen brede zilveren armbanden. ze ziet er heel indiaas uit maar spreekt (natuurlijk) vloeiend spaans. openhartig vertelt ze over haar ervaringen en gaat ze in op de adoptieproblematiek.

is 'dochter van de ganges' geromantiseerd of is het puur biografisch?
het is 100% werkelijkheid. het is het dagboek dat ik bijhield tijdens mijn eerste reis naar india.

is het altijd de bedoeling geweest om het dagboek te publiceren?
na mijn terugkomst uit india, vroeg een krant mij of ik een artikel over mijn reis wilde schrijven. ze waren er zo door getroffen dat ze vonden dat ik er een boek van moest maken. de krant heeft mij toen in contact gebracht met een kleine catalaanse uitgeverij en zo is het allemaal begonnen. tijdens een discussieavond met adoptiefouders heb ik mijn literair agent leren kennen en die heeft mij weer in contact gebracht met een spaanse uitgever. daarna is het boek ook in andere talen uitgegeven. 'dochter van de ganges' is dus gewoon mijn dagboek dat dankzij de bereidwilligheid van de catalaanse krant en een reeks toevallen in de boekhandel terecht is gekomen.

was het moeilijk om het dagboek uit handen te geven? het is toch iets heel persoonlijks?
nee, ik heb het verhaal sinds mijn terugkeer uit india tijdens discussieavonden met toekomstige adoptiefouders al zo veel keer verteld dat ik er geen moeite mee heb. ik vind het belangrijk om uit te leggen hoe ik mij voelde, omdat andere mensen - in het bijzonder adoptiefouders - dan weten wat er in een geadopteerd kind omgaat en hoe het zich voelt als het terug gaat naar het land van oorsprong. de stap naar een boek was dan ook niet zo groot.

voel je je meer catalaans of meer indiaas?
in veel opzichten ben ik natuurlijk erg catalaans. uiterlijk ben ik meer indiaas, maar in india merken ze toch dat ik daar niet ben opgegroeid. de manier van lopen, de manier van kijken... eigenlijk ben ik gewoon een wereldburger. de laatste tijd reis ik veel en in mexico werd ik zelfs voor een mexicaanse aangezien!

tot een aantal jaren geleden was adoptie de eerste keuze voor (echt)paren die geen kinderen konden krijgen. heeft de kunstmatige inseminatie die nu mogelijk is de adoptie naar de tweede plaats verdrongen?
in spanje is dat volgens mij niet het geval. in catalonië wordt er veel geadopteerd. het levensritme is aan het veranderen. vrouwen maken eerst carrière en gaan dan pas aan kinderen denken. in spanje is er geen leeftijdslimiet voor adoptie (in nederland wel) dus kan er op latere leeftijd nog worden geadopteerd. dergelijke adopties zijn gebaseerd op een zeer bewuste keuze. veel mensen zijn van mening dat er al genoeg kinderen op de wereld zijn en geven de voorkeur aan adoptiefkinderen boven biologische kinderen. ze adopteren kinderen die in moeilijke omstandigheden verkeren om ze te helpen, om ze een gestructureerd leven te bieden. verder wordt natuurlijk ook in spanje kunstmatige inseminatie toegepast maar dat lukt niet altijd en dan stappen de mensen over op het adoptieproces. het vreemde is dat veel vrouwen, juist als zij de hoop op biologische kinderen hebben opgegeven, toch zwanger worden. mijn ervaring is dat de adoptie ook in die gevallen wordt doorgezet. ik ken dan ook veel gezinnen met biologische én geadopteerde kinderen.

jij bent geadopteerd toen je al ouder - zeven jaar - was? denk je dat iedereen een al een ouder kindje kan adopteren of moeten de adoptiefouders voor een al ouder kind aan strengere eisen voldoen?
nee, ik denk van niet. je wordt niet als vader of moeder geboren. het is iets wat je in de praktijk moet je leren, of je nu voor een baby moet zorgen of voor een peuter. natuurlijk is de adoptie van een ouder kind wat gecompliceerder. er doen zich problemen voor met de taal, met het eten, zoals in mijn geval. maar deze problemen overwin je graag en alles kan worden gecompenseerd door liefde en affectie.

je zusje fatima kwam als baby naar barcelona. heeft zij minder binding met india dan jij? jij hebt er immers de eerste zeven jaren van je leven doorgebracht.
ja, zij voelt niet zozeer de behoefte om terug te gaan naar india. haar geschiedenis begint eigenlijk in spanje. maar ik denk dat ze later toch wel terug zal willen. toen ik in india was, begreep ik sommige dingen die ik doe opeens. alsof die toch genetisch bepaald waren. mijn zusje heeft het op dit moment heel moeilijk met het feit dat ze geadopteerd is. ze heeft net kinderen gekregen en vraagt ze nu af hoe het mogelijk is dat een moeder een klein baby'tje afstaat. ze zit misschien in een ontkennende fase. het is nu voor haar te pijnlijk om er iets mee te doen.

maar jij bent blij dat je dat gegaan bent?
dolgelukkig! ik heb er helemaal vrede mee. deze zomer ben ik weer teruggeweest. toen heb ik ontdekt dat ik een 100% biologische zus heb die vijf jaar ouder is dan ik. we hebben elkaar ontmoet en ik ben veel dingen over mijn achtergrond te weten gekomen. ik weet nu dat mijn vader uit zijn eerste huwelijk veel kinderen had en dat een van zijn dochters mij samen met haar zoontje de borst heeft gegeven toen mijn moeder gestorven was. pas toen de echtgenoot van die dochter niet meer wilde dat zijn vrouw voor mij zorgde, zag mijn vader zich genoodzaakt om mij af te staan. het is voor mij belangrijk om mijn geschiedenis te kennen. ik was al jaren op zoek naar antwoorden maar de nonnen - de enigen die mij iets konden vertellen - wilden niets zeggen. daarom ben ik van de zomer teruggegaan naar india.

maar in je boek eindig je met: 'ik laat het los en ik trek een streep onder mijn zoektocht naar mijn verleden'.
dat is waar, maar ik kon het toch niet laten rusten. ik wilde waarheid! alleen de waarheid. tijdens mijn eerste reis kreeg ik antwoorden die mij gerust stelden en mij tijdelijk kalmeerden, maar daarna kwamen de vragen weer bovendrijven. zo heb ik van de zomer ontdekt dat ik eigenlijk geen 'asha' heet, maar 'usha'. mijn zus heet 'asha'. 'usha' betekent 'de godin van de morgen', 'asha' betekent 'hoop, verlangen, wens'. toen mijn vader mij afstond heeft hij onze namen verwisseld, omdat hij hoopte dat de naam 'asha' mij meer geluk zou brengen.

zou je ieder geadopteerd kind aanraden om achter de eigen roots aan te gaan?
ja, eigenlijk wel. het is dan gemakkelijker te accepteren waarom je biologische ouders je in de steek hebben gelaten. je weet voor jezelf wanneer het moment is aangebroken om een bezoek te brengen aan je land van oorsprong. wel is het belangrijk dat je dan sterk in je schoenen staat. adoptiefouders vragen mij vaak of het verstandig is om een tiener terug te laten gaan naar hun land van oorsprong. ik denk dat dat niet zo is. je moet eerst je eigen leven hebben opgebouwd, weten wie je bent, een stabiele basis hebben. de confrontatie kan namelijk heel pijnlijk zijn. het hangt natuurlijk ook altijd af van de begeleiding die de adoptiefouders het kind tijdens de hele opvoeding hebben gegeven, hoe ze met de geschiedenis van het kind zijn omgegaan, hoe open ze er met het kind over gepraat hebben.

je hebt goede biologische ouders en minder goede biologische ouders. dit geldt natuurlijk ook voor adoptiefouders. denk je niet dat het daarom aan te bevelen zou zijn om een strenge selectie te maken, om zware criteria aan te leggen?
die worden ook aangelegd. het is een zware procedure om door te komen.

denk je dat de juiste criteria worden aangelegd?
ik denk het wel. ze onderzoeken de economische situatie, de gezinssamenstelling en er zijn psychologische tests. het is een grondig proces van gemiddeld drie jaar. maar desondanks zijn er wel slechte adoptiefouders. ik heb wel ouders tegen het kind horen zeggen: 'gedraag je anders stuur ik je terug'.

zijn er gevallen waarin het kind weer van de adoptiefouders wordt afgenomen?
nee, die zijn mij niet bekend. maar ik ken helaas wel gevallen waarin de kinderen weer naar het land van herkomst zijn teruggebracht. wat ik verder ook niet goed vind, is dat sommige mensen een sterke voorkeur hebben voor een bepaalde herkomst, voor een meisje of een jongen, voor een bepaalde leeftijd. ze hebben een heel verlanglijstje en weigeren kinderen die op het moment al zouden kunnen worden geplaatst totdat er een kindje komt dat precies aan hun eisen voldoet. er zijn mensen die wel zes of zeven jaar wachten.

zou jij zelf een kind adopteren?
ja, absoluut.

is het beter om meerdere kinderen te adopteren? en is het dan beter dat ze uit hetzelfde land komen?
natuurlijk is het voor de kinderen fijn als ze met ze tweetjes of meer zijn, zoals mijn zusje en ik. je maakt hetzelfde proces door en hebt steun aan elkaar.

welk advies zou je - tot slot - geven aan toekomstige adoptiefouders?
respecteer de naam en de oorsprong van het kind (verander de naam van het kind dus niet). accepteer de achtergrond van het kind en gedraag je natuurlijk en normaal. een adoptiefkind is een kind als ieder ander...

meer over 'dochter van de ganges'