Home | Fashion | Interviews | mario boselli, pres. Kamer van de mode, Italië

Trendystyle.net ontmoet de president van de 'Camera nazionale della moda italiana' (de nationale kamer van de Italiaanse mode): mario boselli. Hoe ziet de toekomst voor de Italiaanse mode eruit?

de modewereld is, net zoals andere industrieën, onderhevig aan veranderingen die worden ingegeven door de huidige economische en sociale situatie. In het verleden hebben zich maar zelden zulke ingrijpende veranderingen voorgedaan als op dit moment... Absoluut, ik moet zeggen dat u mij voor dit interview op een geschikt moment heeft weten te vinden. Juist vandaag hebben wij met de experts van ons bureau en met de leden van het comité (van de kamer van de mode) de economische analyses doorgenomen en hebben wij onze verwachtingen voor het jaar 2003 bijgesteld. Als nooit tevoren hebben wij daarmee zoveel moeite gehad. De onzekerheid is nooit zo groot geweest...

in andere europese landen zijn de laatste jaren verschillenden grote confectiebedrijven van de grond gekomen die zich voor wat betreft de collecties laten inspireren door de prêt-à-porter collecties die elk seizoen op de catwalks in Milaan en Parijs worden gepresenteerd, maar die economisch gezien veel meer binnen het bereik van de consument liggen dan de collecties van de franse en Italiaanse modekoningen (ook in Nederland hebben deze ketens de afgelopen jaren flink aan de weg getimmerd, noot van de redactie). Dit is een nieuw verschijnsel en een directe bedreiging voor de 'traditionele' modehuizen, kunnen wij ons zo voorstellen... Ik geloof dat het fenomeen van deze grote kledingketens niet moet worden onderschat. In sommige opzichten kan de opening van deze megastores zelfs positief werken, een stimulans vormen voor de senior-ontwerpers, voor de grote Italiaanse modehuizen. Ik meen dat de Italiaanse modehuizen er een voorbeeld aan kunnen nemen, niet zozeer voor wat betreft het product en de prijs, maar vooral voor wat betreft de timing, de tijd waarbinnen een collectie wordt geproduceerd en op de markt gebracht. De grote kledingketens zijn daar goed in. De collecties volgen elkaar in een bijna angstaanjagend ritme op. Aan de andere kant leven ze wel een beetje van 'kopiëren'. De confectieketens laten zich - laten we een gematigd taalgebruik hanteren -'inspireren' door de collecties die de prêt-à-porter modehuizen creëren. Dat is natuurlijk heel gemakkelijk omdat je dan niet hoeft te investeren in het creëren, in research... Ze beginnen gewoon hoger in het productieproces en kopiëren. Dit leidt ertoe dat zij enerzijds de kosten aanzienlijk kunnen beperken en anderzijds dat zij heel snel kunnen produceren. Als deze confectiefabrikanten ooit serieus zouden gaan investeren in research dan zullen de prijzen op een aanzienlijk hoger niveau komen te liggen en zal de productietijd langer worden.

Maar twee dingen kunnen we hiervan wel leren. Ten eerste zouden de ontwerpers sneller moeten produceren. En iets aan de prijzen moeten doen. Ook al hangt er aan de voortdurende research die zij verrichten een hoog prijskaartje, ze zouden sommige 'overdrijvingen' - laten we ze maar zo noemen - achterwege kunnen laten. Soms weet je niet eens meer waar de grens ligt tussen prêt-à-porter en haute couture. Als de prijs van een kledingstuk uit een prêt-à-porter collectie boven de 5000 euro ligt... Dan ga je wel twijfelen.

denkt u dat de Italiaanse ontwerpers in staat zullen zijn om zich aan deze nieuwe marktsituatie aan te passen? Kijkt u eens, ik heb veel vertrouwen in de Italiaanse ondernemers, in het algemeen. Ik heb het niet uitsluitend over modeontwerpers, over stijl of design. Toen pompidou, voormalig president van frankrijk de confindustria (de Italiaanse werkgeversconfederatie) bezocht, zei hij tegen de president van de confederatie: 'ik stel een ruil voor. Wij geven u 100 grand commis van de franse staat voor 100 Italiaanse ondernemers' (de fransen zijn goed in het organiseren)... Gelet op de ondernemerskwaliteiten van de italianen, zij in staat zullen zijn zich aan te passen aan de nieuwe situatie.

ook als dit ertoe zal leiden dat de industrie een beetje van haar glamour zal verliezen... Ja, maar meer dan het verlies van een beetje 'glitter en glamour' maak ik me zorgen om de leeftijd van onze stylisten. Als ik een probleem aan de horizon zie, dan is dat wel de leeftijd van de Italiaanse modeontwerpers die hebben gezorgd voor het succes van het 'made in italy'.

u leest ons lijstje met vragen! Nee, maar als u het lijstje grote namen bekijkt, dan zult u opmerken dat de laatste - of beter gezegd: laatsten - die op internationaal niveau zijn doorgebroken dolce & gabbana zijn en zij, als jongsten, zijn al zo een slordige twintig jaar bezig. Onze bezorgdheid geldt de tweede golf, de nieuwe generatie ontwerpers, want de drempel voor nieuwe ontwerpers is hoger dan voorheen.

In dit tijdperk wordt er van een beginnende ontwerper veel meer gevraagd dan in de jaren '70 en '80. Er is een groot beginkapitaal nodig en goede manageriele ondersteuning.

creativiteit alleen is niet meer voldoende... Goed zo. En daarbij komt nog dat vandaag de dag de problemen met betrekking tot de distributie veel groter zijn dan vroeger. Er is een overvloed aan aanbod.

Maar nu zou ik graag mijn nieuwe project, 'tutor della moda', aan u introduceren. Het is een poging om ervaren en jonge ontwerpers samen te brengen. Volgens het project kiest een bekende modeontwerper die het aan geld, image en succes niet ontbreekt, een jonge ontwerper uit waarmee hij samen een joint venture vormt het is dus niet zo dat de jonge ontwerper bij de bekende ontwerper 'intrekt', maar de bekende ontwerper, de 'tutor', investeert in de jonge ontwerper en begeleidt hem bij de opbouw van zijn bedrijf. Het is dus geen 'patroon'. Toen ik het project voorlegde aan een bekende stylist antwoordde deze: 'maar ik ga niet een slang aan mijn borst drukken'. Dat is ook niet zo. Het idee is dat de ontwerpers samen een nieuw project opstarten dat vanuit economisch oogpunt interessant is.

Wat ik bedoel is dit. Als ik een ontwerper met een minimalistische stijl was dan zou ik een fantasierijke ontwerper kiezen, iemand die geheel andere dingen maakt dan hijzelf. Als ik als senior-ontwerper een extravagante stijl had, dan zou ik een ontwerper met een minimalistische stijl willen begeleiden... De jonge ontwerper zou dus tegengestelde kwaliteiten moeten hebben.

Met deze algemene uiteenzetting van het project komt u aan een netelig probleem. De ontwerpers die de Italiaanse mode hebben groot gemaakt en wereldwijd hebben verspreid, verstikken met hun imperium eigenlijk de jongeren. Ik kan mij een jonge ontwerper voorstellen die probeert om voet aan de grond te krijgen... Dat moet niet gemakkelijk zijn. Ja, u heeft gelijk. En omdat de grote ontwerpers nooit een talentvolle, jonge ontwerper in huis zullen halen, kreeg ik het idee dat de grote ontwerpers dan maar het huis van de jonge ontwerper moeten gaan opzoeken. Samen met de jonge ontwerper bouwen ze een gemeenschappelijk huis.

en denkt u dat het project in goede aarde zal vallen? Mij lijkt het een goed idee, gemakkelijk om uit te voeren. De kamer van de mode is bereid om alle medewerking te verlenen, om een ontmoeting tussen gevestigde en jonge ontwerpers te bewerkstelligen, om de jonge ontwerpers die faciliteiten te beiden die wij de 'new designers' altijd bieden, om hun voor het presenteren van hun collecties een forfaitaire prijs te stellen en zo voorts...

U heeft altijd aandacht gehad voor jonge ontwerpers... Ja, niet altijd met veel resultaat (lacht). Wij geloven dat dit nieuwe project een andere insteek heeft, dat het concreet genoeg is.

laten we van argument veranderen en het eens hebben over de trends die wij allemaal wel zullen hebben opgemerkt, namelijk de aanwezigheid van sterren van groot en klein formaat bij de presentaties van de collecties. Wij persoonlijk verbazen ons hierover. Het lijkt wel of veel stylisten hun collecties niet meer kunnen presenteren zonder een zwerm beroemdheden op de eerste rij. Vooral van de grote namen zou je toch verwachten dat ze het accent meer op de collectie leggen en niet op de aanwezigheid van sterren op de eerste rij... Het is zoals u zegt... Bij deze of gene zien we steeds meer actrices, televisiebekendheden en starlets op de eerste rij. Meer nog dan bij de minder bekende ontwerpers. Een bekende ontwerper zou dat niet nodig hebben... En toch maken zij vaak gebruik van dit mechanisme. Kijkt u eens, ik geloof dat het een reactie is op alle lofzang, op alle roem. Als je aan de top staat, laat je niets meer aan het toeval over. Het is een houding die je eerder zou verwachten bij een jonge ontwerper die publiciteit zoekt, maar opvallend genoeg zijn het juist de belangrijkste ontwerpers die beroemdheden uitnodigen... Je zou dit van de grote ontwerpers niet verwachten, maar vaak genoeg gebeurt het juist daar... Ach...

de mannencollecties zijn vaak innovatiever en creatiever dan die van de vrouw, althans dat is onze indruk... Ik weet niet of dat helemaal juist is, maar uw opmerking is wel interessant. In een moeilijk moment als dit doet uw opmerking mij deugt. De man heeft het niet gemakkelijk op dit moment.

de mannencollecties zijn moeilijk, zij hebben een beperkte markt... Laten we voorop stellen dat de Italiaanse ontwerpers voor wat betreft de man een leadership in de wereld hebben. Het zou jammer zijn als we die positie zouden verliezen. ...

de collecties voor de man, hoe innovatief en creatief dan ook, zijn moeilijk in dat opzicht dat het voor een man vaak moeilijk is om zich in de collectie te identificeren... Zo is het wel een beetje. U moet weten dat de mechanismen man/vrouw een beetje anders liggen qua nummers en modaliteiten. Er zijn twee keer zoveel vrouwencollecties dan mannencollecties. Datzelfde geldt voor de presentaties. Verder is er een ander belangrijk verschil tussen de fashionshows voor de vrouw en die voor de man. De vrouwenshows hebben een goed georganiseerde structuur achter zich, milano moda donna, die verschillende faciliteiten biedt, en meeste collecties worden in het beursgebouw gepresenteerd, terwijl de mannencollecties op locaties verspreid door de stad worden gepresenteerd. Dit seizoen worden er voor de eerste keer drie shows voor de man in het beursgebouw gehouden, maar dat is nog te weinig om daar de basis te leggen zoals dat bij de vrouw het geval is. Daarvoor zouden er tenminste 10 tot 12 collecties in het beursgebouw van Milaan moeten worden gepresenteerd.

en u bent daar een voorstander van... Niet alleen ik, de hele pers, alle vakmensen, de buyers... Het is een ware marathon om iedere keer heel Milaan door te reizen. Het is kostbaar en vermoeiend.

dit brengt ons op een ander, pijnlijk neem ik aan, punt. De showkalender. Als u dit precaire argument niet wilt aanstippen, is dat geen probleem... Nee, nee. Laten we er even bij stilstaan. Iedereen wil eigenlijk de laatste vier, vijf dagen showen (de modeweek waarin de vrouwencollecties worden gepresenteerd telt negen à tien dagen, noot van de redactie), omdat sommige journalisten, vooral de Amerikanen, zo min mogelijk dagen in europa willen doorbrengen. Zij komen vlak voor het einde van de milanese modeweek naar Milaan en gaan alleen naar de shows die in die dagen worden gepresenteerd. Aansluitend aan de shows in Milaan reizen zij naar Parijs waar zij alleen de eerste dagen van de franse modeweek aanwezig zijn. De collectie die in de eerste dagen van de modeweek in Milaan worden gepresenteerd en de collecties die in de laatste dagen van de Parijse modeweek worden gepresenteerd, zien zijn dus niet. Als ik dan denk aan alle moeite die de ontwerpers doen, aan alle investeringen... De modejournalisten zouden in ieder geval de hele modeweek aanwezig moeten zijn. Als een journalist niet kan, dan moet er maar voor vervanging gezorgd worden. Als er maar iemand is. Voor alle duidelijkheid, we hebben het hier over de vrouwencollecties. De gehele modeperiode voor de vrouw aanwezig zijn, betekent 20 dagen per seizoen in europa. Dat lijkt me toch niet al te veel gevraagd...

laten we eens veronderstellen dat de grote Italiaanse namen de eerste dag van de modeweek zouden showen. Zouden de Amerikanen dan niet komen? Natuurlijk komen ze dan!

exact. Maar waarom wordt er dan niet voorgesteld dat de grote namen over de kalender worden verspreid? Ik heb dit verschillende keren voorgesteld, ik kan dat niet bevelen... Ik heb gesuggereerd dat tenminste de tweede lijnen (versus, d&g, gff, emporio armani enzovoorts) de eerste dagen hun collecties presenteren. Maar tevergeefs. Ze willen allemaal in de tweede helft van de modeweek showen. Maar het is een kwestie, zoals u al zegt, van de kip en het ei...

en de bekende ontwerper denkt misschien bij zichzelf: 'waarom zou ik aan liefdadigheid doen, waarom zou ik mijn collectie in het eerste deel van de modeweek presenteren opdat de journalisten ook naar de presentaties van andere, minder bekende maar toch concurrerende stylisten gaan?
'ja, zeker, maar dat is een soort heilig egoïsme...

Milaan, juni 2003