Hard to get

Ik loop nl al 8 maanden gek te zijn op een knakker die mij een keertje heeft benaderd in het cafe waar ik vaak kom,. Die bewuste avond was ik erg moe en hij kwam op een verfrissende manier met me praten, hij had me al een tijdje in de gaten gehouden ,dat bleek wel uit de dingen die hij zei, en vroeg me mee naar feestje........Waarop ik (stomme idioot die ik ben) NEE zei. Ik was moe en dacht: och die kom ik wel weer tegen..

Had ik dat maar nooit gedaan, want de eerste 3/4 maaden kwam ik hem nooit meer tegen. Ik zag zn vrienden soms wel, en had hem ook wel een keer aangekaart bij 1 vn hen, maar veel kwam daar niet uit.

Na een hele aparte droom over deze mysterie-man gehad te hebben begon ik steeds vaker aan hem te denken maar vooral te fantaseren over hoe we elkaar eindelijk tegen zouden komen. Ik moest en zou hem een keer zien om te kijken of hij echt zo geweldig was.

Ik kwam er achter waar hij woonde en aangezien het vlak bij mij in de buurt was liep ik er wat vaker langs en jaa hoor ik zag hem, maar verstijfde als een gek en zei niks.

Er zijn vaker momenten geweest waaarop ik hem tegen kwam en hem groette en korte praatjes maakte, maar echt veel kwam er niet uit. Alleen dat ik me maar een belachelijk type begon te voelen dat aan 1 stuk door ratelde uit zenuwachtigheid..

Als we elkaar zagen voelde ik wel dat er iets was,, hij deed erg enthousiast,, maarja wie zegt dat dat niet gewoon zijn manier van doen tegenover iedereen is??

Ik wilde vooral niet te happig zijn.. Vooral dat niet! (grrrrrrr had ik maar)

Ik heb een tijd heel erg lopen kronkelen om hem tegen te komen, en echt me door allerlei bochten gewrongen om hem eens te zien.. En begon me zo langzamerhand steeds meer een pubermeisje te voeln,, echt belachelijk hoe ik handelde. Op een gegeven moment, na ongeveer een halfjaar , besloot ik 'actie' te ondernemen, want dat deze man constant door me hoofd spookte begon me te irriteren en ik dacht: Hier moet iets achter zitten,, waarom zou ik anders in godsnaam zo lang blijven denken aan iemand die ik nauwelijks ken?

Okee,, actie dus.. Wat doe ik met mijn angstige hoofd? Ik stuur inderdaad een vriendin op hem af, ja op zijn huis af, om een hind te geven. Een soort toneelstuk vanuit het motto ' ze weet zelf echt niet dat ik dit doe en ze zegt er ook nooit iets over,, het viel me alleen op dat ze erg glunderend naar je kijkt,,, bel haar eens..)

Ondertussen had ik natuurlijk zijn vrienden ook wel een beetje laten merken dat ik geinteresseert was, maar zijn antwoord was: ik kom gauw de stad een keer in.., hij vond het schattig.. En hij reageerde een beetje verlegen..

Hmmm okee,, en jahoor een paar dagen later kom ik meneertje met vrienden tegen in de stad.

Super gezellige avond,met een groepje wat kroegen in en uit geweest, erna zelfs nog met een uitgedunde samenstelling wat gaan drinken bij iemand thuis..mijn gedrag was een beetje vreemd misschien,, maar niks shokerends.,, totdat ik de volgende dag hoor dat hij tegen een kennis van me die die nacht ervoor ook aanwezig was vertelde dat hij een vriendin had.

Iets wat hij mij niet heeft verteld,, ookal waren er meerdere gespreksonderwerpen waarop het makkelijk naar boven had kunnen komen..

Nu een maand of 2 verder.. Is er niets veranderd,, daarna nog weleens tegen gekomen,, de eerste keer vroeg hij me of ik wat wilde eten waarop ik vluchtig NEE zei,, ik heb zijn vrienden nog weleens laten weten dat ik hem leuk vond,, sindsdien gewoon het vanoudste hoi/doei

OKEEEE het is zo.. Ik heb me belachelijk gedragen ZO ERG WAS IK IN ME PUBERTIJD NOG NIET EENS!!!!!!!!! Maar hoe maak je dit nou nog goed? Heeft hij echt een vriendin? Die kennis was wel een beetje jaloers.. Pffffffff allemaal gedachten die door me hoofd glijden
Ik wil graag gewoon normaal handelen, maar ben bang dat het nu al te laat is? Help?

(wat ik vergat te zeggen is dat het de relatie tussen mij en me vriend ook heeft kapot gemaakt, we waren 3 jaar samen dat is nu 3 maanden uit,, omdat ik constant aan die ander dacht)

Jullie allemaal succes met jullie hard to get situatie,, moge wij allen slagen!

Als iemand voor mij een adviesje heeft..graag graag graag

XXXX een jonge vrouw die haar 2e pubertijd beleefd...

Haar vriend, goed verzorgd uiterlijk. Rookt niet. Sportief. Leuke babbel. Geen meisje.

Ik ben zelf heteroseksueel, maar in mijn kennissenkring komen jonge homoseksuelen voor.

Wat mij aan hun opvalt is dat ze volledig aan deze beschrijving voldoen. Vaak zien jonge homoseksuelen mannen er veel beter uit dan de hetero’s.

Echte plaatjes, fotomodellen zijn er onder hun.

Voor de zekerheid moet Stefanie de volgende keer als ze weer met deze vriend uitgaat een tweede goed uitziende vriend meenemen.

Lets see what happens. Met vriendelijke groet, M.

Ik kende die jongen al van gezicht maar ik was toen te verlegen om een gesprek met hem te beginnen, want wie weet wat hij wel niet van me zou denken. Een erg positief zelfbeeld had ik toen en nu nog niet van mijzelf. Uiteindelijk ben ik met omwegen aan zijn email adres gekomen en had hem toegevoegd op msn. Na een korte periode begon ik hem steeds meer toe te vertrouwen. Het klikte gewoon goed ook, al was hij een erg stille en 5 jaar oudere jongen. Maar hij luisterde als het nodig was en was blij voor me als het goed ging. Na verloop van tijd was hij mijn beste vriend geworden. Hij wist alles van mij en hield het voor zichzelf.

Maar toen het leek alsof mijn toekomst niet meer stuk kon samen met hem als beste vriend, verprutste ik alles! Ik werd verliefd! Verliefd op hem, mijn beste vriend! Ik wist dat hij verder geen meisjes leuk vond. Net voor kerst heb ik de moed bij elkaar geraapt en hem via een smsje gevraagd wat hij van mij vond. Ik kreeg terug dat hij mij ook wel leuk vond maar, hij vond mij wel jong (5 jaar verschil). Ik was super blij natuurlijk dat hij mij ook leuk vond maar hij vond het leeftijdsverschil eigenlijk te groot en hij vond het zonde om de vriendschap op het spel te zetten.

In die periode daarna sprak ik hem steeds minder. Hij had het erg druk met werk en school en ik ook want de examens kwamen eraan. De gesprekken op msn werden oppervlakkiger en korter terwijl die in het begin minimaal 3 uur duurde, ik kon mijn verhaal niet meer kwijt bij hem, laat staan praten over een 'relatie'.

Toen ik midden in mijn examenperiode zat heeft hij mij uiteindelijk op een nogal bruute wijze duidelijk gemaakt geen relatie met mij te willen. Ik heb daarna meerdere malen geprobeerd het contact te verbreken omdat ik zo kwaad was, maar ik faalde elke keer opnieuw en elke keer kwam ik bij hem terug.

Net voor oud en nieuw vorig jaar hadden we weer normaal contact met elkaar en hij had mij met nieuwjaars nacht opgehaald om samen naar vrienden te gaan, anders reed ik in mijn eentje en dat wilde hij niet, dit vond ik erg lief van hem. Een paar dagen daarna zijn we met zijn 2e naar de bios geweest en dat was erg gezellig en het was een hele verassing dat hij zomaar mee wilde! De film was leuk en we hebben lekker gekletst, wat weer meeviel omdat hij over het algemeen zo'n stille jonge was.

Maar, ik wist niet of we er nou als vrienden heen waren geweest of als 'date'. Want er was niks gebeurt, niet met nieuwjaar en niet met dat avondje bioscoop. Ik heb hem erop aangesproken op msn, want ik vond hem na al die tijd nog steeds super leuk en ik wist echt niet meer wat ik ermee aanmoest. Uiteindelijk bleek dus dat het gewoon als vrienden was en dat ik het allemaal verkeerd had gezien. En ja hij vond mij een leuke, lieve meid maar hij wilde geen relatie.

Uiteindelijk hebben we 5 maanden geleden besloten het contact via msn te verbreken, hiermee hadden wij het meeste contact met elkaar. Want als dit zo door zou gaan zou het mij pijn blijven doen. Dus met het contact verbreken zou de pijn uiteindelijk overgaan. Want tijd heelt (uiteindelijk) toch alle wonden?