Home | Beauty | Cosmetische ingrepen | Weer mooie benen!

Weer mooie benen dankzij een spataderbehandeling

Tien jaar geleden ontdekte ik ze voor het eerst. Een paar minuscule, rode adertjes die mijn bovenbeen ontsierden. Het verbaasde me niets. Ik had immers jarenlang een beroep uitgeoefend waarbij ik veel moest staan. Teleurgesteld was ik wel. En bezorgd ook! Hoe zou dit zich verder ontwikkelen?

In de loop der jaren ontstond er op mijn dijbeen een heel netwerk van adertjes. Sommige rood, sommige zelfs purperkleurig. Op een afstandje zag het eruit als een vurige, ontsierende plek. De minirokken bleven steeds vaker in de kast hangen en in bikini ergerde ik me constant aan de 'beurse' plek die zich maar bleef uitbreiden.

Een vriendin vertelde me op dat ze op haar gezicht een paar 'spinnetjes' (gesprongen adertjes) had laten weglaseren. Het idee liet me niet los en een afspraak was snel gemaakt. De behandeling was pijnlijker dan gedacht. De pijn die de laserstraal veroorzaakt, wordt wel vergeleken met een elastiekje dat tegen de huid schiet, maar in mijn gevoel was het toch wel wat heftiger. Na de behandeling mocht het dijbeen niet nat worden en mocht ik vooral de zon niet in. De meest ontsierende adertjes verdwenen maar er bleven nieuwe adertjes bijkomen.

In de tussentijd ontdekte ik op mijn kuiten een paar aders die als het ware op de huid leken te liggen. Tijd voor een serieus consult. Ditmaal had ik een afspraak met een (vrouwelijke) vaatchirurg. Ze adviseerde me de (spat)aderen te laten scleroseren (dichtspuiten). Daarna zou ze met laser de ontsierende plek op mijn bovenbeen te lijf gaan.

Het dichtspuiten van de aderen viel tegen. In elk been kreeg ik zo'n veertig kleine, maar soms erg pijnlijke prikjes waarmee de scleroserende vloeistof in de aders werd gespoten. 'de vloeistof zorgt ervoor dat de wanden van de aders verkleven', legde de arts uit. 'er stroomt geen bloed meer door en de bloedstroom verlegt zich naar andere, gezonde aderen in het been. Het is een antieke methode in vergelijking met een laserbehandeling maar het is nog steeds effectief.' voor het inspuiten verdunde de vaatchirurg de scleroserende vloeistof zodat deze net genoeg zou zijn om het gewenste resultaat te bereiken maar het been verder geen schade zou toebrengen.

Na de behandeling waren mijn benen versierd door watten en pleisters. Het was niet gemakkelijk om de steunkousen die ik voor de gelegenheid had moeten aanschaffen, aan te trekken. De kousen moest ik drie tot vijf dagen dragen. De druk zou helpen om de behandelde aders te verkleven.

De nacht na de behandeling voelde ik me behoorlijk naar (maar dat hoorde erbij) en de eerste week voelden mijn benen pijnlijk aan. Ze waren hier en daar gezwollen en er ontstonden blauwe plekken. 's avonds bracht een verfrissende crème enige verlichting. Sporten zat er even niet in, maar lopen en fietsen wel. Beweging bevordert het herstel. Ik mocht in geen geval met mijn benen in de zon.

Ik volgde de raadgevingen nauwgezet op en na een maand bemerkte ik tot mijn verbazing dat niet alleen de blauwe plekken, op één na, geheel weggetrokken waren maar dat ook de vurige rode plek op mijn dijbeen aan het vervagen was.

De enige overgebleven blauwe plek die ook enkele harde knobbeltjes vertoonde, werd bij een eerstvolgende afspraak behandeld. Met een paar kleine prikjes en wat drukken en knijpen kwam het vocht dat zich had opgehoopt, vrij. De laserbehandeling viel opnieuw erg tegen. De pijn was intens, maar een voordeel is wel dat deze onmiddellijk, met de laserstraal, verdwijnt.

Enkele maanden na de behandeling kon ik - eindelijk weer - met trots een minirok aan. Ik had nooit verwacht dat ik ooit weer zo'n gaaf huidje zou hebben. Nu is het alleen nog een kwestie van bijhouden. Want het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Maar dat is met een kleine laserbehandeling snel verholpen.

Natuurlijk is elk geval anders en is het niet gezegd dat de weg die ik volgde voor iedereen de aangewezen weg is. Waar ik me nu wel erg van bewust ben, is hoe belangrijk het is dat je de juiste oplossing voor het probleem vindt, en de juiste arts. Als je die gevonden hebt, dan is het halve werk gedaan...