10 Redenen om alleen op stap te gaan

the-peak-hong-kong-07
Een enthousiaste toeriste op het terras met uitzicht op Hong Kong Island

Het kan enorm inspirerend zijn om af en toe alleen op stap te gaan. Om op eigen houtje nieuwe plekjes te verkennen. Of het nu gaat om een monument, een museum, een nieuwe stad of een mooi plekje aan zee of in het bos, het is heerlijk om ‘dingen alleen en voor de eerste keer te doen’.

Ken je dat avontuurlijke gevoel? Die opwinding, die euforie, die je voelt als je een bus, een tram, de auto neemt om een weg te gaan die je nooit eerder hebt afgelegd? Om nieuwe indrukken op te doen, helemaal alleen, op jouw eigen manier en met jouw eigen ritme? Trek de stoute schoenen aan en stap erop af.

Tijdens mijn verblijf in Hong Kong maakte ik een uitstapje naar The Peak, de hoogste berg op Hong Kong Island met uitzicht over het business district Central, Victoria Harbour, het vasteland en de omliggende eilanden, en onderwijl bedacht ik voor mezelf waarom het zo inspirerend is om af en toe alleen op stap te gaan.

the-peak-hong-kong-10
Hong Kong Island op de voorgrond
the-peak-hong-kong-09
Het business district Central, Hong Kong Island
the-peak-hong-kong-08
Het trammetje vanaf Garden Road naar The Peak, Hong Kong Island
the-peak-hong-kong-06
De roltrappen richting het Sky Terrace met uitzicht op Hong Kong Island
the-peak-hong-kong-05
Hong Kong Island, Tsim Tsa Tsui (het vasteland) en Victoria Harbour. Fantastisch!

Het doet er niet toe dat ik op de terugweg van The Peak naar Central verdwaalde, dat mijn mobieltje het niet meer deed en ik niet kon waarschuwen dat ik later terug zou zijn, dat het trammetje dat volgens een wijze, oude Chinees mijn redding moest zijn mij op een verlaten maar o zo romantisch perron liet staan en ik uiteindelijk op een heel ander punt dan ik had gedacht weer in de stad terugkwam.

the-peak-hong-kong-04
Hier wachtte ik op mijn redding, de Peak Tram
the-peak-hong-kong-03
En deze Peak Tram liet mij in de hitte staan…
the-peak-hong-kong-02
De steile Old Peak Road richting Central, Hong Kong Island

Ik had een verhaal te vertellen, had het hoofd koel gehouden, van de natuur genoten, veel spierpijn opgelopen, hardop om mezelf gegrinnikt en deze 10 redenen om alleen op stap te gaan bij elkaar gehaald.

10 Redenen waarom het fantastisch is om alleen op stap te gaan:

  1. omdat je helemaal op jezelf aangewezen bent en dat is een perfecte manier om jezelf te zijn én jezelf beter te leren kennen;
  2. omdat je niet hoeft te soebatten om anderen mee te krijgen;
  3. omdat het uitdagend is om nieuwe dingen te proberen en obstakels die je tegenkomt, zelf uit de weg te ruimen;
  4. omdat je het uitstapje kiest dat jou het meest aanspreekt;
  5. omdat je een dagje eens helemaal geen concessies hoeft te doen: je richt het uitstapje in zoals jij dat wilt en volgt je eigen ritme;
  6. omdat het energie geeft om nieuwe dingen voor de eerste keer te doen;
  7. omdat je volop en met volle teugen kunt genieten van de dingen die jou aanspreken;
  8. omdat je alleen gemakkelijker contact met anderen, nieuwe mensen, legt;
  9. omdat het enig is om thuis je verhalen te doen;
  10. omdat het een heerlijk en onafhankelijk gevoel van vrijheid geeft om te beseffen dat je het ook in je eentje helemaal naar je zin kunt hebben.

Nu jij! Ken jij dit gevoel? Geef je reactie!

Wil jij op de hoogte blijven van de trends en nieuwtjes op Trendystyle? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Klik hier.

4 Comments

  • Ik heb tien jaar alleen gereisd in between relations tussen 30 en 40 jaar.. Met name buiten Europa zoals Azie en Zuid-Amerika. Het is heel goed om zelfstandig te (leren) zijn of vervolmaken het te zijn, waardoor het zelfvertrouwen een boost krijgt. Alles uit proberen zonder sociale controle of geblokkeerd worden door anderen of een ander. Dat is een hele goede ervaring voor je ontwikkeling dat 80-100 jaar duurt. Je weet dat je alles ook alleen kan en dat geeft rust en kracht te zijn wie je bent.
    Maar….je ervaringen lijken in het niets te verdwijnen als er niet iemand bij is. Thuis heb je mooie verhalen maar die vervliegen, omdat er niemand is die het echt meebeleefd heeft.
    Ik reis vanaf mijn veertigste met een partner waarmee ik dus volop rekening houd omdat je beiden andere behoeftes hebt op vakantie. Dat is wel inleveren, maar niets gaat boven het verrrukkelijke gevoel van heel liefdevol samenzijn en samen beleven en samen eten en samen praten en samen delen….Dat is fijner dan wat dan ook.

  • Onze dochters waren 4 en 7 jaar oud toen bij mij borstkanker vastgesteld werd.
    Na het hele traject van amputatie, chemokuren en bestralingen had ik enkel ‘nog maar’ 5 jaar hormoontherapie voor de boeg.
    Februari 2006 zat ik flink met mezelf in de knoop. Het was één jaar na de diagnose en alle behandelingen en het regelen van alles daaromheen was me nu toch even te veel.
    Het gevoel wat ik had was dat ik enkel maar in de overlevingsdrang had gezeten en het hele jaar niet geleefd had.
    Met manlief afgesproken dat ik een lang weekend weg zou gaan en hij dat weekend voor de kinderen zou zorgen.

    Vrijdagmiddag 17 februari 2006 zat ik dan ook alleen in de auto op weg naar het vakantiehuisje wat ik gehuurd had in Gelderland.
    Ik hou van autorijden dus de rit daar naartoe was al een stuk ontspanning en rust.
    Eénmaal daar aangekomen haalde ik snel de auto leeg en ging snel mijn bed opmaken en snel alles uitpakken en snel……Verhip ik hoefde helemaal niet snel ik kon gewoon dat bed onopgemaakt laten zolang ik wilde, ik hoefde de koffer niet uit te pakken, ik hoefde niet…..En heel langzaam, echt heel erg langzaam ging het onrustige ‘moeten’ gevoel wat zakken.
    Nadat ik een kop koffie gezet had en rustig, zonder herrie om me heen, naar buiten had gestaard liep ik naar de receptie van het park om er een fiets te huren en wat routekaarten uit de omgeving mee te nemen.
    Die avond deed ik verder niets. Ik at wat en luierde wat op de bank. Ik zapte op de televisie zonder echt te kijken. Ik sloeg mijn boek open en weer dicht en rond negen uur lag ik op bed en sliep als een roos.
    De dagen erna ben ik gaan fietsen, soms met de routekaart maar soms ook zonder.
    Ik raakte de weg kwijt, vond hem weer en zag heerlijke plekjes waar ik uren heb gezeten en gekeken.
    Een bankje zomaar diep in het bos, een hert, vogels, bomen en struiken. Ik zat, staarde, dacht aan niets en voelde de energie langzaamaan terugkeren.
    Gezwommen met mijn nieuwe badpak, gekeken naar kinderen die met hun ouders de malste capriolen uithaalden in het zwembad, een patatje gegeten en eindelijk eens aan dat boek begonnen.

    Maandagochtend kwam ik terug. Zonder echte verhalen, maar ontspannen en blij. Ik had weer even mezelf kunnen zijn. Het weekend toen bracht ik door met het beste gezelschap wat ik me maar wensen kon.
    Mezelf!

  • Wat een ontroerend verhaal. Heerlijk om te lezen hoe je van kleine, alledaagse dingen weet te genieten. En van het gezelschap van jezelf! Dat is iets enorm waardevols. We wensen je het allerbeste toe. Charlotte

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.